Сусан Б. Энтони: Америкалық әйел құқықтарының белсендісі

Сьюзан Б. Энтони (1820-1906) – американская активистка за права женщин, ключевая фигура в движении за избирательное право. Борьба за равенство и реформы.

48 мин оқу

100%

Дереккөз: Susan B. Anthony — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық әйелдер құқығы белсендісі (1820–1906)

Сьюзан Б. Энтони (туған Сьюзан Энтони; 15 ақпан 1820 – 13 наурыз 1906) – американдық әлеуметтік реформатор және әйелдер құқығы белсендісі, әйелдер сайлау құқығы қозғалысында шешуші рөл атқарды. Әлеуметтік теңдікке берілген квакер отбасында дүниеге келген ол 17 жасында құлдыққа қарсы петициялар жинады. 1856 жылы ол Америка құлдыққа қарсы қоғамының Нью-Йорк штаты бойынша өкілі болды. 1851 жылы ол Элизабет Кэди Стэнтонмен танысты, ол оның өмір бойына серігі және әлеуметтік реформалар, әсіресе әйелдер құқықтары саласындағы әріптесі болды. Энтони әйел болғандықтан ұстамдылық конференциясында сөйлеуге рұқсат берілмегендіктен, олар бірге Нью-Йорк штатының әйелдер ұстамдылық қоғамын құрды. Азамат соғысы кезінде олар әйелдердің ұлттық лигасының құрылуына мұрындық болды, ол сол кезге дейін АҚШ тарихындағы ең ірі петициялық науқанды өткізіп, құлдықты жоюды қолдап 400 000-ға жуық қол жинады. Соғыстан кейін олар әйелдер мен афроамерикандықтардың тең құқықтары үшін күрескен Америка тең құқықтар қауымдастығын құрды. 1868 жылы олар «Революция» атты әйелдер құқығын қорғайтын газет шығара бастады. Бір жылдан кейін олар әйелдер қозғалысының бір бөлігі ретінде Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын құрды. 1890 жылы олардың ұйымы бәсекелес Америкалық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығымен бірігіп, Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын құрды, онда Энтони негізгі күш болды, бұл бөлінудің ресми түрде аяқталуын білдірді. Энтони мен Стэнтон 1876 жылы Матильда Жослин Гейджбен бірлесіп, кейіннен алты томдық «Әйелдер сайлау құқығының тарихы» еңбегіне айналған жұмысты бастады. Энтони мен Стэнтонның қызығушылықтары кейінірек шамалы айырмашылықтарға ие болды, бірақ олар жақын достар болып қала берді. 1872 жылы Энтони өз туған қаласы Рочестерде (Нью-Йорк) ер адамдарға ғана дауыс беруге рұқсат беретін заңдарды бұзып дауыс бергені үшін тұтқындалды. Ол көпшілыққа жария етілген сот процесінде сотталды. Ол айыппұл төлеуден бас тартса да, билік одан әрі шаралар қабылдамады. 1878 жылы Энтони мен Стэнтон Конгреске әйелдерге дауыс беру құқығын беретін түзету ұсынды. Калифорниялық республикалық сенатор Аарон А. Саргент ұсынған бұл түзету кейіннен Сьюзан Б. Энтони түзетуі деп аталды. 1920 жылы ол АҚШ Конституциясының он тоғызыншы түзетуі ретінде бекітілді. Энтони әйелдердің сайлау құқығын қолдау мақсатымен көп саяхаттап, жылына 75-100-ге дейін лекция оқыды және көптеген штаттық науқандарда жұмыс істеді. Ол халықаралық деңгейде әйелдер құқықтары үшін күресті, Халықаралық әйелдер кеңесін құруға белсенді қатысты, ол бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп келеді. Сондай-ақ, ол 1893 жылы Чикагода өткен Дүниежүзілік Колумбия көрмесінде Дүниежүзілік әйелдер конгресін өткізуге көмектесті. Энтони әйелдер құқықтары үшін күреске кіріскен кезде оны қатты сынға алып, неке институтын жоюға тырысып жатыр деп айыптады. Алайда, оның өмірінде халықтың оған деген көзқарасы түбірінен өзгерді. Оның 80 жылдығы президент Уильям МакКинлидің шақыруымен Ақ үйде тойланды. 1979 жылы доллар монетасында бейнеленген АҚШ-тың алғашқы әйел азаматы о болды.

Susan B. Anthony (born Susan Anthony; February 15, 1820 – March 13, 1906) was an American social reformer and women's rights activist who played a pivotal role in the women's suffrage movement. Born into a Quaker family committed to social equality, she collected anti slavery petitions at the age of 17. In 1856, she became the New York state agent for the American Anti Slavery Society. In 1851, she met Elizabeth Cady Stanton, who became her lifelong friend and co worker in social reform activities, primarily in the field of women's rights. Together they founded the New York Women's State Temperance Society after Anthony was prevented from speaking at a temperance conference because she was female. During the Civil War they founded the Women's Loyal National League, which conducted the largest petition drive in United States history up to that time, collecting nearly 400,000 signatures in support of the abolition of slavery. After the war, they initiated the American Equal Rights Association, which campaigned for equal rights for both women and African Americans. They began publishing a women's rights newspaper in 1868 called The Revolution. A year later, they founded the National Woman Suffrage Association as part of a split in the women's movement. The split was formally healed in 1890 when their organization merged with the rival American Woman Suffrage Association to form the National American Woman Suffrage Association, with Anthony as its key force. Anthony and Stanton began working with Matilda Joslyn Gage in 1876 on what eventually grew into the six volume History of Woman Suffrage. The interests of Anthony and Stanton diverged somewhat in later years, but the two remained close friends. In 1872, Anthony was arrested in her hometown of Rochester, New York for voting in violation of laws that allowed only men to vote. She was convicted in a widely publicized trial. Although she refused to pay the fine, the authorities declined to take further action. In 1878, Anthony and Stanton arranged for Congress to be presented with an amendment giving women the right to vote. Introduced by Sen. Aaron A. Sargent (R CA (Republican from California)), it later became known colloquially as the Susan B. Anthony Amendment. It was eventually ratified as the Nineteenth Amendment to the U. S. Constitution in 1920. Anthony traveled extensively in support of women's suffrage, giving as many as 75 to 100 speeches per year and working on many state campaigns. She worked internationally for women's rights, playing a key role in creating the International Council of Women, which is still active. She also helped to bring about the World's Congress of Representative Women at the World's Columbian Exposition in Chicago in 1893. When she first began campaigning for women's rights, Anthony was harshly ridiculed and accused of trying to destroy the institution of marriage. Public perception of her changed radically during her lifetime, however. Her 80th birthday was celebrated in the White House at the invitation of President William McKinley. She became the first female citizen to be depicted on U. S. coinage when her portrait appeared on the 1979 dollar coin.

Ерте өмір

Сюзан Энтони 1820 жылдың 15 ақпанында Адамс қаласында Дэниел Энтони мен Люси Рид Энтони отбасында дүниеге келді. Ол жеті баланың екінші ұлы болды. Оның атасының анасы Сюзанна, ал әкесінің әпкесі Сюзан есімді болған. Жастық шағында ол және оның қарындастары "ортаңғы әріптерге деген үлкен құмарлыққа" жауап ретінде өздерінің есімдеріне ортаңғы әріптер қосып алған. Энтони өзінің атымен аталған әпкесі Сюзанның күйеуі Брауннелл есімді болғандықтан "Б" әрпін таңдады. Энтони Брауннелл есімін өзі қолданған емес және оны ұнатпаған. Оның отбасы әлеуметтік реформаға деген ортақ құштарлыққа ие болды. Оның ағалары Дэниел мен Мерит құлдыққа қарсы қозғалысты қолдау үшін Канзас штатына көшіп кетті. Мерит Канзас қанатындағы құлдық күштеріне қарсы Джон Браунмен бірге шайқасты. Кейін Дэниел газет шығарды және Левенворт қаласының мэрі болды. Энтонидің қарындасы Мэри, ол кейінірек жылдары үйде бірге тұрды, Рочестердегі мемлекеттік мектеп директоры және әйелдер құқығын қолдайтын белсенді болды. Энтонидің әкесі аболиционист және тәртіпті жақтаушы болды. Квакер болғандықтан, ол дәстүрлі қауымымен қиын қарым-қатынаста болды, олар оны квакер емес әйелге үйленгені үшін айыптады, содан кейін үйінде би мектебі ашуға рұқсат бергені үшін тастап кетті. Дегенмен ол квакерлердің жиналыстарына қатысуын жалғастырып, өз сенімдерін одан да радикалды етуге көшті. Энтонидің анасы баптист болды және балаларын күйеуінің діни дәстүрінің толерантты нұсқасында тәрбиелеуге көмектесті. Әкесі қыздарды да, ұлдарды да өздерін-өздерімен қамтамасыз етуге шақырды, оларға бизнес принциптерін үйретті және оларды ерте жастан жауапкершілікке тартты. Энтони алты жасқа келгенде, оның отбасы Нью-Йорк штатының Баттенвилл қаласына көшіп келді, онда оның әкесі үлкен мақта фабрикасын басқарды. Бұрын ол өзінің кішкентай мақта фабрикасын иеленген. Он жеті жасында Энтони Филадельфиядағы квакерлердің пансиондық мектебіне жіберілді, онда ол қатаң және кейде қорлау атмосфераға бақытсыздықпен төтеп берді. Ол 1837 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде отбасының қаржылық жағдайы нашарлағандықтан бір семестрден кейін оқуын тоқтатуға мәжбүр болды. Олар бар мүлкін аукционда сатуға мәжбүр болды, бірақ анасының ағасы оларды құтқарып, олардың көп бөлігін сатып алып, отбасына қайтарды. Отбасына қаржылық көмек көрсету үшін Энтони үйден шығып, квакерлер пансиондық мектебінде сабақ берді. 1845 жылы отбасы Рочестердің шетіндегі фермаға көшіп келді, оны Энтонидің анасы мұраға алған ақшаға сатып алған. Олар 1848 жылы "Конгрегациялық достар" деп аталатын жаңа ұйым құрды. Энтони фермасы тез арада жергілікті белсенділердің жексенбі күндері жиналатын орынына айналды, соның ішінде Фредерик Дуглас, бұрынғы құл және Энтонидің өмір бойы досы болған көрнекті аболиционист. Энтони отбасы әлеуметтік реформамен байланысты Рочестердегі Бірінші унитариан шіркеуінің қызметтеріне қатыса бастады. 1848 жылы Рочестердегі әйелдер құқықтары жөніндегі конвенция сол шіркеуде өтті, ол екі апта бұрын жақын жерде өткен әйелдер құқықтары жөніндегі алғашқы конвенция - Сенека-Фоллс конвенциясынан шабыттанды. Энтонидің ата-анасы мен оның қарындасы Мэри Рочестерде өткен конвенцияға қатысып, Сенека-Фоллс конвенциясы алғаш рет қабылдаған Сезімдер декларациясына қол қойды. Энтони бұл конвенциялардың ешқайсысына қатыспады, өйткені ол 1846 жылы Канахохари академиясының әйелдер бөлімінің меңгерушісі болу үшін Канахохариге көшіп келді. Өмірінде алғаш рет квакерлердің ықпалынан шығып, 26 жасында ол қарапайым киімдерін сәнді көйлектерге ауыстыра бастады және квакерлер дәстүрлі түрде қолданатын "thee" және басқа да сөздерді қолдануды тоқтатты. Ол әлеуметтік реформаларға қызығушылық танытты және оған ұқсас жұмыс істейтін ерлерге қарағанда әлдеқайда аз ақы төленгеніне ренжіді, бірақ ол әкесінің Рочестердегі әйелдер құқықтары жөніндегі конвенцияға деген ынтасына таң қалды. Кейін ол былай деп түсіндірді: "Мен дауыс беруге дайын емеспін, дауыс бергім келмейді, бірақ мен тең жұмыс үшін тең ақы алғым келді". 1849 жылы Канахохари академиясы жабылғаннан кейін Энтони Рочестердегі отбасылық ферманы басқара бастады, соның арқасында әкесі өзінің сақтандыру бизнесіне көбірек уақыт бөле алды. Ол осы жұмыста бірнеше жыл жұмыс істеді, бірақ өзін реформалық қызметке тартылған деп тапты. Әке-шешесінің қолдауымен ол көп ұзамай реформалық жұмыстарға толыққанды қатысты. Өмірінің соңына дейін ол тек спикер ретінде тапқан ақысына ғана өмір сүрді.

Susan Anthony was born on February 15, 1820, to Daniel Anthony and Lucy Read Anthony in Adams, Massachusetts, the second oldest of seven children. She was named for her maternal grandmother Susanah, and for her father's sister Susan. In her youth, she and her sisters responded to a "great craze for middle initials" by adding middle initials to their own names. Anthony adopted "B." as her middle initial because her namesake Aunt Susan had married a man named Brownell. Anthony never used the name Brownell herself, and did not like it. Her family shared a passion for social reform. Her brothers Daniel and Merritt moved to Kansas to support the anti slavery movement there. Merritt fought with John Brown against pro slavery forces during the Bleeding Kansas crisis. Daniel eventually owned a newspaper and became mayor of Leavenworth. Anthony's sister Mary, with whom she shared a home in later years, became a public school principal in Rochester, and a woman's rights activist. Anthony's father was an abolitionist and a temperance advocate. A Quaker, he had a difficult relationship with his traditionalist congregation, which rebuked him for marrying a non Quaker, and then disowned him for allowing a dance school to operate in his home. He continued to attend Quaker meetings anyway and became even more radical in his beliefs. Anthony's mother was a Baptist and helped raise their children in a more tolerant version of her husband's religious tradition. Their father encouraged them all, girls as well as boys, to be self supporting, teaching them business principles and giving them responsibilities at an early age. When Anthony was six years old, her family moved to Battenville, New York, where her father managed a large cotton mill. Previously he had operated his own small cotton factory. When she was seventeen, Anthony was sent to a Quaker boarding school in Philadelphia, where she unhappily endured its strict and sometimes humiliating atmosphere. She was forced to end her studies after one term because her family was financially ruined during an economic downturn known as the Panic of 1837. They were forced to sell everything they had at an auction, but they were rescued by her maternal uncle, who bought most of their belongings and restored them to the family. To assist her family financially, Anthony left home to teach at a Quaker boarding school. In 1845, the family moved to a farm on the outskirts of Rochester, New York, purchased partly with the inheritance of Anthony's mother. There they associated with a group of Quaker social reformers who had left their congregation because of the restrictions it placed on reform activities, and who in 1848 formed a new organization called the Congregational Friends. The Anthony farmstead soon became the Sunday afternoon gathering place for local activists, including Frederick Douglass, a former slave and a prominent abolitionist who became Anthony's lifelong friend. The Anthony family began to attend services at the First Unitarian Church of Rochester, which was associated with social reform. The Rochester Women's Rights Convention of 1848 was held at that church in 1848, inspired by the Seneca Falls Convention, the first women's rights convention, which was held two weeks earlier in a nearby town. Anthony's parents and her sister Mary attended the Rochester convention and signed the Declaration of Sentiments that had been first adopted by the Seneca Falls Convention. Anthony did not take part in either of these conventions because she had moved to Canajoharie in 1846 to be headmistress of the female department of the Canajoharie Academy. Away from Quaker influences for the first time in her life, at the age of 26 she began to replace her plain clothing with more stylish dresses, and she quit using "thee" and other forms of speech traditionally used by Quakers. She was interested in social reform, and she was distressed at being paid much less than men with similar jobs, but she was amused at her father's enthusiasm over the Rochester women's rights convention. She later explained, "I wasn't ready to vote, didn't want to vote, but I did want equal pay for equal work." When the Canajoharie Academy closed in 1849, Anthony took over the operation of the family farm in Rochester so her father could devote more time to his insurance business. She worked at this task for a couple of years but found herself increasingly drawn to reform activity. With her parents' support, she was soon fully engaged in reform work. For the rest of her life, she lived almost entirely on fees she earned as a speaker.

