Люси Стоун: Американдық әйел құқықтарының қозғалысының белсендісі
Lucy Stone
Люси Стоун: американдық аболиционист, суфражист, әйелдер құқықтары үшін күшті дауыс. Бірінші жоғары білім алған Массачусетс әйелі. 19 ғасырдағы белгілі тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық аболиционист және суфражист (1818–1893)
American abolitionist and suffragist (1818–1893)
Люси Стоун (13 тамыз 1818 – 18 қазан 1893) – американдық оратор, аболиционист және суфражист, әйелдер құқығын жақтаушы және оны ілгерілетуге ұйымдастырушы. 1847 жылы Стоун Массачусетс штатынан колледж бітірген алғашқы әйел болды. Ол әйелдер құқықтары үшін сөз сөйлеп, құлдыққа қарсы күресті. Стоун әйелдердің күйеуінің тегін алу дәстүріне қарсы, некеден кейін өз туған атын сақтап қалғанымен белгілі болды. Стоунның әйелдер құқығын қорғау жөніндегі ұйымдық жұмысы 19 ғасырдың қиын саяси жағдайында нақты нәтижелерге жеткізді. Стоун Массачусетс штатының Вустер қаласында өткен алғашқы Ұлттық әйелдер құқықтары конвенциясын ұйымдастыруға көмектесті және оны жыл сайын, басқа да көптеген жергілікті, штаттық және аймақтық белсенділер конвенцияларымен бірге қолдады. Стоун әйелдерге көбірек құқықтар беру мақсатындағы заңдарды қабылдау үшін бірнеше заң шығару органдарының алдында сөз сөйледі. Ол Он үшінші түзетуді қабылдауға және құлдықты жоюға көмектесу үшін Әйелдердің Ұлттық адал лигасының құрылуына көмектесті, содан кейін ол әйелдердің сайлау құқығын штат және жергілікті деңгейде жеңіп, әйелдердің сайлау құқығын конституциялық жолмен бекітуді қолдаған Американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын (AWSA) құруға көмектесті. Стоун әйелдер құқықтары туралы кең ауқымда жазды, өзінің және басқалардың сөздерін жариялады және таратып, конвенциялардың материалдарын басып шығарды. Ол өзі құрған және насихаттаған апталық «Woman's Journal» журналында әйелдер құқықтарына қатысты өзінің және басқалардың түрлі көзқарастарын жариялады. «Оратор», «таңғы жұлдыз» және әйелдер құқығы қозғалысының «жүрегі мен жаны» деп аталған Стоун Сьюзан Б. Энтониге әйелдердің сайлау құқығын қолға алуға ықпал етті. Элизабет Кэди Стэнтон «Люси Стоун – американдық қоғамның жүрегін әйелдер мәселесі бойынша терең қоздырған алғашқы адам» деп жазды. Энтони, Стэнтон және Стоун 19 ғасырдың әйелдер құқығы мен феминизмнің «үштік билеушілері» деп аталды.
Lucy Stone (August 13, 1818 – October 18, 1893) was an American orator, abolitionist and suffragist who was a vocal advocate for and organizer of promoting rights for women. In 1847, Stone became the first woman from Massachusetts to earn a college degree. She spoke out for women's rights and against slavery. Stone was known for using her birth name after marriage, contrary to the custom of women taking their husband's surname. Stone's organizational activities for the cause of women's rights yielded tangible gains in the difficult political environment of the 19th century. Stone helped initiate the first National Women's Rights Convention in Worcester, Massachusetts and she supported and sustained it annually, along with a number of other local, state and regional activist conventions. Stone spoke in front of a number of legislative bodies to promote laws giving more rights to women. She assisted in establishing the Woman's National Loyal League to help pass the Thirteenth Amendment and thereby abolish slavery, after which she helped form the American Woman Suffrage Association (AWSA), which built support for a woman suffrage Constitutional amendment by winning woman suffrage at the state and local levels. Stone wrote extensively about a wide range of women's rights, publishing and distributing speeches by herself and others, and convention proceedings. In the long running and influential Woman's Journal, a weekly periodical that she founded and promoted, Stone aired both her own and differing views about women's rights. Called "the orator", the "morning star" and the "heart and soul" of the women's rights movement, Stone influenced Susan B. Anthony to take up the cause of women's suffrage. Elizabeth Cady Stanton wrote that "Lucy Stone was the first person by whom the heart of the American public was deeply stirred on the woman question." Together, Anthony, Stanton, and Stone have been called the 19th century "triumvirate" of women's suffrage and feminism.
