Элизабет Кэди Стэнтон: Америкалық әйел құқықтары қозғалысының көшбасшысы

Элизабет Кэди Стэнтон (1815-1902) – американдық суфражист, әйелдер құқығы үшін күрескен белсенді. Сеника Фолс конвенциясының авторы, сайлау құқығын талап еткен.

44 мин оқу

100%

Дереккөз: Elizabeth Cady Stanton — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық суфражист (1815–1902)

Элизабет Кэди Стэнтон (Cady; 12 қараша 1815 – 26 қазан 1902) – американдық жазушы және белсенді, 19-ғасырдың ортасы мен соңында АҚШ-тағы әйелдер құқығы қозғалысының жетекшісі. Ол 1848 жылғы Сенека-Фоллс конвенциясының, әйелдер құқығын талқылау үшін шақырылған алғашқы конвенцияның негізгі күші болды және оның «Сезімдер декларациясының» бас авторы еді. Оның әйелдердің дауыс беру құқығын талап етуі конвенцияда пікір қақтығысын тудырды, бірақ бұл әйелдер қозғалысының басты қағидасына айналды. Ол басқа да әлеуметтік реформалар, әсіресе, аболиционизм саласында да белсенділік танытты. 1851 жылы ол Сьюзан Б. Энтонимен танысып, әйелдер құқығы қозғалысының дамуына маңызды рөл атқарған он жылдық серіктестік құрды. Америка Азамат соғысы кезінде олар құлдықты жою мақсатында Әйелдердің Ұлттық лигасының құрылуын ұйымдастырды және сол кезге дейін АҚШ тарихындағы ең ірі петиция жинау науқанына жетекшілік етті. 1868 жылы олар әйелдер құқығы үшін күресу үшін «Революция» атты газетті шығарды. Соғыстан кейін Стэнтон мен Энтони Американың Тең Құқықтар Қауымдастығының негізгі ұйымдастырушылары болды, ол афроамерикандықтар мен әйелдердің тең құқықтары, әсіресе сайлау құқығы үшін күресті. АҚШ Конституциясына қара нәсілді ер адамдарға ғана дауыс беру құқығын беретін он бесінші түзету енгізілгенде, олар оған қарсы шығып, дауыс беру құқығы барлық афроамерикандықтар мен барлық әйелдерге бірдей берілуі керек деп талап етті. Қозғалыстағы басқалар түзетуді қолдады, нәтижесінде қозғалыс екіге бөлінді. Бөлінуге әкелген қатыгез пікірсайыстар кезінде Стэнтон кейде өз ойларын элиталық және нәсілшілдік көзқараспен білдірді. Африкалық американдықтардың дауыс беру құқығына қарсылығын білдірген Стентон: «Бізді шеттетіп, «Самбоның» алдымен патшалыққа кіруіне рұқсат беруіміз керек пе?» деген сөздері айтылды. Құлдықтан қашқан, оның досы Фредерик Дуглас оның мұндай сөздеріне наразылық білдірді. Стэнтон Ұлттық Әйелдер Сайлау Құқығы Қауымдастығының президенті болды, оны Энтонимен бірге қозғалыстың өз бағытын көрсету үшін құрды. Екі жылдан кейін араздықтар таратылған соң, Стэнтон біріккен ұйымның – Ұлттық Америкалық Әйелдер Сайлау Құқығы Қауымдастығының алғашқы президенті болды. Бұл көбінесе құрметті лауазым болды; Стэнтон ұйымның әйелдердің дауыс беру құқығына бағытталған тығыз назарына қарамастан, әйелдер құқығы мәселелері бойынша жұмысын жалғастырды. Стэнтон әйелдер құқығы қозғалысының тарихын жазуға бағытталған үлкен еңбек – «Әйелдер Сайлау Құқығының Тарихы» атты еңбектің алғашқы үш томын жазды. Ол сонымен қатар «Әйелдер Киелі кітабының» бас авторы болды, ол Киелі кітапты әйелдерге қатысты көзқарасының кемсіздікке толы екенін сынап жазған еңбек.

Elizabeth Cady Stanton ( Cady; November 12, 1815 – October 26, 1902) was an American writer and activist who was a leader of the women's rights movement in the U. S. during the mid to late 19th century. She was the main force behind the 1848 Seneca Falls Convention, the first convention to be called for the sole purpose of discussing women's rights, and was the primary author of its Declaration of Sentiments. Her demand for women's right to vote generated a controversy at the convention but quickly became a central tenet of the women's movement. She was also active in other social reform activities, especially abolitionism. In 1851, she met Susan B. Anthony and formed a decades long partnership that was crucial to the development of the women's rights movement. During the American Civil War, they established the Women's Loyal National League to campaign for the abolition of slavery, and they led it in the largest petition drive in U. S. history up to that time. They started a newspaper called The Revolution in 1868 to work for women's rights. After the war, Stanton and Anthony were the main organizers of the American Equal Rights Association, which campaigned for equal rights for both African Americans and women, especially the right of suffrage. When the Fifteenth Amendment to the U. S. Constitution was introduced that would provide suffrage for black men only, they opposed it, insisting that suffrage should be extended to all African Americans and all women at the same time. Others in the movement supported the amendment, resulting in a split. During the bitter arguments that led up to the split, Stanton sometimes expressed her ideas in elitist and racially condescending language. In her opposition to the voting rights of African Americans Stanton was quoted to have said, "It becomes a serious question whether we had better stand aside and let 'Sambo' walk into the kingdom first." Frederick Douglass, an abolitionist friend who had escaped from slavery, reproached her for such remarks. Stanton became the president of the National Woman Suffrage Association, which she and Anthony created to represent their wing of the movement. When the split was healed more than twenty years later, Stanton became the first president of the united organization, the National American Woman Suffrage Association. This was largely an honorary position; Stanton continued to work on a wide range of women's rights issues despite the organization's increasingly tight focus on women's right to vote. Stanton was the primary author of the first three volumes of the History of Woman Suffrage, a massive effort to record the history of the movement, focusing largely on her wing of it. She was also the primary author of The Woman's Bible, a critical examination of the Bible that is based on the premise that its attitude toward women reflects prejudice from a less civilized age.

Балалық шағы және отбасылық өмір

Элизабет Кейди Нью-Йорк штатының Джонстаун қаласындағы көрнекті отбасында дүниеге келді. Олардың отбасының қаланың басты алаңындағы үйін он екіге дейін қызметші басқарды. Оның консервативті әкесі Дэниел Кейди штаттың ең бай жер иелерінің бірі болды. Федералист партиясының мүшесі, ол АҚШ Конгресінде бір мерзім қызмет еткен және Нью-Йорк Жоғарғы Сотының судьясы болған адвокат еді. Оның анасы Маргарет Кейди (Ливингстон) көбірек прогрессивті болды, аболиционистік қозғалыстың радикалды Гаррисондық қанатын қолдады және 1867 жылы әйелдердің сайлау құқығы үшін петицияға қол қойды. Ол, кем дегенде, өмірінің басында "шамамен алты фут бойында, қатал жігерлі және өзіне сенімді, күйеуінен, одан 12 жас үлкен кісіден қорқымайтын үйдің жалғыз адамы" деп сипатталды. Элизабет он бір баланың жетіншісі болды, олардың алтауы ересек жасқа жетпей қайтыс болды, соның ішінде барлық ұлдары да. Анасы көп бала туғаннан шаршап, көптеген балаларының өліміне қайғырып, көңіліне сығылып, депрессияға түсті. Ең үлкен қызы Трифена күйеуі Эдвард Байярдпен бірге кіші балаларды тәрбиелеудің көп бөлігін өз мойнына алды. Стэнтон өз естелігі «Сегіз жылдық және одан да көп» деген атта, жас кезінде үйінде үш афроамерикалық қызметші болғанын айтты. Зерттеушілер олардың бірі Питер Тибоуттың құл болғанын және 1827 жылдың 4 шілдесінде Нью-Йорк штатындағы барлық құлдар босатылғанға дейін солай болғандығын анықтады. Стэнтон оны жылы есіне алып, өзі мен әпкелері Тибоутпен бірге епископалдық шіркеуге барып, ақ нәсілді отбасылармен бірге алдыңғы қатарда емес, шіркеудің артқы жағында отырғанын айтты.

Білім беру және интеллектуалды даму

Стантон өз заманының көптеген әйелдерінен жақсы білім алды. Ол 15 жасқа дейін туған қаласындағы Джонстаун академиясына оқуға түсті. Математика мен тілдер бойынша жоғары сыныптарда оқитын жалғыз қыз болған ол, мектептің грек тілінен өткен сайысында екінші орынды жеңіп алды және шебер дебатшыға айналды. Ол мектепте өткізген жылдарынан ләззат алды және жынысына байланысты ешқандай кедергіге тап болмағанын айтты. Оның соңғы тірі қалған ағасы Элеазар Нью-Йорктің Шенеқтади қаласындағы Юнион колледжін бітіргеннен кейін 20 жасында қайтыс болғанда, қоғамның әйелдерге деген төмен үміттерін жақсы түсінді. Әкесі мен анасы қайғыға батып, әлсіреп қалды. Он жасар Стентон әкесін жұбатуға тырысып, ағасы болғандай болуға күш салатынын айтты. Сонда әкесі: "Қызым, сен ұл болсаң ғой!" деді. Стентон әкесі мен күйеуінің Финидің ескертулерін елемеуге көндіргенін айтты. Олар оны Ниагара шарлауына алты апталық сапарға алып кетті, сол сапарда ол ақыл-ойы мен тепе-теңдігін қалпына келтірген рационалды философтардың еңбектерін оқыды. Стентонның биографтарының бірі Лори Д. Гинцберг бұл оқиғада кейбір мәселелер бар дейді. Біріншіден, Стентон Трояда болған кезде Фини алты апта бойы уағыз айтпады. Гинцберг болжамдайды, Стентон әйелдер дінге беріліп, өздеріне зиян келтіреді деген сенімін нығайту үшін балалық шақтағы естелігін әдейілеп безендірген болуы мүмкін.

Неке және отбасы

Жас кезінде Стэнтон Нью-Йорк штатының солтүстігінде тұратын туысы Геррит Смиттің үйіне жиі баратын. Оның көзқарастары консервативті әкесінікінен мүлдем өзгеше болды. Смит құлдықты жоюшы және "Құпия алтылықтың" мүшесі еді. Бұл топ Джон Браунның Харперс-Ферриге шабуылын қаржыландырып, құлдықтағы афроамерикалықтардың қарулы көтерілісін оятуға тырысты. Смиттің үйінде ол жаздарды өткізіп, "отбасының бір бөлігі" саналды, сонда ол Генри Брюстер Стэнтонмен танысты, ол да белгілі құлдықты жоюшыл болатын. Әкесінің қарсылығына қарамастан, 1840 жылы олар үйленді, неке қию рәсімінен "бағынуға" деген сөзді шығарып тастады. Кейін Стэнтон: "Мен өзіммен тең қарым-қатынаста екендігімді ойлаған адамға мойынсұнудан түбегейлі бас тарттым" деп жазды. Бұл сирек кездесетін болғанымен, мүлдем естімеген нәрсе емес еді; квакерлер бұрыннан бері неке қию рәсімінен "бағынуға" деген сөзді алып тастаған. Стэнтон күйеуінің тегін өзінің тегіне қосып алды, өзін Элизабет Кэди Стэнтон немесе Е. Кэди Стэнтон деп қол қойды, бірақ миссис Генри Б. Стэнтон деп емес. Еуропадан бал айынан оралғаннан кейін Стэнтондар Джонстаундағы Кэдилер үйіне көшіп келді. Генри Стэнтон 1843 жылға дейін қайын атасынан заңды оқыды, содан кейін Стэнтондар Бостонға (Челси), Массачусетс штатына көшіп, Генри заң фирмасына қосылды. Бостонда тұрғанда Элизабет құлдықты жоюшылардың жиналыстарының үздіксіз кезегінен туындаған әлеуметтік, саяси және интеллектуалдық ынталандырудан ләззат алды. Онда ол Фредерик Дуглас, Уильям Ллойд Гаррисон және Ральф Уолдо Эмерсон сияқты адамдардың ықпалына ішкі тілекпен қарады. 1847 жылы Стэнтондар Нью-Йорк штатының Сенека-Фолс қаласына, Фингер-Лейкс аймағына көшіп келді. Олардың үйі, қазір Әйелдер құқықтарының ұлттық тарихи паркінің бөлігі, Элизабеттің әкесі олар үшін сатып алған. Олардың жеті баласы болды. Сол кезде бала туу мәселесіне өте деликатты түрде қарау қажет деп есептелді. Стэнтон басқаша тәсіл қолданды, бала туғаннан кейін үйінің алдына ту алды, ұл болса – қызыл, қыз болса – ақ. Оның қыздарының бірі, Харриот Стэнтон Блатч, анасы сияқты, әйелдердің сайлау құқығы қозғалысының жетекшісі болды. Бір тарихшы балалардың тууы арасындағы үзілістерді ескере отырып, Стэнтондардың бала тууды шектеу әдістерін қолданғанын болжады. Стэнтон өзінің балаларының "ерікті аналық" деп атаған әдіспен туғанын айтты. Әйелдің күйеуінің жыныстық қатынас талаптарына бағынуы керек деген кең таралған пікірге қарсы, Стэнтон әйелдердің жыныстық қатынас пен бала тууды бақылауға құқылы екеніне сенді. Бірақ ол "салауатты әйелдің еркектей құштарлығы да бар" деді. Стэнтон ұлдары мен қыздарын алуан түрлі қызығушылықтарды, іс-әрекеттерді және білімді іздеуге ынталандырды. Оның қызы Маргарет оны "көңілді, шуақты және мейірімді" деп есіне алды. Ол ана болудан және үлкен шаруашылықты жүргізуден ләззат алды, бірақ Сенека-Фолстағы зияткерлік серіктестік пен ынталандырудың жетіспеуінен қанағаттанбады және тіпті депрессияға ұшырады. 1850 жылдары Генридің заңгер және саясаткер ретіндегі жұмысы оны жылдың көбінесе 10 айына жуық үйден алыстатты. Бұл балалар кішкентай кезінде Элизабеттің көңілін қалдырды, өйткені ол саяхаттауға қиындық көріп отырды. Бұл үрдіс кейінгі жылдары да жалғасты, күйеу мен әйел көбінесе бөлек өмір сүрді, бірнеше жыл бойы жеке шаруашылықтарды ұстады. Олардың 47 жылға созылған некесі Генри Стэнтонның 1887 жылы қайтыс болуымен аяқталды. Генри мен Элизабет екеуі де құлдықты жоюшылардың жақтастары болды, бірақ Генри, Элизабеттің әкесі сияқты, әйелдердің сайлау құқығы идеясымен келіспеді. Бір өмірбаянушы Генриді "ең жақсы жағдайда жартылай "әйелдер құқығын қолдайтын" адам" деп сипаттады.