Ертедегі әлеуметтік белсенділік

Энтони әлеуметтік реформалармен күшпен және нық қадаммен айналыса бастады. Реформа мәселелерін өзі зерттеп үйрену арқылы, Уильям Ллойд Гаррисон, Джордж Томпсон және Элизабет Кейди Стэнтон сияқты адамдардың радикалды идеяларына қызығушылық танытты. Көп ұзамай ол даулы Блумер киімін кие бастады, ол тізеге дейінгі көйлектің астына шалбар киюден тұратын еді. Ол бұл киімнің дәстүрлі, ауыр және жерге сүйрелетін көйлектерге қарағанда ыңғайлырақ екенін сезінгенмен, бір жылдан кейін оны киюді өкінішпен тоқтатты, себебі бұл оның қарсыластарына оның идеяларына емес, киіміне назар аударуға мүмкіндік берді.

Суақтану іс-шаралары

Сол кезде ішімдік ішу мәселесі әйелдердің құқығымен тығыз байланысты болды, себебі заңдар күйеулерге отбасы мен қаржыны толық бақылауға мүмкіндік берді. Күйеуі маскүнем болған әйелдің заң алдында қорғану мүмкіндігі шектеулі еді, тіпті оның ішімдігі отбасын мүсіркеусіз жағдайға түсірсе және ол әйелі мен балаларына зорлық-зомбылық көрсетсе де. Егер ол ажырасуға қол жеткізсе, бұл өте қиын болса, күйеуі балалардың күтіміне толық ие болып қалуы мүмкін еді. Канажохариде сабақ берген кезде Энтони "Ішімдікке қарсы тұрушылардың қыздары" қоғамына қосылды және 1849 жылы олардың бір жиналысында алғаш рет қоғамдық сөз сөйледі. 1852 жылы ол штаттық ішімдікке қарсы конвенцияға делегат болып сайланды, бірақ төраға әйел делегаттардың жай ғана тыңдау және үйрену үшін келгенін айтып, оның сөйлеу әрекетін тоқтатты. Энтони және басқа да бірнеше әйел дереу залдан шығып, өздерінің жиналысын жариялады, ол әйелдердің штаттық конвенциясын ұйымдастыру үшін комитет құрды. Көп жағдайда Энтони ұйымдастырған 500 әйелдің конвенциясы сәуір айында Рочестерде өтіп, Стэнтон президент, ал Энтони штаттық агент болып сайланған Әйелдердің штаттық ішімдікке қарсы қоғамын құрды. Энтони мен оның әріптестері Нью-Йорк штатында алкоголь сатуға тыйым салатын заңға қол қою үшін 28 000 қол жинады. Ол Нью-Йорк заң шығарушы органының алдында осы заң бойынша тыңдау ұйымдастырды, бұл штат тарихында әйелдер тобының бастамасымен өткізілген алғашқы тыңдау болды. Алайда, келесі жылы ұйымның конвенциясында консервативті мүшелер Стэнтонның алкоголиктің әйеліне ажырасу құқығын жақтауына қарсы шықты. Стэнтон президенттікке сайланды, содан кейін ол Энтонимен бірге ұйымнан кетті. 1853 жылы Энтони Нью-Йорк қаласында өткен Дүниежүзілік ішімдікке қарсы конвенцияға қатысты, ол үш күндік хаостық дау-жанжалмен әйелдерге сөйлеуге рұқсат беру мәселесімен аяқталды. Көп жылдар өткен соң Энтони: "Әйелдердің жасаған ең озық қадамының ешқайсысы көпшілік алдында сөйлеуден гөрі қатты қарсылыққа ұшырамады. Олар тіпті сайлау құқығын алуға тырысқанда да оларға соншалықты қорлау, айыптау және қарсылық көрсетілген жоқ" деді. Осы кезеңнен кейін Энтони өзінің күш-жігерін құлдырауға қарсы және әйелдер құқықтарын қорғауға бағыттады.

Temperance was very much a women's rights issue at that time because of laws that gave husbands complete control of the family and its finances. A woman with a drunken husband had little legal recourse even if his alcoholism left the family destitute and he was abusive to her and their children. If she obtained a divorce, which was difficult to do, he could easily end up with sole guardianship of the children. While teaching in Canajoharie, Anthony joined the Daughters of Temperance and in 1849 gave her first public speech at one of its meetings. In 1852, she was elected as a delegate to the state temperance convention, but the chairman stopped her when she tried to speak, saying that women delegates were there only to listen and learn. Anthony and some other women immediately walked out and announced a meeting of their own, which created a committee to organize a women's state convention. Largely organized by Anthony, the convention of 500 women met in Rochester in April and created the Women's State Temperance Society, with Stanton as president and Anthony as state agent. Anthony and her co workers collected 28,000 signatures on a petition for a law to prohibit the sale of alcohol in New York State. She organized a hearing on that law before the New York legislature, the first that had been initiated in that state by a group of women. At the organization's convention the following year, however, conservative members attacked Stanton's advocacy of the right of a wife of an alcoholic to obtain a divorce. Stanton was voted out as president, whereupon she and Anthony resigned from the organization. In 1853, Anthony attended the World's Temperance Convention in New York City, which bogged down for three chaotic days in a dispute about whether women would be allowed to speak there. Years later, Anthony observed, "No advanced step taken by women has been so bitterly contested as that of speaking in public. For nothing which they have attempted, not even to secure the suffrage, have they been so abused, condemned and antagonized." After this period, Anthony focused her energy on abolitionist and women's rights activities.

Мұғалімдер конференциясы

1853 жылы Нью-Йорк штатының мұғалімдер қауымдастығының жиналысында Энтони сөйлеуге тырысқанда, оның әрекеті ерлер арасында әйелдердің көпшілік алдында сөйлеуінің дұрыс емесі туралы жарты сағаттық пікірталас тудырды. Ақырында сөзін жалғастыруға рұқсат алған Энтони: «Қоғам әйелді заңгер, дін қызметкері немесе дәрігер болуға лайықсыз деп есептегенде, бірақ мұғалім болуға қабілетті деп санаса, сіздердің әрқайсыңыз осы мамандықты таңдау арқылы әйелден кем емес екеніңізді жасырын мойындайды», – деді. 1857 жылғы мұғалімдер съезінде ол қара нәсілділерді мемлекеттік мектептер мен колледждерге қабылдауды көздейтін қаулы ұсынды, бірақ ол «талқылауға жатпайтын мәселе» ретінде қарастырылмады. Ол ерлер мен әйелдерді барлық деңгейде, соның ішінде колледждерде бірге оқытуға шақыратын тағы бір қаулы енгізгенде, оған күшті қарсылық көрсетіліп, толығымен қабылданбады. Оның бір қарсыласы бұл идеяны «некені жоюға тырысатын мектептің алғашқы қадамы, зор әлеуметтік жамандық» деп атады және бұл суреттің артында әлеуметтік деформация монстры тұрғанын көрді. Энтони бірнеше жыл бойы штаттық мұғалімдер съездерінде сөйлеп, әйел мұғалімдердің ерлермен тең жалақы алуын және ұйымда лауазымды тұлғалар мен комитет мүшелері ретінде қызмет етуін қадағалап талап етті.

Әйелдер құқығын қорғау жөніндегі алғашқы іс-шаралар

Энтони әйелдер құқығы қозғалысы үшін жұмыс істеді, бұл қозғалыс күш алып жатқан кезде басталды. Стентон 1848 жылы Сенека-Фоллс конвенциясын ұйымдастыруға көмектесті, бұл алғашқы әйелдер құқығы конвенциясы болған жергілікті шара. 1850 жылы Вустерде (Массачусетс штаты) әйелдердің құқықтары жөніндегі ұлттық конвенциялардың біріншісі өтті. 1852 жылы Энтони Сиракузада (Нью-Йорк) өткен әйелдердің құқықтары жөніндегі ұлттық конвенцияға алғаш рет қатысты, онда ол конвенцияның хатшыларының бірі болды. Ида Хастед Харпер, Энтонидің ресми өмірбаян жазушысының айтуынша, «Энтони ханым Сиракуза конвенциясынан әйелге басқалардың бәрін қамтамасыз ететін, ең қажетті құқық – сайлау құқығы екеніне толық сеніммен оралды». Дегенмен, сайлау құқығы оның жұмысының басты бағыты бірнеше жылға дейін болмады. Әйелдер қозғалысының басты кедергісі – ақша тапшылығы еді. Сол кезде аз ғана әйелдер тәуелсіз табыс көзіне ие болды, тіпті жұмыс істейтіндердің көпшілігі заң бойынша жалақысын күйеулеріне беруге міндетті болды. Әйелдер қозғалысының күш-жігері арқасында 1848 жылы Нью-Йоркте некедегі әйелдердің құқықтарын мойындайтын заң қабылданды, бірақ бұл заң шектеулі болды. 1853 жылы Энтони Уильям Генри Ченнингпен, оның белсенді унитарий дін қызметкерімен, Рочестерде үйленген әйелдердің мүліктік құқықтарын жақсарту үшін штаттық науқанды бастау үшін конвенция ұйымдастыру үшін жұмыс істеді, оны Энтони басқаратын болады. Ол 1855 жылдың қысында Нью-Йорктегі дерлік барлық округке лекциялық және петициялық кампаниясын жүргізді, ат пен арбамен қарлы жермен жүру қиын болса да. Ол петицияларды Нью-Йорк штатының Сенатының сот комитетіне ұсынғанда, оның мүшелері оған ерлер шын мәнінде қысымға ұшыраған жыныс екенін айтты, себебі олар әйелдерге вагондарда ең жақсы орындарды беріп жатқан. Комитеттің ресми есебінде петицияны күйеу мен әйел екеуі де қол қойған жағдайлар аталып өтті (әдетте күйеу екеуі үшін де қол қоятын болғандықтан), комитет сарказммен мұндай некелерде ерлерге юбка киюге және әйелдерге шалбар киюге рұқсат беретін заңды іздеуді ұсынды. Бұл науқан 1860 жылы заң шығарушы орган үйленген әйелдерге жеке мүлікке ие болуға, келісімшарт жасасуға және балаларының ортақ қамқоршысы болуға құқық беретін үйленген әйелдердің мүлігі туралы заңды қабылдағанда сәттілікке жетті. Алайда, 1862 жылы заң шығарушы орган бұл заңның көп бөлігін кері қайтарды, себебі Америка Азамат соғысы кезінде әйелдер қозғалысы көбінесе белсенді болмады. Әйелдер қозғалысы сол кезде бос құрылымдалған, азаматтық ұйымдар аз және жыл сайынғы конвенцияларды ұйымдастыратын үйлестіру комитетінен басқа ұлттық ұйым болған жоқ. Луси Стоун ұлттық конвенцияларды ұйымдастыру жұмысының көп бөлігін атқарды және Энтониді солардың кейбірін өзіне алуға шақырды. Энтони бастапқыда қарсылық көрсетті, өйткені ол құлдыққа қарсы іс-қимыл саласында оған көбірек қажет деп ойлады. 1857 жылдың қысында құлдыққа қарсы бірнеше жиналысты ұйымдастырғаннан кейін Энтони досқа «өткен қысқы тәжірибе мен үшін барлық ерлік және әйелдер құқығын қорғау жұмысынан артық, бірақ соңғысы мені құлдыққа қарсы жұмысқа тарту үшін қажетті мектеп болды» деді. 1858 жылғы әйелдер құқығы конвенциясын жоспарлау кезінде, жақында бала туған Стоун Энтониге жаңа отбасылық міндеттері балалары үлкен болғанша конвенцияларды ұйымдастыруға кедергі келтіретінін айтты. Энтони 1858 жылғы конвенцияны төрағалық етті, ал ұлттық конвенцияларды ұйымдастыру комитеті қайта құрылғанда Стентон оның президенті, ал Энтони хатшысы болды. Энтони сол уақытта құлдыққа қарсы жұмыстарға да белсенді қатысты.

Anthony's work for the women's rights movement began at a time when that movement was already gathering momentum. Stanton had helped organize the Seneca Falls Convention in 1848, a local event that was the first women's rights convention. In 1850, the first in a series of National Women's Rights Conventions was held in Worcester, Massachusetts. In 1852, Anthony attended her first National Women's Rights Convention, which was held in Syracuse, New York, where she served as one of the convention's secretaries. According to Ida Husted Harper, Anthony's authorized biographer, "Miss Anthony came away from the Syracuse convention thoroughly convinced that the right which woman needed above every other, the one indeed which would secure to her all others, was the right of suffrage." Suffrage, however, did not become the main focus of her work for several more years. A major hindrance to the women's movement was a lack of money. Few women at that time had an independent source of income, and even those with employment generally were required by law to turn over their pay to their husbands. Partly through the efforts of the women's movement, a law had been passed in New York in 1848 that recognized some rights for married women, but that law was limited. In 1853, Anthony worked with William Henry Channing, her activist Unitarian minister, to organize a convention in Rochester to launch a state campaign for improved property rights for married women, which Anthony would lead. She took her lecture and petition campaign into almost every county in New York during the winter of 1855 despite the difficulty of traveling in snowy terrain in horse and buggy days. When she presented the petitions to the New York State Senate Judiciary Committee, its members told her that men were actually the oppressed sex because they did such things as giving women the best seats in carriages. Noting cases in which the petition had been signed by both husbands and wives (instead of the husband signing for both, which was the standard procedure), the committee's official report sarcastically recommended that the petitioners seek a law authorizing the husbands in such marriages to wear petticoats and the wives trousers. The campaign finally achieved success in 1860 when the legislature passed an improved Married Women's Property Act that gave married women the right to own separate property, enter into contracts and be the joint guardian of their children. The legislature rolled back much of this law in 1862, however, during a period when the women's movement was largely inactive because of the American Civil War. The women's movement was loosely structured at that time, with few state organizations and no national organization other than a coordinating committee that arranged annual conventions. Lucy Stone, who did much of the organizational work for the national conventions, encouraged Anthony to take over some of the responsibility for them. Anthony resisted at first, feeling that she was needed more in the field of anti slavery activities. After organizing a series of anti slavery meetings in the winter of 1857, Anthony told a friend that, "the experience of the last winter is worth more to me than all my temperance and woman's rights work, though the latter were the school necessary to bring me into the antislavery work." During a planning session for the 1858 women's rights convention, Stone, who had recently given birth, told Anthony that her new family responsibilities would prevent her from organizing conventions until her children were older. Anthony presided at the 1858 convention, and when the planning committee for national conventions was reorganized, Stanton became its president and Anthony its secretary. Anthony continued to be heavily involved in anti slavery work at the same time.