Ерте өмір және әсері
Люси Стоун 1818 жылдың 13 тамызында Массачусетс штатының Вест-Брукфилд қаласындағы Койс-Хилл фермасында дүниеге келді. Ол Ханна Мэтьюс пен Фрэнсис Стоунның тоғыз баласының сегізіншісі болды; ол үш ағасы мен үш апасымен бірге өсті, екі бауыры оның тууынан бұрын қайтыс болды. Стоун отбасының тағы бір мүшесі – Сара Барр, балаларға «Салли тәте» атанған Фрэнсис Стоунның әпкесі, күйеуі тастап кетіп, ағасына тәуелді қалған әйел. Фермалық өмірдің барлығына ауыр еңбек болғанымен, Фрэнсис Стоун отбасылық ресурстарды қатаң басқарды, ал Люси балалық шағын «молшылықта» өткен деп еске алды – ферма отбасының қажеттігіне жететін азық-түлік өндіріп, тіпті дүкеннен алуға керек болған тауарларға сауда жасауға да жеткілікті болды. Стоун «Біздің отбасымызда тек әкеме ғана құқық болды» деп еске алғанда, ол сол замандағы отбасылық басқару ерекшелігін сипаттады. Ханна Стоун жұмыртқа мен ірімшік сату арқылы шамалы табыс тапса да, сол ақшаны басқаруға құқығы болмады, кейде Фрэнсис бұл ақшаны ұсақ-түйек нәрселерге жұмсауға да рұқсат бермейтін. Өзінің табысына құқығы бар екеніне сенген Ханна кейде оның қалтасынан ақша ұрлап немесе сырды жасырап сататын. Бала кезінде Люси әкесінің отбасының ақшасын әділсіз басқаратынына наразы болды. Бірақ кейін ол кінәлінің әдет-ғұрып екенін түсінді, ал бұл әділетсіздік тек «әдет-ғұрыпты дұрыстау қажеттігін» көрсетті. Анасы, Салли тәтесі және күйеуі тастап кеткен көршісінің мысалынан Стоун әйелдердің күйеулерінің ықыласына тәуелді екенін ерте білді. Ол «Сенің құштарлығың күйеуіңе болсын, ол саған билік етеді» деген библейлік сөздерді оқығанда, әйелдерді бағындыруды Құдай мақұлдағандай көрінді, бірақ ол бұл бұйрық тек әйелдерге қатысты деп ойлады. «Ешкімді өз басымдығыма бағынбаймын» деп шешім қабылдап, ол ешқашан үйленбеуге, мүмкіндігінше жоғары білім алуға және өзінің күнкөрісін өзі қамтамасыз етуге бел буды. Оның өмірбаянын жазған Андреа Мур Керр: «Стоунның тұлғасы ерекше болды: басқа адамдардың іс-әрекеттеріне жауапкершілік алуға дайындығы; оның «жұқпалы еңбектің» әдеттері; өзіне сенімсіздігі; бақылауға құштарлығы».
Lucy Stone was born on August 13, 1818, on her family's farm at Coy's Hill in West Brookfield, Massachusetts. She was the eighth of nine children born to Hannah Matthews and Francis Stone; she grew up with three brothers and three sisters, two siblings having died before her own birth. Another member of the Stone household was Sarah Barr, "Aunt Sally" to the children – a sister of Francis Stone who had been abandoned by her husband and left dependent upon her brother. Although farm life was hard work for all and Francis Stone tightly managed the family resources, Lucy remembered her childhood as one of "opulence", the farm producing all the food the family wanted and enough extra to trade for the few store bought goods they needed. When Stone recalled that "There was only one will in our family, and that was my father's", she described the family government characteristic of her day. Hannah Stone earned a modest income through selling eggs and cheese but was denied any control over that money, sometimes denied money to purchase things Francis considered trivial. Believing she had a right to her own earnings, Hannah sometimes stole coins from his purse or secretly sold a cheese. As a child, Lucy resented instances of what she saw as her father's unfair management of the family's money. But she later came to realize that custom was to blame, and the injustice only demonstrated "the necessity of making custom right, if it must rule." From the examples of her mother, Aunt Sally, and a neighbor neglected by her husband and left destitute, Stone early learned that women were at the mercy of their husbands' good will. When she came across the biblical passage, "and thy desire shall be to thy husband, and he shall rule over thee", she was distraught over what appeared to be divine sanction of women's subjugation, but then reasoned that the injunction applied only to wives. Resolving to "call no man my master", she determined to keep control over her own life by never marrying, obtaining the highest education she could, and earning her own livelihood. One of her biographers, Andrea Moore Kerr, writes, "Stone's personality was striking: her unquestioning willingness to take responsibility for other people's actions; her 'workaholic' habits; her self doubt; her desire for control."