As a young woman, Stanton traveled often to the home of her cousin, Gerrit Smith, who also lived in upstate New York. His views were very different from those of her conservative father. Smith was an abolitionist and a member of the "Secret Six," a group of men who financed John Brown's raid on Harpers Ferry in an effort to spark an armed uprising of enslaved African Americans. At Smith's home, where she spent summers and was considered "part of the family," she met Henry Brewster Stanton, a prominent abolitionist agent. Despite her father's reservations, the couple married in 1840, omitting the word "obey" from the marriage ceremony. Stanton later wrote, "I obstinately refused to obey one with whom I supposed I was entering into an equal relation." While uncommon, this practice was not unheard of; Quakers had been omitting "obey" from the marriage ceremony for some time. Stanton took her husband's surname as part of her own, signing herself Elizabeth Cady Stanton or E. Cady Stanton, but not Mrs. Henry B. Stanton. Soon after returning from their European honeymoon, the Stantons moved into the Cady household in Johnstown. Henry Stanton studied law under his father in law until 1843, when the Stantons moved to Boston (Chelsea), Massachusetts, where Henry joined a law firm. While living in Boston, Elizabeth enjoyed the social, political, and intellectual stimulation that came with a constant round of abolitionist gatherings. Here, she was influenced by such people as Frederick Douglass, William Lloyd Garrison and Ralph Waldo Emerson. In 1847, the Stantons moved to Seneca Falls, New York, in the Finger Lakes region. Their house, which is now a part of the Women's Rights National Historical Park, was purchased for them by Elizabeth's father. The couple had seven children. At that time, child bearing was considered to be a subject that should be handled with great delicacy. Stanton took a different approach, raising a flag in front of her house after giving birth, a red flag for a boy and a white one for a girl. One of her daughters, Harriot Stanton Blatch, became, like her mother, a leader of the women's suffrage movement. Because of the spacing of their children's births, one historian has concluded that the Stantons must have used birth control methods. Stanton herself said her children were conceived by what she called "voluntary motherhood." In an era when it was commonly held that a wife must submit to her husband's sexual demands, Stanton believed that women should have command over their sexual relationships and childbearing. She also said, however, that "a healthy woman has as much passion as a man." Stanton encouraged both her sons and daughters to pursue a broad range of interests, activities, and learning. She was remembered by her daughter Margaret as being "cheerful, sunny and indulgent." She enjoyed motherhood and running a large household, but she found herself unsatisfied and even depressed by the lack of intellectual companionship and stimulation in Seneca Falls. During the 1850s, Henry's work as a lawyer and politician kept him away from home for nearly 10 months out of every year. This frustrated Elizabeth when the children were small because it made it difficult for her to travel. The pattern continued in later years, with husband and wife living apart more often than together, maintaining separate households for several years. Their marriage, which lasted 47 years, ended with Henry Stanton's death in 1887. Both Henry and Elizabeth were staunch abolitionists, but Henry, like Elizabeth's father, disagreed with the idea of female suffrage. One biographer described Henry as, "at best a halfhearted 'women's rights man.'"

Құлшылыққа қарсы дүниежүзілік конвенция

1840 жылы Англияда бал айында болған Стантондар Лондонда өткен құлдыққа қарсы әлемдік конвенцияға қатысты. Елизавета конвенцияның ерлер делегаттарынан қатты ойын қозғады, олар әйелдердің қатысуына тыйым салуға дауыс берді, тіпті олар өздерінің аболиционисттік қоғамдарының делегаттары ретінде тағайындалған болса да. Ерлер әйелдерді жекелеген бөлімге отырғызып, конвенцияның барысын перделер арқылы жасырды. Вильям Ллойд Гаррисон, белгілі американдық аболиционист және әйелдер құқығын қолдаушы, дауыс беруден кейін келген соң, ерлермен отырудан бас тартып, әйелдермен бірге отырды. Квакер дін қызметкері, аболиционист және әйелдер құқығын жақтаушы Лукреция Мотт делегат ретінде жіберілген әйелдердің бірі болды. Мотт Стэнтоннан көп ұлғайса да, олар тез арада берік достық қарым-қатынас орнатып, Стэнтон тәжірибелі белсендіден көп нәрсе үйренуге құштар болды. Лондонда Стэнтон Мотттың унитарий шіркеуінде уағыз айтқанын естіді, бұл Стэнтонның әйел адамның уағыз айтқанын немесе тіпті көпшілік алдында сөйлегенін естіген алғашқы реті болды. Кейін Стэнтон өзінің қызығушылығын әйелдер құқықтарына шоғырландырғаны үшін осы конвенцияға алғыс айтты.

Сенека-Фолс конгресі

Тәжірибе жинақталуы Стэнтонға әсер етіп, өмірінде шешуші бетбұрыс болды. Лондон конгресі оның өміріндегі маңызды кезең еді. Заң кітаптарын зерттеу оны әйелдер мен ерлер арасындағы теңсіздікті жою үшін заңнамалық өзгерістердің қажеттігіне көндірді. Ол әйелдердің үй шаруасындағы және күйеулеріне қатысты рөлінің шектеулі екенін жеке басынан сезінді. Ол былай деді: "Көптеген әйелдердің шаршаған, алаңдаған көрінісі мені қоғамның, әсіресе әйелдердің кемшіліктерін жою үшін белсенді шаралар қабылдау қажеттігіне терең сендірді". Бірақ бұл түсінік бірден әрекетке ұласпады. Басқа әлеуметтік реформаторлардан шалқап, үй шаруасымен күйбеңдеген ол, әлеуметтік реформаға қалай қатысатынын білмей, қынжылды. 1848 жылдың жазында Лукреция Мотт Пенсильваниядан Стэнтонның үйіне жақын жердегі квакерлер жиналысына қатысу үшін келді. Стэнтон Мотт пен тағы үш прогрессивті квакер әйелімен кездесуге шақырылды. Өзін жақсы түсінетін ортада ол "ұзақ жылдар бойы жинаған наразылығын, осынша күшпен және ашумен жеткіздім, тіпті менің өзімді де, барлық қатысушыларды бір нәрсені жасауға және қауіптенуге шақырып алдым". Стэнтон конвенцияның Құқықтар мен сезімдер декларациясын жазуға белсенді қатысты, ол АҚШ Тәуелсіздік декларациясының үлгісімен жасалған. Декларациядағы наразылықтар тізіміне әйелдердің дауыс беру құқығын заңсыз түрде жоққа шығару кірді, бұл Стэнтонның конвенцияда әйелдердің сайлау құқығын талқылауға ниеттенгенін көрсетті. Бұл сол кезде өте күрделі мәселе болғанымен, жаңалық емес еді. Оның туысы Геррит Смит, өзі де радикалды идеяларға бейім болған, бұрын Буффалодағы "Азаттық лигасының" конвенциясында әйелдердің сайлау құқығын талап еткен. Генри Стэнтон әйелдердің сайлау құқығы туралы мәселенің құжатқа енгізілгенін көргенде, әйеліне бұл әрекеттің конвенцияны қызықсыз етуі мүмкін екенін айтты. Баяндамашы Люкреция Мотт та бұл ұсыныстан алаңдады. Екі күндік Сенека-Фолс конвенциясына шамамен 300 әйел мен ер адам қатысты. Өзінің алғашқы үлкен аудитория алдындағы сөзінде Стэнтон жиынның мақсатын және әйелдер құқығының маңыздылығын түсіндірді. Мотт сөйлегеннен кейін Стэнтон қатысушыларға қол қоюға ұсынған Сезімдер декларациясын оқыды. Содан кейін резолюциялар талқыланды, олардың барлығы конвенцияда бірауыздан қабылданды, тек тоғызыншысы ғана ерекшеленді: "Бұл елдегі әйелдердің сайлау құқығының қасиетті құқығын өздеріне қамтамасыз етуі міндетті". Қызу пікірталасқа қарамастан, бұл резолюция Фредерик Дуглас, бұрын құлдықта болған, оны ыстық қолдаған, құлдықты жоюшы көшбасшының қолдауынан кейін ғана қабылданды. Стэнтонның қарындасы Харриет конвенцияға қатысып, Сезімдер декларациясына қол қойды. Бірақ күйеуі оны қолтаңбасын алып тастауға мәжбүрледі. Бұл конвенция шақырылғалы көп уақыт өтпегенімен, оның күрделілігі баспасөзde кеңінен жарияланды, Нью-Йорк, Филадельфия және басқа да көптеген қалалардағы газеттерде мақалалар жарияланды. Сенека-Фолс конвенциясы қазір тарихи оқиға ретінде танылды, әйелдер құқықтарын талқылау мақсатында алғаш рет шақырылған конвенция. Тарихшы Джудит Веллманның айтуынша, конвенцияның "Сезімдер декларациясы" 1848 жылдан бастап әйелдер құқығы қозғалысының жаңалықтарын таратудағы ең маңызды фактор болды. Конвенция әйелдер құқығын қорғау қозғалысының алғашқы кезеңінде әйелдер құқығын қорғау жөніндегі конвенцияларды ұйымдастыру құралы ретінде пайдалануды бастады. 1851 жылғы екінші Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясына қарай әйелдердің дауыс беру құқығын талап ету АҚШ-тағы әйелдер құқығы қозғалысының негізгі қағидасына айналды. Одан екі апта өткен соң Рочестерде, Нью-Йорк штатында жергілікті әйелдер ұйымдастырған Рочестер әйелдер құқығы конвенциясы өтті, оған Сенека-Фолс конвенциясына қатысқандар да қатысты. Стэнтон мен Мотт екеуі де осы конвенцияда сөз сөйледі. Сенека-Фолс конвенциясын Люкреция Мотттың күйеуі Джеймс Мотт басқарды. Рочестер конвенциясын Абигейл Буш басқарды, бұл тағы бір тарихи жаңалық болды. Көптеген адамдар ерлер мен әйелдердің конвенциясын әйелдің басқаруына наразылық білдірді. Мысалы, егер әйел еркекті тәртіпсіздік жасады деп таратса, адамдар қалай реакция жасайды? Стэнтонның өзі осы конвенцияның төрағасы ретінде әйелді сайлауға қарсы болды, бірақ кейіннен қателігін мойындап, әрекеті үшін кешірім сұрады. 1850 жылы бірінші Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясы ұйымдастырылғанда, Стэнтон жүкті болғандықтан қатыса алмады. Оның орнына ол "Әйелдер билікке ие болуы керек пе?" атты конвенцияға хат жолдады, онда қозғалыстың мақсаттары баяндалды. Хатта әйелдердің билікке ие болу құқығына басымдық берілді, олардың "Республикамыздың саяси тәжірибесіне тазартатын, көтеріңкі, жұмсартатын әсерін тигізе алатыны" айтылды.

An accumulation of experiences was having an effect on Stanton. The London convention had been a turning point in her life. Her study of law books had convinced her that legal changes were necessary to overcome gender inequities. She had personal experience of the stultifying role of women as wives and housekeepers. She said, "the wearied, anxious look of the majority of women, impressed me with a strong feeling that some active measures should be taken to remedy the wrongs of society in general, and of women in particular." This knowledge, however, did not immediately lead to action. Relatively isolated from other social reformers and fully occupied with household duties, she was at a loss as to how she could engage in social reform. In the summer of 1848, Lucretia Mott traveled from Pennsylvania to attend a Quaker meeting near the Stanton's home. Stanton was invited to visit with Mott and three other progressive Quaker women. Finding herself in sympathetic company, Stanton said she poured out her "long accumulating discontent, with such vehemence and indignation that I stirred myself, as well as the rest of the party, to do and dare anything." Stanton was the primary author of the convention's Declaration of Rights and Sentiments, which was modeled on the U. S. Declaration of Independence. Its list of grievances included the wrongful denial of women's right to vote, signaling Stanton's intent to generate a discussion of women's suffrage at the convention. This was a highly controversial idea at the time but not an entirely new one. Her cousin Gerrit Smith, no stranger to radical ideas himself, had called for women's suffrage shortly before at the Liberty League convention in Buffalo. When Henry Stanton saw the inclusion of woman suffrage in the document, he told his wife that she was acting in a way that would turn the proceedings into a farce. Lucretia Mott, the main speaker, was also disturbed by the proposal. An estimated 300 women and men attended the two day Seneca Falls Convention. In her first address to a large audience, Stanton explained the purpose of the gathering and the importance of women's rights. Following a speech by Mott, Stanton read the Declaration of Sentiments, which the attendees were invited to sign. Next came the resolutions, all of which the convention adopted unanimously except for the ninth, which read, "it is the duty of the women of this country to secure to themselves the sacred right of the elective franchise." Following a vigorous debate, this resolution was adopted only after Frederick Douglass, an abolitionist leader who had formerly been enslaved, gave it his strong support. Stanton's sister Harriet attended the convention and signed its Declaration of Sentiments. Her husband, however, made her remove her signature. Although this was a local convention organized on short notice, its controversial nature ensured that it was widely noted in the press, with articles appearing in newspapers in New York City, Philadelphia and many other places. The Seneca Falls Convention is now recognized as an historic event, the first convention to be called for the purpose of discussing women's rights. The convention's Declaration of Sentiments became "the single most important factor in spreading news of the women's rights movement around the country in 1848 and into the future," according to Judith Wellman, a historian of the convention. The convention initiated the use of women's rights conventions as organizing tools for the early women's movement. By the time of the second National Women's Rights Convention in 1851, the demand for women's right to vote had become a central tenet of the United States women's rights movement. A Rochester Women's Rights Convention was held in Rochester, New York two weeks later, organized by local women who had attended the one in Seneca Falls. Both Stanton and Mott spoke at this convention. The convention in Seneca Falls had been chaired by James Mott, the husband of Lucretia Mott. The Rochester convention was chaired by a woman, Abigail Bush, another historic first. Many people were disturbed by the idea of a woman chairing a convention of both men and women. How, for example, might people react if a woman ruled a man out of order? Stanton herself spoke in opposition to the election of a woman as the chair of this convention, although she later acknowledged her mistake and apologized for her action. When the first National Women's Rights Convention was organized in 1850, Stanton was unable to attend because she was pregnant. Instead, she sent a letter to the convention entitled "Should women hold office" that outlined the movement's goals. The letter emphatically endorsed women's right to hold office, stating that "women might have a 'purifying, elevating, softening influence' on the 'political experiment of our Republic. '”

Сьюзан Б. Энтонимен серіктестік

1851 жылы Сенека шарлауығына сапар жасаған Сьюзан Б. Энтониді ортақ досы және әйелдер құқығын қолдаушы Амелия Блумер Стэнтонмен таныстырды. Энтони Стэнтоннан бес жас кіші болған. Энтони мен Стэнтон көп ұзамай жақын дос және серік болып, олардың өміріндегі маңызды бетбұрысқа және әйелдер қозғалысы үшін үлкен маңызға ие болған қарым-қатынас құрды. Екі әйелдің де дағдылары бір-бірін толықтырды. Энтони ұйымдастыруда шебер болса, Стэнтон зиялилық және жазу ісінде жақсы қабілетке ие болды. Кейін Стэнтон: «Біз бірлесіп жазғанда, екеуміз жеке-жеке жазғаннан гөрі жақсы жұмыс істедік. Ол композиция жасауда баяу және талдаушыл болса, мен жылдам және синтетикалықпын. Мен жақсы жазушымын, ал ол жақсы сыншы», – деді. Энтони көп жыл бойы бірлесіп жұмыс істегенде Стэнтонға көп жағынан басымдық берді, Стэнтоннан жоғары тұратын лауазымды ұйымда қабылдамады. Олар бір-бірін хаттарында «Сьюзан» және «Миссис Стэнтон» деп атады. Стэнтон жеті баласымен үйде отырғандықтан, ал Энтони үйленбеген және саяхаттауға еркін болғандықтан, Энтони Стэнтон балаларын қарау арқылы, ал Стэнтон жазу арқылы көмектесті. Бұл, басқа нәрселермен қатар, Стэнтонға Энтони сөйлейтін сөздерді жазуға мүмкіндік берді. Энтонидің биографының бірі: «Сьюзан отбасының бір бөлігіне айналып, Миссис Стэнтонның балаларына екінші ана болды», – деді. Стэнтонның биографының бірі: «Стэнтон идеяларды, сөздерді және стратегияны ұсынды; Энтони сөздерді жеткізді, петицияларды таратты және залдарды жалға алды. Энтони итермеледі, ал Стэнтон өнімді болды», – деді. 1954 жылы Энтони мен Стэнтон «Нью-Йорк штатының қозғалысын елдегі ең жетілген қозғалысқа айналдырды», – деді әйелдер тарихының профессоры Энн Д. Гордон. Стэнтондар 1861 жылы Сенека шарлауығынан Нью-Йорк қаласына көшкеннен кейін, олар тұратын әрбір үйде Энтониге бөлме бөлінді. Стэнтонның биографының бірі оның өмірінде Стэнтон кез келген ересек адамдармен, тіпті өз күйеуімен бірге өткізгеннен гөрі Энтонимен көбірек уақыт өткізгенін болжады. 1865 жылдың желтоқсанында Стэнтон мен Энтони Конституцияның 14-толықтыруын жазу кезінде Конгреске бағытталған әйелдердің сайлау құқығы туралы алғашқы петицияны ұсынды.