Құлшылыққа қарсы іс-шаралар

1837 жылы 16 жасында Энтони құлдыққа қарсы петицияларды жинады, бұл жаңадан құрылған «gag» ережесіне қарсы ұйымдастырылған қарсылықтың бір бөлігі болды. 1851 жылы ол Рочестерде құлдыққа қарсы конвенцияны ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды. Сондай-ақ, ол «Жер асты жолының» қатысушысы болды. 1861 жылы оның күнделігінде: «Харриет Табманның көмегімен қашып кеткен құлға Канадаға баруға көмектестім» деп жазылған. 1856 жылы Энтони әйелдер құқықтарын қорғауды жалғастыратыны туралы уағдаласқан Америка құлдыққа қарсы қоғамының Нью-Йорк штатындағы өкілі болуға келісті. Энтони штат бойынша құлдыққа қарсы жиналыстар ұйымдастырды, онда «Құл иелерімен келісімге келмейміз. Құлдықтан дереу және толыққанды босату!» деген баннерлер ілінді. 1859 жылы Джон Браун Харперс-Ферридегі АҚШ қару-жарақ қоймасына жасаған зорлық шабуылы үшін өлім жазасына кесілді, бұл құлдардың қарулы көтерілісін бастауға бағытталған болатын. Энтони Браунның отбасына ақша жинау үшін оның өлім жазасына кесілген күні Рочестердегі Коринф залында «қасірет және наразылық» жиналысын ұйымдастырып, төрағалық етті. Ол жиналыстарын бұзуға тырысқандарға қарсы тұруда батылдығымен танымал болды, бірақ Азамат соғысының алдында қарсылық күшейді. 1861 жылдың басында Баффалодан Албаниға дейінгі барлық қалаларда оның жиналыстарын таратып жіберді. Рочестерде полиция Энтониді және басқа спикерлерді олардың қауіпсіздігі үшін ғимараттан шығарып жіберуге мәжбүр болды. Сиракузада, жергілікті газеттің мәліметінше, «шүкір жұмыртқалар лақтырылды, орындықтар сындырылды, пышақтар мен тапаншалар әр жерде жарқырады». Энтони расалық интеграцияланған қоғам туралы көзқарасын білдірді, бұл құлдықтан құтылушылар босатылғаннан кейін не болатыны туралы пікірталас жүргізіп жатқан кезде және Авраам Линкольн сияқты адамдар африкалық американдықтарды Африкадағы жаңадан құрылған колонияларға жіберуді ұсынған кезде радикалды болды. 1861 жылы сөйлеген сөзінде Энтони: «Түсті терілі адамдарға барлық мектептерімізді ашайық, оларды барлық шеберханаларымызға, дүкендерімізге, кеңселерге және табысты кәсіптерге қабылдайық, олар шіркеудегі орындықты және театрдагы орынды жалға берсін, оларға азаматтықтың барлық құқықтарын берсін» деді. Сол кездегі салыстырмалы түрде шағын әйелдер құқығы қозғалысы Уильям Ллойд Гаррисон басқарған Америка құлдыққа қарсы қоғамымен тығыз байланысты болды. Әйелдер қозғалысы аболиционистердің ресурстарында күшті тәуелділікте болды, олардың мақалалары олардың газеттерінде жарияланды және олардың қаржысының бір бөлігі аболиционистерден түсті. Дегенмен, әйелдер қозғалысының көшбасшылары мен әйелдер құқықтарын жақтаған ерлер аболиционистер арасында шиеленіс болды, олар әйелдер құқықтары үшін күшті науқан құлдыққа қарсы науқанға кедергі келтіреді деп сенді. 1860 жылы Энтони зорлық көріп келген күйеуінен қашқан әйелге баспана бергенде, Гаррисон әйелдің өзімен бірге әкелген баласын беріп беруін талап етті, өйткені заң күйеулерге балаларға толық бақылау құқығын берді. Энтони Гаррисонға құлдарды заңға қарсы түрде Канадаға қашуға көмектескенін еске салып: «Заң әкеге балалардың иесі болу құқығын береді, бұл да сондай зұлымдық, мен оны да тез бұзамын», деді. 1860 жылы Стэнтон Ұлттық әйелдер құқықтары конвенциясында ажырасу заңдарын жеңілдетуді қолдайтын резолюция ұсынғанда, аболиционист жетекшісі Венделл Филлипс оған қарсы шығып қана қоймай, оны хаттамадан алып тастауға тырысты. Стэнтон, Энтони және басқалар Нью-Йорк заң шығарушы органының алдында тастап кеткен немесе адамдық емес қарым-қатынас жасаған жағдайда ажырасуға рұқсат беретін заң жобасын қолдағанда, аболиционист газет баспашысы Хорас Грили газет беттерінде оған қарсы науқан жүргізді. Гаррисон, Филлипс және Грили әйелдер қозғалысына құнды көмек көрсетті. Люси Стоунға жазған хатында Энтони: «Ерлер, тіпті олардың ең жақсылары да, әйелдер құқығы мәселесін қазіргі уақытта қалдыру керек деп ойлайды. Сондықтан, өз жұмысымызды өз жолымызбен істейік», деді. 1928 жылдың 13 ақпанында Конгресс депутаты Чарльз Хиллер Брэнд Энтонидің «өмір және қызметі туралы қысқаша мәлімдеме» жасады, оның бір бөлігі «күшті суфражист» деп аталып, 1861 жылы Энтони «соғысты жеңу үшін жұмысына назар аудару үшін жыл сайынғы әйелдер құқықтары конвенциясына дайындықтан бас тартуға көндірілді, бірақ ол соғысты аяқтауға көмектессе, соғыстан кейін әйелдердің құқықтары танылатындығы туралы софистикаға алданбады» деп атап өтті.

In 1837, at age 16, Anthony collected petitions against slavery as part of organized resistance to the newly established gag rule that prohibited anti slavery petitions in the U. S. House of Representatives. In 1851, she played a key role in organizing an anti slavery convention in Rochester. She was also part of the Underground Railroad. An entry in her diary in 1861 read, "Fitted out a fugitive slave for Canada with the help of Harriet Tubman." In 1856, Anthony agreed to become the New York State agent for the American Anti Slavery Society with the understanding that she would also continue her advocacy of women's rights. Anthony organized anti slavery meetings throughout the state under banners that read "No compromise with slaveholders. Immediate and Unconditional Emancipation." In 1859, John Brown was executed for leading a violent raid on the U. S. arsenal at Harper's Ferry in what was intended to be the beginning of an armed slave uprising. Anthony organized and presided over a meeting of "mourning and indignation" in Rochester's Corinthian Hall on the day of his execution to raise money for Brown's family. She developed a reputation for fearlessness in facing down attempts to disrupt her meetings, but opposition became overwhelming on the eve of the Civil War. Mob action shut down her meetings in every town from Buffalo to Albany in early 1861. In Rochester, the police had to escort Anthony and other speakers from the building for their own safety. In Syracuse, according to a local newspaper, "Rotten eggs were thrown, benches broken, and knives and pistols gleamed in every direction." Anthony expressed a vision of a racially integrated society that was radical for a time when abolitionists were debating the question of what was to become of the slaves after they were freed, and when people like Abraham Lincoln were calling for African Americans to be shipped to newly established colonies in Africa. In a speech in 1861, Anthony said, "Let us open to the colored man all our schools Let us admit him into all our mechanic shops, stores, offices, and lucrative business avocations let him rent such pew in the church, and occupy such seat in the theatre Extend to him all the rights of Citizenship." The relatively small women's rights movement of that time was closely associated with the American Anti Slavery Society led by William Lloyd Garrison. The women's movement depended heavily on abolitionist resources, with its articles published in their newspapers and some of its funding provided by abolitionists. There was tension, however, between leaders of the women's movement and male abolitionists who, although supporters of increased women's rights, believed that a vigorous campaign for women's rights would interfere with the campaign against slavery. In 1860, when Anthony sheltered a woman who had fled an abusive husband, Garrison insisted that the woman give up the child she had brought with her, pointing out that the law gave husbands complete control of children. Anthony reminded Garrison that he helped slaves escape to Canada in violation of the law and said, "Well, the law which gives the father ownership of the children is just as wicked and I'll break it just as quickly." When Stanton introduced a resolution at the National Woman's Rights Convention in 1860 favoring more lenient divorce laws, leading abolitionist Wendell Phillips not only opposed it but attempted to have it removed from the record. When Stanton, Anthony, and others supported a bill before the New York legislature that would permit divorce in cases of desertion or inhuman treatment, Horace Greeley, an abolitionist newspaper publisher, campaigned against it in the pages of his newspaper. Garrison, Phillips and Greeley had all provided valuable help to the women's movement. In a letter to Lucy Stone, Anthony said, "The Men, even the best of them, seem to think the Women's Rights question should be waived for the present. So let us do our own work, and in our own way." On February 13, 1928, Representative Charles Hillyer Brand gave a "brief statement of the life and activities" of Anthony—partly titled "militant suffragist"—in which he noted that in 1861, Anthony was "persuaded to give up preparations for the annual women's rights convention to concentrate on work to win the war, though she was not misled by the sophistry that the rights of women would be recognized after the war if they helped to end it."

Әйелдер ұлттық лигасы

Энтони мен Стэнтон 1863 жылы құлдықты жою мақсатында АҚШ Конституциясына түзету енгізу үшін Әйелдердің Лоялдық Ұлттық Лигасын құрды. Бұл – АҚШ тарихындағы алғашқы ұлттық әйелдер саяси ұйымы. Осыған дейін ел тарихындағы ең ірі петициялық науқан ретінде Лига құлдықты жою үшін шамамен 400 000-ға жуық қол жинады, бұл Солтүстік штаттарының әр жиырма төрт ересектің бірін құрады. Петициялық науқан құлдықты жойған Он үшінші түзетуді қабылдауға зор көмек көрсетті. Энтони осы күш-жігердің басты ұйымдастырушысы болды, ол 2000-ға жуық петиция жинаушыларды тарта отырып, оларды үйлестірді. Лига әйелдер қозғалысына құлдыққа қарсы күресті әйелдер құқығы үшін күреске біріктіруге мүмкіндік берді, сонымен қатар, тек ерлерге ғана дауыс беруге рұқсат етілген кезде, петиция беру әйелдерге қол жетімді жалғыз саяси құрал екенін еске салды. 5000-ға жуық мүшесі бар Лига жаңа буын әйелдер көшбасшыларын дамытуға көмектесті, Стентон мен Энтониға ғана емес, сондай-ақ талантты жасөспірім шешен Анна Дикинсон сияқты жаңадан келгендерге де тәжірибе мен танымалдық сыйлады. Лига әйелдер қозғалысына ресми құрылымның маңыздылығын көрсетті, бұрынғысы бос ұйымдасқаннан басқаша болуға қарсы тұрған. Лигаға көмек көрсеткен белсенді әйелдердің кең желісі соғыстан кейін реформалық қозғалыстарға, оның ішінде әйелдердің сайлау құқығы үшін күреске қолжетімді таланттар қорын кеңейтті.

Америка тең құқықтылық қауымдастығы

1865 жылы Энтони ағасы Дэниелмен Канзаста сегіз ай бойы оның газетіне көмектесті. АҚШ Конституциясына түзету енгізу туралы ұсыныс жасалғанын білген соң ол шығысқа қайтып келді, бұл түзету афроамерикандықтарға азаматтық құқықтар беретін еді, сонымен қатар конституцияға алғаш рет «еркек» деген сөзді енгізер еді. Энтони афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарын қолдады, бірақ оны әйелдердің құқықтарын төмендетумен байланыстыратын кез келген әрекетке қарсы болды. Оның серігі Стэнтон келісіп, «Егер «еркек» деген сөз енгізілсе, оны алып тастау үшін кем дегенде бір ғасыр керек болады» деді. Энтони мен Стэнтон Азамат соғысы кезінде тоқырап қалған әйелдер құқығын қорғау қозғалысын қайта жандандыру үшін жұмыс істеді. 1866 жылы олар Азамат соғысы басталғаннан бері өткен алғашқы Он бірінші Ұлттық Әйелдер Құқығы Конвенциясын ұйымдастырды. Антони ұсынған резолюцияны бірауыздан қабылдап, конвенция өзін Америкалық Тең Құқықтар Ассоциациясына (AERA) трансформациялауға дауыс берді, мақсаты – барлық азаматтардың тең құқықтары үшін, әсіресе сайлау құқығы үшін күресу еді. Жаңа ұйымның басшылығына Лукреция Мотт, Люси Стоун және Фредерик Дуглас сияқты белгілі белсенділер кірді. AERA-ның жалпы сайлау құқығын қолдауына кейбір аболиционистер мен Республикалық партиядағы одақтастары қарсылық көрсетті. 1867 жылы Нью-Йорк штатының конституциясын қайта қарауға арналған конвенция алдындағы кезеңде көрнекті газет редакторы Хорас Грили Энтони мен Стэнтонға: «Бұл Республикалық партия мен Ұлтымыздың тағдыры үшін шешуші кезең. Енді «негрдің» уақыты келді, сондықтан сіздердің бірінші міндетіңіз – бүкіл штат бойынша оның құқықтарын қорғау үшін үгіт жүргізу» деді. Абоилиционист лидерлері Уэнделл Филлипс пен Теодор Тилтон Антони мен Стэнтонмен Ұлттық Құлдыққа Қарсы Стандарт газетінің кеңсесінде кездесті. Екі ер адам екі әйелді әйелдердің сайлау құқығының уақыты әлі келмегендігіне, олар жаңа конституцияда әйелдер мен афроамерикандықтардың екеуі үшін де емес, тек қара еркектер үшін ғана дауыс беру құқығын қорғау үшін үгіт жүргізуі керек екеніне көндіруге тырысты. Энтонидің ресми биографы Ида Хастед Харпердің айтуынша, Энтони «қатты ашуланды және қара адамға, әйелге емес, дауыс беруді сұрағаннан гөрі оң қолын кесіп тастауға дайын екенін мәлімдеді». Энтони мен Стэнтон афроамерикандықтар мен әйелдерге сайлау құқығын беру үшін күресін жалғастырды. 1867 жылы AERA Канзаста афроамерикандықтар мен әйелдерге сайлау құқығын беру үшін референдумдар өткізуге үгіт жүргізді. Осы екі мәселені араластыруға қарсы болған Венделл Филлипс AERA күткен қаржыны тоқтатты. Ішкі тартысқа соңғы нүкте қойғаннан кейін Канзас республикашылары тек қара еркектерге сайлау құқығын беруге шешім қабылдады және AERA-ның күш-жігеріне қарсы тұру үшін «Әйелдердің Сайлау Құқығына Қарсы Комитетін» құрды. Жаздың соңына қарай AERA кампаниясы құлауға жақын болды және қаржысы таусылды. Энтони мен Стэнтон науқанның соңғы күндері әйелдер құқығын қолдаған бай бизнесмен Джордж Фрэнсис Трейнден көмек қабылдап, қызу дау тудырды. Трейнд көптеген белсенділерді Республикалық партияға шабуыл жасап, афроамерикандықтардың адалдығы мен интеллектына ашық күмән келтіру арқылы ашуландырды. Алайда, Энтони мен Стэнтон Трейнді оның нәсілшілдік көзқарастарынан аулақ етуге үміттенді және ол осы бағытта қадам жасады деп сенуге негіз бар. Канзастағы науқаннан кейін AERA екі бағытқа бөлінді, екеуі де жалпы сайлау құқығын жақтады, бірақ әртүрлі тәсілдермен. Бір бағыттың жетекші тұлғасы Люси Стоун болды, ол қара еркектердің бірінші болып сайлау құқығын алуына дайын болды және Республикалық партиямен және аболиционисттік қозғалыспен тығыз байланыстарды сақтауды қалады. Екінші бағыттың жетекші тұлғалары Энтони мен Стэнтон болды, олар әйелдер мен қара еркектердің бірдей уақытта сайлау құқығын алуын талап етті және тәуелсіз әйелдер қозғалысын құруға жұмыс істеді, ол енді аболиционистерге тәуелді болмайды. AERA 1969 жылдың мамыр айында өткен даулы жиналыстан кейін таратылды және оның орнына екі бәсекелес әйелдердің сайлау құқығын қорғау ұйымы құрылды.