"Әйелдің жалақысына" тәлім беру
16 жасында Стоун ағалары мен апасы Рода сияқты аудандық мектептерде сабақ беруді бастады. Оның күндік жалақысы еркек мұғалімдерге қарағанда әлдеқайда төмен болды, ал бір қыста ағасы Боуменнің орнына сабақ өткенде, тіпті одан да аз жалақы алды. Ол мектеп комитетіне Боумен оқытқан барлық пәндерді өзі де оқытқанын айтып шағымданғанда, олар оған "тек әйел адамға арналған жалақы" бере алатындарын жауап берді. Әйелдерге төленетін жалақының төмендігі, әйелдерді мұғалімдер ретінде жұмысқа алуды жақтағандардың бірі болды: "Білімді баршаға тарату үшін, ол орташа шығынмен болуы керек, ал әйелдер еркектер сұрайтын жалақының жартысына, тіпті одан да азына сабақ беруге келісе алады". Стоунның жалақысы мектептерінің үлкейгенімен бірге өсті, ақыры айына 16 долларға жеткенімен, ол әрқашан еркек мұғалімдердің жалақысынан төмен болды.
At age 16, Stone began teaching in district schools, as her brothers and sister, Rhoda, also did. Her beginning pay of $1.00 a day was much lower than that of male teachers, and when she substituted for her brother, Bowman, one winter, she received less pay than he received. When she protested to the school committee that she had taught all the subjects Bowman had, it replied that they could give her "only a woman's pay." Lower pay for women was one of the arguments cited by those promoting the hiring of women as teachers: "To make education universal, it must be at moderate expense, and women can afford to teach for one half, or even less, the salary which men would ask." Although Stone's salary increased along with the size of her schools, until she finally received $16 a month, it was always lower than the male rate.
"Әйел мәселесі"
1836 жылы Стоун Массачусетс штатында қызу дау тудырған жаңалықтарды газеттен оқыды, оны кейбіреулер «әйелдер мәселесі» деп атады. Қоғамда әйелдің дұрыс қызметі қандай болуы керек? Ол сол кездегі реформалық қозғалыстарда белсенді және қоғамдық рөл атқаруға тиіс пе? Келесі бірнеше жылдағы осы даудың дамуы оның әйелдер құқықтары туралы философиясын қалыптастырды. Әйелдердің саяси дауыс беруге құқығы бар ма, жоқ па деген пікірталас Уильям Ллойд Гаррисонның құлдыққа қарсы петицияларды таратуға шақырғаннан кейін басталды. Көптеген әйелдер мыңдаған қол қойған петицияларды Конгреске жіберді, бірақ олар әйелдер жібергендіктен қабылданбады. Аболиционистер өздерінің петициялық күш-жігерін кеңейту үшін Нью-Йоркте конгресс өткізіп, «барлық адамзатқа ортақ белгілі бір құқықтар мен міндеттер бар болғандықтан», олар енді «бұзылған әдет-ғұрыптар мен діннің бұрмаланған түсіндіруімен» шектелмейтінін мәлімдеді. Анжелина мен Сара Гримке әйелдерге ғана емес, ерлерге де сөйлей бастағаннан кейін, конгрегациялық пасторлардың штаттағы конвенциясы әйелдердің «қоғамдық реформатор ретінде еркектің орнын басуын» және «қоғамдық лекция оқушысы мен мұғалім ретінде саяхаттауын» айыптады. Стоун конгреске тыңдаушы ретінде қатысты және хат оған соншалықты ашу келтірді, ол «егер менде айтарым болса, оны айтамын, тіпті осы пасторлық хаттың себебінен де» деп шешті. Стоун Сара Гримкедің «Әйелдің міндеттері туралы хаттар» (кейін «Жыныстардың теңдігі туралы хаттар» деп қайта басылды) кітабын оқыды және бауырына оның «ешбір адамды қожайын деп танымау» деген ниетін нығайтатынын айтты. Ол осы «хаттардан» колледж эсселерін және кейінірек әйелдер құқықтары туралы лекцияларын жазу үшін пайдаланды. Білімді мүмкіндігінше алуға ниеттенген Стоун 1839 жылы 21 жасында Маунт-Холиоке әйелдер семинариясына түсті. Бірақ ол Мэри Лионның құлдыққа қарсы және әйелдер құқықтарына қатысты төзімсіздігіне көңілі қалды және бір семестрден кейін оқуын тоқтатты. Келесі айда ол Веслиан академиясына (кейін Вилбрахам және Монсон академиясы) түсті, ол оған көбірек ұнады: «Біздің әдеби қоғамымызда көпшілік шешім қабылдады», - деп бауырына хабарлады ол, «әйелдер саясатқа араласуы керек, Конгреске баруы керек және т.б.» Стоун Коннектикут штатындағы құлдыққа қарсы жиынның Эбби Келлиге сөйлеуге немесе дауыс беруге құқық бермегені туралы газеттен оқыды. Келли өзінің құқығынан бас тартпады және әр дауыс беру кезінде қолын көтерді. «Мен Эбби Келлидің тыныш және асыл мінез-құлқына қызығамын, - деп жазды Стоун бауырына, - және мен осындай туысқан рухтардың көбірек болуын қалаймын». Үш жылдан кейін Стоун Келлидің үлгісін ұстанды. 1843 жылы Стоуннің шіркеуінен құлдыққа қарсылығы үшін бір дьякон шығарылды, ол Келлиді үйінде қабылдап, оны жақын жерлердегі лекцияларға апарып соққан. Бірінші дауыс беру кезінде Стоун оны қорғап қолын көтерді. Пастор оның дауысын есепке алмады, өйткені ол шіркеу мүшесі болғанымен, дауыс беру құқығы жоқ еді. Келли сияқты ол да қалған бес дауысқа қолын көтерді. 1841 жылдың жазында Монсон академиясында бір жыл оқығаннан кейін Стоун Огайодағы Оберлин колледжінің әйелдерді қабылдаған алғашқы колледж болғанын және үш әйелге колледж дипломын бергенін білді. Стоун көршілес Уоррендегі Куабог семинариясына түсті, онда Вергилий мен Софоклді оқыды және Оберлинге емтиханға дайындалу үшін латын және грек грамматикасын оқыды.