While visiting Seneca Falls in 1851, Susan B. Anthony was introduced to Stanton by Amelia Bloomer, a mutual friend and a supporter of women's rights. Anthony, who was five years younger than Stanton, came from a Quaker family that was active in reform movements. Anthony and Stanton soon became close friends and co workers, forming a relationship that was a turning point in their lives and of great importance to the women's movement. The two women had complementary skills. Anthony excelled at organizing, while Stanton had an aptitude for intellectual matters and writing. Stanton later said, "In writing we did better work together than either could alone. While she is slow and analytical in composition, I am rapid and synthetic. I am the better writer, she the better critic." Anthony deferred to Stanton in many ways throughout their years of work together, not accepting an office in any organization that would place her above Stanton. In their letters, they referred to one another as "Susan" and "Mrs. Stanton." Because Stanton was homebound with seven children while Anthony was unmarried and free to travel, Anthony assisted Stanton by supervising her children while Stanton wrote. Among other things, this allowed Stanton to write speeches for Anthony to give. One of Anthony's biographers said, "Susan became one of the family and was almost another mother to Mrs. Stanton's children." One of Stanton's biographers said, "Stanton provided the ideas, rhetoric, and strategy; Anthony delivered the speeches, circulated petitions, and rented the halls. Anthony prodded and Stanton produced." By 1854, Anthony and Stanton "had perfected a collaboration that made the New York State movement the most sophisticated in the country," according to Ann D. Gordon, a professor of women's history. After the Stantons moved from Seneca Falls to New York City in 1861, a room was set aside for Anthony in every house they lived in. One of Stanton's biographers estimated that, over her lifetime, Stanton spent more time with Anthony than with any other adult, including her own husband. In December 1865, Stanton and Anthony submitted the first women's suffrage petition directed to Congress during the drafting of the Fourteenth Amendment.

Тынығу қызметі

Алкогольді шамадан артық тұтыну осы кезеңде ауыр әлеуметтік проблема болды, ол 1850 жылдары ғана азайа бастады. Көптеген белсенділер оны әйелдер құқығы мәселесі деп қарастырды, себебі заңдар күйеулерге отбасыны және қаржысын толық бақылауға мүмкіндік берді. Күйеуі маскүнем болғанда, тіпті оның жағдайы отбасын мүсіркеуге жеткізсе және ол әйелі мен балаларын зорласа да, заң әйелге көмек көрсетуге шамасы жетпейді. Ажырасуға қол жеткізу қиын болса да, күйеуі балаларының жалғыз қамқоршысы болып қалуы мүмкін. 1852 жылы Энтони Нью-Йорк штатының ұстамдылық конвенциясына делегат болып сайланды. Ол талқылауға қатысуға тырысқанда, төраға оны тоқтатып, әйел делегаттардың тыңдау және үйрену үшін келгенін айтты. Көп жылдар өткен соң Энтони: «Әйелдердің жасаған ең озық қадамының ешқайсысы көпшілік алдында сөйлеуден гөрі қатты қарсылық тудырмады. Олар тіпті сайлау құқығын алу үшін де осыншалықты қорланбады, айыпталмады және қарсылыққа ұшырамады» деп атап өтті. Энтони және басқа әйелдер залдан шығып, әйелдердің ұстамдылық конвенциясын ұйымдастыру ниеттерін жариялады. Сол жылы шамамен бес жүз әйел Рочестерде бас қосып, әйелдердің мемлекеттік ұстамдылық қоғамын құрды, Стэнтон президент, ал Энтони штаттық агент болды. Бұл басшылық құрылымы, Стэнтонның президенттік лауазымында және Энтонидің сахна артындағы белсенді күші ретінде, олардың кейінгі жылдары құрған ұйымдарына тән еді. 1848 жылдан бері алғаш рет сөз сөйлеген Стэнтон конвенцияның негізгі сөзін сөйледі, ол дінге консервативті жандарды ашуға тікелей себеп болды. Ол маскүнемдікті ажырасуға заңдық негіз деп жариялады, осы уақытта көптеген консерваторлар кез келген себеппен ажырасуға қарсы болды. Ол маскүнем күйеулерінің әйелдерін некелік қарым-қатынастарын өздері бақылауға шақырып: «Ешбір әйел маскүнем еркекпен некеде тұрмасын. Ешбір маскүнем оның балаларының әкесі болмасын!» деді. Ол діни мекемелерге шабуыл жасап, әйелдерді «жас жігіттерді діни қызметке дайындауға, теологиялық аристократия мен белгісіз Құдайға арналған сәнді ғибадатханалар салуға» емес, ақшаларын кедейлерге жұмақтауға шақырды. Келесі жылы ұйымның конвенциясында консерваторлар Стэнтонды президенттік лауазымнан шеттетуге дауыс берді, содан кейін ол Энтонимен бірге ұйымнан кетті. Стэнтон үшін ұстамдылық мәселесі маңызды реформалық қызмет болмады, бірақ ол 1850 жылдардың басында жергілікті ұстамдылық қоғамдарын әйелдер құқығын жақтау үшін пайдалануды жалғастырды. Ол әйелдер құқығы қозғалысы туралы жаңалықтарды жариялайтын ай сайынғы «The Lily» газеті үшін тұрақты түрде мақалалар жазды. Ол сондай-ақ Паулина Райт Дэвис редакциялаған «The Una» әйелдер құқығы туралы мерзімді журналы және Хорас Грили редакциялаған «New York Tribune» күнделікті газеті үшін жазды.

Excessive consumption of alcohol was a severe social problem during this period, one that began to diminish only in the 1850s. Many activists considered temperance to be a women's rights issue because of laws that gave husbands complete control of the family and its finances. The law provided almost no recourse to a woman with a drunken husband, even if his condition left the family destitute and he was abusive to her and their children. If she managed to obtain a divorce, which was difficult to do, he could easily end up with sole guardianship of their children. In 1852, Anthony was elected as a delegate to the New York state temperance convention. When she tried to participate in the discussion, the chairman stopped her, saying that women delegates were there only to listen and learn. Years later, Anthony observed, "No advanced step taken by women has been so bitterly contested as that of speaking in public. For nothing which they have attempted, not even to secure the suffrage, have they been so abused, condemned and antagonized." Anthony and other women walked out and announced their intention to organize a women's temperance convention. Later that year, about five hundred women met in Rochester and created the Women's State Temperance Society, with Stanton as president and Anthony as state agent. This leadership arrangement, with Stanton in the public role as president and Anthony as the energetic force behind the scenes, was characteristic of the organizations they founded in later years. In her first public speech since 1848, Stanton delivered the convention's keynote address, one that antagonized religious conservatives. She called for drunkenness to be legal grounds for divorce at a time when many conservatives opposed divorce for any reason. She appealed for wives of drunkard husbands to take control of their marital relations, saying, "Let no woman remain in relation of wife with the confirmed drunkard. Let no drunkard be the father of her children." She attacked the religious establishment, calling for women to donate their money to the poor instead of to the "education of young men for the ministry, for the building up a theological aristocracy and gorgeous temples to the unknown God." At the organization's convention the following year, conservatives voted Stanton out as president, whereupon she and Anthony resigned from the organization. Temperance was not a significant reform activity for Stanton afterwards, although she continued to use local temperance societies in the early 1850s as conduits for advocating women's rights. She regularly wrote articles for The Lily, a monthly temperance newspaper that she helped transform into one that reported news of the women's rights movement. She also wrote for The Una, a women's rights periodical edited by Paulina Wright Davis, and for the New York Tribune, a daily newspaper edited by Horace Greeley.

Некедегі әйелдердің мүліктік құқығы туралы заң

Сол кезде үйленген әйелдердің мәртебесі ағылшын ортақ құқығымен анықталды, ол ғасырлар бойы жергілікті соттарда «жасырындық» доктринасын орнатып келді. Оған сәйкес, әйелдер күйеулерінің қорғауы мен бақылауында болды. Уильям Блэкстоунның 1769 жылғы «Англия заңдарына түсіндірме» кітабында былай делінген: «Некеге тұрғанда күйеу мен әйел заң бойынша бір тұлға болып табылады: яғни, әйелдің өзінің болуы немесе заңдық тіршілігі неке кезеңінде тоқтатылады». Үйленген әйелдің күйеуі оның некеге әкелген кез келген мүліктің иесіне айналды. Ол өз атынан келісімшартқа қол қоя алмайды, бизнес жүргізе алмайды және ажырасу жағдайында балаларының күтіміне ие бола алмайды. 1836 жылы Нью-Йорк заң шығарушы органы үйленген әйелдердің мүлік құқығы туралы заңды қарастыра бастады, ал әйелдер құқығын қолдаушы Эрнестин Роуз оны жақтады және оның пайдасына петиция таратуға белсенді қатысты. Стентонның әкесі де бұл реформаны қолдады. Оның мұрагерлікке берілетін ұлдары болмағандықтан, оның байлығы қыздарының күйеулеріне өтуі мүмкін еді. Стентон 1843 жылдан бастап ұсынылып отырған заңды қолдау үшін петиция таратып, заң шығарушыларды үгіттеді. Заң ақыры 1848 жылы қабылданды. Ол үйленген әйелге некеге тұрғанға дейін немесе некеде болған кезде алған мүлкін өзінде қалдыруға мүмкіндік берді және оның мүлкін күйеуінің кредиторларынан қорғады. Сеника-Фоллс конвенциясына дейін қабылданған бұл заң, әйелдердің тәуелсіз әрекет ету мүмкіндігін арттыру арқылы әйелдер құқығы қозғалысын күшейтті. Күйеулер әйелдері үшін сөйлейді деген дәстүрлі сенімді әлсірету арқылы, ол Стентонның көптеген реформаларын, мысалы, әйелдердің қоғамда сөйлеу және дауыс беру құқығын ілгерілетуге көмектесті. 1853 жылы Сьюзан Б. Энтони Нью-Йорк штатында үйленген әйелдердің мүлік құқығын жақсарту үшін петиция жинау науқанын ұйымдастырды. Бұл петицияларды заң шығарушы органда ұсыну барысында Стентон 1854 жылы Сот комитетінің бірлескен отырысында сөйледі, әйелдерге жаңадан қол жеткізген мүлік құқықтарын қорғау үшін дауыс беру құқығы қажет екенін мәлімдеді. 1860 жылы Стентон тағы да Сот комитетінің алдында сөйледі, бұл жолы ассамблея палатасында көп көрерменнің алдында, әйелдердің сайлау құқығы үйленген әйелдердің, олардың балаларының және материалдық мүлкінің жалғыз нақты қорғанысы екенін айтты. Заң шығарушы орган 1860 жылы жақсартылған заңды қабылдады.

The status of married women at that time was in part set by English common law which for centuries had set the doctrine of coverture in local courts. It held wives were under the protection and control of their husbands. In the words of William Blackstone's 1769 book Commentaries on the Laws of England : "By marriage, the husband and wife are one person in law: that is, the very being or legal existence of the woman is suspended during the marriage." The husband of a married woman became the owner of any property she brought into a marriage. She could not sign contracts, operate a business in her own name, or retain custody of their children in the event of a divorce. In 1836, the New York legislature began considering a Married Women's Property Act, with women's rights advocate Ernestine Rose an early supporter who circulated petitions in its favor. Stanton's father supported this reform. Having no sons to pass his considerable wealth to, he was faced with the prospect of having it eventually pass to the control of his daughters' husbands. Stanton circulated petitions and lobbied legislators in favor of the proposed law as early as 1843. The law eventually passed in 1848. It allowed a married woman to retain the property that she possessed before the marriage or acquired during the marriage, and it protected her property from her husband's creditors. Enacted shortly before the Seneca Falls Convention, it strengthened the women's rights movement by increasing the ability of women to act independently. By weakening the traditional belief that husbands spoke for their wives, it assisted many of the reforms that Stanton championed, such as the right of women to speak in public and to vote. In 1853, Susan B. Anthony organized a petition campaign in New York state for an improved property rights law for married women. As part of the presentation of these petitions to the legislature, Stanton spoke in 1854 to a joint session of the Judiciary Committee, arguing that voting rights were needed to enable women to protect their newly won property rights. In 1860, Stanton spoke again to the Judiciary Committee, this time before a large audience in the assembly chamber, arguing that women's suffrage was the only real protection for married women, their children and their material assets. The legislature passed the improved law in 1860.