Anthony stayed with her brother Daniel in Kansas for eight months in 1865 to assist with his newspaper. She headed back east after she learned that an amendment to the U. S. Constitution had been proposed that would provide citizenship for African Americans but would also for the first time introduce the word "male" into the constitution. Anthony supported citizenship for blacks but opposed any attempt to link it with a reduction in the status of women. Her ally Stanton agreed, saying "if that word 'male' be inserted, it will take us a century at least to get it out." Anthony and Stanton worked to revive the women's rights movement, which had become nearly dormant during the Civil War. In 1866, they organized the Eleventh National Women's Rights Convention, the first since the Civil War began. Unanimously adopting a resolution introduced by Anthony, the convention voted to transform itself into the American Equal Rights Association (AERA), whose purpose was to campaign for the equal rights of all citizens, especially the right of suffrage. The leadership of the new organization included such prominent activists as Lucretia Mott, Lucy Stone, and Frederick Douglass. The AERA's drive for universal suffrage was resisted by some abolitionist leaders and their allies in the Republican Party. During the period before the 1867 convention to revise the New York state constitution, Horace Greeley, a prominent newspaper editor, told Anthony and Stanton, "This is a critical period for the Republican Party and the life of our Nation I conjure you to remember that this is 'the negro's hour,' and your first duty now is to go through the State and plead his claims." Abolitionist leaders Wendell Phillips and Theodore Tilton met with Anthony and Stanton in the office of the National Anti Slavery Standard, a leading abolitionist newspaper. The two men tried to convince the two women that the time had not yet come for women's suffrage, that they should campaign not for voting rights for both women and African Americans in the revised state constitution but for voting rights for black men only. According to Ida Husted Harper, Anthony's authorized biographer, Anthony "was highly indignant and declared that she would sooner cut off her right hand than ask the ballot for the black man and not for woman." Anthony and Stanton continued to work for the inclusion of suffrage for both African Americans and women. In 1867, the AERA campaigned in Kansas for referendums that would enfranchise both African Americans and women. Wendell Phillips, who opposed mixing those two causes, blocked the funding that the AERA had expected for their campaign. After an internal struggle, Kansas Republicans decided to support suffrage for black men only and formed an "Anti Female Suffrage Committee" to oppose the AERA's efforts. By the end of summer, the AERA campaign had almost collapsed, and its finances were exhausted. Anthony and Stanton created a storm of controversy by accepting help during the last days of the campaign from George Francis Train, a wealthy businessman who supported women's rights. Train antagonized many activists by attacking the Republican Party and openly disparaging the integrity and intelligence of African Americans. There is reason to believe, however, that Anthony and Stanton hoped to draw the volatile Train away from his cruder forms of racism, and that he had actually begun to do so. After the Kansas campaign, the AERA increasingly divided into two wings, both advocating universal suffrage but with different approaches. One wing, whose leading figure was Lucy Stone, was willing for black men to achieve suffrage first and wanted to maintain close ties with the Republican Party and the abolitionist movement. The other, whose leading figures were Anthony and Stanton, insisted that women and black men should be enfranchised at the same time and worked toward a politically independent women's movement that would no longer be dependent on abolitionists. The AERA effectively dissolved after an acrimonious meeting in May 1869, and two competing woman suffrage organizations were created in its aftermath.

Революция

Энтони мен Стэнтон 1868 жылы Нью-Йоркте "Революция" деп аталатын апталық газет шығара бастады. Ол негізінен әйелдердің құқықтарына, әсіресе әйелдердің сайлау құқығына бағытталған, бірақ сонымен қатар саясат, еңбек қозғалысы және қаржы сияқты басқа да тақырыптарды қамтыды. Оның ұраны: "Ерлерге – олардың құқықтары және басқа ештеңе жоқ, әйелдерге – олардың құқықтары және одан кем ештеңе жоқ" болды. Мақсаттарының бірі – әйелдерге түрлі көзқарастармен маңызды мәселелерді талқылауға мүмкіндік беретін платформа құру еді. Энтони газеттің шаруашылық жағын басқарды, ал Стэнтон, аболиционист және әйелдер құқықтарын қолдаушы Паркер Пиллсберимен бірге редакторлық қызмет атқарды. Газеттің бастапқы қаржысын Джордж Фрэнсис Трен берді, ол әйелдердің құқықтарын қолдаған, бірақ саяси және нәсілдік көзқарастарымен көптеген белсенділерді наразылыққа түсірген даулы бизнесмен еді. Азамат соғысынан кейін радикалды әлеуметтік реформалармен байланысты маңызды басылымдар консервативтеніп кетті, жабылды немесе жақын арада жабылуға жатты. Энтони "Революция" газетінің осы олқылықты ішінара толтыруын көздеді, содан кейін оны өз баспаханасы бар күнделікті газетке айналдырып, оның барлығы әйелдерге тиесілі болуын және олар басқаруын үміттенеді. Бірақ Трен газетке бөлген қаржы Энтони күткеннен азырақ болды. Одан асып, "Революция" газетінің алғашқы саны жарық көргеннен кейін Трен Англияға кетіп, көп ұзамай Ирландияның тәуелсіздігін қолдағандығы үшін түрмеге қамалды. Нәтижесінде Треннің қаржылық қолдауы толығымен тоқтады. 29 айдан кейін, қарыздардың артуына байланысты Энтони газетті бай әйелдер құқықтарын қолдаушы Лора Кертис Буллардқа өткізуге мәжбүр болды, ол газетке азырақ радикалды бағыт берді. Газет екі жылдан кейін соңғы санын шығарды.

Еңбекпен одақтасуға тырысу

1866 жылы құрылған Ұлттық еңбек одағы (NLU) кең саяси партия құру ниетімен шаруаларға, афроамерикандықтарға және әйелдерге үндеу жасады. «Революция» газеті құлшыныспен жауап беріп, «Ұлттық еңбек одағының қағидалары – біздің қағидаларымыз» деп жариялады. Ол «Өндірушілер – жұмысшы ерлер, әйелдер, қара нәсілділер – үштұғырлық билік құрып, үкімет билігін өндіруші емес адамдардан – жер монополистерінен, облигация иелерінен, саясаткерлерден тартып алады» деп болжады. Энтони мен Стэнтон 1868 жылы NLU конгресіне делегаттар ретінде қатысты, Энтони «Революция» газеті кеңсесінде жақында құрылған Жұмысшы әйелдер қауымдастығын (WWA) өкілдік етті. Бірақ бұл одақ ұзаққа созылмады. 1869 жылы баспагерлер ереуілі кезінде Энтони жұмыс берушілердің қолдауымен әйелдерге ереуілшілердің орнын басатын біліктерді үйрететін оқу бағдарламасын мақұлдады. Энтони бұл бағдарламаны әйелдерді жұмыс берушілер мен кәсіподақтар көбінесе шеттетуші кәсіпте жұмыспен қамту мүмкіндігі ретінде қарастырды. Келесі NLU конгресінде Энтони алдымен делегат ретінде отырды, бірақ кейін оны ереуіл бұзушыларды қолдайды деп айыптағандардың қатты қарсылығынан кейін орнынан алынды. Энтони WWA-мен бірлесіп, әйелдерден ғана тұратын еңбек одақтарын құруға тырысты, бірақ көп табысқа жете алмады. Ол WWA және «Революция» газеті бірлесіп жасаған жұмысында бала өлтіргені үшін кінәлі деп танылған және өлім жазасына кесілген үй шаруасының қызметкері Хестер Вонға кешірім алуда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Әлеуметтік және құқықтық жүйе әйелдерге бейәділдікпен қарайды деп айыптап, WWA петиция жинады, Энтони баяндама жасаған жаппай митингі ұйымдастырды және Вонды түрмеде бару және губернатормен сөйлесу үшін делегация жіберді. Ақыры Вонға кешірім берілді. Бастапқыда мүшелігіне жүзден астам жалақылы әйелдер кірген WWA журналистер, дәрігерлер және басқа да орта тапқа жататын жұмысшы әйелдерден тұратын ұйымға айналды. Оның мүшелері Энтони мен Стэнтон құрастырып жатқан жаңа ұлттық сайлау құқығы ұйымының Нью-Йорк қаласы бөлігінің ядросын құрады.

The National Labor Union (NLU), which was formed in 1866, began reaching out to farmers, African Americans and women, with the intention of forming a broad based political party. The Revolution responded enthusiastically, declaring, "The principles of the National Labor Union are our principles." It predicted that "The producers—the working men, the women, the negroes—are destined to form a triple power that shall speedily wrest the sceptre of government from the non producers—the land monopolists, the bond holders, the politicians." Anthony and Stanton were seated as delegates to the NLU Congress in 1868, with Anthony representing the Working Women's Association (WWA), which had recently been formed in the offices of The Revolution. The attempted alliance did not last long. During a printers' strike in 1869, Anthony voiced approval of an employer sponsored training program that would teach women skills that would enable them in effect to replace the strikers. Anthony viewed the program as an opportunity to increase employment of women in a trade from which women were often excluded by both employers and unions. At the next NLU Congress, Anthony was first seated as a delegate but then unseated because of strong opposition from those who accused her of supporting strikebreakers. Anthony worked with the WWA to form all female labor unions, but with little success. She accomplished more in her work with the joint campaign by the WWA and The Revolution to win a pardon for Hester Vaughn, a domestic worker who had been found guilty of infanticide and sentenced to death. Charging that the social and legal systems treated women unfairly, the WWA petitioned, organized a mass meeting at which Anthony was one of the speakers, and sent delegations to visit Vaughn in prison and to speak with the governor. Vaughn was eventually pardoned. Originally with a membership that included over a hundred wage earning women, the WWA evolved into an organization consisting almost entirely of journalists, doctors and other middle class working women. Its members formed the core of the New York City portion of the new national suffrage organization that Anthony and Stanton were in the process of forming.

Әйелдер қозғалысындағы бөліну

1869 жылдың мамыр айында, соңғы AERA конвенциясынан екі күн өткен соң, Энтони, Стэнтон және басқалар Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын (NWSA) құрды. 1869 жылдың қарашасында Люси Стоун, Джулия Уорд Хоу және басқалар бәсекелес Америка әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын (AWSA) құрды. Олардың қарым-қатынастарындағы шиеленіс ондаған жылдар бойы сақталды, тіпті әйелдер қозғалысының кәсіби тарихшыларына да әсер еткен жақтастық атмосфераны тудырды. Бөлінудің тікелей себебі – АҚШ Конституциясына ұсынылған Он бесінші түзету, ол нәсілге қарай сайлау құқығынан айыруға тыйым салды. Энтони өзінің ең даулы әрекеттерінің бірі ретінде осы түзетуге қарсы науқан жүргізді. Ол және Стэнтон әйелдер мен афроамерикандықтарға бірдей уақытта сайлау құқығы берілуін қалады. Олар барлық еркектерге сайлау құқығын беріп, әйелдерді мүлдем қалып қойса, түзету еркектердің әйелдерден басымдығы туралы идеяға конституциялық негіз беретін, «жыныстық аристократияны» құрады деп мәлімдеді. 1873 жылы Энтони былай деді: «Байлардың кедейлерді билейтін байлық олигархиясы; білімділердің білімсіздерді билейтін білім олигархиясы; тіпті саксонның африкалықты билейтін нәсілдік олигархиясы да шыдауға болатын нәрсе болар еді; бірақ әр үйдің еркектерін егемен, қожайын, ал әйелдерін бағынышты, құл ететін жыныстық олигархия, елдің әр үйіне келіспеушілік пен бүлік енгізетін нәрсе шыдауға келмейді». AWSA түзетуді қолдады, бірақ оның ең белгілі көшбасшысы Люси Стоун да әйелдерге сайлау құқығы берілгені ел үшін қара нәсілді еркектерге қарағанда пайдалы болады деп сенетінін айқын жеткізді. Екі ұйымның басқа да айырмашылықтары болды. NWSA саяси жағынан тәуелсіз болды, ал AWSA бастапқыда Республикалық партиямен тығыз байланыс орнатуға тырысты, он бесінші түзетуді қабылдау әйелдердің сайлау құқығын қолдауға Республикалықтарды итерелеуіне үміттенді. NWSA негізінен ұлттық деңгейде сайлау құқығын жеңуге басымдық берді, ал AWSA штаттар бойынша стратегияны ұстанды. NWSA AWSA-ға қарағанда әйелдердің мәселелерін, соның ішінде ажырасу реформасы мен әйелдерге тең еңақы төлеуді көбірек қарастырды. Бірақ оқиғалардың өркендеуімен әйелдер қозғалысындағы бөлінудің себептері жойылды. 1870 жылы он бесінші түзету туралы пікірталас түзету ресми түрде қабылданғаннан кейін маңызсыз болды. 1872 жылы үкіметтегі жемқорлыққа наразылық тудырды, нәтижесінде жойылған Либералды-республикалық партияға жойылғандар мен басқа да әлеуметтік реформаторлардың жаппай өтуіне әкелді. 1875 жылы Энтони NWSA-ны әйелдердің түрлі мәселелеріне емес, әйелдердің сайлау құқығына көбірек назар аударуға шақыра бастады. Алайда, екі әйелдер тобы арасындағы бәсекелестік соншалықты қатал болды, жиырма жыл бойы бірігу мүмкін болмады. Жаңа Англияда әсіресе күшті болған AWSA екі ұйымның ішіндегі үлкені болды, бірақ 1880 жылдары күшінен айырыла бастады. 1890 жылы екі ұйым Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы (NAWSA) ретінде бірікті, Стэнтон президент болып сайланды, бірақ Энтони оның тиімді жетекшісі болды. 1892 жылы Стэнтон қызметтен кеткеннен кейін Энтони NAWSA президенті болды.

In May 1869, two days after the final AERA convention, Anthony, Stanton and others formed the National Woman Suffrage Association (NWSA). In November 1869, Lucy Stone, Julia Ward Howe and others formed the competing American Woman Suffrage Association (AWSA). The hostile nature of their rivalry created a partisan atmosphere that endured for decades, affecting even professional historians of the women's movement. The immediate cause for the split was the proposed Fifteenth Amendment to the U. S. Constitution, which would prohibit the denial of suffrage because of race. In one of her most controversial actions, Anthony campaigned against the amendment. She and Stanton called for women and African Americans to be enfranchised at the same time. They said that by effectively enfranchising all men while excluding all women, the amendment would create an "aristocracy of sex" by giving constitutional authority to the idea that men were superior to women. In 1873, Anthony said, "An oligarchy of wealth, where the rich govern the poor; an oligarchy of learning, where the educated govern the ignorant; or even an oligarchy of race, where the Saxon rules the African, might be endured; but surely this oligarchy of sex, which makes the men of every household sovereigns, masters; the women subjects, slaves; carrying dissension, rebellion into every home of the Nation, cannot be endured." The AWSA supported the amendment, but Lucy Stone, who became its most prominent leader, also made it clear that she believed that suffrage for women would be more beneficial to the country than suffrage for black men. The two organizations had other differences as well. The NWSA was politically independent, but the AWSA at least initially aimed for close ties with the Republican Party, hoping that the ratification of the Fifteenth Amendment would lead to a Republican push for women's suffrage. The NWSA focused primarily on winning suffrage at the national level while the AWSA pursued a state by state strategy. The NWSA initially worked on a wider range of women's issues than the AWSA, including divorce reform and equal pay for women. Events soon removed much of the basis for the split in the women's movement. In 1870, debate about the Fifteenth Amendment was made irrelevant when that amendment was officially ratified. In 1872, disgust with corruption in government led to a mass defection of abolitionists and other social reformers from the Republicans to the short lived Liberal Republican Party. As early as 1875, Anthony began urging the NWSA to focus more exclusively on women's suffrage rather than a variety of women's issues. The rivalry between the two women's groups was so bitter, however, that a merger proved to be impossible for twenty years. The AWSA, which was especially strong in New England, was the larger of the two organizations, but it began to decline in strength during the 1880s. In 1890, the two organizations merged as the National American Woman Suffrage Association (NAWSA), with Stanton as president but with Anthony as its effective leader. When Stanton retired from her post in 1892, Anthony became NAWSA's president.

