1848 жылғы Сеника-Фолс әйелдер құқықтары конвенциясы

Кіріспе

Бірінші әйелдер құқығы жөніндегі конвенция (1848)

Сенека-Фоллс конвенциясы – әйелдер құқықтары жөніндегі алғашқы конвенция. Ол өзін "әйелдердің әлеуметтік, азаматтық және діни жағдайы мен құқықтарын талқылауға" арналған конвенция ретінде жариялады. Нью-Йорк штатының Сенека-Фоллс қаласындағы Веслиан шіркеуінде өткен бұл жиын 1848 жылдың 19-20 шілдесінде екі күнге созылды. Көп назар аударған оқиғадан кейін, әйелдер құқықтары жөніндегі басқа конвенциялар да өтті, оның ішінде екі аптадан соң Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында өткен Рочестер әйелдер құқығы жөніндегі конвенция. 1850 жылы Вустерде (Массачусетс штаты) әйелдер құқықтары жөніндегі ұлттық конвенциялардың біріншісі өтті. Жергілікті квакер әйелдері мен квакер емес Элизабет Кэди Стэнтон бұл жиынды ұйымдастырды. Олар бұл шараны Филадельфиядан келген Лукреция Мотттың аймаққа сапары кезінде жоспарлады. Квакер Мотт өзінің шешендігімен танымал болды, ол сол дәуірде әйелдерге көп жағдайда жұрт алдында сөйлеуге рұқсат берілмейтін кезеңде квакер емес әйелдер үшін сирек кездесетін қасиет еді. Жиын алты сессиядан тұрды, оның ішінде заң туралы лекция, ойын-қалжыңдық баяндама және қоғамдағы әйелдердің рөлі туралы көптеген талқылаулар өтті. Стэнтон мен квакер әйелдері екі дайындалған құжатты – Сезімдер декларациясын және оған қоса берілген қарарлар тізімін ұсынды. Бұл құжаттар қол қою үшін ұсынылмас бұрын талқыланып, өзгертілді. Әйелдердің дауыс беру құқығына қатысты қызу пікірталас туды. Көптеген адамдар, соның ішінде Мотт, бұл ұғымды алып тастауды ұсынды, бірақ конвенцияның жалғыз афроамерикандық қатысушысы Фредерик Дуглас оны қолдау үшін сөз сөйледі және сайлау құқығы туралы қаулы сақталды. Шамамен 300 қатысушының 100-і, көбінесе әйелдер, құжатқа қол қойды. Конвенция кейбір замандастары, соның ішінде баяндамашы Мотт, әйелдердің әлеуметтік, азаматтық және рухани құқықтарының үлесін арттыру үшін жасалған көптеген қадамдардың бірі ретінде қарады, ал кейбіреулері оны әйелдердің ерлермен толық теңдік үшін күрестің революциялық бастамасы деп есептеді. Стэнтон Сенека-Фоллс конвенциясын әйелдер құқығы қозғалысының бастауы деп санайды, бұл пікір "Әйелдер сайлау құқығының тарихында" да жазылған, оның авторы Стэнтон. 1851 жылғы Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясының кезінде әйелдердің дауыс беру құқығы мәселесі АҚШ-тағы әйелдер құқығы қозғалысының негізгі қағидасына айналды. Бұл конвенциялар 1861 жылы Америка Азамат соғысына дейін жыл сайын өткізіліп келді.

The Seneca Falls Convention was the first women's rights convention. It advertised itself as "a convention to discuss the social, civil, and religious condition and rights of woman". Held in the Wesleyan Chapel of the town of Seneca Falls, New York, it spanned two days over July 19–20, 1848. Attracting widespread attention, it was soon followed by other women's rights conventions, including the Rochester Women's Rights Convention in Rochester, New York, two weeks later. In 1850 the first in a series of annual National Women's Rights Conventions met in Worcester, Massachusetts. Female Quakers local to the area organized the meeting along with Elizabeth Cady Stanton, who was not a Quaker. They planned the event during a visit to the area by Philadelphia based Lucretia Mott. Mott, a Quaker, was famous for her oratorical ability, which was rare for non Quaker women during an era in which women were often not allowed to speak in public. The meeting comprised six sessions including a lecture on law, a humorous presentation, and multiple discussions about the role of women in society. Stanton and the Quaker women presented two prepared documents, the Declaration of Sentiments and an accompanying list of resolutions, to be debated and modified before being put forward for signatures. A heated debate sprang up regarding women's right to vote, with many – including Mott – urging the removal of this concept, but Frederick Douglass, who was the convention's sole African American attendee, argued eloquently for its inclusion, and the suffrage resolution was retained. Exactly 100 of approximately 300 attendees signed the document, mostly women. The convention was seen by some of its contemporaries, including featured speaker Mott, as one important step among many others in the continuing effort by women to gain for themselves a greater proportion of social, civil and moral rights,
while it was viewed by others as a revolutionary beginning to the struggle by women for complete equality with men. Stanton considered the Seneca Falls Convention to be the beginning of the women's rights movement, an opinion that was echoed in the History of Woman Suffrage, which Stanton co wrote. By the time of the National Women's Rights Convention of 1851, the issue of women's right to vote had become a central tenet of the United States women's rights movement. These conventions became annual events until the outbreak of the American Civil War in 1861.