Киім реформасы

1851 жылы Стэнтонның туысы Элизабет Смит Миллер Нью-Йорк штатының солтүстік аймағына жаңа киім стилін әкелді. Дәстүрлі еденге дейін созылатын көйлектерден өзгеше, ол тізеге дейін жететін көйлектің астына киілетін шалбарлардан тұрды. Амелия Блумер, Стэнтонның досы және көршісі, бұл киімді ол шығарған ай сайынғы «The Lily» журналында жариялады. Содан кейін ол «Блумер» көйлектері немесе жай ғана «Блумерлер» деп танылды. Көп ұзамай көптеген әйел реформаторлар оны қабылдады, бірақ дәстүрлілердің қатты сынға алуына қарамастан, олар әйелдердің қандай да болжаса шалбар киюі идеясын қоғамдық тәртіпке қауіп деп санады. Стэнтон үшін бұл бір қолымен нәресте, екінші қолымен шаммен баспалдаққа көтерілу және ұзын көйлектің етегін жоғары көтеріп, құлаудан сақтану мәселесін шешті. Стэнтон екі жыл бойы «Блумерлерді» киді, бірақ бұл киім тудырған дау-дамағал әйелдер құқығы үшін күрестің мақсатынан назарды аударып алатыны анық болған соң ғана одан бас тартты. Басқа әйелдер құқығын қорғаушы белсенділер де солай істеді.

Ажырасу реформасы

1852 жылы әйелдер арасындағы тыйым салу туралы конвенцияда әйелдің мас күйеуінен ажырасу құқығын жақтаған Стэнтон дәстүрлі көзқарастарды ұнатпағандарға қарсы шықты. 1860 жылы әйелдер құқықтары жөніндегі 10-шы ұлттық конвенцияда бір сағаттық сөйлесінде ол одан да әрі барып, бүкіл сессияны қамтыған қызу пікірталас тудырды. Ол трагикалық мысалдар келтіріп, кейбір некелердің «заңмен бекітілген жезөкшелікке» тең екенін айтты. Ол неке туралы сезімталдық пен діни көзқарастарды сынға алып, некені басқа кез келген келісімшарт сияқты шектеулерге бағынатын азаматтық келісімшарт ретінде қарастырды. Егер некеден күтілген бақыт тумаса, оны ажырату – міндет екенін айтты. Оның сөзіне одан кейін болған талқыда күшті қарсылық білдірілді. Аболиционист лидері Венделл Филипс ажырасудың әйелдер құқығы мәселесі емес екенін, себебі ол әйелдер мен ерлерге тең дәрежеде әсер ететінін айтып, тақырыптың күн тәртібіндегісі емес екенін мәлімдеді және оны протоколдан алып тастауға тырысты. 1890 жылы «Ажырасу мен отбасылық соғыс» атты мақаласында Стэнтон кейбір әйелдер-белсенділерінің ажырасу заңдарын қатаңдату туралы ұсыныстарына қарсы шығып, былай деді: «Ажырасудың күрт өсуі моральдың төмендеуін көрсетпейді, керісінше дәлелдейді. Әйел құлдықтан азаттыққа қарай өту кезеңінде және ол бұрынғыдай мойынсұнып төзімділікпен қабылдаған некелік өмір мен жағдайларды енді қабылдамайды».

Аболиционистік қызмет

1860 жылы Стэнтон "Құлдардың шақыруы" атты кітапша жариялады. Ондағы ойын айтушы, өзінің бір қыз құлдың көзқарасынан шығуға тырысып, діни тілмен сөйлейді ("Нью-Йорк ерлері мен әйелдері, дауыл құдайы сіздер арқылы сөйлейді") және бұл діни көзқарастар Стэнтонның өзінің нанымдарынан мүлдем өзгеше. Ол құлдықтың қорқынышты жағдайларын сипаттап былай дейді: "Кеше ғана Жаңа Орлеан нарығында сен баға төлеп алған дірілдеген бойжеткен – сенің заңды әйелің емес. Бұл, Құдайдың өзгермейтін заңдарын бұзу, қожайын да, құл да кінәлі және өкінуге лайық әрекет". Әйелінің сұранысымен, ол зорлық-зомбылықтың үнемі болған қаупіне байланысты лекциялық сапарынан бас тартты.

Әйелдер ұлттық лигасы

1863 жылы Энтони Нью-Йорктегі Стантонның үйіне көшіп келді, және екеуі құлдықты жоюға бағытталған АҚШ Конституциясына түзету енгізу үшін Әйелдердің адал ұлттық лигасының ұйымдастыруын бастады. Стентон жаңа ұйымның президенті, ал Энтони - хатшы болды. Бұл АҚШ-тағы алғашқы ұлттық әйелдер саяси ұйымы еді. Элдің тарихындағы сол кезге дейінгі ең ірі петициялық науқанда Лига құлдықты жою үшін шамамен 400 000-ға жуық қол жинады, бұл Солтүстік штаттарының ересек халқының шамамен бірінен жиырма төрт бөлігін құрады. Петициялық науқан құлдықты жойған Он үшінші түзетуді қабылдауға маңызды көмек көрсетті. Лига түзету мақұлданғаннан кейін 1864 жылы таратылды. Оның мақсаты құлдықты жою болғанымен, Лига әйелдердің саяси теңдігін де қолдайтынын нақтылады, құрылтай съезінде нәсіліне немесе жынысына қарамастан барлық азаматтардың тең құқықтарын талап ететін резолюцияны бекітті. Лига әйелдер құқығын бірнеше жолмен ілгерілетуге ықпал етті. Стентон қоғамға өтініш берудің сол кезде тек ерлерге дауыс беруге рұқсат етілгендіктен, әйелдерге қол жетімді жалғыз саяси құрал екенін еске салды. Лиганың петициялық науқанының табысы әйелдер қозғалысына ресми ұйымдастырудың маңыздылығын көрсетті, ол сол уақытқа дейін бос ұйымдастырылғаннан басқа ештеңеге қарсы болды. Оның 5000 мүшесі әйелдер белсенділерінің кең желісін құрады, олар болашақ әлеуметтік белсенділік түрлері үшін талантты қор құруға көмектескен тәжірибе алды, соның ішінде сайлау құқығы. Стентон мен Энтони осы іс-әрекеттен ұлттық беделге ие болды. Бұл дамуға қарсылық ұйымдастыру үшін дайындық қажет болды, өйткені әйелдер қозғалысы Азамат соғысы кезінде көбінесе белсенді болмады. 1866 жылдың қаңтар айында Стентон мен Энтони әйелдерге дауыс беру құқығын беруге бағытталған конституциялық түзетуді талап ететін петицияларды жіберді, ал қол қою тізімінің басында Стентонның есімі болды. Стентон мен Энтони 1866 жылдың мамыр айында Азамат соғысы басталғаннан бері бірінші рет Он бірінші Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясын ұйымдастырды. Конвенция өзін Америкалық тең құқықтар қауымдастығы (AERA) деп өзгертуге дауыс берді, оның мақсаты нәсіліне немесе жынысына қарамастан барлық азаматтардың тең құқықтары үшін, әсіресе сайлау құқығы үшін күрес жүргізу болды. Стентонға президенттік лауазым ұсынылды, бірақ ол Лукреция Мотттың пайдасына бас тартты. Басқа лауазымдарда Стентон бірінші вице-президент, Энтони - хатшы, Фредерик Дуглас - вице-президент және Люси Стоун - атқару комитетінің мүшесі болды. Стентон конвенцияға келгендердің кейбіреулерін қонақжайлылықпен қарсы алды. Бұрын құлдықта болған, әйелдер құқығын қорғаушы Соджорнер Трут Стентонның үйінде болды, сондай-ақ Энтони да болды. Аболиционистердің жетекшілері AERA-ның жалпы сайлау құқығына қарсы болды. Газеттің көрнекті редакторы Хорас Грили Энтони мен Стентонға: "Бұл Республикалық партия мен біздің ұлтымыздың өмірі үшін маңызды кезең. Осы уақытта 'негрдің' уақыты екенін есіңізде ұстауын өтінемін", - деді. Аболиционист көшбасшылары Уэнделл Филлипс пен Теодор Тилтон Стентон мен Энтонимен кездесу ұйымдастырды, оларды әйелдердің сайлау құқығы әлі келмегеніне, барлық афроамерикалықтар мен барлық әйелдерге емес, тек қара нәсілді ерлерге ғана дауыс беру құқығы үшін науқан жүргізу керектігіне сендіруге тырысты. Екі әйел бұл кеңеске құлақ қоймады және жалпы сайлау құқығы үшін жұмысын жалғастырды. 1866 жылы Стентон Конгресске кандидат ретінде өзін жариялады, бұл әйелдің алғашқы әрекеті болды. Ол дауыс беруге құқығы жоқ болғанымен, Конституцияда оған Конгресске қатысуға тыйым салатын ештеңе жоқ екенін айтты. Демократтар мен Республикашылдарға қарсы тәуелсіз кандидат ретінде жарысқа шығып, ол тек 24 дауыс алды. Оның науқаны Нью-Орлеанға дейінгі газеттерде жарияланды. 1867 жылы AERA Канзаста афроамерикалықтар мен әйелдерге дауыс беру құқығын беруге бағытталған референдумдарды өткізуге үгіт-насихат жүргізді. Осы екі мәселені араластыруға қарсы болған Венделл Филлипс AERA-ның өз науқанына күткен қаржысын тоқтатты. Жаздың соңына қарай AERA науқаны құлауға жақын болды, ал қаржысы таусылды. Энтони мен Стентон әйелдер құқығын қолдаған бай бизнесмен Джордж Фрэнсис Треннен науқанның соңғы күндері көмек қабылдап, дау тудырды. Трен көптеген белсенділерге қарсылық тудырды, ол Республикалық партияға шабуыл жасап, афроамерикалықтардың адалдығы мен интеллектына ашық қарады. Стентон мен Энтонидің Треннің оның нәсілшілдігінің қатыгез формаларынан аулақ етуге үміттенгеніне және ол мұны істеп бастағанына сенуге негіз бар. Дегенмен, Стентон әйелдерге дауыс беру құқығын қолдаса, тіпті шайтаннан да қолдау алатынын айтты. 1868 жылы Он төртінші түзету ратификацияланғаннан кейін AERA ішінде АҚШ Конституциясына ұсынылып жатқан Он бесінші түзету туралы қатыгез дау туды, ол нәсіл бойынша дауыс беру құқығын шектеуге тыйым салатын еді. Стентон мен Энтони бұл түзетуге қарсы болды, ол қара нәсілді ерлерге дауыс беру құқығын беретін еді, барлық әйелдер мен барлық афроамерикалықтардың бір уақытта дауыс беру құқығын алуын талап етті. Стентон "The Revolution" беттерінде бұл түзету барлық ерлерге тиімді дауыс беру құқығын беріп, барлық әйелдерді шығарып тастаса, "жыныстың аристократиясын" құратынын, ерлер әйелдерден жоғары екенін конституциялық түрде бекітетінін айтты. Стентон мен Энтониға қарсы шығып, Люси Стоун әйелдерге дауыс беру құқығы елге қара нәсілді ерлерге дауыс беру құқығынан гөрі пайдалырақ болғанын айтса да, түзетуті қолдады, "кез келген адам осы қорқынышты шұңқырдан шыға алса, мен жанымнан қуанышқа толымын" деді. Он бесінші түзету талқылау кезінде Стентон "The Revolution" газеті үшін элитарлық және нәсілдік тұрғыдан кемсітуші тілде мақалалар жазды. Ол көптеген бұрынғы құлдар мен иммигрант жұмысшылар мағыналы дауыс беруге қабілетті болуы үшін ұзақ білім беру процесі қажет екеніне сенді. Стентон: "Байлыққа, білімге, ізгілікке және мәдениетке ие американдық әйелдер, егер сіздер қытайлардың, африкалықтардың, немістердің және ирландтардың төменгі таптарының, әйелдер туралы төменгі көзқарастарымен сіздер мен сіздердің қыздарыңыз үшін заңдар шығаруын қаламасаңыздар, үкіметте әйелдердің де өкілдігі болуын талап етіңіздер", - деп жазды. Тағы бір мақаласында Стентон "Патрик пен Самбо, Ханс пен Юнг Тунг, монархия мен республика арасындағы айырмашылықты білмейтін" адамдар жасаған заңдарға қарсы шықты. Ол басқа жағдайларда "Самбо" терминін де қолданды, бұл оның ескі досы Фредерик Дугластан сөккінін алды. Дуглас әйелдерге дауыс беру құқығын қатты қолдады, бірақ афроамерикалықтарға дауыс беру құқығы одан да маңызды мәселе екенін, тіпті өмір мен өлім туралы мәселе екенін айтты. Ол ақ әйелдердің күйеулерінің, әкелерінің және ағаларының дауыс беру құқығы арқылы үкіметке оң әсер ететінін айтты және Энтони мен Стентонның қара ерлерге әйелдер де дауыс беру құқығын алғанша дауыс беру құқығын бермеуді талап етуі "адалдықсыздық" болып көрінеді. Соджорнер Трут, керісінше, Стентонның позициясын қолдады, "егер қара нәсілді ерлер өз құқықтарын алса, ал қара нәсілді әйелдер алса, сіздер қара нәсілді ерлер әйелдердің үстінен билік ететінін көресіздер, бұл бұрынғыдан да жаман болады" деді. 1869 жылдың басында Стентон әйелдерге дауыс беру құқығын беруге бағытталған Он алтыншы түзетуді қабылдауға шақырды, "Ерлер элементі - бұзушы күш, қатал, өзімшіл, соғыс, зорлық, жаулау, иеленуді жақсы көреді - әйелдің төмендетілуімен біз зорлық пен қирату элементтерін босатып алдық, оларды тек ол баса алады", - деді. AERA екі қанатқа бөліне бастады, олардың әрқайсысы жалпы сайлау құқығын жақтады, бірақ әртүрлі тәсілдермен. Бір қанаттың жетекші тұлғасы Люси Стоун болды, ол қара нәсілді ерлерге бірінші болып дауыс беру құқығын беруге дайын болды және ...