In 1836, Stone began reading newspaper reports of a controversy raging throughout Massachusetts that some referred to as the "woman question" – what was woman's proper role in society; should she assume an active and public role in the reform movements of the day? Developments within that controversy over the next several years shaped her evolving philosophy on women's rights. A debate over whether women were entitled to a political voice had begun when many women responded to William Lloyd Garrison's appeal to circulate antislavery petitions and sent thousands of signatures to Congress only to have them rejected, in part because women had sent them. Women abolitionists responded by holding a convention in New York City to expand their petitioning efforts, and declaring that "as certain rights and duties are common to all moral beings", they would no longer remain within limits prescribed by "corrupt custom and a perverted application of Scripture." After sisters Angelina and Sarah Grimké began speaking to audiences of men and women, instead of women only groups, as was acceptable, a state convention of Congregational ministers issued a pastoral letter condemning women's assuming "the place of man as a public reformer" and "itinerat[ing] in the character of public lecturers and teachers." Stone attended the convention as a spectator, and was so angered by the letter that she determined "if ever [I] had anything to say in public, [I] would say it, and all the more because of that pastoral letter." Stone read Sarah Grimké's "Letters on the Province of Woman" (later republished as "Letters on the Equality of the Sexes"), and told a brother they only reinforced her resolve "to call no man master." She drew from these "Letters" when writing college essays and her later women's rights lectures. Having determined to obtain the highest education she could, Stone enrolled at Mount Holyoke Female Seminary in 1839, at the age of 21. But she was so disappointed in Mary Lyon's intolerance of antislavery and women's rights that she withdrew after only one term. The very next month she enrolled at Wesleyan Academy (later Wilbraham & Monson Academy), which she found more to her liking: "It was decided by a large majority in our literary society the other day," she reported to a brother "that ladies ought to mingle in politics, go to Congress, etc. etc." Stone read a newspaper account of how a Connecticut antislavery meeting had denied the right to speak or vote to Abby Kelley, recently hired as an antislavery agent to work in that state. Refusing to relinquish her right, Kelley had defiantly raised her hand every time a vote was taken. "I admire the calm and noble bearing of Abby K," Stone wrote to a brother, "and cannot but wish there were more kindred spirits." Three years later, Stone followed Kelley's example. In 1843, a deacon was expelled from Stone's church for his antislavery activities, which included supporting Kelley by hosting her at his home and driving her to lectures that she gave in the vicinity. When the first vote for expulsion was taken, Stone raised her hand in his defense. The minister discounted her vote, saying that, though she was a member of the church, she was not a voting member. Like Kelley, she stubbornly raised her hand for each of the remaining five votes. After completing a year at coeducational Monson Academy in the summer of 1841, Stone learned that Oberlin Collegiate Institute in Ohio had become the first college in the nation to admit women and had bestowed college degrees on three women. Stone enrolled at Quaboag Seminary in neighboring Warren, where she read Virgil and Sophocles and studied Latin and Greek grammar in preparation for Oberlin's entrance examinations.