Ұлттық сайлау құқығы қозғалысы

"Азамат соғысының соңында", - деп мәлімдейді тарихшы Энн Д. Гордон, "Сюзан Б. Энтони жаңа әлеуметтік және саяси кеңістіктерді иеленді. Ол ұлттық аренада әйел-көшбасшы ретінде көзге шықты, бұл американдық тарих үшін жаңалық болды, және ол 1880-ші жылдарға қарай АҚШ-тың ірі саяси тұлғаларының біріне айналды. NWSA құрылғаннан кейін Энтони бар күшін ұйымға және әйелдердің сайлау құқығына арнады. Ол одан немесе оның ізбасары NAWSA-дан жалақы алмады, керісінше, лекциялық гонорарларын осы ұйымдарды қаржыландыруға жұмсады. Арнайы ұлттық кеңсе болған жоқ, пошта мекенжайы бір ғана кеңсе қызметкерінің мекенжайы болды. Энтонидің отбасы құрмауы оған осы істе маңызды бизнес артықшылығын берді. Сол кезде үйленген әйелдің заңдық жағдайы "қамқорсыз әйел" (feme covert) санатына жатты, ол келісімшартқа қол қою құқығынан айырылды (қалаған жағдайда күйеуі оны жасауға құқылы болды). Энтонидің күйеуі болмағандықтан, ол "өз еркімен әйел" (feme sole) санатына жатты және конгресс залдары, баспа материалдары сияқты нәрселерге келісімшарттарды еркін қол қоя алатын. Лекциялардан тапқан ақысын пайдаланып, "Революцияны" қолдаған кезде жинаған қарыздарын төледі. Баспасөз оны танымал тұлға ретінде көрсеткендіктен, ол көптеген адамдарды қызықтыратын. Өмірі бойында ол жылына шамамен 75-100 сөз сөйлегенін есептейді. Алғашқы жылдары саяхат жағдайлары өте қиын болды. Бірде ол бильярд үстелінен сөз сөйледі. Тағы бірде пойызы бірнеше күнге қарға тосылып, ол крекер мен кептірілген балықпен күн көріп өтті. Энтони мен Стэнтон 1870 жыл шамасында лекциялық турларға қатысты, әдетте күздің ортасынан көктемге дейін саяхаттайтын. Бұл уақыт дұрыс болды, себебі ел әйелдердің сайлау құқығын маңызды мәселе ретінде талқылай бастады. Кейде олар бірге саяхаттады, бірақ көбінесе жеке-жеке. Лекция бюролары олардың турларын жоспарлап, саяхатты ұйымдастырды, көбінесе күндіз жол жүріп, түнде сөз сөйлейтін, кейде апталар бойы, соның ішінде демалыс күндерін де қамтитын. Олардың лекциялары қозғалысқа жаңа мүшелерді әкелді, олар жергілікті, штаттық және ұлттық деңгейдегі сайлау құқығы ұйымдарын нығайтты. Олардың сол онжылдықтағы сапарлары басқа реформаторлардың немесе саясаткерлердің ешқайсысынан аспайтын қашықтықты қамтыды. Энтонидің сайлау құқығы жөніндегі басқа жұмыстарына ұлттық конвенцияларды ұйымдастыру, Конгресс пен штат заң шығарушы органдарымен лоббилеу және штаттық сайлау құқығы науқандарына қатысу кірді. 1876 жылы АҚШ тәуелсіздіктің 100 жылдығын тойлағанда ерекше мүмкіндік туды. NWSA Филадельфиядағы ресми салтанатта әйелдер құқықтарының декларациясын ұсынуға рұқсат сұрады, бірақ одан бас тартты. Бірақ Энтони бастаған бес әйел салтанат кезінде сахнаға шығып, таң қалған шенеунікке өздерінің декларациясын тапсырды. Олар кетіп бара жатқанда, оның көшірмелерін көпшілікке таратты. Залдың сыртындағы бос оркестр орынды көріп, Энтони оған шығып, көпшілік алдында Декларацияны оқыды. Содан кейін ол барлығын жақын жердегі унитарий шіркеуінде өтетін NWSA конвенциясына шақырды, онда Люкреция Мотт пен Элизабет Кейди Стэнтон сияқты спикерлер күтіп отырды. Әйелдердің сайлау құқығы қозғалысының барлық салаларындағы жұмыс айқын нәтижелер көрсетті. 1869 жылы Вайомингте және 1870 жылы Ютада әйелдерге дауыс беру құқығы берілді. Оның Вашингтондағы және тағы төрт штаттағы лекциялары тікелей сол штаттардың заң шығарушы органдарына сөз сөйлеуге шақыруларға әкелді. Энтонидің қозғалысқа берілгендігі, қарапайым өмір салты және жеке қаржылық пайда табуға ұмтылмауы оны тиімді қаржы жинаушыға айналдырды және оның мақсаттарымен келіспеген көптеген адамдардың құрметіне ие болды. Ұйымның тұрақтылығын қамтамасыз ету үшін Энтони өзінің "қыз немерелері" деп аталатын жас белсенділер тобын ұйым ішінде басшылық рөлдерді атқаруға даярлады. Олардың екеуі, Кэрри Чэпман Кэтт және Анна Говард Шоу, Энтони осы лауазымнан кеткеннен кейін NAWSA президенттері болып қызмет етті.

"By the end of the Civil War," according to historian Ann D. Gordon, "Susan B. Anthony occupied new social and political territory. She was emerging on the national scene as a female leader, something new in American history, and she did so as a single woman in a culture that perceived the spinster as anomalous and unguarded By the 1880s, she was among the senior political figures in the United States." After the formation of the NWSA, Anthony dedicated herself fully to the organization and to women's suffrage. She did not draw a salary from either it or its successor, the NAWSA, but on the contrary used her lecture fees to fund those organizations. There was no national office, the mailing address being simply that of one of the officers. That Anthony had remained unmarried gave her an important business advantage in this work. A married woman at that time had the legal status of feme covert, which, among other things, excluded her from signing contracts (her husband could do that for her, if he chose). As Anthony had no husband, she was a feme sole and could freely sign contracts for convention halls, printed materials, etc. Using fees she earned by lecturing, she paid off the debts she had accumulated while supporting The Revolution. With the press treating her as a celebrity, she proved to be a major draw. Over her career she estimated that she averaged 75 to 100 speeches per year. Travel conditions in the earlier days were sometimes appalling. Once she gave a speech from the top of a billiard table. On another occasion her train was snowbound for days, and she survived on crackers and dried fish. Both Anthony and Stanton joined the lecture circuit about 1870, usually traveling from mid autumn to spring. The timing was right because the nation was beginning to discuss women's suffrage as a serious matter. Occasionally they traveled together but most often not. Lecture bureaus scheduled their tours and handled the travel arrangements, which generally involved traveling during the day and speaking at night, sometimes for weeks at a time, including weekends. Their lectures brought new recruits into the movement who strengthened suffrage organizations at the local, state and national levels. Their journeys during that decade covered a distance that was unmatched by any other reformer or politician. Anthony's other suffrage work included organizing national conventions, lobbying Congress and state legislatures, and participating in a seemingly endless series of state suffrage campaigns. A special opportunity arose in 1876 when the U. S. celebrated its 100th birthday as an independent country. The NWSA asked permission to present a Declaration of Rights for Women at the official ceremony in Philadelphia, but was refused. Undaunted, five women, headed by Anthony, walked onto the platform during the ceremony and handed their Declaration to the startled official in charge. As they left, they handed out copies of it to the crowd. Spotting an unoccupied bandstand outside the hall, Anthony mounted it and read the Declaration to a large crowd. Afterwards she invited everyone to a NWSA convention at the nearby Unitarian church where speakers like Lucretia Mott and Elizabeth Cady Stanton awaited them. The work of all segments of the women's suffrage movement began to show clear results. Women won the right to vote in Wyoming in 1869 and in Utah in 1870. Her lectures in Washington and four other states led directly to invitations for her to address the state legislatures there. Anthony's commitment to the movement, her spartan lifestyle, and the fact that she did not seek personal financial gain, made her an effective fund raiser and won her the admiration of many who did not agree with her goals. To ensure continuity, Anthony trained a group of younger activists, who were known as her "nieces," to assume leadership roles within the organization. Two of them, Carrie Chapman Catt and Anna Howard Shaw, served as presidents of the NAWSA after Anthony retired from that position.

Әйелдер сайлау құқығының тарихы

Энтони мен Стэнтон 1876 жылы әйелдер сайлау құқығы қозғалысының тарихын жазу жобасын бастады. Энтони жылдар бойы әйелдер қозғалысына қатысты хаттарды, газет кесінділерін және басқа да тарихи құнды заттарды сақтап келген. 1876 жылы ол Нью-Джерсидегі Стэнтонның үйіне бірнеше сандықтар мен қораптармен бірге көшіп келді, осы материалдармен бірге Стэнтонмен «Әйелдер сайлау құқығының тарихы» жұмысын бастау үшін. Энтони осы жұмысты ұнатпады. Ол хаттарында жобаның «мені әрдайым ренжітетінін» айтты. «Мен тарих жасауды жақсы көремін, бірақ оны жазуды жек көремін». Бұл жұмыс бірнеше жыл бойы оның көп уақытын алды, бірақ ол әйелдердің сайлау құқығы үшін басқа да шаралармен айналыса берді. Ол өзінің баспагері ретінде жұмыс істеді, бұл инвентаризацияға орын табу сияқты бірнеше қиындықтар тудырды. Ол әпкесі үйінің шатырында сақтаған кітаптардың санын шектеуге мәжбүр болды, өйткені олардың салмағы құрылысты құлату қаупін тудырды. Бастапқыда шағын, жылдам шығарылатын басылым ретінде жоспарланған тарих 41 жыл ішінде 5700 беттен астам материалды қамтитын алты томдық жұмысқа айналды. 1885 жылға дейінгі қозғалысты қамтитын алғашқы үш том 1881 және 1886 жылдар аралығында жарияланды және оны Стэнтон, Энтони және Матильда Джослин Гейдж жазды. Энтони өндіріс мәселелерімен және үлескерлермен кең хат алмасумен айналысты. Энтони Стэнтонның қайтысынан кейін, 1902 жылы, Энтонидің ресми биографы Ида Хастед Харпердің көмегімен 1883-1900 жылдарды қамтитын төртінші томды жариялады. Соңғы екі том, 1920 жылға дейінгі тарихты аяқтаған, 1922 жылы Харпер Энтони қайтыс болғаннан кейін аяқтады. «Әйелдер сайлау құқығының тарихы» мәңгілікке жоғалып кетуі мүмкін көптеген материалдарды сақтайды. Бұл жұмыс әйелдер қозғалысының біржақты қанатын басқарғандар (олардың басты қарсыласы Люси Стоун жобаға қатысудан бас тартты) жазғандықтан, қарсыластарына қатысты оқиғаларды толыққанды көрсетпейді. Ол Энтони мен Стэнтонның рөлін асыра көрсетсе, Стоунның және Энтони мен Стэнтонның тарихи баяндамасына сәйкес келмейтін басқа да белсенділердің рөлін азайтады немесе елемейді. Бұл жұмыс көп жылдар бойы сайлау құқығы қозғалысы туралы негізгі дереккөз болғандықтан, тарихшылар оқиғаға толыққанды көзқарас ұсыну үшін басқа да дереккөздерді іздеуге мәжбүр болды.

Anthony and Stanton initiated the project of writing a history of the women's suffrage movement in 1876. Anthony had for years saved letters, newspaper clippings, and other materials of historical value to the women's movement. In 1876, she moved into the Stanton household in New Jersey along with several trunks and boxes of these materials to begin working with Stanton on the History of Woman Suffrage. Anthony hated this type of work. In her letters, she said the project "makes me feel growly all the time No warhorse ever panted for the rush of battle more than I for outside work. I love to make history but hate to write it." The work absorbed much of her time for several years although she continued to work on other women's suffrage activities. She acted as her own publisher, which presented several problems, including finding space for the inventory. She was forced to limit the number of books she was storing in the attic of her sister's house because the weight was threatening to collapse the structure. Originally envisioned as a modest publication that could be produced quickly, the history evolved into a six volume work of more than 5700 pages written over a period of 41 years. The first three volumes, which cover the movement up to 1885, were published between 1881 and 1886 and were produced by Stanton, Anthony and Matilda Joslyn Gage. Anthony handled the production details and the extensive correspondence with contributors. Anthony published Volume 4, which covers the period from 1883 to 1900, in 1902, after Stanton's death, with the help of Ida Husted Harper, Anthony's designated biographer. The last two volumes, which bring the history up to 1920, were completed in 1922 by Harper after Anthony's death. The History of Woman Suffrage preserves an enormous amount of material that might have been lost forever. Written by leaders of one wing of the divided women's movement (Lucy Stone, their main rival, refused to have anything to do with the project), it does not, however, give a balanced view of events where their rivals are concerned. It overstates the role of Anthony and Stanton, and it understates or ignores the roles of Stone and other activists who did not fit into the historical narrative that Anthony and Stanton developed. Because it was for years the main source of documentation about the suffrage movement, historians have had to uncover other sources to provide a more balanced view.

Халықаралық әйелдер кеңесі

Энтони 1883 жылы 9 айға Еуропаға сапар шекті, бірнеше ай бұрын келген Стэнтонмен кездесті. Олар Еуропадағы әйелдер қозғалысының басшыларымен кездесіп, халықаралық әйелдер ұйымын құру процесін бастады. Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы (NWSA) оның құрылтай съезін өткізуге келісті. Дайындық жұмыстарын Энтони және оның NWSA-дағы екі жас әріптесі – Рейчел Фостер Эвери мен Мей Райт Сеуолл негізінен жүзеге асырды. 1888 жылы Вашингтонда тоғыз елден келген елу үш әйелдер ұйымының өкілдері бас қосып, Халықаралық әйелдер кеңесі (ICW) деп аталған жаңа қауымдастықты құрды. Делегаттар сайлау құқығы қауымдастықтары, кәсіби топтар, әдеби клубтар, тыйым салу одақтары, еңбек лигасы мен миссионерлік қоғамдар сияқты әртүрлі ұйымдарды өкілдік етті. NWSA-ға көп жылдар бойы қарсылас болған Америка әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы да конгреске қатысты. Энтони ICW-нің бірінші отырысын ашып, көптеген іс-шараларды жүргізді. ICW жоғары деңгейде құрметке ие болды. Президент Кливленд және оның әйелі Ақ үйінде ICW құрылтай конгресінің делегаттары үшін қабылдау ұйымдастырды. ICW-нің екінші конгресі 1893 жылы Чикагода өткен Дүниежүзілік Колумбия көрмесінің маңызды бөлігі болды. 1899 жылы Лондонда өткен үшінші конгресінде Королева Викторияның шақыруымен Виндзор сарайында ICW үшін қабылдау өтті. 1904 жылы Берлинде өткен төртінші конгресте Германия императрицасы Аугуста Виктория ICW басшыларын өз сарайында қабылдады. Энтони осы төрт оқиғаның барлығында да маңызды рөл атқарды. ICW әлі де активті және Біріккен Ұлттар Ұйымымен байланыста.