In 1863, Anthony moved into the Stantons' house in New York City and the two women began organizing the Women's Loyal National League to campaign for an amendment to the U. S. Constitution that would abolish slavery. Stanton became president of the new organization and Anthony was secretary. It was the first national women's political organization in the United States. In the largest petition drive in the nation's history up to that time, the League collected nearly 400,000 signatures to abolish slavery, representing approximately one out of every twenty four adults in the Northern states. The petition drive significantly assisted the passage of the Thirteenth Amendment, which ended slavery. The League disbanded in 1864 after it became clear that the amendment would be approved. Although its purpose was the abolition of slavery, the League made it clear that it also stood for political equality for women, approving a resolution at its founding convention that called for equal rights for all citizens regardless of race or sex. The League indirectly advanced the cause of women's rights in several ways. Stanton pointedly reminded the public that petitioning was the only political tool available to women at a time when only men were allowed to vote. The success of the League's petition drive demonstrated the value of formal organization to the women's movement, which had traditionally resisted being anything other than loosely organized up to that point. Its 5000 members constituted a widespread network of women activists who gained experience that helped create a pool of talent for future forms of social activism, including suffrage. Stanton and Anthony emerged from this endeavor with significant national reputations. Organizing opposition to this development required preparation because the women's movement had become largely inactive during the Civil War. In January 1866, Stanton and Anthony sent out petitions calling for a constitutional amendment providing for women's suffrage, with Stanton's name at the top of the list of signatures. Stanton and Anthony organized the Eleventh National Women's Rights Convention in May 1866, the first since the Civil War began. The convention voted to transform itself into the American Equal Rights Association (AERA), whose purpose was to campaign for the equal rights of all citizens regardless of race or sex, especially the right of suffrage. Stanton was offered the post of president but declined in a favor of Lucretia Mott. Other officers included Stanton as first vice president, Anthony as a corresponding secretary, Frederick Douglass as a vice president, and Lucy Stone as a member of the executive committee. Stanton provided hospitality for some of the attendees at this convention. Sojourner Truth, an abolitionist and women's rights activist who had formerly been enslaved, stayed at Stanton's house as, of course, did Anthony. Leading abolitionists opposed the AERA's drive for universal suffrage. Horace Greeley, a prominent newspaper editor, told Anthony and Stanton, "This is a critical period for the Republican Party and the life of our Nation I conjure you to remember that this is 'the negro's hour.'" Abolitionist leaders Wendell Phillips and Theodore Tilton arranged a meeting with Stanton and Anthony, trying to convince them that the time had not yet come for women's suffrage, that they should campaign for voting rights for black men only, not for all African Americans and all women. The two women rejected this guidance and continued to work for universal suffrage. In 1866, Stanton declared herself a candidate for Congress, the first woman to do so. She said that although she could not vote, there was nothing in the Constitution to prevent her from running for Congress. Running as an independent against both the Democrat and Republican candidates, she received only 24 votes. Her campaign was noted by newspapers as far away as New Orleans. In 1867, the AERA campaigned in Kansas for referendums that would enfranchise both African Americans and women. Wendell Phillips, who opposed mixing those two causes, blocked the funding that the AERA had expected for their campaign. By the end of summer, the AERA campaign had almost collapsed, and its finances were exhausted. Anthony and Stanton created a storm of controversy by accepting help during the last days of the campaign from George Francis Train, a wealthy businessman who supported women's rights. Train antagonized many activists by attacking the Republican Party and openly disparaging the integrity and intelligence of African Americans. There is reason to believe that Stanton and Anthony hoped to draw the volatile Train away from his cruder forms of racism, and that he had actually begun to do so. In any case, Stanton said she would accept support from the devil himself if he supported women's suffrage. After the ratification of the Fourteenth Amendment in 1868, a sharp dispute erupted within the AERA over the proposed Fifteenth Amendment to the U. S. Constitution, which would prohibit the denial of suffrage because of race. Stanton and Anthony opposed the amendment, which would have the effect of enfranchising black men, insisting that all women and all African Americans should be enfranchised at the same time. Stanton argued in the pages of The Revolution that by effectively enfranchising all men while excluding all women, the amendment would create an "aristocracy of sex," giving constitutional authority to the idea that men were superior to women. Lucy Stone, who was emerging as a leader of those who were opposed to Stanton and Anthony, argued that suffrage for women would be more beneficial to the country than suffrage for black men but supported the amendment, saying, "I will be thankful in my soul if any body can get out of the terrible pit." During the debate over the Fifteenth Amendment, Stanton wrote articles for The Revolution with language that was elitist and racially condescending. She believed that a long process of education would be needed before many of the former slaves and immigrant workers would be able to participate meaningfully as voters. Stanton wrote, "American women of wealth, education, virtue and refinement, if you do not wish the lower orders of Chinese, Africans, Germans and Irish, with their low ideas of womanhood to make laws for you and your daughters demand that women too shall be represented in government." In another article, Stanton objected to laws being made for women by "Patrick and Sambo and Hans and Yung Tung who do not know the difference between a Monarchy and a Republic." She also used the term "Sambo" on other occasions, drawing a rebuke from her old friend Frederick Douglass. Douglass strongly supported women's suffrage but said that suffrage for African Americans was a more urgent issue, literally a matter of life and death. He said that white women already exerted a positive influence on government through the voting power of their husbands, fathers and brothers, and that it "does not seem generous" for Anthony and Stanton to insist that black men should not achieve suffrage unless women achieved it at the same time. Sojourner Truth, on the other hand, supported Stanton's position, saying, "if colored men get their rights, and not colored women theirs, you see the colored men will be masters over the women, and it will be just as bad as it was before." Early in 1869, Stanton called for a Sixteenth Amendment that would provide suffrage for women, saying, "The male element is a destructive force, stern, selfish, aggrandizing, loving war, violence, conquest, acquisition in the dethronement of woman we have let loose the elements of violence and ruin that she only has the power to curb." The AERA increasingly divided into two wings, each advocating universal suffrage but with different approaches. One wing, whose leading figure was Lucy Stone, was willing for black men to achieve suffrage first and wanted to maintain close ties with the Republican Party and the abolitionist movement. The other, whose leading figures were Stanton and Anthony, insisted that all women and all African Americans should be enfranchised at the same time and worked toward a women's movement that would no longer be tied to the Republican Party or be financially dependent on abolitionists. The AERA effectively dissolved after an acrimonious meeting in May 1869, and two competing woman suffrage organizations were created in its aftermath. In the words of one of Stanton's biographers, one consequence of the split for Stanton was that, "Old friends became either enemies, like Lucy Stone, or wary associates, as in the case of Frederick Douglass."

Революция

1868 жылы Энтони мен Стэнтон Нью-Йоркте "Революция" деп аталатын он алты беттік апталық газет шығара бастады. Стэнтон Паркер Пиллсберимен бірге редактор болды, ол тәжірибелі редактор, құлдықты жойған және әйелдердің құқықтарын қолдаған адам. Энтони, газеттің иесі, оның іскерлік мәселелерін басқарды. Алғашқы қаржыны Джордж Фрэнсис Трен ұсынды, ол әйелдердің құқықтарын қолдаған, бірақ саяси және нәсілдік көзқарастарымен көптеген белсенділерді наразылыққа түсірген даулы бизнесмен еді. Газет ең алдымен әйелдердің құқықтарына, әсіресе әйелдердің сайлау құқығына назар аударды, сонымен қатар саясат, еңбек қозғалысы және қаржы сияқты тақырыптарды да қамтыды. Оның мақсаттарының бірі – әйелдердің маңызды мәселелер бойынша пікір алмасуына мүмкіндік беретін платформа құру еді. Оның ұраны: «Ерлер – өз құқықтары және басқа ештеңе жоқ: әйелдер – өз құқықтары және одан кем емес». Харриет Бичер Стоу мен Изабелла Бичер Хукер газеттің атын аздап қауқыптырақ есімге өзгертсе, оны қаржыландыруға уәде берді, бірақ Стэнтон олардың ұсынысын қабылдамады, қазіргі атауын бағалады. Олардың мақсаты "Революцияны" өз баспаханасы бар күнделікті газетке айналдыру, оның барлығы әйелдерге тиесілі және басқарылатын еді. Алайда, Трен газет үшін дайындаған қаржы күткеннен азырақ болды. Сонымен қатар, "Революцияның" алғашқы саны жарық көргеннен кейін Трен Англияға кетіп, жақын арада Ирландияның тәуелсіздігін қолдағандығы үшін түрмеге қамалды. Треннің қаржылық қолдауы ақырында толығымен жойылды. 29 айдан кейін, қарыздың өсуі газетті бай әйелдер құқығын қорғаушы белсендіге беруге мәжбүр етті, ол оған радикалды емес сипат берді. Стэнтон газет жинаған 10 000 долларлық қарызға жауапкершілікті қабылдаудан бас тартты, өйткені оның күтіп отыруға балалары бар еді. Антони, Стэнтоннан азырақ ақшасы болғандықтан, қарызды өз мойнына алып, оны алты жыл ішінде төленген лекциялық турлар арқылы өтеді.

Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы

1869 жылдың мамыр айында, соңғы AERA конвенциясынан екі күн өткен соң, Стэнтон, Энтони және басқалар Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын (NWSA) құрды, Стэнтон президент болып сайланды. Алты айдан кейін Люси Стоун, Джулия Уорд Хоу және басқалар бәсекелес Америка әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын (AWSA) құрды, ол NWSA-дан ірілеу және жақсы қаржыландырылды. Әйелдер сайлау құқығы қозғалысының бөлінуіне тікелей себеп болған нәрсе – ұсынылған Он бесінші түзету болды, бірақ екі ұйымның арасында басқа да айырмашылықтар болды. NWSA саяси тұрғыдан тәуелсіз болды, ал AWSA Республикалық партиямен тығыз байланыс орнатуға тырысты, Он бесінші түзетуді қабылдау нәтижесінде Республикалық партия әйелдердің сайлау құқығын қолдайды деп үміттенді. NWSA негізінен ұлттық деңгейде сайлау құқығын жеңіп алуға басымдық берді, ал AWSA штаттар бойынша стратегияны ұстанды. NWSA бастапқыда әйелдерге қатысты мәселелерді AWSA-ға қарағанда кеңірек қарастырды, соның ішінде ажырасу реформасы және әйелдерге тең еңақы төлеу. Жаңа ұйым құрылған кезде Стэнтон оның құрамын әйелдермен шектеуді ұсынды, бірақ оның ұсынысы қабылданбады. Дегенмен, іс жүзінде ұйымның көптеген мүшелері мен басшылары әйелдер болды. Стэнтон ұйымдық жұмыстың көптеген аспектілерін ұнатпады, себебі ол оқу, ойлау және жазу мүмкіндігіне кедергі келтірді. Ол Энтониден NWSA-ның алғашқы конвенциясын ұйымдастыруды өтінді, өзі қатысудың қажеті болмасын деп, бірақ Энтони оның өтінішін қабылдамады. Өмірінің соңына дейін Стэнтон конвенцияларға тек қана қатысуға мәжбүр болған жағдайларда ғана барды, өйткені ол ұйымдағы біреулердің ренжімеуіне алаңдамай, өз пікірін еркін білдіруді қалады. 1870 және 1879 жылдар аралығында өткен он бес NWSA отырысының төртеуіне Стэнтон төрағалық етті және тағы бір отырысқа қатысты, ал қалған уақытта Энтони ұйымды басқарды. 1869 жылы Миссури штатынан келген Франсис және Вирджиния Майнор, сайлау құқығы мәселесіне қатысты жаңа стратегия әзірледі. Олардың пікірінше, АҚШ Конституциясы әйелдерге сайлау құқығын береді. Олардың стратегиясының негізінде он төртінші түзету жатты, онда былай делінген: «Ешбір штат АҚШ азаматтарының құқықтары мен бостандықтарын шектемейді және өз құзырындағы кез келген адамға заң алдында тең қорғауды қамтамасыз етпейді». 1871 жылы NWSA «Жаңа бағыт» стратегиясын ресми түрде қабылдады, бұл стратегия әйелдерді дауыс беруге шақырып, құқықтарын жоққа шығарған жағдайда сотқа жүгінуге кеңес берді. Көп ұзамай жүздеген әйелдер ондаған елді мекендерде дауыс беруге тырысты. Сьюзан Б. Энтони 1872 жылы дауыс беруге қол жеткізді, бірақ осы үшін тұтқындалып, көпшілікке жария етілген сотта кінәлі деп танылды. 1880 жылы Стэнтон да дауыс беруге тырысты. Сайлау комиссиясы оған бюллетеньді урнаға салуға рұқсат бермегенде, ол оны оларға лақтырып жіберді. 1875 жылы Жоғарғы Соттың Minor v. Happersett ісі бойынша шешімінде «АҚШ Конституциясы ешкімге сайлау құқығын бермейді» делінді. 1882 жылдың мамыр айында Стэнтон қызы Харриетпен бірге Еуропаға сапар шекті және бір жарым жылдан кейін ғана отанына оралды. Ол Еуропада белгілі бір деңгейде танымал болғандықтан, онда бірнеше рет сөз сөйлеп, американдық газеттерге мақалалар жазды. Ол Францияда ұлы Теодорды көріп, алғашқы немересімен танысты, содан кейін Харриеттің ағылшынмен үйленуіне Англияға барды. 1883 жылдың наурыз айында Энтони Англияға келгеннен кейін, олар еуропалық әйелдер қозғалысының басшыларымен кездесу үшін бірге саяхаттап, халықаралық әйелдер ұйымын құруға негіз салды. Стэнтон мен Энтони 1883 жылдың қараша айында АҚШ-қа бірге оралды. 1888 жылы Вашингтонда тоғыз елден келген елу үш әйелдер ұйымының өкілдері жиналып, Стэнтон мен Энтони ұзақ уақыт еңбек еткен Халықаралық әйелдер кеңесін (ICW) құрды, ол бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп келеді. Стэнтон 1886 жылдың қазанында Францияда және Англияда балаларын көру үшін тағы да Еуропаға сапар шекті. Ол 1888 жылдың наурыз айында АҚШ-қа оралды, ICW құрылтай жиналысында маңызды сөз сөйлеуге үлкерді. Энтони Стэнтон әлі сөз жасамағанын білгенде, ол Стэнтонның сөзін жазып бітіргенше қонақүй бөлмесінен шығуын талап етті және оның бұл жұмысын аяқтағанын қамтамасыз ету үшін есігінің алдына жас әріптесін қойды. Кейінірек Стэнтон Энтониді: «Барлық әйелдердің ер адамның билігінде болуы керек десе, мен өз жынысымнан келген төрешіні артық көремін, сондықтан мен өз бағыныштылығымның шындығын жоққа шығармаймын», – деп әжуалады. Конвенция әйелдер қозғалысына танымалдық пен беделділік әкелді, әсіресе президент Гровер Кливленд делегаттарды Ақ үйге қабылдау рәсіміне шақырып, оларға құрмет көрсетті. Расалық сезімталдықсыз пікірлер білдіргеніне және кейде ақ нәсілділердің нәсілдік көзқарастарын қолдағанына қарамастан, Стэнтон 1884 жылы досы Фредерик Дугластың ақ нәсілді әйел Хелен Питске үйленгеніне ризашылық білдірді, бұл үйлену нәсілшілдерді ашуландырды. Стэнтон Дугласқа жылы құттықтау хат жазды, ал Дуглас оған өзінің осы қуанышын бөлісуіне сенімді екенін жауап берді. Энтони Стэнтон хатын жариялауға ниеттенгенін білгенде, оны одан бас тартуға көндірді, себебі ол әйелдердің сайлау құқығын бұл мәселеге қатысы жоқ және дау тудыратын мәселемен байланыстырудан сақтағысы келді.