Оберлин
1843 жылдың тамызында, 25 жасқа толғаннан кейін, Стоун Огайо штатындағы Оберлин колледжіне пойыз, кеме және дилижанспен сапар шекті. Бұл колледж елдегі әйелдер мен афроамерикалықтарды тең қабылдаған алғашқы жоғары оқу орны болды. Ол колледжге әйелдердің дауыс беруге және саяси лауазымдарға ие болуға құқылы екеніне, әйелдердің классикалық мамандықтарды оқығаны жөн екеніне және әйелдердің өз ойларын ашық түрде білдіруге мүмкіндігі болуы керек деп сеніп келді. Оберлин колледжі осы көзқарастардың бәрімен келіспеді. Оберлиндегі үшінші курсында Стоун 1845 жылы министр болу үшін Оберлинге келген аболиционист және суфражист Антуанетт Браунмен танысты. Кейіннен Стоун мен Браун құлдыққа қарсы күрескен ағайынға үйленіп, туысқан болып шықты.
In August 1843, just after she turned 25, Stone traveled by train, steamship, and stagecoach to Oberlin College in Ohio, the country's first college to admit both women and African Americans. She entered the college believing that women should vote and assume political office, that women should study the classic professions, and that women should be able to speak their minds in a public forum. Oberlin College did not share all of these sentiments. In her third year at Oberlin, Stone befriended Antoinette Brown, an abolitionist and suffragist who came to Oberlin in 1845 to study to become a minister. Stone and Brown would eventually marry abolitionist brothers and thus become sisters in law.
Тең жалақыға қарсы ереуіл
Стоун колледждің төменгі бөлімдерінің бірінде сабақ беру арқылы колледж шығындарының көп бөлігін өтеуді жоспарлаған. Бірақ институттың бірінші курс студенттерін оқытушы ретінде жұмысқа алуға қарсы саясаты болғандықтан, қысқы каникул кезінде аудандық мектептерде сабақ беруден басқа, Стоун мектептің қоғамдық жұмыс бағдарламасы арқылы үй шаруашылығы жұмыстарын істеуге мәжбүр болды. Оған сағатына үш цент төленді – бұл бағдарламадағы жігіттерге төленетін жалақының жартысынан да аз. Қаржылық шығындарын азайту мақсатында Стоун жатақханада өзі тамақ дайындады. 1844 жылы Стоунға қыздар бөлімінде арифметика пәнінен сабақ беруге мүмкіндік берілді, бірақ ол әйел болғандықтан жалақысы тағы да төмендетілді. Оберлиннің төлем саясаты Стоуннан бірдей шығындарды өтеу үшін жігіт студенттерге қарағанда екі есе көп жұмыс істеуді талап етті. Стоун жұмыс пен оқуға уақыт табу үшін көбінесе сағат екіде тұратын, және денсаулығының нашарлап бара жатқанын байқады. 1845 жылдың ақпан айында, осы теңсіздікке енді мойынсұнуға шешім қабылдаған Стоун факультет алдында өзінен тәжірибесі аз екі жігіт әріптесіне берілгендей жалақы беруді сұрады. Оның өтініші қабылданбаған соң, ол лауазымынан кетті. Бұрынғы студенттері Стоунды қызметке қайта алуға шақырып, егер колледж жалақысын төлемесе, олар Стоунға "тиіс ақыны" төлейтіндерін мәлімдеді. Стоун қаржысы таусылғанда әкесінен қарыз алуды жоспарлаған, бірақ оның әкесі Фрэнсис Стоун, қызының қиындықтарын естіп, қажет болғанда көмектесетінін уәделеді. Бірақ үйден көмек қажет болмады, себебі үш айлық әрекеттен кейін факультет мойынсұнып, Стоунды қайтадан жұмысқа алды, оған және басқа әйел студенттерге жігіт студенттерге төленгендей жалақы төледі.