Реформалық қозғалыстар

1848 жылға дейінгі онжылдықтарда аздаған әйелдер қоғамның оларға таңған шектеулеріне қарсы күресті. Бұл істе бірнеше ер адам да көмектесті. 1831 жылы пастор Чарльз Грандисон Финни ерлер мен әйелдер жиналған жерде әйелдерге дауыстап дұға етуге мүмкіндік берді. Екінші Ұлы ояну діндегі әйелдердің дәстүрлі рөліне сын салды. 1870 жылы осы кезеңді еске түсірген Паулина Райт Дэвис Финнидің шешімін американдық әйелдердің реформалық қозғалысының бастауы деп атады. Франсис Райт әйелдер құқықтары және әлеуметтік реформалар туралы кітаптар жазды. Гримке қарындастары 1830 жылдардың соңында құлдыққа қарсы пікірлерін жариялады және Гаррисонның Америкалық құлдыққа қарсы қоғамы үшін ерлер мен әйелдердің қатысуымен жиналыстарда сөз сөйледі, сондай-ақ Эбби Келли де осылай істеді. Бұл әйелдер негізінен құлдықтың зыяндығы туралы лекция оқыса да, әйелдің көпшілік алдында сөйлеуінің өзі әйелдер құқығы үшін маңызды қадам болды. Эрнестин Роуз 1836 жылдан бастап әйелдер тобына "Үкімет ғылымы" тақырыбында лекция оқыды, ол әйелдерге сайлау құқығын беруді де қамтыды. 1840 жылы Гаррисон мен Венделл Филлипстің шақыруымен Лукреция Коффин Мотт пен Элизабет Кэди Стэнтон күйеулерімен және басқа ондаған американдық ер және әйел аболиционистермен бірге Лондонға құлдыққа қарсы бірінші дүниежүзілік конвенцияға қатысты. Олар Филлипстің конвенцияға әйелдердің қатысуын қосу туралы ұсынысының қырқысу тудыратынын күткен. Лондонда бұл ұсыныс бір күндік пікірталасқаннан кейін қабылданбады; әйелдерге галереядан тыңдауға рұқсат берілді, бірақ сөйлеуге немесе дауыс беруге рұқсат етілмеді. Мотт пен Стэнтон Лондонда және кері жолда достық қарым-қатынас орнатты және әйелдер құқықтарын қорғау үшін, аболиционизм мәселесінен бөлек, өз конвенцияларын ұйымдастыруды жоспарлады. 1842 жылы Томас Маклинток және оның әйелі Мэри Энн Батыс Нью-Йорк құлдыққа қарсы қоғамының негізін қалаушы мүшелері болды және оның конституциясын жазуға көмектесті. 1847 жылы Рочестерге көшіп келген Фредерик Дуглас Эми мен Исаак Пост және Маклинтоктарға қосылып, Америкалық құлдыққа қарсы қоғамның Рочестердегі филиалында жұмыс істеді. София Рипли қатысушылардың бірі болды. 1843 жылы Фуллер "Ұлы сот ісі" атты еңбегін жариялады, онда әйелдерді өзін-өзі тәуелсіз деп жариялауға шақырды. 1840 жылдары Америкадағы әйелдер өз өміріне көбірек бақылау жасауға ұмтылды. Күйеулер мен әкелер әйелдердің өмірін басқарды және әйелдердің қатысуына көптеген мүмкіндіктер жабық болды. 1841 жылдың күзінде Элизабет Кэди Стэнтон Сеника-Фолс қаласында 100 әйелдің алдында Темірқаналық қозғалысы тақырыбында алғашқы қоғамдық сөйлеуін жасады. Ол досы Элизабет Дж. Нилге өзінің аудиторияны да, өзін де жылатып, "Мен сөзіме әйелдер құқығының гомеопатиялық дозасын қостым, өйткені көптеген жеке әңгімелерде де осылай жасауға тырысамын" деп жазды. Лукреция Мотт 1842 жылы Бостонда Элизабет Кэди Стэнтонмен кездесіп, әйелдер құқықтары туралы конвенция өткізу мүмкіндігін тағы да талқылады. Олар 1847 жылы Стэнтон Бостоннан Сеника-Фолсқа көшу алдында тағы бір рет сөйлесті. 1848 жылдың наурыз айында Гаррисон, Мотттар, Эбби Келли Фостер, Стивен Саймондс Фостер және басқалар Бостонда демалыс күніне қарсы жиналыс өткізді. Олар тек жексенбіге ғана қатысты заңдарды жоюға және жұмысшыларға аптасына бір күн демалудан гөрі еңбек етуден көп уақыт алуға тырысты. Лукреция Мотт және тағы екі әйел атқару комитетінің құрамында белсенді болды, ал Мотт жиналғандарға сөз сөйледі. Лукреция Мотт діни және әлеуметтік дәстүрді сөзсіз қабылдаудың дұрыстығы туралы сұрақтар көтерді.