In May 1869, two days after the final AERA convention, Stanton, Anthony and others formed the National Woman Suffrage Association (NWSA), with Stanton as president. Six months later, Lucy Stone, Julia Ward Howe and others formed the rival American Woman Suffrage Association (AWSA), which was larger and better funded. The immediate cause for the split in the women's suffrage movement was the proposed Fifteenth Amendment, but the two organizations had other differences as well. The NWSA was politically independent while the AWSA aimed for close ties with the Republican Party, hoping that ratification of the Fifteenth Amendment would lead to Republican support for women's suffrage. The NWSA focused primarily on winning suffrage at the national level while the AWSA pursued a state by state strategy. The NWSA initially worked on a wider range of women's issues than the AWSA, including divorce reform and equal pay for women. As the new organization was being formed, Stanton proposed to limit its membership to women, but her proposal was not accepted. In practice, however, the overwhelming majority of its members and officers were women. Stanton disliked many aspects of organizational work because it interfered with her ability to study, think, and write. She begged Anthony, without success, to arrange the NWSA's first convention so that she herself would not need to attend. For the rest of her life, Stanton attended conventions only reluctantly if at all, wanting to maintain the freedom to express her opinions without worrying about who in the organization might be offended. Of the fifteen NWSA meetings between 1870 and 1879, Stanton presided at four and was present at only one other, leaving Anthony effectively in charge of the organization. In 1869 Francis and Virginia Minor, husband and wife suffragists from Missouri, developed a strategy based on the idea that the U. S. Constitution implicitly enfranchised women. It relied heavily on the Fourteenth Amendment, which says, "No State shall make or enforce any law which shall abridge the privileges or immunities of citizens of the United States nor deny to any person within its jurisdiction the equal protection of the laws." In 1871 the NWSA officially adopted what had become known as the New Departure strategy, encouraging women to attempt to vote and to file lawsuits if denied that right. Soon hundreds of women tried to vote in dozens of localities. Susan B. Anthony actually succeeded in voting in 1872, for which she was arrested and found guilty in a widely publicized trial. In 1880, Stanton also tried to vote. When the election officials refused to let her place her ballot in the box, she threw it at them. When the Supreme Court ruled in 1875 in Minor v. Happersett that "the Constitution of the United States does not confer the right of suffrage upon anyone,"

Stanton traveled with her daughter Harriet to Europe in May 1882 and did not return for a year and a half. Already a public figure of some prominence in Europe, she gave several speeches there and wrote reports for American newspapers. She visited her son Theodore in France, where she met her first grandchild, and traveled to England for Harriet's marriage to an Englishman. After Anthony joined her in England in March 1883, they traveled together to meet with leaders of European women's movements, laying the groundwork for an international women's organization. Stanton and Anthony returned to the U. S. together in November 1883. Hosted by the NWSA, delegates from fifty three women's organizations in nine countries met in Washington in 1888 to form the organization that Stanton and Anthony had been working toward, the International Council of Women (ICW), which is still active. Stanton traveled again to Europe in October 1886, visiting her children in France and England. She returned to the U. S. in March 1888 barely in time to deliver a major speech at the founding meeting of the ICW. When Anthony discovered that Stanton had not yet written her speech, she insisted that Stanton stay in her hotel room until she had written it, and she placed a younger colleague outside her door to make sure she did so. Stanton later teased Anthony, saying, "Well, as all women are supposed to be under the thumb of some man, I prefer a tyrant of my own sex, so I shall not deny the patent fact of my subjection." The convention succeeded in bringing increased publicity and respectability to the women's movement, especially when President Grover Cleveland honored the delegates by inviting them to a reception at the White House. Despite her record of racially insensitive remarks and occasional appeals to the racial prejudices of white people, Stanton applauded the marriage in 1884 of her friend Frederick Douglass to Helen Pitts, a white woman, a marriage that enraged racists. Stanton wrote Douglass a warm letter of congratulation, to which Douglass responded that he had been sure that she would be happy for him. When Anthony realized that Stanton was planning to publish her letter, she convinced her not to do so, wanting to avoid associating women's suffrage with an unrelated and divisive issue.

Әйелдер сайлау құқығының тарихы

1876 жылы Энтони Стэнтонның Нью-Джерсидегі үйіне көшіп, Стэнтонмен бірге әйелдер сайлау құқығының тарихы жөніндегі жұмысты бастады. Ол бірнеше сандықтар мен қораптардағы хаттар, газет кесінділері және басқа да құжаттарды әкелді. Бастапқыда шағын, жылдам шығарылатын басылым ретінде жоспарланған бұл тарих 41 жыл ішінде 5700 беттен астам материалды қамтитын алты томдық еңбекке айналды.

1885 жылға дейінгі қозғалысты қамтитын алғашқы үш томды Стэнтон, Энтони және Матильда Жослин Гейдж жазды. Энтони өндіріс мәселелерімен және авторлармен хат алмасумен айналысты. Стэнтон алғашқы үш томның көп бөлігін жазды, Гейдж бірінші томның үш тарауын, ал Стэнтон қалған бөлігін жазды. Кейін Гейдж күйеуінің ауруына байланысты жобадан бас тартуға мәжбүр болды. Стэнтонның қайтысынан кейін Энтони Ида Хастед Харпердің көмегімен төртінші томды жариялады. Энтониның қайтысынан кейін Харпер соңғы екі томды аяқтады, осылайша тарих 1920 жылға дейін жеткізілді. Стэнтон мен Энтони өзінің қарсыласы Люси Стоунды жұмыста көмектесуге немесе кем дегенде оның қозғалысының бір бөлімінің тарихын жазу үшін пайдаланылатын материалдарды жіберуге шақырды, бірақ ол кез келген ынтымақтастықтан бас тартты. Стэнтонның қызы Харриот Стантон Блатч, редакциялауға көмектесу үшін Еуропадан оралғаннан кейін, егер Стоун мен AWSA енгізілмесе, тарих қабылдамайтынын мәлімдеді. Ол өзі Стоун және AWSA туралы 120 беттік тарау жазды, ол екінші томда жарияланды. "Әйелдер сайлау құқығының тарихы" еңбегінде мәңгілікке жоғалып кетуі мүмкін көптеген материалдар сақталған. Бірақ бұл еңбек екіге бөлінген әйелдер қозғалысының бір бөлімінің көшбасшыларымен жазылғандықтан, олардың қарсыластарына қатысты теңдестірілген көзқарас бермейді. Ол Стэнтон мен Энтонидің рөлін асыра көрсетсе, Стоун мен олардың тарихи баяндамасына сәйкес келмейтін басқа да белсенділердің рөлін азайтады немесе елемейді. Бұл еңбек көп жылдар бойы сайлау құқығы қозғалысы туралы негізгі дереккөз болғандықтан, тарихшылар теңдестірілген көзқарасқа ие болу үшін басқа да дереккөздерді іздеуге мәжбүр болды.

Лекциялық схема

Стентон 1869 жылдың соңында 1879 жылға дейін Редпат лицейінің Нью-Йорк бюросында лекция оқытушысы болып жұмыс істеді. Бұл ұйым Лицей қозғалысының бір бөлігі болды, ол спикерлер мен артистерге ел аралап саяхаттауға мүмкіндік берді, көбінесе білім беру мүмкіндіктері мен театрлардың аз болған шағын қауымдастықтарға барып лекция оқыды. Он жыл бойы Стентон жылдың сегіз айын лекциялық турда өткізіп, әдетте күніне бір лекция оқыды, ал жексенбі күндері – екі лекция. Ол сондай-ақ әйелдер құқығына қызығушылық танытқан жергілікті әйелдермен кішкентай жиналыстар ұйымдастырды. Саяхат кейде қиындықтармен қатар келді. Бір жылы, қардың күшінен теміржолдар жабылып қалғанда, Стентон шана жалдап, қатты суықтан сақтану үшін теріге оранып, жолға шықты. 1871 жылы ол Энтонимен бірге үш ай бойы бірнеше батыс штаттарды аралап, ақырында Калифорнияға жетті. Оның ең танымал лекциясы "Біздің қыздарымыз" жас әйелдерді тәуелсіздікке ұмтылуға және өзін-өзі қанағаттандыруға шақырып, олардың жеке басының дамуына баса назар аударды. "Жыныстардың қарама-қайшылығы" лекциясында ол әйелдер құқығы мәселесін ерекше ынтамен қарастырды. "Біздің ұлдарымыз", "Бірлескен білім беру", "Неке және ажырасу" және "Әйелдердің бағыныштылығы" атты лекциялары да көпке таралды. Жексенбі күндері ол көбінесе "Киелі кітаптағы танымал әйелдер" және "Киелі кітап және әйелдер құқығы" тақырыптарында сөз сөйлейтін. Инфляцияны ескерсек, бұл бүгінгі ақшамен шамамен $ құрайды. Оның күйеуінің табысы тұрақсыз болғандықтан және ол оны тиімсіз жұмсағандықтан, ол тапқан ақша олар үшін маңызды болды, әсіресе балаларының көпшілігі колледжде оқып жатқан немесе жақын арада оқуға түсуі керек болды. 1859 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Стентон шамамен 50 000 доллар немесе бүгінгі шарамен $ мұрагерлік алды. 1868 жылы ол Нью-Йорк қаласынан пойызбен бір сағаттық қашықтықта орналасқан Нью-Джерси штатының Тенефли қаласының жанындағы кең ауылдық үй сатып алды. Тенефлидегі Стентон үйі қазір Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде сақталған. Генри қалада жалға алынған пәтерде тұрды. Олар Генримен араласып тұрғандарына қарамастан, кейіннен көбінесе бөлек өмір сүрді. Стентонның жеті баласының алтауы колледжді бітірді. Стентон жоғары білім алуға тырысқан кезде әйелдерге колледждер жабық болды, бірақ оның екі қызы да Вассар колледжінде білім алды. АҚШ-та әйелдер үшін магистратура бағдарламалары әлі қолжетімді болмағандықтан, Харриет Францияда магистратураға түсті, бірақ үйленуге келісім бергеннен кейін оқуын тоқтатты. Харриет 35 жасында Вассардан магистратура дәрежесін алды. 1884 жылдан кейін Генри Тенефлиде көбірек уақыт өткізе бастады. 1885 жылы, 80 жасқа толуға аздай қалғанда, ол "Кездейсоқ естеліктер" атты қысқаша өмірбаян жариялады. Онда ол әйгілі судья Кейдидің қызына үйленгенін, бірақ оның атын атамағанын айтты. Кітабының үшінші басылымында ол әйелінің есімін бір рет қана атады. Ол 1887 жылы Англияда қызын көріп тұрғанда қайтыс болды.

Stanton worked as a lecturer for the New York bureau of the Redpath Lyceum from late 1869 until 1879. This organization was part of the Lyceum movement, which arranged for speakers and entertainers to tour the country, often visiting small communities where educational opportunities and theaters were scarce. For ten years, Stanton traveled eight months of the year on the lecture circuit, usually delivering one lecture per day, two on Sundays. She also arranged smaller meetings with local women who were interested in women's rights. Traveling was sometimes difficult. One year, when deep snow closed the railroads, Stanton hired a sleigh and kept going, bundled in furs to protect against freezing weather. During 1871, she and Anthony traveled together for three months through several western states, eventually arriving in California. Her most popular lecture, "Our Girls," urged young women to be independent and to seek self fulfillment. In "The Antagonism of Sex," she addressed the question of women's rights with a special fervor. Other popular lectures were "Our Boys," "Co education," "Marriage and Divorce" and "The Subjugation of Women." On Sundays she would often speak on "Famous Women in the Bible" and "The Bible and Women's Rights." Accounting for inflation, that would be about $ in today's dollars. Because her husband's income had always been erratic and he had invested it badly, the money she earned was welcome, especially with most of their children either in college or soon to begin. When her father died in 1859, Stanton received an inheritance worth an estimated $50,000, or about $ in today's dollars. In 1868, she bought a substantial country house near Tenafly, New Jersey, an hour's ride by train from New York City. The Stanton house in Tenafly is now a National Historic Landmark. Henry remained in the city in a rented apartment. Aside from visits, she and Henry afterward mostly lived apart. Six of the seven Stanton children graduated from college. Colleges were closed to women when Stanton sought higher education, but both of her daughters were educated at Vassar College. Because graduate studies were not yet available to women in the U. S., Harriet enrolled in a master's program in France, which she abandoned after she became engaged to be married. Harriet earned a master's degree from Vassar at the age of 35. After 1884, Henry began to spend more time at Tenafly. In 1885, just before his 80th birthday, he published a short autobiography called Random Recollections. In it, he said that he had married the daughter of the famous Judge Cady, but he did not provide her name. In the third edition of his book, he mentioned his wife by name a single time. He died in 1887 while she was in England visiting their daughter.

Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы

Бесінші түзету 1870 жылы ратификацияланды, бұл әйелдердің сайлау құқығы үшін күрестің бөлінуіне себеп болған бастапқы мәселенің көп бөлігін жойды. 1875 жылға қарай Энтони NWSA-ны әйелдердің түрлі мәселелерінен гөрі әйелдердің сайлау құқығына көбірек назар аударуға шақыра бастады, бұл оларды AWSA-ның ұстанымдарына жақындатты. Дегенмен, екі ұйым арасындағы бәсекелестік қатал болды, өйткені 1880-ші жылдары AWSA-ның күші әлсіреп бастады. 1880-ші жылдардың соңында AWSA жетекшісі Люси Стоунның қызы Элис Стоун Блэквелл ескі буын жетекшілері арасындағы келіспеушілікті бейімдеуге кірісті. Энтони осы әрекетке сақтықпен қатысты, бірақ Стэнтон екі ұйым да тек сайлау құқығына назар аударуды қалағанына көңілі қалды. Ол достарына былай деп жазды: "Люси мен Сюзан тек сайлау құқығын көреді. Олар әйелдердің діни және әлеуметтік құлдықта екенін, жас әйелдердің де осы қауымдастықта екенін көрмейді, сондықтан олар бірігуі мүмкін". 1890 жылы екі ұйым бірігіп, Ұлттық американдық әйелдердің сайлау құқығы қауымдастығы (NAWSA) құрылды. Энтонидің талабы бойынша Стэнтон жаңа ұйымның бағытына алаңдағанына қарамастан, оның президенттігін қабылдады. Құрылтайдағы сөйлесінде ол әйелдердің мәселелерін кең ауқымда қарастыруға шақырды және барлық нәсілдерді, діндерді және әлеуметтік топтарды, соның ішінде "мормондарды, үндістерді және қара нәсілді әйелдерді" қосуды ұсынды. Президенттікке сайланғаннан кейін бір күн өткен соң Стэнтон Англиядағы қызының үйіне кетіп, он сегіз ай бойы сонда болды, ал Энтони тиімді түрде басшылықты өз қолына алды. 1892 жылы конгресс кезінде Стэнтон президенттік лауазымға қайтадан сайланудан бас тартқанда Энтони осы лауазымға сайланды. 1892 жылы Стэнтон "Өзінің жалғыздығы" деп белгілі болған сөйлесін үш күн ішінде екі рет Конгресс комитеттеріне және бір рет NAWSA-ға соңғы сөзі ретінде оқыды. Ол оны өзінің ең жақсы сөйлесі деп санады, көптеген адамдар осы пікірмен келісті. Люси Стоун оны "Әйелдер журналында" өзінің әдеттегі сөйлесі орнына толыққанды жариялады. Әйелдердің ерлерге қарағанда нашар екені және тәуелсіздікке лайық емес деген сенімді жоюға бағытталған өмір бойына созылған ізденісінде Стэнтон бұл сөйлесінде әйелдердің білім алуын, ішкі күшін дамытуын және өзіне сенуін қажет ететінін айтты. Әйелдің өмірдегі ең маңыздысы – өзінің тәуелсіздігі, қыз, әйел немесе ана болу емес. Стэнтон: "Әйелдер қаншалықты қорғауға, қолдауға ұмтылса да, ерлер оларды осылай қаласа да, олар өмір саяхатын жалғыз жүруі керек" деді.