Дүниежүзілік әйелдер конгрессі

1893 жылы Чикагодағы дүниежүзілік жәрмеңке, сондай-ақ Дүниежүзілік Колумбия көрмесі өтті. Онда бірнеше әлемдік конгресс ұйымдастырылды, олардың әрқайсысы дін, медицина және ғылым сияқты мамандандырылған тақырыптарды қарастырды. Соңғы сәтте АҚШ Конгресі көрменің әйелдердің рөлін де мойындауы тиіс деп шешті. Көрме аяқталғаннан кейін, көрмедегі әйелдер конгресінің ұйымдастырушыларының бірі Энтонидің соңғы минуттағы шешімде шешуші, бірақ жасырын рөл атқарғанын мәлімдеді. Халық арасында наразылық тудырудан қорқып, Энтони саяси элитаның әйелдері арасында осы жобаға қолдау табу үшін тығырықтан жұмыс істеді. Энтони қысымды арттырды, жоғары сот судьяларының әйелдері мен қыздары, сенаторлар, министрлер кабинетінің мүшелері және басқа да мәртебелі тұлғалардың қол қойған петициясын жасырын түрде бастады. София Хейден Беннетт жобалаған, «Әйелдер үйі» деп аталатын үлкен құрылыс, көрмеде әйелдер үшін жиналыс және көрме алаңдарын ұсыну үшін салынды. Энтонидің ең жақын серіктерінің екеуі әйелдер конгресін ұйымдастыруға тағайындалды. Олар Халықаралық әйелдер кеңесінің кезеңдегі отырысын көрменің бір бөлігіне айналдыруды ұйымдастырды, оның ауқымын кеңейтіп, оны «Дүниежүзілік өкіл әйелдер конгресі» деп атады. Апталық конгресске 27 елден делегаттар қатысты. Оның 81 сессиясы, олардың көпшілігі бір уақытта өтті, оған 150 000-нан астам адам қатысты, және әйелдердің сайлау құқығы дерлік әр сессияда талқыланды. Энтони көрмеде көпшілік алдында сөз сөйледі. «Бәуфал Билл» Коди оны өзінің «Жабайы Батыс» шоуына, көрмеден тыс жерде орналасқан, қонақ ретінде шақырды. Шоу ашылғанда ол ат үстінде тікелей оған келіп, ерекше әдемілікпен амандасты. Бір әріптесінің айтуынша, Энтони «сол сәтте қыз сияқты қуанышқа толып, оған сәлемдесті, ал үлкен көрермендер, оқиғаның рухын сезініп, шулы қол соқты».

Халықаралық әйелдер сайлау құқығы альянсы

Энтони Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының президенті қызметінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін, оның таңдалған жаңарушысы Кэрри Чэпман Кэтт халықаралық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын құруға кірісті, бұл Энтонидің көп жылдар бойы армандаған мақсатының бірі еді. Бар болған Халықаралық әйелдер кеңесі әйелдердің сайлау құқығы үшін күресті қолдамайды, себебі ол кең одақ болатын және оның консервативті мүшелері бұған қарсы шығар еді. 1902 жылы Кэтт Энтонидің төрағалығымен Вашингтонда дайындық жиналысын ұйымдастырды, онда бірнеше елден делегаттар қатысты. Көптеген жұмыстарды Кэтт атқарған Халықаралық әйелдер сайлау құқығы альянсы 1904 жылы Берлинде құрылды. Құрылтай жиналысын Энтони басқарды, ол жаңа ұйымның құрметті президенті және бірінші мүшесі болып жарияланды. Энтонидің ресми өмірбаян авторының айтуынша, "Ешқандай оқиға мисс Энтониге осы оқиғадай терең қанағат сыйламаған". Кейін Халықаралық әйелдер альянсы деп атала бастаған бұл ұйым қазір де жұмыс істеп келеді және Біріккен Ұлттар Ұйымымен байланыста.

Стантонмен қарым-қатынастың өзгеруі

Энтони мен Стэнтон жақын және жемісті қарым-қатынаста жұмыс істеді. 1880 жылдан 1886 жылға дейін олар «Әйелдер сайлау құқығының тарихы» еңбегін жазу үшін дерлік күн сайын бірге болды. Олар бір-бірін «Сьюзан» және «миссис Стэнтон» деп атады. Энтони Стэнтонға басқа да жағдайларда құрмет көрсетті, Стэнтоннан жоғары лауазымға ие болатын ұйымдағы қызметке қабылданбады. Іс жүзінде бұл Энтони, сырттай аз маңызды лауазымды иеленгенімен, ұйымның көп бөлігін күнделікті жұмыста басқаратынын білдірді. Стэнтон кейде Энтонидің нық қадамдары мен жігерін сезінді. 1888 жылы Стэнтон маңызды жиналысқа әлі дайын емес сөйлеуімен келгенде, Энтони оның бөлмесінен шығуын талап етті, оны жазып бітіргенше қонақүй бөлмесінде қалуын міндеттеді, ал ол оның осыны орындағанын қадағалау үшін кіші әріптесін есігінің алдына қойды. Энтонидің 70 жылдық мерейтойында Стэнтон оны қалжыңдап былай деді: «Барлық әйелдер еркектің билігінде болуы керек десе, мен өз жынысымнан тиранды ұнартамын, сондықтан мен өзімнің бағынышты екенімді мойындаймын». Олар есейген сайын мүдделері бірте-бірте айырмашылыққа түсе бастады. Әйелдердің сайлау құқығы үшін күрес күшейгенде, Энтони әйелдердің ең ірі ұйымы және әйелдердің сайлау құқығын қолдаған Әйелдердің Христиандық мінсіздік одағы сияқты консервативті топтармен одақ құруға көшті. Мұндай қадамдар Стэнтонды ашуландырды, ол: «Мен қартайған сайын радикал боламын, ал ол консервативті болып бара жатыр» деді. 1895 жылы Стэнтон «Әйелдер Киелі кітабын» жариялады, ол әйелдерді төмен дәрежеге жіберу үшін Киелі кітапты пайдалануды сынады. Бұл өте даулы бестселлерге айналды. NAWSA Антонидің мұндай қадамның қажетсіз және зиянды екеніне қарсылығына қарамастан, одан бас тартуға дауыс берді. Дегенмен, Энтони кітапты дайындауға көмектесуден бас тартып, Стэнтонға былай деді: «Сіздер әйелдерді олардың сенімдерінен босату керек дейсіздер, ал мен керісінше, әйелдерді олардың сенімдерінен босату үшін оларға сайлау құқығын беру керек деймін». Мұндай келіспеушіліктерге қарамастан, олардың қарым-қатынасы жақын болды. 1902 жылы Стэнтон қайтыс болғанда, Энтони бір досына былай деп жазды: «Ой, бұл қорқынышты үнсіздік! Мен елу жыл бойы тыңдағанды жақсы көретін дауыс тоқтағанын қабылдау мүмкін емес сияқты. Мен әрқашан өз ұстанымымды білу үшін істің бәрін миссис Стэнтонның пікірімен салыстырып қарау керек деп ойладым. Мен енді жолдан тайып қалдым».

Anthony and Stanton worked together in a close and productive relationship. From 1880 to 1886, they were together almost every day working on the History of Woman Suffrage. They referred to each other as "Susan" and "Mrs. Stanton". Anthony deferred to Stanton in other ways also, not accepting an office in any organization that would place her above Stanton. In practice this generally meant that Anthony, although ostensibly holding a less important office, handled most of the organization's daily activities. Stanton sometimes felt the weight of Anthony's determination and drive. When Stanton arrived at an important meeting in 1888 with her speech not yet written, Anthony insisted that Stanton stay in her hotel room until she had written it, and she placed a younger colleague outside her door to make sure she did so. At Anthony's 70th birthday celebration, Stanton teased her by saying, "Well, as all women are supposed to be under the thumb of some man, I prefer a tyrant of my own sex, so I shall not deny the patent fact of my subjection." Their interests began to diverge somewhat as they grew older. As the drive for women's suffrage gained momentum, Anthony began to form alliances with more conservative groups, such as the Women's Christian Temperance Union, the nation's largest women's organization and a supporter of women's suffrage. Such moves irritated Stanton, who said, "I get more radical as I get older, while she seems to grow more conservative." In 1895 Stanton published The Woman's Bible, which attacked the use of the Bible to relegate women to an inferior status. It became a highly controversial best seller. The NAWSA voted to disavow any connection with it despite Anthony's strong objection that such a move was unnecessary and hurtful. Even so, Anthony refused to assist with the book's preparation, telling Stanton: "You say 'women must be emancipated from their superstitions before enfranchisement will have any benefit,' and I say just the reverse, that women must be enfranchised before they can be emancipated from their superstitions." Despite such friction, their relationship continued to be close. When Stanton died in 1902, Anthony wrote to a friend: "Oh, this awful hush! It seems impossible that voice is stilled which I have loved to hear for fifty years. Always I have felt I must have Mrs. Stanton's opinion of things before I knew where I stood myself. I am all at sea "

Кейінгі өмірі

Көп жылдар бойы қонақ үйлерде, достары мен туыстарымен бірге тұрған Энтони 1891 жылы 71 жасында Рочестердегі қарындасы Мэри Стаффорд Энтонидің үйіне қоныстанды. Кейде әріптестерін шаршататын оның энергиясы мен төзімділігі таңғажайып деңгейде сақталды. 75 жасында ол қашырдың үстінде отырып, Йосемити ұлттық саябағын аралап көрді. Ол NAWSA-ның басшысы қызметін атқаруын жалғастырды және сайлау құқығы үшін күресте үнемі сапарлар жасады. Сондай-ақ ол жергілікті жобалармен де айналысты. 1893 жылы ол әйелдердің білім беру және өнеркәсіптік одағының Рочестер бөлімшесін құрды. 1898 жылы ол Рочестер әйелдер кеңесін құру үшін 73 жергілікті әйелдер ұйымының өкілдерін жинады. Рочестер университеті әйел студенттерді қабылдау үшін қажетті қаражатты жинауда оның үлесі зор болды, тіпті ол соңғы қаржылық тапшылықты жабу үшін өмірлік сақтандыру полисін беруге дайын болды. 1896 жылы ол Калифорния штатында сайлау құқығын қолдау науқанына сегіз ай бойы қатысып, 30-дан астам елді мекенде күніне үш ретке дейін сөз сөйледі. 1900 жылы ол NAWSA-ның соңғы құрылтайына төрағалық етті. Өмірінің соңғы алты жылында Энтони тағы алты NAWSA құрылтайында және төрт конгресс тыңдауында сөйледі, «Әйелдердің сайлау құқығы тарихының» төртінші томын аяқтады, сондай-ақ он сегіз штатқа және Еуропаға сапар жасады. Энтониның даңқы арта келе, кейбір саясаткерлер (барлығы емес, әрине) онымен ашық түрде байланыстыруға қуанды. Оның жетпіс жылдық мерейтойы Вашингтондағы ұлттық шарада, Конгресс палатасының және Сенаттың көрнекті өкілдерінің қатысуымен тойланды. Оның сексенінші туған күні Ақ үйde Президент Уильям МакКинлидің шақыруымен аталып өтті.

Өлім және мұра

Сюзан Б. Энтони 1906 жылғы 13 наурызда Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы үйінде жүрек жеткіліксіздігі мен пневмониядан 86 жасында қайтыс болды. Ол Рочестердегі Маунт Хоуп зиратында жерленген. Оған дейін бірнеше күн бұрын Вашингтон қаласында өткен туған күнін тойлау кешінде Энтони әйелдер құқықтары үшін онымен бірге жұмыс істегендер туралы былай деді: "Осы мақсатқа осымен бірдей адал және берілген адамдар да болды – тізімін толыққанды жасай алмаймын, бірақ өмірін осы іске арнаған әйелдердің болуымен сәтсіздік мүмкін емес!" "Сәтсіздік мүмкін емес" деген сөз әйелдер қозғалысының лозунгісіне айналды. Энтони әйелдердің ұлттық деңгейде сайлау құқығына қол жеткізуін көре алмады, бірақ әйелдер қозғалысының жетістіктерімен мақтанды. Ол қайтыс болған кезде әйелдер Вайоминг, Юта, Колорадо және Айдахо штаттарында сайлау құқығына ие болды, ал олардан кейін тағы бірнеше ірі штаттар да соңынан ерді. Көптеген штаттарда үйленген әйелдерге заңдық құқықтар берілді, ал көптеген мамандықтарда кем дегенде бірнеше әйел өкілдері болды. Бірнеше онжылдықтан бұрын нөлге жуық болған 36 000 әйел колледждер мен университеттерде оқыды. Өлімінен екі жыл бұрын Энтони: "Әлем әйелдер саласында осы жарты ғасыр ішінде осыған тең келетін революцияны көрген емес" деді. Энтонидің пікірінше, революцияның бір бөлігі – ойлау жолындағы өзгерістер. 1889 жылғы сөйлеген сөзінде ол әйелдерге әрдайым ерлерге қызмет етулері керек деп үйретілгенін айтты, бірақ "Енді, 40 жылдық күрес пен үгіттен кейін, әйелдер өздері үшін, өз бақыттары үшін және әлемнің игілігі үшін жаратылған деген идея қалыптаса бастады". Энтони әйелдердің сайлау құқығына қол жеткізілетініне сенімді болды, бірақ адамдар оны қаншалықты қиындықпен жеңіске жеткізгенін ұмытып кетеді деп қорқады, өйткені олар жақын арадағы ауыр сынақтарды ұмытып кеткен еді. Энтонидің өліміне көптеген адам қайғырды. Америкалық Қызыл Кресттің негізін қалаушы Клара Бартон Энтони қайтыс болғанға дейін: "Бірнеше күн бұрын маған әрбір әйел Сюзан Б. Энтонидің алдында басын ашып тұруы керек деп айтты. 'Иә', – деп жауап бердім мен, – 'әрбір ер адам да'. Олар өмірдің ауыртпалығын ұзақ жылдар бойы жалғыз көтеріп келді. Қазір бұл жаңалық, еркектер оның мәнін түсіне алмайды, бірақ өзгеріс енді алыс емес". Әйелдер қозғалысының тарихын жазған Элеанор Флекснер былай деп жазды: "Егер Люкреция Мотт қозғалыстың моральдық күшін бейнелесе, Люси Стоун оның ең дарынды ораторы, ал миссис Стэнтон – ең көрнекті философы болса, Сюзан Энтони – оның теңдесі жоқ ұйымдастырушысы, ол оған жарты ғасыр бойы күш пен бағыт берді". Жыныстық белгісіне қарамастан сайлау құқығынан айыруға тыйым салатын Он тоғызыншы түзету бұлжымай Сюзан Б. Энтонидің түзетуі деп аталды. 1920 жылы ратификацияланғаннан кейін Энтонидің сипаттары мен саясатына күшті әсер еткен Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы АҚШ саясатында әлі де белсенді күш болып табылатын Әйелдер сайлаушылар лигасына айналды. Энтонидің құжаттары Гарвард университетінің және оның Радклифф институтының, Ратгерс университетінің, Конгресс кітапханасының және Смит колледжінің кітапханалық қорындарында сақталады. Ол 6 томдық "Әйелдер сайлау құқығының тарихы" (1881) еңбегінің авторы.

Susan B. Anthony died at the age of 86 of heart failure and pneumonia in her home in Rochester, New York, on March 13, 1906. She was buried at Mount Hope Cemetery, Rochester. At her birthday celebration in Washington, D. C., a few days earlier, Anthony had spoken of those who had worked with her for women's rights: "There have been others also just as true and devoted to the cause—I wish I could name every one—but with such women consecrating their lives, failure is impossible!" "Failure is impossible" quickly became a watchword for the women's movement. Anthony did not live to see the achievement of women's suffrage at the national level, but she still expressed pride in the progress the women's movement had made. At the time of her death, women had achieved suffrage in Wyoming, Utah, Colorado and Idaho, and several larger states followed soon after. Legal rights for married women had been established in most states, and most professions had at least a few women members. 36,000 women were attending colleges and universities, up from zero a few decades earlier." Two years before she died, Anthony said, "The world has never witnessed a greater revolution than in the sphere of woman during this fifty years". Part of the revolution, in Anthony's view, was in ways of thinking. In a speech in 1889, she noted that women had always been taught that their purpose was to serve men, but "Now, after 40 years of agitation, the idea is beginning to prevail that women were created for themselves, for their own happiness, and for the welfare of the world." Anthony was sure that women's suffrage would be achieved, but she also feared that people would forget how difficult it was to achieve it, as they were already forgetting the ordeals of the recent past:

Anthony's death was widely mourned. Clara Barton, founder of the American Red Cross, said just before Anthony's death, "A few days ago someone said to me that every woman should stand with bared head before Susan B. Anthony. 'Yes,' I answered, 'and every man as well.' For ages he has been trying to carry the burden of life's responsibilities alone Just now it is new and strange and men cannot comprehend what it would mean but the change is not far away." In her history of the women's suffrage movement, Eleanor Flexner wrote, "If Lucretia Mott typified the moral force of the movement, if Lucy Stone was its most gifted orator and Mrs. Stanton its most outstanding philosopher, Susan Anthony was its incomparable organizer, who gave it force and direction for half a century." The Nineteenth Amendment, which prohibited the denial of suffrage because of sex, was colloquially known as the Susan B. Anthony Amendment. After it was ratified in 1920, the National American Woman Suffrage Association, whose character and policies were strongly influenced by Anthony, was transformed into the League of Women Voters, which is still an active force in U. S. politics. Anthony's papers are held in library collections of Harvard University and its Radcliffe Institute, Rutgers University, the Library of Congress, and Smith College. She is the author of a 6 volume work History of Woman Suffrage (1881).