Stone hoped to earn most of her college expenses through teaching in one of the institute's lower departments. But because of its policy against employing first year students as teachers, the only work Stone could get other than teaching at district schools during the winter break was housekeeping chores through the school's manual labor program. For this, she was paid three cents an hour—less than half what male students received for their work in the program. Among measures taken to reduce her expenses, Stone prepared her own meals in her dormitory room. In 1844 Stone was given a position teaching arithmetic in the Ladies Department, but again received reduced pay because of her sex. Oberlin's compensation policies required Stone to do twice the labor a male student had to do to pay the same costs. Stone frequently rose at two o'clock to fit in work and study, and she found her health declining. In February 1845, having decided to submit to the injustice no longer, she asked the Faculty Board for the same pay given two lesser experienced male colleagues. When her request was denied, she resigned her position. Pleading with the faculty to restore Stone, her former students said they would pay Stone "what was right" if the college would not. Stone had planned to borrow money from her father when funds ran out, but Francis Stone, moved by his daughter's description of her struggles, promised to provide money when needed. Help from home was not needed, however, because after three months of pressure, the faculty yielded and hired Stone back, paying both her and other women student teachers at the same rate paid male student teachers.
Қоғам алдында сөйлеу
1846 жылдың ақпан айында Стоун Эбби Келли Фостерге көпшілік алдында сөйлеуші болуды ойластыратынын айтты, бірақ келесі жазда ғана Фостердің Оберлинде сөйлеуіне байланысты туған дау осы мәселені шешті. Факультеттің Фостерге қарсылығы студенттер арасында әйелдердің құқықтары, әсіресе әйелдердің көпшілік алдында сөйлеу құқығы туралы қызу пікірталас тудырды, оны Стоун ерлер мен әйелдердің әдеби қоғамдарының бірлескен отырысында қызу қорғады. Ол кампустағы демонстрациядан кейін өзінің алғашқы сөзін Оберлиннің 1 тамыздағы Батыс Индиядағы құлдықтан азат етуді еске алу салтанатында жасады. 1846 жылдың күзінде Стоун отбасына әйелдер құқықтарын насихаттаушы болу ниетін білдірді. Оның ағалары бірден қолдады, әкесі оны өз міндеті деп санайтын іске кірісуге шақырды, бірақ анасы мен жалғыз қалған әпкесі оны қайта қарастыруға өтінді. Анасының аласыздануына жауап ретінде Стоун өзін жамандап, тіпті жек көретінін білетінін, бірақ ол "әлемнің ең жоғары игілігіне қол жеткізуге ең қолайлы деп санайтын жолды ұстануы керек" деді. Содан кейін Стоун тәжірибелі сөйлеу дағдыларын жетілдіруге тырысты. Әйел студенттер әдеби қоғамда бір-бірімен пікір алыса алғанымен, ерлермен ауызша жаттығуларға қатысуы жөнсіз деп есептелді; колледждің риторика курсының әйел мүшелерінен сыныптастарының үлгісін байқап үйрену күтілді. Сондықтан Стоун және бірінші курс студенті Антуанетт Браун, ол да көпшілік алдында сөйлеу шеберлігін дамытқысы келді, кампустан тыс әйелдер дебат клубын құрды. Біраз тәжірибе жинағаннан кейін олар Стоунның риторика сабағында бір-бірімен пікірсайыс өткізуге рұқсат сұрады. Пікірсайысқа көптеген студенттер мен Факультет кеңесінің назары ауды, содан кейін әйелдердің аралас сыныптарда ауызша жаттығуларына ресми түрде тыйым салынды. Одан көп ұзамай Стоун аудандық газеттің бұрынғы редакторынан әйелдер құқықтары жөніндегі пікірсайысқа қатысу туралы шақыру алды және оны толық жеңді. Содан кейін ол Факультет кеңесіне дипломдық жұмыстарды жазуға таңдалған әйелдерге оларды өздері оқуға рұқсат беру туралы, ерлерге көрсетілгендей, өтінішхат тапсырды. Факультет кеңесі бас тартқанда және Стоун эссе жазуға сайланғанда, ол "қабілеттері оларды лайықты ететін кез келген салаға ер адамдармен бірлесіп жұмыс істеу құқығын" жоққа шығаратын қағидатты қолдамайтынын айтып, бас тартты. Стоун 1847 жылдың 25 тамызында Оберлин колледжінен бакалавр дәрежесін алды, бұл Массачусетс штатының алғашқы әйел колледжінің түлегі болды.