In the decades leading up to 1848, a small number of women began to push against restrictions imposed upon them by society. A few men aided in this effort. In 1831, Reverend Charles Grandison Finney began allowing women to pray aloud in gatherings of men and women. The Second Great Awakening was challenging women's traditional roles in religion. Recalling the era in 1870, Paulina Wright Davis set Finney's decision as the beginning of the American women's reform movement. and Frances Wright wrote books on women's rights and social reform. The Grimké sisters published their views against slavery in the late 1830s, and they began speaking to mixed gatherings of men and women for Garrison's American Anti Slavery Society, as did Abby Kelley. Although these women lectured primarily on the evils of slavery, the fact that a woman was speaking in public was itself a noteworthy stand for the cause of women's rights. Ernestine Rose began lecturing in 1836 to groups of women on the subject of the "Science of Government" which included the enfranchisement of women. In 1840, at the urging of Garrison and Wendell Phillips, Lucretia Coffin Mott and Elizabeth Cady Stanton traveled with their husbands and a dozen other American male and female abolitionists to London for the first World's Anti Slavery Convention, with the expectation that the motion put forward by Phillips to include women's participation in the convention would be controversial. In London, the proposal was rebuffed after a full day of debate; the women were allowed to listen from the gallery but not allowed to speak or vote. Mott and Stanton became friends in London and on the return voyage and together planned to organize their own convention to further the cause of women's rights, separate from abolition concerns. In 1842 Thomas M'Clintock and his wife Mary Ann became founding members of the Western New York Anti Slavery Society and helped write its constitution. When he moved to Rochester in 1847, Frederick Douglass joined Amy and Isaac Post and the M'Clintocks in this Rochester based chapter of the American Anti Slavery Society. Sophia Ripley was one of the participants. In 1843, Fuller published The Great Lawsuit, asking women to claim themselves as self dependent. In the 1840s, women in America were reaching out for greater control of their lives. Husbands and fathers directed the lives of women, and many doors were closed to female participation. In the fall of 1841, Elizabeth Cady Stanton gave her first public speech, on the subject of the Temperance movement, in front of 100 women in Seneca Falls. She wrote to her friend Elizabeth J. Neal that she moved both the audience and herself to tears, saying "I infused into my speech a Homeopathic dose of woman's rights, as I take good care to do in many private conversations." Lucretia Mott met with Elizabeth Cady Stanton in Boston in 1842, and discussed again the possibility of a woman's rights convention. They talked once more in 1847, prior to Stanton moving from Boston to Seneca Falls. In March 1848, Garrison, the Motts, Abby Kelley Foster, Stephen Symonds Foster and others hosted an Anti Sabbath meeting in Boston, to work toward the elimination of laws that apply only to Sunday, and to gain for the laborer more time away from toil than just one day of rest per week. Lucretia Mott and two other women were active within the executive committee, and Mott spoke to the assemblage. Lucretia Mott raised questions about the validity of blindly following religious and social tradition.