Дінге қатысты көзқарастар

Энтони квакер ретінде тәрбиеленді, бірақ оның діни тамыры әртүрлі болды. Анасының жағынан әжесі баптист, ал әкесі универсалист болған. Оның әкесі консервативті қауымның шектеулеріне наразы болған радикалды квакер еді. 1820-ші жылдардың соңында квакерлер православиеліктер мен хикситтерге бөлінген кезде, оның отбасы хикситтерді таңдады, Энтони оларды "радикалды жақ, унитариандық" деп сипаттады. 1848 жылы, Энтони отбасы Рочестерге көшкеннен кейін үш жыл өткен соң, Нью-Йорк штатының батысындағы 200-ге жуық квакерлер Хикссайт ұйымынан шығып кетті, себебі олар әлеуметтік реформалармен айналысқанда ұйымның араласуын қаламайтын. Олардың ішінде Энтони отбасы да Рочестердегі Бірінші унитариан шіркеуіне қатыса бастады. 1849 жылы Сьюзан Б. Энтони үйіне оралғаннан кейін, ол отбасымен бірге сол жердегі қызметке қатысты және өмірінің соңына дейін Рочестер унитариандарымен бірге болды. Оның рухани сезіміне Уильям Генри Ченнинг зор әсер етті, ол оның бірнеше реформалық жобаларына көмектескен, сондай-ақ ұлттық танымал дін қызметкері болды. Энтони 1881 жылы жазылған шіркеу тарихында Бірінші унитарианның мүшесі ретінде тізілген. Ол 1848 жылы квакерлердің арасындағы бөліністен кейін квакерлер құрған қауымдық достар ұйымына қосылды. Алайда, бұл ұйым көп ұзамай діни ұйым ретінде жұмысын тоқтатты және өзін Адамзат прогресінің достары деп атады, әлеуметтік реформаны қолдау үшін жыл сайынғы жиналыстар ұйымдастырды, онда "христиандар, яһудилер, мұсылмандар және жазықшылар" барлығы қабылданды. 1857 жылы Энтони осы ұйымның хатшысы болды. Энтони "Рочестерде ешқандай догма уағыздалмаған және барлығы қабылданған еркін шіркеу" құруға тырысты. Ол үлгі ретінде Теодор Паркердің Бостон шіркеуін алды, ол Киелі кітаптың билігін және кереметтердің жарамдылығын қабылдамау арқылы өз деноминациясының бағытын анықтауға көмектескен. Кейінірек Энтони 1889 жылы Рочестердегі унитариан шіркеуінің пасторы болған Уильям Ченнинг Ганнетпен және квакерлік ортадан шыққан оның әйелі Мэримен жақын достық қарым-қатынас орнатты. Уильям Унитариандық ағымда ресми наныммен байланыстыру практикасын тоқтату үшін сәтті күрескен, соның нәтижесінде мүшелік христиан емес және тіпті теист емес адамдарға ашылды, бұл мақсат Энтони ұсынған еркін шіркеуіне ұқсас болды. Энтони өзінің ауыр саяхат кестесін азайтып, 1891 жылы Рочестерде тұрақты түрде тұруға көшкеннен кейін, ол Бірінші унитарианға тұрақты түрде қатыса бастады және жергілікті реформалық жобалармен Ганнеттермен бірге жұмыс істеді. Оның әпкесі Мэри Стаффорд Энтони, Энтони жылдар бойы жиі саяхаттайтын кезде үйде демалыс орны болған, осы шіркеуде белсенді рөл атқарды. Ол жас кезінде тойымдылық туралы жиналыста сөйлеген алғашқы сөзінде Құдайға жиі сілтеме жасады. Алайда, ол көп ұзамай бұдан да қашықтап кетті. 1883 жылы Еуропаға барған Энтони алты баласы бар, өте кедей ирланд анасына көмектесті. "Дәлелдер көрсетіп тұрғандай, "Құдай" оның қатарына жетінші баланы қосуға асығысқан" деп атап өткен ол кейіннен: "Олардың Құдайы қаншалықты қорқынышты болса, аш ауызды жіберіп, оларды тойдыруға нан бермейді!" деді. Элизабет Кейди Стэнтон Энтони агностик екенін айтып, "Оның үшін жұмыс – ғибадат. Оның сенімі ортодоксальді емес, бірақ діни" деді. Энтони өзі былай деді: "Мен жұмыс пен ғибадатты біртұтас деп санаймын. Мен оны "Ұлы" деп атап, тізе бүгіп, ғаламның Құдайына қуанышпен сыйынбаймын". Энтонидің әпкесі Ханна өлім төсегінде жатқанда, ол Сюзаннан үлкен дүние туралы сөйлесуді сұрады, бірақ Энтони кейіннен былай деп жазды: "Мен оның сенімін күмәнданумен бұза алмадым, өзімде жоқ сенім бар деп ойлап та алмадым; сондықтан мен өлімнің қорқынышты алдында үнсіз қалдым". Бір ұйым әйелдер құқығын қорғау жөніндегі конвенцияны "егер бірде-бір спикер христиан дінін сынағандай сөз айтпаса" деген шартпен демеушілік етуге ұсынған кезде, Энтони досына былай деп жазды: "Олар басқа спикерлерге либералды дінге қарсы сөйлеуге тыйым салатын сөз айтпауды ескерту үшін дәл осындай шара қолдана ма деп ойлаймын. Олар біздің рухани сезімімізге құрметпен қарамайтын сияқты, өйткені олардың догмалары мен ілімдерін қайта-қайта айтуымыздан бізді ренжітеді".

Anthony was raised a Quaker, but her religious heritage was mixed. On her mother's side, her grandmother was a Baptist and her grandfather was a Universalist. Her father was a radical Quaker who chafed under the restrictions of his more conservative congregation. When the Quakers split in the late 1820s into Orthodox and Hicksites, her family sided with the Hicksites, which Anthony described as "the radical side, the Unitarian". In 1848, three years after the Anthony family moved to Rochester, a group of about 200 Quakers withdrew from the Hicksite organization in western New York, partly because they wanted to work in social reform movements without interference from that organization. Some of them, including the Anthony family, began attending services at the First Unitarian Church of Rochester. When Susan B. Anthony returned home from teaching in 1849, she joined her family in attending services there, and she remained with the Rochester Unitarians for the rest of her life. Her sense of spirituality was strongly influenced by William Henry Channing, a nationally known minister of that church who also assisted her with several of her reform projects. Anthony was listed as a member of First Unitarian in a church history written in 1881. She joined the Congregational Friends, an organization that was created by Quakers in western New York after the 1848 split among Quakers there. This group soon ceased to operate as a religious body, however, and changed its name to the Friends of Human Progress, organizing annual meetings in support of social reform that welcomed everyone, including "Christians, Jews, Mahammedans, and Pagans". Anthony served as secretary of this group in 1857. Anthony unsuccessfully attempted to start a "Free church in Rochester where no doctrines should be preached and all should be welcome." She used as her model the Boston church of Theodore Parker, a Unitarian minister who helped to set the direction of his denomination by rejecting the authority of the Bible and the validity of miracles. Anthony later became close friends with William Channing Gannett, who became the minister of the Unitarian Church in Rochester in 1889, and with his wife Mary, who came from a Quaker background. William had been a national leader of the successful movement within the Unitarian denomination to end the practice of binding it by a formal creed, thereby opening its membership to non Christians and even non theists, a goal for the denomination that resembled Anthony's goal for her proposed Free church. After Anthony reduced her arduous travel schedule and made her home in Rochester in 1891, she resumed regular attendance at First Unitarian and also worked with the Gannetts on local reform projects. Her sister Mary Stafford Anthony, whose home had provided a resting place for Anthony during her years of frequent travel, had long played an active role in this church. Her first public speech, delivered at a temperance meeting as a young woman, contained frequent references to God. She soon took a more distant approach, however. While in Europe in 1883, Anthony helped a desperately poor Irish mother of six children. Noting that "the evidences were that 'God' was about to add a No. 7 to her flock", she later commented, "What a dreadful creature their God must be to keep sending hungry mouths while he withholds the bread to fill them!" Elizabeth Cady Stanton said that Anthony was an agnostic, adding, "To her, work is worship Her belief is not orthodox, but it is religious." Anthony herself said, "Work and worship are one with me. I can not imagine a God of the universe made happy by my getting down on my knees and calling him 'great. When Anthony's sister Hannah was on her death bed, she asked Susan to talk about the great beyond, but, Anthony later wrote, "I could not dash her faith with my doubts, nor could I pretend a faith I had not; so I was silent in the dread presence of death." When an organization offered to sponsor a women's rights convention on the condition that "no speaker should say anything which would seem like an attack on Christianity", Anthony wrote to a friend, "I wonder if they'll be as particular to warn all other speakers not to say anything which shall sound like an attack on liberal religion. They never seem to think we have any feelings to be hurt when we have to sit under their reiteration of orthodox cant and dogma."

Некеге қатысты көзқарастар

Жасөспірім кезінде Энтони тойларға қатысты, ал өскен соң неке ұсыныстары түсті, бірақ оның ешқашан маңызды романтикалық қарым-қатынасы болғандығы туралы жазба қалмаған. Алайда Энтони балаларды жақсы көріп, Стэнтон отбасының балаларын тәрбиелеуге көмектескен. Әйелдер құқығы үшін күрескен жас қызметкер ретінде Энтони, кейбір әріптестері үйленіп, балалы болғанда, қозғалыстың жетіспейтін күшіне байланысты жұмыс істеу мүмкіндіктерінің шектелуіне наразылық білдірді. Люси Стоун бойдақ болуге берген уәдесінен бас тартқанда, Энтонидің сөзі олардың достығында уақытша жарықтар тудырды. Журналистер Энтониге неге ешқашан үйленбегенін көп рет сұрады. Біреуіне ол: "Мен қалаған ер адамдар қол жеткізе алмайтын болды, ал мені қалағандармен мен үйленгім келмеді", - деді. Екінші біреуіне: "Мен бақытым үшін қажетті адамды таппадым. Мен өзіммен жақсы жағдайда болдым", - деп жауап берді. Үшіншісіне ол: "Мен өмірімнің бостандығынан бас тартып, ер адамның үй шаруашылығын жүргізушісі болуға дайын емеспін. Мен кішкентай кезімде, егер қыз кедейге үйленсе, үй шаруашылығына және ауыр жұмыстарға толы өмірге ие болар еді. Егер ол байға үйленсе, ол жануар сияқты күтімге алынар еді. Егер мен жиырма жасымда үйленген болсам, онда елу тоғыз жыл бойы жұмысшы немесе қуыршақ болып өмір сүрген болар едім. Ойлап көріңіздер!" 1877 жылы сөйлеген сөзінде Энтони "бос әйелдер дәуірі" болады деп болжады. Егер әйелдер бағынумен үйленуге келіспесе, ал ерлер де оны бостандықсыз ұсынбаса, онда басқа жол болмайды. Өзіне бағынуды қаламаған әйел үйленбестен өмір сүруі керек.

Абортқа қатысты көзқарастар

Энтони аборт тақырыбына қызығушылық танытпады. "Элизабет Кейди Стэнтон және Сюзан Б. Энтонидің құжаттары" жобасын басқарған Энн Д. Гордонның айтуынша, Энтони "ұрықтың өмірінің қасиеттілігі туралы пікір білдірген емес, сондай-ақ жүктілікті толық мерзімге жеткізу үшін мемлекеттік билікті қолдану туралы да пікір білдірген емес". Энтонидің өмірбаянын жазған Линн Шерр Энтони ешқашан аборт бойынша өз көзқарасын айтпағанын мәлімдеді: "Мен оның позициясы туралы қандай да бір дәлел іздедім, бірақ оны таба алмадым". Олар оның айтқандағы әртүрлі мәлімдемелерге сілтеме жасады. Абортқа қарсы әрекет ететін "Сюзан Б. Энтони Лист" тобы осы себепті оның атын алды. Гордон, Шерр және басқалар бұл бейнелеуге қарсы шығып, бұл мәлімдемелер Энтониға жатпайды, аборт туралы емес немесе контекстен тыс алынған деп мәлімдеді.

Атак-даңқ залдары

1950 жылы Энтони Ұлы американдықтардың Даңқ залына енгізілді. Оның Бренда Путнам жасаған бюсті 1952 жылы сол жерге орнатылды. 1973 жылы Энтони Ұлттық әйелдер Даңқ залына енгізілді.

Көркем шығарма

Антониге арналған алғашқы ескерткішті африкалық американдықтар орнатты. 1907 жылы, Энтони қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң, Рочестердегі Африкалық методистік епископтық Сион шіркеуінде оның портреті және «Сәтсіздік мүмкін емес» деген сөздері бар боялған шыны терезе орнатылды. Бұл сөздер оның айтқан сөзі болатын және әйелдердің сайлау құқығы үшін күрестің ұранына айналды. Терезе орнатылуына Рочестердегі афроамерикандық әйелдер ұйымы – Сьюзан Б. Энтони клубының президенті Хестер С. Джеффри күш салды. Терезенің ашылуында сөз сөйлеген Джеффри: «Мисс Энтони қара нәсілділердің жанында болды, олардың досы болу өлімге тәуекел етумен тең болды». Бұл шіркеу әлеуметтік әділет мәселелеріне қатысқан тарихымен белгілі: 1847 жылы Фредерик Дуглас өзінің бас бостандығын жариялаған газеті «The North Star»-дың алғашқы басылымдарын шіркеудің жертөлесінде басып шығарды. Энтони, Элизабет Кейди Стэнтон және Лукреция Мотт Аделаида Джонсонның «Портрет монументі» мүсінінде бейнеленген, ол 1921 жылы ашылды. Бастапқыда АҚШ Капитолиуінің криптасында сақталған мүсін 1997 жылы қазіргі орнына көшіріліп, ротондада көрнекті орынға қойылды. 1922 жылы мүсінші Лейла Ашер Сьюзан Б. Энтонидің бас рельефін Ұлттық әйелдер партиясына сыйға тартты, ол Вашингтонға жақын орналасқан штаб-пәтерінде орнатылды. Ашер сондай-ақ 1901 жылы Брин-Мор колледжіне сыйға тартқан ұқсас қола медальонды жасады. 1999 жылы Тед Аубтың мүсіні ашылды, ол Амелия Блумердің 1851 жылдың 12 мамырында Энтониді Элизабет Кейди Стэнтонмен таныстырғанын еске алады. «Энтони Стэнтонмен кездескен кезде» деп аталатын мүсін Нью-Йорк штатының Сенека-Фолс қаласындағы Ван-Клиф көлінің жанында орналасқан үш әйелдің өмірлік мөлшердегі қоладан жасалған мүсіндерінен тұрады. Джуди Чикагоның 1979 жылы алғаш рет көрмеге қойылған «The Dinner Party» атты инсталляциялық өнер туындысында Энтониге арналған орын бар. Екі бағанамен қоршалған жабық дауыс беру жәшігінің қола мүсіні 1872 жылы Энтони әйелдерге дауыс беруге тыйым салған заңдарға қарсы дауыс берген жерді көрсетеді. Бұл ескерткіш 1872 жылғы ескерткіш деп аталады және ол 2009 жылдың тамызында, он тоғызыншы түзетудің 89 жылдығына орай ашылды. 1872 жылғы ескерткіштен Сьюзан Б. Энтони жолы басталады, ол 1872 жылы Энтонинің дауыс берген жылы деп аталатын 1872 кафесінің қасында өтеді. Сьюзан Б. Энтони мұражайы мен үйінің жанында Пепси Кеттавонг жасаған Энтони мен Фредерик Дугластың «Шаяйналымыз» мүсіні орналасқан. 2020 жылдың 15 ақпанында Google Энтонидің 200 жылдық мерейтойын Google Doodle арқылы атап өтті.