The Fifteenth Amendment was ratified in 1870, removing much of the original reason for the split in the women's suffrage movement. As early as 1875, Anthony began urging the NWSA to focus more tightly on women's suffrage instead of a variety of women's issues, which brought it closer to the AWSA's approach. The rivalry between the two organizations remained bitter, however, as the AWSA began to decline in strength during the 1880s. In the late 1880s, Alice Stone Blackwell, daughter of AWSA leader Lucy Stone, began working to heal the breach among the older generation of leaders. Anthony warily cooperated with this effort, but Stanton did not, disappointed that both organizations wanted to focus almost exclusively on suffrage. She wrote to a friend: "Lucy & Susan alike see suffrage only. They do not see women's religious & social bondage, neither do the young women in either association, hence they may as well combine." In 1890, the two organizations merged as the National American Woman Suffrage Association (NAWSA). At Anthony's insistence, Stanton accepted its presidency despite her unease at the direction of the new organization. In her speech at the founding convention, she urged it to work on a broad range of women's issues and called for it to include all races, creeds and classes, including "Mormon, Indian and black women." The day after she was elected president, Stanton sailed to her daughter's home in England, where she stayed for eighteen months, leaving Anthony effectively in charge. When Stanton declined reelection to the presidency at the 1892 convention, Anthony was elected to that post. In 1892, Stanton delivered the speech that became known as The Solitude of Self three different times in as many days, twice to Congressional committees and once as her final address to the NAWSA. She considered it her best speech, and many others agreed. Lucy Stone printed it in its entirety in the Woman's Journal in the space where her own speech normally would have appeared. In pursuit of her lifelong quest to overturn the belief that women were lesser beings than men and therefore not suited for independence, Stanton said in this speech that women must develop themselves, acquiring an education and nourishing an inner strength, a belief in themselves. Self sovereignty was the essential element in a woman's life, not her role as daughter, wife or mother. Stanton said, "no matter how much women prefer to lean, to be protected and supported, nor how much men desire to have them do so, they must make the voyage of life alone."

Әйелдер Киелі кітабы және дінге қатысты көзқарастар

Стантон бала кезінде дін қызметкерінің тозақ туралы айтқан сөзінен қорқып қалғанын, бірақ әкесі мен қайын інісінің көмегімен бұл қорқыныштан арылғаннан кейін, діннің бұл түрін толығымен қабылдамағанын айтты. Есейген соң оның діни көзқарасы өзгеріп отыра берді. 1840 жылдары Бостонда тұрып, ол Теодор Паркердің уағызына қызығушылық танытты, ол өзінің туысы Геррит Смит сияқты, Джон Браунның Харперс-Ферриге шабуылына қаржы бөлген «Құпия алтылық» тобының мүшесі болды, мақсаты – қарулы құл көтерілісін тудыру. Паркер трансценденталист және белгілі унитариандық дін қызметкері болды. Ол Киелі кітапты сөзбе-сөз қабылдаудың қажеті жоқ екенін, Құдайды еркек ретінде елестетудің қажеті жоқ екенін және жеке ерлер мен әйелдер діни шындықты өздері анықтауға қабілетті екенін үйретті. 1848 жылы Сенека-Фолс конвенциясына арналған «Сентименттер декларациясында» Стэнтон әйелдерді дін қызметінен және басқа да діндегі жетекші рөлдерден шеттетуге кінә таққан ерлерге қатысты бірқатар наразылықтарды тізімдеді. Стэнтонның айтуынша, адам «Жаратқан Иенің өзіне ғана тиесілі құқықты тартып алып, әйелдің ар-ұжданы мен Құдайға ғана тиесілі іс-әрекетін өзі шешеді». Бұл фактіге жатпайтын жалғыз шағым болды (мысалы, әйелдерді колледждерден, сайлау құқығынан шеттету және т.б.), бірақ сенімнің, билік пен автономияның негізгі негізін сынға алған мәселе. Азамат соғысынан кейінгі жылдары әйелдердің әлеуметтік реформа ұйымдарының әртүрлілігі мен ондағы белсенділердің саны айтарлықтай өсті. Стэнтон көптеген белсенділердің үкімет христиандық этиканы мемлекеттік мектептерде Киелі кітапты оқыту және жексенбіде жабылу заңдарын күшейту арқылы жүзеге асыруы керек деген сенімінен алаңдады. 1890 жылы NAWSA-ны құрған бірлік конвенциясындағы сөйлеген сөзінде Стэнтон: «Мен бұл конвенция Әйелдер сайлау құқығының қауымдастығы барлық шіркеу мен мемлекет одағына қарсы екенін және өзіміздің үкіметтің зайырлы табиғатын сақтауға уәде береді деп мәлімдейді деп үміттенемін» деді. 1895 жылы Стэнтон «Әйелдер Киелі кітабын» жариялады, бұл Киелі кітаптың Құдайдың сөзі ретіндегі мәртебесіне күдік келтіріп, оның әйелдерді төмен дәрежеге түсіру үшін қолданылуын сынаған еңбек болды. Стэнтон оның көп бөлігін жазды, оған әйелдер құқығы тарихында көмек көрсеткен Матильда Джослин Гейдж сияқты бірнеше әйелдер көмектесті. Онда Стэнтон Киелі кітапты жүйелі түрде зерттей отырып, таңдалған тармақтарды келтіріп, оларға жиі әзіл-сықақпен түсініктеме береді. Алты айда жеті рет басылып, бірнеше тілге аударылды. Екінші том 1898 жылы жарық көрді. Бұл кітап бүкіл әйелдер құқығын қорғау қозғалысына әсер еткен дау тудырды. Стантон бұрын бір танысына: «Егер біз ескі ырымдардың ақымақтығын көріп, оларды басқаларға ешқашан ашып айтпасақ, әлем теологияда қалай жетістікке жетеді? Өмірдің түбіне жеткендей, мен адамдарға олар естімейтін нәрселерді айтуды ерекше міндетім деп санаймын» деген еді. Киелі кітаптың мәтінін сын көзбен қарастыру – тарихи сын деп аталатын әдіс – ғалымдар арасында бұрыннан қалыптасқан. Стентонның жаңалығы – ол Киелі кітапты әйелдің көзқарасы бойынша зерттеді, оның тұжырымдарын көптеген мәтіндері Құдайдың сөзін емес, аз өркениетті дәуірде әйелдерге қатысты бейбітшілікке қарсы пікірді көрсетеді деген тұжырымға негіздеді. Стентон өзінің кітабында дәстүрлі христиандықтың негізгі тұстарын жоққа шығарып, былай деді: «Мен ешбір адамның Құдайды көргеніне немесе онымен сөйлескеніне сенбеймін, Құдай Мұсаның кодексін жазды деп сенбеймін, немесе тарихшыларға әйел туралы не істегенін айтты деп сенбеймін, өйткені жер бетіндегі барлық діндер әйелді төмендетеді, ал әйел оған тағайындаған орнын қабылдағанша, оның азаттыққа жетуі мүмкін емес». Кітаптың соңында Стентон «он тоғызыншы ғасырдағы діннің ақылға қонымды болуына, сондай-ақ грек, парсы және мысырлықтардың аңыздарынан гөрі маңызды емес деп саналатын яһуди мифологиясының барлық қиындықтарынан құтылуға» үміт білдірді. 1896 жылы NAWSA конгресінде жас жетекші Рейчел Фостер Эвери «Әйелдер Киелі кітабын» «танымдық та, әдеби құндылық та жоқ, мақтанышпен берілген атағы бар кітап» деп қатаң сынға алды. Эвери Стэнтонның кітабынан ұйымды алшақтату туралы қаулы енгізді. Энтони мұндай қадамның қажет еместігін және зиянды екенін қатты қарсыласа да, резолюция 53 дауыспен 41 дауыспен қабылданды. Стэнтон Энтониге наразылық білдіру үшін өзінің басшылығынан кету керектігін айтты, бірақ Энтони бас тартты. Кейіннен Стэнтон сайлау құқығы қозғалысынан барған сайын алыстады. Бұл оқиға жас сайлаушы көшбасшылардың көпшілігін Стэнтонды өмір бойы төмен бағалауға әкелді.

Stanton said she had been terrified as a child by a minister's talk of damnation, but, after overcoming those fears with the help of her father and brother in law, had rejected that type of religion entirely. As an adult, her religious views continued to evolve. While living in Boston in the 1840s, she was attracted to the preaching of Theodore Parker, who, like her cousin Gerritt Smith, was a member of the Secret Six, a group of men who financed John Brown's raid on Harpers Ferry in an effort to spark an armed slave rebellion. Parker was a transcendentalist and a prominent Unitarian minister who taught that the Bible need not be taken literally, that God need not be envisioned as a male, and that individual men and women had the ability to determine religious truth for themselves. In the Declaration of Sentiments written for the 1848 Seneca Falls Convention, Stanton listed a series of grievances against males who, among other things, excluded women from the ministry and other leading roles in religion. In one of those grievances, Stanton said that man "has usurped the prerogative of Jehovah himself, claiming it as his right to assign for her a sphere of action, when that belongs to her conscience and her God." This was the only grievance that was not a matter of fact (such as exclusion of women from colleges, from the right to vote, etc. ), but one of belief, one that challenged a fundamental basis of authority and autonomy. The years after the Civil War saw a significant increase in the variety of women's social reform organizations and the number of activists in them. Stanton was uneasy about the belief held by many of these activists that government should enforce Christian ethics through such actions as teaching the Bible in public schools and strengthening Sunday closing laws. In her speech at the 1890 unity convention that established the NAWSA, Stanton said, "I hope this convention will declare that the Woman Suffrage Association is opposed to all Union of Church and State and pledges itself to maintain the secular nature of our government. In 1895, Stanton published The Woman's Bible, a provocative examination of the Bible that questioned its status as the word of God and attacked the way it was being used to relegate women to an inferior status. Stanton wrote most of it, with the assistance of several other women, including Matilda Joslyn Gage, who had assisted with the History of Woman Suffrage. In it, Stanton methodically worked her way through the Bible, quoting selected passages and commenting on them, often sarcastically. A best seller, with seven printings in six months, it was translated into several languages. A second volume was published in 1898. The book created a storm of controversy that affected the entire women's rights movement. Stanton could not have been surprised, having earlier told an acquaintance, "Well, if we who do see the absurdities of the old superstitions never unveil them to others, how is the world to make any progress in the theologies? I am in the sunset of life, and I feel it to be my special mission to tell people what they are not prepared to hear." The process of critically examining the text of the Bible, known as historical criticism, was already an established practice in scholarly circles. What Stanton did that was new was to scrutinize the Bible from a woman's point of view, basing her findings on the proposition that much of its text reflected not the word of God but prejudice against women during a less civilized age. In her book, Stanton explicitly denied much of what was central to traditional Christianity, saying, "I do not believe that any man ever saw or talked with God, I do not believe that God inspired the Mosaic code, or told the historians what they say he did about woman, for all the religions on the face of the earth degrade her, and so long as woman accepts the position that they assign her, her emancipation is impossible." In the book's closing words, Stanton expressed the hope for reconstructing "a more rational religion for the nineteenth century, and thus escape all the perplexities of the Jewish mythology as of no more importance than those of the Greek, Persian, and Egyptian." At the 1896 NAWSA convention, Rachel Foster Avery, a rising young leader, harshly attacked The Woman's Bible, calling it a "volume with a pretentious title without either scholarship or literary merit." Avery introduced a resolution to distance the organization from Stanton's book. Despite Anthony's strong objection that such a move was unnecessary and hurtful, the resolution passed by a vote of 53 to 41. Stanton told Anthony that she should resign from her leadership post in protest, but Anthony refused. Stanton afterward grew increasingly alienated from the suffrage movement. The incident led many of the younger suffrage leaders to hold Stanton in low regard for the rest of her life.

Соңғы жылдар

1891 жылы Еуропаға соңғы сапарынан оралғаннан кейін Стэнтон Нью-Йорк қаласындағы бір үйде тұратын, үйленбеген екі баласының біріне көшіп орналасты. Ол бұрыннан бері қолдап келген «білімді сайлау құқығы» идеясын одан әрі күшейтті. 1894 жылы ол «Woman's Journal» журналының беттерінде Уильям Ллойд Гаррисон кішімен осы мәселе бойынша пікір алмасты. Оның қызы Харриот Стэнтон Блатч, сол кезде Ұлыбританиядағы әйелдердің сайлау құқығы үшін күресте белсенді болып, кейін АҚШ қозғалысының жетекші тұлғасына айналған, осы пікірсайыста Стэнтонның айтқандарынан алаңдады. Ол анасының көзқарастарын сынап, білім алу мүмкіндігіне ие болмаған, бірақ ақылды және табысқа жеткен, сайлау құқығына лайық азаматтардың көп екенін айтты. 1902 жылы NAWSA съезіне жолдаған хатында Стэнтон өз күресін жалғастырып, «білімділік талабын қосатын конституциялық түзетуді» қажет етіп, «дауыс беретін әрбір адам ағылшын тілін сауатты түрде оқып-жазуы керек» деді. Өмірінің соңғы жылдарында Стэнтон кооперативтік қауымдастықтар мен жұмыс орындарын құруға қызығушылық танытты. Ол сондай-ақ саяси радикализмнің түрлі ағымдарына бейімделіп, популисттік қозғалысты қолдады және өзін социализммен, әсіресе фабиандықпен – демократиялық социализмнің біртіндеп даму жолымен байланыстырды. 1898 жылы Стэнтон «Сегіз жыл және одан да көп» атты естеліктерін жариялады, онда өзін қалай есте сақтауды тілейтінін көрсетті. Онда ол саяси және жеке дау-дамаздарды азайтып, әйелдер қозғалысындағы жіктер туралы ештеңе айтпады. Көбінесе саяси тақырыптарға арналған естеліктерде анасы, күйеуі немесе балалары туралы аздаған мәлімет кездеседі. Стэнтон мен Энтони арасында кейінгі жылдары белгілі бір келіспеушіліктер болғанына қарамастан, кітапқа арнау бетінде Стэнтон: «Мен осы томды жарты ғасыр бойы адал досым болған Сьюзан Б. Энтониге арнаймын» деп жазды. Стэнтон өмірінің соңына дейін түрлі басылымдарға мақалалар жазуын тоқтатпады.