Саяси табыстар

1848 жылдың 7 сәуірінде азаматтардың өтінішіне жауап ретінде Нью-Йорк штатының Ассамблеясы «Некедегі әйелдердің мүлігі туралы» заңды қабылдады, ол әйелдерге некеге тұрған кезде әкелген мүлкін, сондай-ақ неке кезінде сатып алған мүлкін сақтау құқығын берді. Кредиторлар күйеуінің қарызын төлеу үшін әйелдің мүлкін алып қоймады. Бұл заң АҚШ Тәуелсіздік декларациясымен оқырмандарының таныс екенін ескере отырып, «Барлық адам еркін және тең құқықпен дүниеге келген» деген талапты қойды. Пенсильвания штатының Бас Ассамблеясы Нью-Йоркттан бірнеше апта өткен соң, Лукреция Мотт және басқалар қолдаған, үйленген әйелдердің мүлігіне қатысты ұқсас заңды қабылдады. Американдық әйелдер бұл прогрессивті штат заңдарын әйелдер құқықтарына деген жаңа үміт белгісі ретінде қарады. 1848 жылдың 2 маусымында Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында Геррит Смит Еркіндік партиясының президенттікке үміткері болып ұсынылды. 14-15 маусымда Нью-Йорктегі Буффалода өткен Ұлттық бостандық конвенциясында Смит маңызды сөз сөйледі, онда «әйелдер де, ерлер де дауыс беруге құқылы, ең кең мағынасындағы жалпы сайлау құқығы» деген талабын қойды. М'Клинтоктар Филадельфиядағы квакер қауымынан Ватерлооға келді. Олар бай квакер және кәсіпкер Ричард П. Ханттан үй жалдады.

Хабарландыру

Куакерлердің құлшылықтан кейін, 9 шілдеде 1848 жылы Лукреция Коффин Мотт Мэри Энн М'Клинток, Марта Коффин Райт (Мотттың тапқыр қарындасы, бірнеше ай жүкті), Элизабет Кейди Стэнтон және Джейн Хантпен бірге Уотерлоодағы Хант үйінде шай ішті. М'Клинтоктың үлкен қыздары, Элизабет және кіші Мэри Энн аналарымен бірге болған болуы мүмкін. Джейн Хант екі апта бұрын дүниеге бала келтірген еді және үйде нәрестені күтіп отырды. Шай ішу барысында, квакер емес жалғыз адам болған Стэнтон, өмір бойы жинаған ашуын, әйелдердің қоғамдағы бағынышты жағдайына байланысты "ұзақ жылдар бойы жинақталған наразылығын" білдірді. Бес әйел жақын арада әйелдер құқықтары жөніндегі конвенция өткізуге келісті, Мотттар сол аймақта болғанда. Бұл хабарламаны Дугластың "North Star" газеті де жариялады, 14 шілдеде басып шығарды. Конвенция Сенека-Фолс қаласындағы Веслиан методистік шіркеуінде өтеді. Бұл шіркеуді жойқындыққа қарсы күрескендер салған және Ричард Ханттың қаржылық көмегімен тұрғызылған. Қабылданған қаулылар әйелдердің отбасыда, білімде, жұмыста, дінде және моральда теңдік құқықтарын талап етті. Стэнтон әйелдердің мәлімдемесін жасау үшін Тәуелсіздік декларациясының бірнеше сөзін өзгертті, "Ұлыбританияның қазіргі патшасының тарихы" деген сөздерді "адамзат тарихы" деп алмастырды, осы арқылы "ер адамның әйелге қарсы жасаған зорлықтарының" негізін қалады. Декларацияның екінші бөлігін құрайтын наразылықтардың тізімі жасалды. 16-19 шілде аралығында Стэнтон үйде, жеке жазу үстелінде отырып, наразылықтар мен қаулыларды өңдеді. Заңгер, саясаткер және Стэнтонның күйеуі Генри Брюстер Стэнтон, "әйелдердің мүліктік құқықтарына қатысты әділетсіз заңдарды" тауып, құжатты нақтылауға көмектесті. Содан кейін Стэнтон декларацияны және қаулыларды конвенцияда ұсыну үшін түпкілікті нұсқада көшірді. Генри Стэнтон әйелдерге сайлау құқығы берілгенін көргенде, әйеліне: "Сен бұл істі қызықсыз әңгімеге айналдырасың" деп ескертті. Ол, сол замандағы көптеген ер адамдар сияқты, әйелдердің сайлау құқығына ие болуына қарсы болды. Сайлауға түсу ниетімен, ол Сенека-Фолс қаласынан осындай даулы мәселені қолдаған конвенцияға қатыспау үшін кетіп қалды. Элизабет Кейди Стэнтон өзінің қарындасы Харриет Кейди Итоннан оған бірге жүруін сұрады; Итон өзінің кішкентай ұлы Дэниелді алып келді. 16 шілдеде Лукреция Мотт Стэнтонға Джеймс Мотттың бірінші күні конвенцияға қатыса алмайтыны үшін алдын ала кешірім сұрап хат жазды, себебі ол өзін "қатты ауыр" сезінді. Лукреция Мотт өзінің қарындасы Марта Райтты алып келетінін және екі әйелдің де конвенцияның екі күніне қатысатынын хабарлады.