The first memorial to Anthony was established by African Americans. In 1907, a year after Anthony's death, a stained glass window was installed at the African Methodist Episcopal Zion church in Rochester that featured her portrait and the words "Failure is Impossible", a quote from her that had become a watchword for the women's suffrage movement. It was installed through the efforts of Hester C. Jeffrey, the president of the Susan B. Anthony Club, an organization of African American women in Rochester. Speaking at the window's dedication, Jeffrey said, "Miss Anthony had stood by the Negroes when it meant almost death to be a friend of the colored people." This church had a history of involvement in issues of social justice: in 1847, Frederick Douglass printed the first editions of The North Star, his abolitionist newspaper, in its basement. Anthony is commemorated along with Elizabeth Cady Stanton and Lucretia Mott in the Portrait Monument sculpture by Adelaide Johnson at the United States Capitol, unveiled in 1921. Originally kept on display in the crypt of the US Capitol, the sculpture was moved to its current location and more prominently displayed in the rotunda in 1997. In 1922, sculptor Leila Usher donated a bas relief of Susan B. Anthony to the National Woman's Party, which was installed at their headquarters near Washington, DC. Usher was also responsible for the creation of a similar bronze medallion donated to Bryn Mawr College in 1901. A sculpture by Ted Aub commemorating the introduction of Anthony to Elizabeth Cady Stanton by Amelia Bloomer on May 12, 1851, was unveiled In 1999. Called "When Anthony Met Stanton", it consists of life size bronze statues of the three women near Van Cleef Lake in Seneca Falls, New York, where the introduction occurred. An installation artwork by Judy Chicago called The Dinner Party, first exhibited in 1979, features a place setting for Anthony. A bronze sculpture of a locked ballot box flanked by two pillars marks the place where Anthony voted in 1872 in defiance of laws that prohibited women from voting. Called the 1872 Monument, it was dedicated in August, 2009, on the 89th anniversary of the Nineteenth Amendment. Leading away from the 1872 Monument is the Susan B. Anthony Trail, which runs beside the 1872 Café, named for the year of Anthony's vote. Near the Susan B. Anthony Museum and House is the "Let's Have Tea" sculpture of Anthony and Frederick Douglass created by Pepsy Kettavong. On February 15, 2020, Google celebrated Anthony's 200th birthday with a Google Doodle.

Көрнекті орындар

Энтонидің Рочестердегі үйі Ұлттық тарихи ескерткіш болып табылады және Ұлттық Сюзан Б. Энтони мұражайы және үйі деп аталады. Оның Адамс, Массачусетс штатындағы туған үйі және Нью-Йорк штатындағы Баттенвиллдегі балалық шағындағы үйі Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. 2007 жылы жаңа Фредерик Дуглас – Сюзан Б. Энтони ескерткіш көпірі Рочестер қаласының орталығы арқылы өтетін 490-шы тас жолдың жылдам қозғалысын қамтамасыз ететін ескі Troup–Howell көпірінің орнына келді.

Құжаттық жобалар

Элизабет Кейди Стэнтон мен Сюзан Б. Энтонидің құжаттары жобасы – Элизабет Кейди Стэнтон мен Энтони жазған барлық қолжетімді материалдарды жинап, құжаттау мақсатындағы академиялық зерттеу. Жоба 1982 жылы басталды және кейіннен тоқтатылды. 1999 жылы Кен Бернс және тағы басқалар «Біздің өзімізге ғана емес: Элизабет Кейди Стэнтон мен Сюзан Б. Энтонидің өмір жолы» атты телефильмді жасады.

Банкноттар, монеталар және мөртабандар

[[Файл:Сюзан Б. Энтони 3c 1936 жылғы шығарылым. JPG|thumb|upright|right| 1936 жылы шыққан Сьюзан Б. Энтони ескерткіш маркасы. 1958 жылдың сәуір айында Энтонидің құрметіне тағы бір марка шығарылды.

thumb|left| Сюзан Б. Энтони суреті бар АҚШ доллары монетасы.
1979 жылы АҚШ Монета жасау орталығы әйел азаматтың құрметіне арналған алғашқы АҚШ монетасы – Сьюзан Б. Энтони долларын шығара бастады. 2016 жылдың 20 сәуірінде АҚШ Қаржы министрлігі Энтонидің суреті Люкреция Мотт, Соджорнер Трут, Элизабет Кэди Стэнтон және Элис Полмен бірге жаңа дизайндағы 10 долларлық банкнотаның артқы жағында пайда болатынын хабарлады. Алғашқы жоспар бойынша 10 долларлық банкнотаның алдыңғы жағында әйел суреті болуы керек еді, және Энтони осы лауазымға қарастырылып жатқан. Алайда, соңғы жоспарға сәйкес, АҚШ-тың бірінші Қаржы министрі Александр Гамильтон өз орнында қалады. Жаңа 5, 10 және 20 долларлық банкноталардың дизайны 2020 жылы американдық әйелдердің 19-шы түзету арқылы сайлау құқығын жеңіп алуының 100 жылдығымен бірге ашылатын болады.

Сыйлықтар мен ұйымдардың атаулары

1970 жылдан бері Сюзан Б. Энтони сыйлығын Ұлттық әйелдер ұйымының Нью-Йорк қалалық бөлімшесі «Нью-Йорк қаласындағы әйелдер мен қыздардың өмірін жақсартуға арналған, бастамашыл белсенділерді» құрметтеу үшін жыл сайын табыстайды. 1969 жылы құрылған Нью-Йорк радикалды феминисттері тарихтағы көрнекті феминистердің есімдерімен аталатын шағын топтарға немесе «бригадаларға» бөлінді. Стэнтон Энтони бригадасын Анн Коэдт пен Шуламит Файрстоун басқарды. 1971 жылы Зюзанна Будапешт Сюзан Б. Энтони Ковені #1 – бірінші феминистік, әйелдер ғана кіретін, сиқыршылар ковенін құрды. Сюзан Б. Энтони тізімі – АҚШ-та абортты азайту және оны тоқтату мақсадымен жұмыс істейтін коммерциялық емес ұйым.

Басқа

thumb болиді right болиді right Сузан Б. Энтонидің қабір тасы мен "Мен дауыс бердім" нақылдары бар Сузан Б. Энтони күні – Энтонидің туған күні мен АҚШ-тағы әйелдердің сайлау құқығын еске алуға арналған мереке. Мереке 15 ақпанда, Энтонидің туған күнінде аталып өтеді. 2016 жылы Рочестер қаласының мэрі Ловли Уоррен, Хиллари Клинтон Демократиялық партияның ұлттық конвенциясында кандидаттыққа ие болғаннан кейін бір күн өткен соң, Энтонидің қабіріне қызыл, ақ және көк түсті тақта орнатты. Тақтада былай деп жазылған: "Құрметті Сузан Б., тарихта алғаш рет ірі партияның атынан президенттікке әйел адам түсіп жатыр екенін білгіңіз келеді деп ойладық. 144 жыл бұрын сіздің заңсыз дауыс бергеніңіз үшін тұтқындалдыңыз. Әйелдердің дауыс беру құқығын алуына тағы 48 жыл кетті. Сіз жол ашқаныңыз үшін рахмет!". Рочестер қаласы хабарламаның суретін Twitter-ге жариялап, тұрғындарды Энтонидің қабіріне барып, оған қол қоюға шақырды.

Екіншілік көздер

Бекон, Маргарет Хоуп (1986). Феминизмнің аналары: Америкадағы квакер әйелдерінің тарихы. Сан-Франциско: Харпер және Роу. Бейкер, Жан Х. Сестралар: Американың суфражистерінің өмірі (2006) 55–92 бб. Барри, Кэтлин (1988). Сюзан Б. Энтони: ерекше феминисттің өмірбаяны. Нью-Йорк: Баллантайн кітаптары. Каллен Дюпон, Кэтрин (2000). Америкадағы әйелдер тарихы энциклопедиясы, екінші басылым. Нью-Йорк: Facts on File. Дебс, Юджин В. "Сюзан Б. Энтони: бостандықтың ізашарсы", Пирсон журналы, 38 том, 1 нөмір (1917 жылғы шілде), 5–7 бб. Дубоис, Эллен Кэрол (1978). Феминизм және сайлау құқығы: Америкадағы тәуелсіз әйелдер қозғалысының пайда болуы, 1848–1869. Итака, Нью-Йорк: Корнелл университетінің баспасы. Дадден, Фей Е (2011). Мүмкіндікпен күресу: Реконструкция Америкасындағы әйелдер мен қара нәсілділердің сайлау құқығы үшін күрес. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы. Флекснер, Элеонора (1959). Бір ғасырлық күрес. Кембридж, Массачусетс: Гарвард университетінің Белкнап баспасы. Гордон, Энн Д. "Сюзан Б. Энтони" Американың ұлттық өмірбаяны (2000) Онлайн.

Bacon, Margaret Hope (1986). Mothers of Feminism: The Story of Quaker Women in America. San Francisco: Harper & Row. Baker, Jean H. Sisters: The Lives of America's Suffragists (2006) pp 55–92
Barry, Kathleen (1988). Susan B. Anthony: A Biography of a Singular Feminist. New York: Ballantine Books. Cullen DuPont, Kathryn (2000). The Encyclopedia of Women's History in America, second edition. New York: Facts on File. Debs, Eugene V. "Susan B. Anthony: Pioneer of Freedom," Pearson's Magazine, vol. 38, no. 1 (July 1917), pp. 5–7. DuBois, Ellen Carol (1978). Feminism and Suffrage: The Emergence of an Independent Women's Movement in America, 1848–1869. Ithaca, NY: Cornell University Press. Dudden, Faye E (2011). Fighting Chance: The Struggle over Woman Suffrage and Black Suffrage in Reconstruction America. New York: Oxford University Press. Flexner, Eleanor (1959). Century of Struggle. Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press. Gordon, Ann D. "Susan B. Anthony" American National Biography (2000) Online

Griffith, Elisabeth (1984). In Her Own Right: The Life of Elizabeth Cady Stanton. New York: Oxford University Press. Hewitt, Nancy A., 2001. Women's Activism and Social Change: Rochester, New York, 1822–1872. Lexington Books, Lanham, Maryland. Hull, N. E. H. (2012). The Woman Who Dared to Vote: The Trial of Susan B. Anthony. University Press of Kansas. Lutz, Alma (1959). Susan B. Anthony: Rebel, Crusader, Humanitarian. Boston: Beacon Press. Text provided by Project Gutenberg. McKelvey, Blake (April 1945). "Susan B. Anthony". Rochester History (Rochester Public Library) VII (2). McDaneld, Jen. "White Suffragist Dis/Entitlement: The Revolution and the Rhetoric of Racism." Legacy: A Journal of American Women Writers 30.2 (2013): 243–264. On racism of Anthony and Stanton in 1868–1869. online
McPherson, James (1964). The Struggle for Equality: Abolitionists and the Negro in the Civil War and Reconstruction. Princeton, NJ, Princeton University Press. Million, Joelle (2003). Woman's Voice, Woman's Place: Lucy Stone and the Birth of the Woman's Rights Movement. Westport, CT: Praeger. Ridarsky, Christine L. and Mary M. Huth, eds. Susan B. Anthony and the Struggle for Equal Rights (2012) essays by scholars excerpt
Stanton, Elizabeth Cady; Anthony, Susan B.; Gage, Matilda Joslyn; Harper, Ida (1881–1922). History of Woman Suffrage in six volumes. Rochester, NY: Susan B. Anthony (Charles Mann Press). Tetrault, Lisa. The Myth of Seneca Falls: Memory and the Women's Suffrage Movement, 1848–1898. University of North Carolina Press, 2014. Troncale, Jennifer M., and Jennifer Strain. "Marching with Aunt Susan: Susan B. Anthony and the Fight for Women's Suffrage." Social Studies Research & Practice (2013) 8#2. Venet, Wendy Hamand (1991). Neither Ballots nor Bullets: Women Abolitionists and the Civil War. Charlottesville, VA: University Press of Virginia. Ward, Geoffrey C., with essays by Martha Saxton, Ann D. Gordon and Ellen Carol DuBois (1999). Not for Ourselves Alone: The Story of Elizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony. New York: Alfred Knopf.

Гриффит, Элизабет (1984). Өзінің жеке өмірі: Элизабет Кейди Стэнтонның өмірі. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы. Хьюит, Нэнси А., 2001. Әйелдер белсенділігі және әлеуметтік өзгерістер: Рочестер, Нью-Йорк, 1822–1872. Лексингтон кітаптары, Мэриленд штатының Ланхам қаласы. Халл, Н. Е. Х. (2012). Дауыс беруге батылы жеткен әйел: Сюзан Б. Энтонидің соты. Канзас университетінің баспасы. Лютц, Альма (1959). Сюзан Б. Энтони: бүлікші, кресткер, гуманитарлық. Бостон: Beacon Press. Мәтінді Project Gutenberg ұсынды. МакКелви, Блейк (1945 жылғы сәуір). "Сюзан Б. Энтони". Рочестер тарихы (Рочестер қоғамдық кітапханасы) VII (2). МакДэнилд, Джен. "Ақ суфражисттердің құқығынан айыру: революция және расизм риторикасы". Legacy: A Journal of American Women Writers 30.2 (2013): 243–264. 1868–1869 жылдардағы Энтони мен Стэнтонның расизмі туралы. Онлайн.

Макферсон, Джеймс (1964). Теңдік үшін күрес: Азамат соғысы мен қайта құрудағы аболиционистер мен негрлер. Принстон, Нью-Джерси: Принстон университетінің баспасы. Миллион, Джоэлл (2003). Әйел дауысы, әйелдің орны: Люси Стоун және әйелдер құқығын қорғау қозғалысының пайда болуы. Вестпорт, КТ: Praeger. Ридарский, Кристин Л. және Мэри М. Хут, редакторлар. Сюзан Б. Энтони және тең құқықтар үшін күрес (2012) ғалымдардың очерктерінен үзінділер.

Стэнтон, Элизабет Кэди; Энтони, Сюзан Б.; Гейдж, Матильда Джослин; Харпер, Ида (1881–1922). Әйелдер сайлау құқығы тарихы, алты томдық. Рочестер, Нью-Йорк: Сюзан Б. Энтони (Charles Mann Press). Тетральт, Лиза. Сенека шарлауығының мифы: Естелік және әйелдер сайлау құқығы қозғалысы, 1848–1898. Солтүстік Каролина университетінің баспасы, 2014. Тронкаль, Дженнифер М. және Дженнифер Стрейн. "Сюзан әпкемен бірге шеру: Сюзан Б. Энтони және әйелдер сайлау құқығы үшін күрес". Әлеуметтік зерттеулер зерттеулері мен практикасы (2013) 8#2. Венет, Венди Хаманд (1991). Бюллетеньдер де, оқтар да емес: әйелдер аболиционистері мен азамат соғысы. Шарлоттсвилл, Вирджиния: Вирджиния университетінің баспасы. Уорд, Джеффри С., Марта Сакстон, Энн Д. Гордон және Эллен Кэрол Дюбуаның очерктерімен (1999). Біз үшін ғана емес: Элизабет Кейди Стэнтон мен Сюзан Б. Энтонидің тарихы. Нью-Йорк: Alfred Knopf.