When Stanton returned from her final trip to Europe in 1891, she moved in with two of her unmarried children who shared a home in New York City. She increased her advocacy of "educated suffrage," something she had long promoted. In 1894, she debated William Lloyd Garrison Jr. on this issue in the pages of Woman's Journal. Her daughter Harriot Stanton Blatch, who was then active in the women's suffrage movement in Britain and would later be a leading figure in the U. S. movement, was disturbed by the views that Stanton expressed during this debate. She published a critique of her mother's views, saying there were many people who had not enjoyed the opportunity to acquire an education and yet were intelligent and accomplished citizens who deserved the right to vote. In a letter to the 1902 NAWSA convention, Stanton continued her campaign, calling for "a constitutional amendment requiring an educational qualification" and saying that "everyone who votes should read and write the English language intelligently." In her later years, Stanton became interested in efforts to create cooperative communities and workplaces. She was also attracted to various forms of political radicalism, applauding the Populist movement and identifying herself with socialism, especially Fabianism, a gradualist form of democratic socialism. In 1898, Stanton published her memoirs, Eighty Years and More, in which she presented the image of herself by which she wished to be remembered. In it, she minimized political and personal conflicts and omitted any discussion of the split in the women's movement. Largely dealing with political topics, the memoir barely mentions her mother, husband or children. Despite some degree of friction between Stanton and Anthony in their later years, on the dedication page Stanton said, "I dedicate this volume to Susan B. Anthony, my steadfast friend for half a century." Stanton continued to write articles prolifically for a variety of publications right up until she died.

Өлім және жерлеу

Стэнтон 1902 жылғы 26 қазанда Нью-Йорк қаласында қайтыс болды. Бұл, әйелдердің АҚШ-та дауыс беру құқығын алуына 18 жыл қалғанда болды, бұл құқық АҚШ Конституциясының он тоғызыншы түзетуі арқылы іске асырылды. Медициналық қорытындыда өлімнің себебі – жүрек жеткіліксіздігі деп көрсетілген. Оның қызы Гарриеттің айтуынша, ол тыныс алуда қиындықтарды сезінген, бұл оның жұмысына кедергі келтіріп жатқан. Өлер алдында Стэнтон дәрігеріне, егер жағдайды емдеу мүмкін болмаса, өлімін жеделдету үшін бірдеңе беруін өтінді. Дәрігері әйел адам болды. Стэнтон екі жыл бұрынғы берген мәлімдемесінде, өлімінен кейін оның миы ғылыми зерттеулер үшін Корнелл университетіне тапсырылуын қалаған, бірақ оның бұл тілегі орындалмады. Ол Нью-Йорк қаласындағы Бронкс ауданындағы Вудлон зиратында күйеуінің қасына жерленді. Стэнтонның қазасынан кейін Сьюзан Б. Энтони достарына былай деп жазды: "Ой, қандай үнсіздік! Мен елу жыл бойы тыңдағанды ұнатқан дауыс енді естілмейтін болды. Мен әрқашан өз пікірімді білу үшін миссис Стэнтонның ойын білуге тиіспін деп ойладым. Мен қазір жолдан тайып қалғанмын." Оның өлімінен кейін де әйелдердің сайлау құқығына қарсылар 1920 жылы заңға айналған он тоғызыншы түзетуді бекітуге қарсылық көрсету үшін Стэнтонның кейбір бейшаралық пікірлерін пайдаланды. Сайлау құқығы үшін күрескен жас әйелдер Стэнтонды сынай бастап, Энтониді мақтап, оның беделін көтерді. 1923 жылы Ұлттық әйелдер партиясының жетекшісі Элис Пол Сенека-Фоллс конвенциясының 75 жылдығына орай Сенека-Фоллста Тең құқықтар туралы түзетуді ұсынды. Жоспарланған салтанатта және бағдарламада конвенцияның бастамашысы болған Стэнтон туралы ештеңе айтылмады. Сөз сөйлеушілердің бірі Стэнтонның қызы Харриот Стентон Блатч болды, ол анасының рөлін құрметтеуді талап етті. Балалары жариялаған хаттарынан басқа, 1940 жылы оның қызының көмегімен жарық көрген толық біографияға дейін Стэнтон туралы маңызды еңбек жазылмады. Стэнтон 1960 жылдардағы жаңа феминистік қозғалыстың өркендеуімен және академиялық әйелдер тарихы бағдарламаларының құрылуымен әйелдер құқығы қозғалысындағы рөлі үшін қайта танылды.

Stanton died in New York City on October 26, 1902, 18 years before women achieved the right to vote in the United States via the Nineteenth Amendment to the U. S. Constitution. The medical report said the cause of death was heart failure. According to her daughter Harriet, she had developed breathing problems that had begun to interfere with her work. The day before she died, Stanton told her doctor, a woman, to give her something to speed her death if the problem could not be cured. Stanton had signed a document two years earlier directing that her brain was to be donated to Cornell University for scientific study after her death, but her wishes in that regard were not carried out. She was interred beside her husband in Woodlawn Cemetery in The Bronx, New York City. After Stanton's death, Susan B. Anthony wrote to a friend: "Oh, this awful hush! It seems impossible that voice is stilled which I have loved to hear for fifty years. Always I have felt I must have Mrs. Stanton's opinion of things before I knew where I stood myself. I am all at sea." Even after her death, foes of women's suffrage continued to use Stanton's more unorthodox statements to promote opposition to ratification of the Nineteenth Amendment, which became law in 1920. Younger women in the suffrage movement responded by belittling Stanton and glorifying Anthony. In 1923, Alice Paul, leader of the National Women's Party, introduced the proposed Equal Rights Amendment in Seneca Falls on the 75th anniversary of the Seneca Falls Convention. The planned ceremony and printed program made no mention of Stanton, the primary force behind the convention. One of the speakers was Stanton's daughter, Harriot Stanton Blatch, who insisted on paying tribute to her mother's role. Aside from a collection of her letters published by her children, no significant book about Stanton was written until a full length biography was published in 1940 with the assistance of her daughter. Stanton began to regain recognition for her role in the women's rights movement with the rise of the new feminist movement in the 1960s and the establishment of academic women's history programs.

Еске алу рәсімі

Стантон Лукреция Мотт пен Сьюзан Б. Энтонимен бірге 1921 жылы Аделаида Джонсонның АҚШ Капитолиумындағы «Портрет монументі» мүсініне қойылған. Көп жылдар бойы Капитолий ғимаратының криптасында орналасқан, ол 1997 жылы АҚШ Капитолиуінің ротондасындағы көрнекті орынға көшірілді. 1965 жылы Сенека-Фолс қаласындағы Элизабет Кейди Стэнтон үйі Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Қазір ол Әйелдер құқығын қорғау ұлттық тарихи саябағының бір бөлігі. 1969 жылы «Нью-Йорк радикалды феминисттер» тобы құрылды. Ол шағын жасушаларға немесе «бригадаларға» ұйымдастырылды, олар өткендегі әйгілі феминисттердің есімдерімен аталды; Энн Коэдт және Шуламит Файрстоун Стэнтон-Энтони бригадасын басқарды. 1973 жылы Стэнтон Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. 1975 жылы Нью-Джерси штатының Тенефли қаласындағы Элизабет Кейди Стэнтон үйі Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 1982 жылы Элизабет Кейди Стэнтон мен Сюзан Б. Энтонидің құжаттары жобасы Элизабет Кейди Стэнтон мен Сюзан Б. Энтони жазған барлық материалдарды жинау және құжаттау үшін академиялық жұмыс ретінде жұмыс істей бастады. Жоба бойынша жиналған 14 000 құжаттан «Элизабет Кейди Стэнтон мен Сьюзан Б. Энтонидің таңдамалы еңбектері» атты алты томдық басылым жарық көрді. Жоба осы уақыттан бастап аяқталды. 1999 жылы Кен Бернс пен Пол Барнс «Біздің өзімізге ғана емес: Элизабет Кейди Стэнтон мен Сьюзан Б. Энтонидің тарихы» атты деректі фильмін түсірді, ол Пибоди сыйлығын жеңіп алды. 1999 жылы Тед Аубтың мүсіні 1851 жылғы 12 мамырда Амелия Блумердің Стэнтонды Сьюзан Б. Энтонимен таныстырғанын еске алу үшін ашылды. «Энтони Стэнтонмен кездескенде» деп аталатын бұл мүсінде үш әйелдің өмірлік өлшемдегі қоладан жасалған мүсіндері бейнеленген. Ол Нью-Йорк штатының Сенека-Фолс қаласындағы Ван-Клиф көлінің жанында орналасқан. 2005 жылы Элизабет Кейди Стэнтонның жүктілік және ана болу студенттік қызметтері туралы заңы Конгреске енгізілді, жүкті немесе баласы бар студенттерге қызмет көрсетуді қаржыландыру мақсатында. Ол заңға айналмады. 2008 жылы 37 Park Row, Стэнтон мен Энтонидің «Революция» газетінің кеңсесі орналасқан жер, Манхэттен қаласындағы әйелдер тарихымен байланысты тарихи орындар картасына енгізілді. Стэнтон Амелия Блумер, Соджорнер Трут және Харриет Росс Табманмен бірге Епископальдық шіркеудің қасиеттілер күнтізбесінде жыл сайын 20 шілдеде еске алынады. АҚШ Қаржы департаменті 2016 жылы Стэнтонның суреті Люкреция Мотт, Соджорнер Трут, Сьюзан Б. Энтони, Элис Пол және 1913 жылғы әйелдер сайлау құқығы шеруімен бірге жаңа 10 долларлық банкноттың артқы жағында пайда болатынын жариялады. Жаңа $5, $10 және $20 банкноттары 2020 жылы американдық әйелдердің дауыс беру құқығын жеңуінің 100 жылдығына орай енгізілуі жоспарланған, бірақ кейінге қалдырылды. 2020 жылы Нью-Йорктегі Орталық паркте әйелдер құқығының пионерлеріне арналған монумент ашылды, бұл әйелдерге дауыс беру құқығын берген Он тоғызыншы түзетудің 100 жылдығына орай жасалды. Мередит Бергманның жасаған бұл мүсіні Стэнтон, Сьюзан Б. Энтони және Соджорнер Труттың жандалған пікірталас жүргізіп отырғанын бейнелейді.

Stanton is commemorated, along with Lucretia Mott and Susan B. Anthony, in the 1921 sculpture Portrait Monument by Adelaide Johnson in the United States Capitol. Placed for years in the crypt of the capitol building, it was moved in 1997 to a more prominent location in the U. S. Capitol rotunda. In 1965, the Elizabeth Cady Stanton House in Seneca Falls was declared a National Historic Landmark. It is now part of the Women's Rights National Historical Park. In 1969, the group New York Radical Feminists was founded. It was organized into small cells or "brigades" named after notable feminists of the past; Anne Koedt and Shulamith Firestone led the Stanton Anthony Brigade. In 1973, Stanton was inducted into the National Women's Hall of Fame. In 1975, the Elizabeth Cady Stanton House in Tenafly, New Jersey, was declared a National Historic Landmark. In 1982, the Elizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony Papers project began work as an academic undertaking to collect and document all available materials written by Elizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony. The six volume "The Selected Papers of Elizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony" was published from the 14,000 documents collected by the project. The project has since ended. In 1999, Ken Burns and Paul Barnes produced the documentary Not for Ourselves Alone: The Story of Elizabeth Cady Stanton & Susan B. Anthony, which won a Peabody Award. In 1999, a sculpture by Ted Aub was unveiled to commemorate the introduction of Stanton to Susan B. Anthony by Amelia Bloomer on May 12, 1851. This sculpture, called "When Anthony Met Stanton," consists of the three women depicted as life size bronze statues. It overlooks Van Cleef Lake in Seneca Falls, New York, where the introduction occurred. The Elizabeth Cady Stanton Pregnant and Parenting Student Services Act was introduced into Congress in 2005 to fund services for students who were pregnant or already were parents. It did not become law. In 2008, 37 Park Row, the site of the office of Stanton and Anthony's newspaper, The Revolution, was included in the map of Manhattan historical sites related to women's history that was created by the Office of the Manhattan Borough President. Stanton is commemorated, together with Amelia Bloomer, Sojourner Truth, and Harriet Ross Tubman, in the calendar of saints of the Episcopal Church on July 20 of each year. The U. S. Treasury Department announced in 2016 that an image of Stanton would appear on the back of a newly designed $10 bill along with Lucretia Mott, Sojourner Truth, Susan B. Anthony, Alice Paul and the 1913 Woman Suffrage Procession. New $5, $10 and $20 bills were planned to be introduced in 2020 in conjunction with the 100th anniversary of American women winning the right to vote, but were delayed. In 2020, the Women's Rights Pioneers Monument was unveiled in Central Park in New York City on the 100th anniversary of the passage of the Nineteenth Amendment giving women the right to vote. Created by Meredith Bergmann, this sculpture depicts Stanton, Susan B. Anthony and Sojourner Truth engaged in animated discussion.

Стентонның жазбалары

"Декларация сезімдері", қол қоюшылармен бірге, "Әйелдер құқықтары ұлттық тарихи паркінен". Алты томдық "Әйелдер сайлау құқығының тарихының" алғашқы үш томы (I том, 1848–1861; II том, 1861–1876; III том, 1876–1885), негізінен Стэнтон жазған, Интернет мұрағатынан. "Әйелдер Киелі кітабы" – Стэнтонның Киелі кітапта әйелдер туралы айтылғандарды сын тұрғысынан қарауы, Интернет мұрағатынан. "Сегіз жүз жыл және одан да көп" – Стэнтонның естеліктері, Пенсильвания университетінің цифрлық кітапханасынан. "Революция" – Стэнтонмен бірге редакцияланған әйелдер құқығын қорғаушы газет, Льюис және Кларк колледжінің Уатзек кітапханасынан. Стэнтон осы газеттегі мақалаларына жиі "ECS" деп қол қоятын. "Өзінің жалғыздығы" ("Solitude of Self") Джордж Мейсон университетінің "Тарих маңызды" ("History Matters") сайтынан. Стэнтон бұл сөзді өзінің ең жақсысы деп санады. "Біздің қыздарымыз" – Ұлттық гуманитарлық қор мен "Демократия дауыстары" жобасынан. Бұл Стэнтонның лекция кезіндегі ең танымал сөзі болды. "Құлдың шақыруы" ("The Slave's Appeal"), Интернет мұрағатынан. Стэнтон бұл кітапшаны әйел құлдың көзқарасынан жазды. Кітапшадағы сөйлеушінің діни көзқарастары Стэнтонның өзінің көзқарастарынан мүлдем өзгеше. "Заманының көрнекті әйелдері; қазіргі буынның ең белгілі әйелдерінің өмірі мен істерінің баяндамасы", Хартфорд, Коннектикут: S. M. Betts & Company, 1868. Бұл кітапта бірнеше автордың 47 өмірбаяны бар. Стэнтон олардың 15-ін жазды, 14-і "АҚШ-тағы әйелдер құқықтары қозғалысы және оның жақтастары" ("The Woman's Rights Movement and Its Champions in the United States") деген тарауда, 362–404 беттерде, ал Анна Элизабет Дикинсон туралы біреуі, 479–512 беттерде, жеке тұр. Олар осы жерде тізімделген. Кітапта Стэнтонның өмірбаяны да бар: "Элизабет Кейди Стэнтон ханым", Теодор Тилтон, 332–361 беттерде.