After Quaker worship on Sunday July 9, 1848, Lucretia Coffin Mott joined Mary Ann M'Clintock, Martha Coffin Wright (Mott's witty sister, several months pregnant), Elizabeth Cady Stanton and Jane Hunt for tea at the Hunt home in Waterloo. The two eldest M'Clintock daughters, Elizabeth and Mary Ann Jr. may have accompanied their mother. Jane Hunt had given birth two weeks earlier, and was tending the baby at home. Over tea, Stanton, the only non Quaker present, vented a lifetime's worth of pent up frustration, her "long accumulating discontent" about women's subservient place in society. The five women decided to hold a women's rights convention in the immediate future, while the Motts were still in the area, Other papers such as Douglass's North Star picked up the notice, printing it on July 14. The meeting place was to be the Wesleyan Methodist Chapel in Seneca Falls. Built by a congregation of abolitionists and financed in part by Richard Hunt, Taken together, the resolutions demanded that women should have equality in the family, education, jobs, religion, and morals. Stanton changed a few words of the Declaration of Independence to make it appropriate for a statement by women, replacing "The history of the present King of Great Britain" with "The history of mankind" as the basis for "usurpations on the part of man toward woman." A list of grievances was composed to form the second part of the Declaration. Between July 16 and July 19, at home on her own writing desk, Stanton edited the grievances and resolutions. Henry Brewster Stanton, a lawyer, politician and Stanton's husband, helped substantiate the document by locating "extracts from laws bearing unjustly against woman's property interests." Stanton then copied the Declaration and resolutions into final draft form for presentation at the meeting. When he saw the addition of woman suffrage, Henry Stanton warned his wife "you will turn the proceedings into a farce." He, like most men of his day, was not in favor of women gaining voting rights. Because he intended to run for elective office, he left Seneca Falls to avoid being connected with a convention promoting such an unpopular cause. Elizabeth Cady Stanton asked her sister Harriet Cady Eaton to accompany her; Eaton brought her young son Daniel. On July 16, Lucretia Mott sent a note to Stanton apologizing in advance for James Mott not being able to attend the first day, as he was feeling "quite unwell". Lucretia Mott wrote to say she would bring her sister, Martha Wright, and that the two women would participate in both days of the convention.

Бірінші күн

1848 жылдың 19 шілдесінде, конвенттің бірінші күні таңында, ұйымдастыру комитеті ыстық, күннөлді күні сағат онға жуық уақытта Уэслиан методистік шіркеуіне келді. Сыртта көп адам жиналған екен, ал шіркеу есіктері құлыпталған – естен кеткен мәселе. Бірінші отырыс сағат 14:30-да аяқталды.

Түстен кейінгі сессия

90 градус ыстықта сергіту үшін тоқтап демалыс алғаннан кейін, жиырма жеті жасар Элизабет У. М'Клинток сөз сөйледі, сомен күнің алғашқы жұмысы аяқталды.