In February 1846, Stone intimated to Abby Kelley Foster that she was thinking of becoming a public speaker, but not until the following summer did a storm of controversy over Foster's speaking at Oberlin decide the matter for her. Faculty opposition to Foster ignited impassioned discussion of women's rights among the students, especially of a woman's right to speak in public, which Stone vigorously defended in a joint meeting of the men's and women's literary societies. She followed that campus demonstration by making her first public speech at Oberlin's August 1 commemoration of Emancipation in the West Indies. In the fall of 1846, Stone informed her family of her intention to become a women's rights lecturer. Her brothers were at once supportive, her father encouraged her to do what she considered her duty, but her mother and only remaining sister begged her to reconsider. To her mother's fears that she would be reviled, Stone said she knew she would be disesteemed and even hated, but she must "pursue that course of conduct which, to me, appears best calculated to promote the highest good of the world." Stone then tried to gain practical speaking experience. Although women students could debate each other in their literary society, it was considered inappropriate for them to participate in oral exercises with men; women members of the collegiate rhetoric class were expected to learn by observing their male classmates. So Stone and first year student Antoinette Brown, who also wanted to develop skill in public speaking, organized an off campus women's debating club. After gaining a measure of competence, they sought and received permission to debate each other before Stone's rhetoric class. The debate attracted a large student audience as well as attention from the Faculty Board, which thereupon formally banned women's oral exercises in coeducational classes. Shortly thereafter, Stone accepted a challenge from a former editor of a county newspaper to a public debate on women's rights, and she soundly defeated him. She then submitted a petition to the Faculty Board, signed by most members of her graduating class, asking that women chosen to write graduation essays be permitted to read them themselves, as men so honored did, instead of having them read by faculty members. When the Faculty Board refused and Stone was elected to write an essay, she declined, saying she could not support a principle that denied women "the privilege of being co laborers with men in any sphere to which their ability makes them adequate." Stone received her baccalaureate degree from Oberlin College on August 25, 1847, becoming the first female college graduate from Massachusetts.
Құлшылыққа қарсы тәжірибе
Стоун әйелдер құқықтары туралы алғашқы қоғамдық сөздерін 1847 жылдың күзінде айтты, біріншісі ағасы Боуменнің Гарднердегі (Массачусетс штаты) шіркеуінде, ал кейін Уорренде. 1848 жылдың маусым айында Эбби Келли Фостер оны әйелдер құқығын қорғау науқанын бастамас бұрын қажетті сөйлеу тәжірибесін алуға көндіріп, Массачусетс құлдыққа қарсы қоғамының лекциялық агенті етіп тағайындады. Стоун бірден тиімді дебатшы екенін көрсетті, оның аудиторияға ерекше ықпалы бар екені айтылды. Ол "кішкентай, қарапайым, әдемі мінезді, бірақ зарядталған зеңбіректей қаймықпайтын және өзіне сенімді" деп сипатталды. Оның басқа да артықшылықтарының бірі – тыңдаушыларды күлдіріп, көз жасына келтіре алатын әңгіме айту қабілеті болды, сондай-ақ замандастары "күміс қоңырау" демеші, ерекше даусы да бар еді, оны "ең тамаша аспап есімде қалды" деді. Стоунды шешен ретінде дамытуға көмектескен құлдыққа қарсы агенттік, оны құлдыруды жою қозғалысының Гаррисондық қанатындағы прогрессивті реформаторлармен таныстырды, олар оның әйелдер құқығы жұмысына көмектесті. 1848 жылдың күзінде ол Нью-Йорк штатының Фармингтон қаласынан Фиби Хатауэйден шақыру алды. Ол сол жазда Сенека-Фолс әйелдер құқықтары жөніндегі конвенцияны және Рочестер әйелдер құқықтары жөніндегі конвенцияны ұйымдастырған әйелдерге лекция оқыды. Бұл құқық конвенциялары азаматтық соғысқа дейін ресми ұйым құрылмағанына қарамастан, әйелдер құқығы қозғалысының жалғасуын қамтамасыз етті. Осы конвенцияларға сол кездегі танымал көшбасшылардың көпшілігі қатысты, тек аурулар ғана қатыса алмады. Олардың ең танымалдары – Элизабет Кэди Стэнтон, Сьюзан Б. Энтони және Люси Стоун әйелдер құқығы қозғалысы үшін петицияларды жазып, талқылап, таратып, үйлесімді жұмыс істеді. Стоун келісімді қабылдап, 1849 жылдың күзінде олар үшін жұмыс істей бастауды күткенімен, агенттік іске аспады. 1849 жылдың сәуір айында Стоун Филадельфиядағы әйелдер құлдыққа қарсы қоғамында лекция оқуға шақырылды, ал Лукреция Мотт оның қатысуын пайдаланып, 1849 жылдың 4 мамырында Пенсильваниядағы әйелдер құқығы жөніндегі алғашқы кездесуді өткізді. Аболиционистердің көмегімен Стоун әйелдердің сайлауға қатысу және мемлекеттік лауазымдарды атқару құқығын алу үшін Массачусетс штатының алғашқы петиция кампанияларын жүргізді. Уэнделл Филлипс алғашқы петициялар мен онымен бірге таратуға арналған үндеулерді жазды, ал Уильям Ллойд Гаррисон оларды оқырмандар көшіріп, тарату үшін "The Liberator" журналында жариялады. 1850 жылдың ақпанында Стоун заң шығарушы органға петициялар жібергенде, олардың жартысынан астамы ол лекция берген қалалардан еді.