Кешкі сөз

Кешке жиналыс барлық адамға ашылды, ал Люкреция Мотт көптеген адамдарға сөз сөйледі. Ол басқа реформалық қозғалыстардың жетістіктері туралы айтты және тыңдаушылары үшін әйелдер құқықтары үшін күреске әлеуметтік және моральдық контекст жасады. Ол қатысушы ерлерден әйелдерге лайықты теңдікке қол жеткізуге көмектесуді сұрады. Ерлердің қолтаңбалары мәселесі екі бөлімге бөліну арқылы шешілді: біріншісі әйелдерге, екіншісі ерлерге арналды. 300 адамның 100-і, оның ішінде 68 әйел және 32 ер адам, «Сенімдер декларациясына» қол қойды. Амелия Блумер Декларацияны қолдамаған қатысушылардың бірі болды, ол сол кезде тыйым салу қозғалысына назар аударды. Ансел Баском Декларацияға қол қоймаған ең көзге түсетін қатысушы болды. «National Reformer» газеті хабарлағандай, Декларацияны «тымырлы және радикалды» деп санағандар, соның ішінде әйелдердің тең құқықтарына қарсы болған заңгерлер де, «жақын маңдағы барда» ешқандай қарсылық білдірмеді. Бұл резолюцияға қарсылар оның қабылдануы басқа, одан да салмақты резолюциялардың қолдауын жоғалтады деп мәлімдеді. Басқалары тек әлеуметтік, азаматтық және діни құқықтарды қарастыру керек, саяси құқықтарды емес деп талап етті. Ол тұрып, сұрыпты сөйледі, әйелдер де осы құқыққа ие болмаса, қара нәсілді адам ретінде өзінің сайлау құқығын қабылдай алмайтынын айтты. Дуглас әйелдер саяси өмірге қатысса, әлем жақсырақ болатынын болжады. «Үкіметке қатысу құқығынан айыру – әйелдің қадір-қасиетін төмендету және зор әділетсіздікті мәңгілікке сақтау ғана емес, сонымен қатар әлем үкіметінің моральдық және интеллектуалдық күшінің жартысын мүгедек ету және жоққа шығару». Дугластың күшті сөздері көптеген қатысушылардың көңілінен шықты, және резолюция көп дауыспен қабылданды. Лукреция Мотт тағы бір резолюция ұсынды: «Біздің ісіміздің жедел табысы ерлер мен әйелдердің ынтасымен және талмай еңбек етуіне байланысты, рухтық монополияны құлатуға және әйелдерге әртүрлі кәсіптерде, мамандықтарда және саудада ерлермен тең қатысуды қамтамасыз етуге». Бұл он екінші резолюция болды. Мэри Энн М'Клинток кіші әйелдерді ұйқыдан оянып, өзіне және Құдайына адал болуға шақырып, қысқа сөз сөйледі. Дуглас әйелдердің мүддесін қолдау үшін тағы да сөйледі. Көп ұзамай елдің газеттері осы оқиғаны жариялады. Пікірлер әртүрлі болды. Массачусетс штатындағы «Лоуэлл курьері» әйелдердің теңдігімен «ерлер ыдыс-табақ жууға, үйді шауып, кір жууға, сыпыруға және шұлық тігуге мәжбүр болады» деген пікірін жариялады.

In the evening, the meeting was opened to all persons, and Lucretia Mott addressed a large audience. She spoke of the progress of other reform movements and so framed for her listeners the social and moral context for the struggle for women's rights. She asked the men present to help women gain the equality they deserved. The question of men's signatures was solved by having two sections of signatures, one for women followed by one for men. One hundred of the 300 present signed the Declaration of Sentiments, including 68 women and 32 men. Amelia Bloomer was one of the participants who did not endorse the Declaration; she was focused at that time on the temperance movement. Ansel Bascom was the most conspicuous attendee who chose not to sign the Declaration. The National Reformer reported that those in the audience who evidently regarded the Declaration as "too bold and ultra", including the lawyers known to be opposed to the equal rights of women, "failed to call out any opposition, except in a neighboring BAR ROOM." Those who opposed this resolution argued that its presence would cause the other, more rational resolutions to lose support. Others argued that only the social, civil and religious rights of women should be addressed, not the political rights. stood and spoke eloquently in favor; he said that he could not accept the right to vote himself as a black man if women could not also claim that right. Douglass projected that the world would be a better place if women were involved in the political sphere. "In this denial of the right to participate in government, not merely the degradation of woman and the perpetuation of a great injustice happens, but the maiming and repudiation of one half of the moral and intellectual power of the government of the world." Douglass's powerful words rang true with many in attendance, and the resolution passed by a large majority. Lucretia Mott stood to offer another resolution: "Resolved, That the speedy success of our cause depends upon the zealous and untiring efforts of both men and women, for the overthrow of the monopoly of the pulpit, and for the securing to woman an equal participation with men in the various trades, professions and commerce." This, the twelfth resolution, passed. Mary Ann M'Clintock Jr. spoke briefly, calling upon woman to arouse from her lethargy and be true to herself and her God. Douglass again rose to speak in support of the cause of woman. Soon, newspapers across the country picked up the story. Reactions varied widely. In Massachusetts, the Lowell Courier published its opinion that, with women's equality, "the lords must wash the dishes, scour up, be put to the tub, handle the broom, darn stockings."

Қосымша конвенциялар

"Сентименттер декларациясына" қол қойғандар өздерінің жиынынан кейін "елдің барлық аймақтарын қамтитын бірнеше конвенциялар" өтеді деп үміттенді. Лукреция Мотттың танымалдылығы мен адамдарды қызықтыру қабілеті, ол көп ұзамай Нью-Йорк штатының солтүстігін тастап кететін болғандықтан, Сенека-Фоллс жиынына қатысқандардың бір бөлігі екі аптадан кейін Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында Рочестер әйелдер құқықтары жөніндегі конвенцияны ұйымдастырды, онда Лукреция Мотт бас спикер ретінде қатысты. Сенека-Фоллс конвенциясынан өзгеше, Рочестер конвенциясы Абигейл Бушты төраға етіп сайлау арқылы қаушатыр қадам жасады. Келесі екі жылда, "қозғалыстың бастапқы кезеңінде", Огайо, Индиана және Пенсильвания штаттарында тағы да жергілікті және штатық әйелдер құқықтары жөніндегі конвенциялар шақырылды. Шарлотта Вудворд, барлық 100 қол қойған адамның ішінде жалғыз, 1920 жылы он тоғызыншы түзету қабылданғанда тірі қалды. Вудвордтың денсаулығы дауыс беруге мүмкіндік бермеді.

Естеліктер

1948 жылы Сенека-Фоллс конвенциясын еске алу үшін марка шығарылды, онда Элизабет Кейди Стэнтон, Кэрри Чэпман Кэтт және Лукреция Мотт суреттелген. Бұл – Сенека-Фоллс қаласындағы жүз жылдық тойлаудың бір бөлігі болды. Әйелдер құқықтары ұлттық тарихи паркі 1980 жылы құрылды және АҚШ-тың Нью-Йорк штатындағы Сенека-Фоллс және жақын орналасқан Ватерлоо қалаларында 6,83 акр (27 600 м²) жерді алып жатыр. Паркке төрт маңызды тарихи объект кіреді: Сенека-Фоллс конвенциясы өткен Веслиан методистік шіркеуі, Элизабет Кейди Стэнтонның үйі және Сенека-Фоллс конвенциясы үшін «Сезімдер декларациясы», қаулылар мен сөздер дайындалған М'Клинток үйі. Веслиан методистік шіркеуі мен М'Клинток үйі 1980 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. 1998 жылы бірінші ханым Хиллари Клинтон Сенека-Фоллс конвенциясының 150 жылдығына арналған шарада сөз сөйледі. 2015 жылы Барак Обама басқаратын Ақ үй #FindtheSentiments (Сезімдерді табыңыз) акциясын бастады, мақсаты – «Сезімдер декларациясының» түпнұсқасын табу. Бұл шақыру әлеуметтік желілерде және бірнеше тарихи орындарда қолдау тапты. Бүгінгі күнге дейін «Сезімдер» табылған жоқ.

Тарихнама

1870 жылы Паулина Райт Дэвис соғысқа дейінгі әйелдер құқықтары қозғалысының тарихы туралы «Ұлттық әйелдер құқықтары қозғалысының тарихы» атты кітап жазды және оның есебіне көптеген қатысқан суфражистерден, соның ішінде Лукреция Мотт пен Элизабет Кэди Стэнтоннан қолдау алды. 1876 жылы, елдің жүз жылдық мерекесінің рухында Стэнтон мен Сьюзан Б. Энтони әйелдер құқығы қозғалысының кеңейтілген тарихын жазуға шешім қабылдады. Олар Люси Стоунды көмекке шақырды, бірақ Стоун жобаға қатысудан бас тартты; ол Стэнтон мен Энтонидың NWSA мен Американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы (AWSA) арасындағы қақтығысты адал бейнелемейтінін ойлады. Стэнтон мен Энтони онысыз жазды және 1881 жылы «Әйелдер сайлау құқығының тарихы» атты алғашқы томды жариялады, Стоунның үлесін елеусіз қалдырып, өзінің ең маңызды оқиғаларының әрқайсысына өздерін орналастырды. Әйелдер тарихының профессоры Лиза Тетроның айтуынша, Сенека-Фоллс конвенциясы олардың қозғалыстың тарихын түсіндіруде орталық рөл атқарды. Стэнтон да, Энтони да 1850 жылғы конвенцияға қатыспаған, ол олардың қарсыластарымен байланысты болды. Дегенмен, Стэнтон 1848 жылы Сенека-Фоллс конвенциясында маңызды рөл атқарды, онда Стоун қатыспаған. 1870-ші жылдардың басында Стэнтон мен Энтони Сенека-Фоллсты әйелдер құқығы қозғалысының бастауы ретінде көрсетуді бастады, бұл Стоунның рөлін азайтатын шығу тарихы болды. Әйелдер құқығын қорғау қозғалысы Сенека-Фоллстан бұрын да басталған болуы мүмкін екенін атап өткен Тетро, «Әйелдер сайлау құқығының тарихы» алғашқы үш тарауында осы ертеректегі оқиғаларды салыстырмалы түрде аз қарастырды, оның біріншісі «Алдыңғы себептер» деп аталады. Бұл томда Стэнтон Сенека-Фоллс конвенциясынан бір ай бұрынғы «Азаттық партиясының» әйелдер сайлау құқығына қатысты ұстанымын атап өтпеді, сондай-ақ ол 1850 жылы Стоун мен Дэвис ұйымдастырған Вурчестер ұлттық әйелдер құқықтары конвенциясын әйелдер құқығы қозғалысының бастамасы ретінде сипаттамады. Оның орнына, Стэнтон 1840 жылы Лондонда өткен құлдыққа қарсы конвенцияны «Англия мен Америкада әйелдердің сайлау құқығын қорғау қозғалысының» тууы деп атады, оны «тарихта жазылған адам бостандығы үшін жасалған ең ұлы қозғалыс – бүкіл нәсілдің жартысына бостандық талабы» деп атады. Антони Сенека-Фоллс жиналысына қатыспаса да. Кейіннен ол 1920 жылға дейін ең маңызды сайлау жиналыстарының әрқайсысында сахнада мақтанышпен көрсетілді. Лукреция Мотт 1848 жылдың тамызында сол жазда қатысқан екі әйелдер құқығы конвенциясы туралы ойланып, оларды басқа жобалар мен миссиялардан артық бағаламады. Ол екі жиналыстың «өте жігерлендіретінін және бұл ұзақ уақыт бойы назардан тыс қалған мәселеге көп ұзамай көңіл бөлінетініне үміт беретінін» жазды. Жазушы Джами Карласионың айтуынша, Гримке жазбалары жұртшылықтың көзін әйелдер құқығы сияқты идеяларға ашты және олар алғаш рет әйелдердің бағыныштылығы туралы дәстүрлі түсініктерді сұрауға дайын болды.

In 1870, Paulina Wright Davis authored a history of the antebellum women's rights movement, The History of the National Woman's Rights Movement, and received approval of her account from many of the involved suffragists including Lucretia Mott and Elizabeth Cady Stanton. In 1876, in the spirit of the nation's centennial celebrations, Stanton and Susan B. Anthony decided to write a more expansive history of the women's rights movement. They invited Lucy Stone to help, but Stone declined to be part of the project; she was of the opinion that Stanton and Anthony would not fairly portray the divisive split between NWSA and American Woman Suffrage Association (AWSA). Stanton and Anthony wrote without her and, in 1881, they published the first volume of the History of Woman Suffrage, and placed themselves at each of its most important events, marginalizing Stone's contribution. According to Lisa Tetrault, a professor of women's history, the Seneca Falls Convention was central to their rendition of the movement's history. Neither Stanton nor Anthony had been at the 1850 convention, which was associated with their rivals. Stanton, however, had played a key role at the Seneca Falls Convention in 1848, at which Stone had not been present. In the early 1870s, Stanton and Anthony began to present Seneca Falls as the beginning of the women's rights movement, an origin story that downplayed Stone's role. Pointing out that the women's rights movement could be said to have begun even earlier than Seneca Falls, Tetrault said the History of Woman Suffrage dealt with these earlier events relatively briefly in its first three chapters, the first of which is titled "Preceding Causes." In the volume, Stanton did not mention the Liberty Party's plank on woman suffrage pre dating the Seneca Falls Convention by a month, and she did not describe the Worcester National Women's Rights Convention, organized by Stone and Davis in 1850, as the beginning of the women's rights movement. Rather, Stanton named the 1840 Anti Slavery Convention in London as the birth of the "movement for woman's suffrage, in both England and America". which she called "the greatest movement for human liberty recorded on the pages of history—a demand for freedom to one half the entire race." though Anthony had no part in the Seneca Falls meeting. Subsequently, it was displayed prominently on the stage at each of the most important suffrage meetings until 1920,

Lucretia Mott reflected in August 1848 upon the two women's rights conventions in which she had participated that summer, and assessed them no greater than other projects and missions she was involved with. She wrote that the two gatherings were "greatly encouraging; and give hope that this long neglected subject will soon begin to receive the attention that its importance demands." According to author Jami Carlacio, Grimké's writings opened the public's eyes to ideas like women's rights, and for the first time they were willing to question conventional notions about the subordination of women.