Stone gave her first public speeches on women's rights in the fall of 1847, first at her brother Bowman's church in Gardner, Massachusetts, and a little later in Warren. Stone became a lecturing agent for the Massachusetts Anti Slavery Society in June 1848, persuaded by Abby Kelley Foster that the experience would give her the speaking practice she still felt she needed before beginning her women's rights campaign. Stone immediately proved to be an effective speaker, reported to wield extraordinary persuasive power over her audiences. She was described as "a little meek looking Quakerish body, with the sweetest, modest manners and yet as unshrinking and self possessed as a loaded cannon." One of her assets, in addition to a storytelling ability that could move audiences to tears or laughter as she willed, was said to be an unusual voice that contemporaries compared to a "silver bell", and of which it was said, "no more perfect instrument had ever been bestowed upon a speaker." In addition to helping Stone develop as an orator, the antislavery agency introduced her to a network of progressive reformers within the Garrisonian wing of the abolition movement who assisted her women's rights work. In the fall of 1848, she received an invitation from Phoebe Hathaway of Farmington, New York, to lecture for the women who had organized the Seneca Falls women's rights convention and the Rochester women's rights convention earlier that summer. These rights conventions provided continuity for the woman's rights movement, even though no official organization was actually formed prior to the Civil War. Most of the well known leaders at the time attended these conventions, except for those who were ill or sick. The best known of them, Elizabeth Cady Stanton, Susan B. Anthony, and Lucy Stone, met, and worked together harmoniously as they wrote, discussed, and circulated petitions for the woman's rights movement. Although Stone accepted and expected to begin working for them in the fall of 1849, the agency never materialized. In April 1849, Stone was invited to lecture for the Philadelphia Female Anti Slavery Society, and Lucretia Mott took advantage of her presence to hold Pennsylvania's first women's rights meeting on May 4, 1849. With the help of abolitionists, Stone conducted Massachusetts' first petition campaigns for the right of women to vote and hold public office. Wendell Phillips drafted the first petitions and accompanying appeals for circulation, and William Lloyd Garrison published them in The Liberator for readers to copy and circulate. When Stone sent petitions to the legislature in February 1850, over half were from towns where she had lectured.
Әйелдер құқықтары жөніндегі ұлттық конвенция
1850 жылдың сәуір айында Огайо штатының әйелдер конвенциясы Огайо штатының Салем қаласында, Огайо штатының конституциясын қайта қарау үшін өткізілген штаттық конвенциядан бірнеше апта бұрын өтті. Әйелдер конвенциясы конституциялық конвенцияға жаңа конституцияда ерлерге кепілденгендей әйелдерге де бірдей саяси және құқықтық құқықтарды қамтамасыз етуді сұрап үндеу жолдады. Стоун олардың бастамасын жоғары бағалап, хат таратты: «Массачусетс сіздер атқарып жатқан жұмыстың бастамасын қолға алуға тиіс еді, бірақ ол күңкеюге бейім болса, Батыстағы жас әпкелері оған лайықты үлгі көрсетсін; және егер «жаңа жерді мекендеушілер рухы» өлмесе, Массачусетстің оған қосылатынына уәде береміз». Кейбір көшбасшылар Стоун мен Лукреция Мотттан өздерінің атынан конституциялық конвенцияға сөз сөйлеуді өтінді, бірақ мұндай үндеулер штаттың тұрғындарынан шығуы керек деп санай отырып, олар бас тартты. Осы уақытқа дейін әйелдер құқықтары жөніндегі конвенциялар аймақтық немесе штаттық деңгейде ұйымдастырылған болатын. 1850 жылы Бостонда өткен Американдық Құлдыққа Қарсы Қоғамның жылдық конвенциясында Гаррисон және басқа да құлдықтан азат етушілердің қолдауымен Стоун мен Паулина Райт Дэвис әйелдер құқықтары жөніндегі конвенцияны ұлттық деңгейде ұйымдастыру мүмкіндігін қарастыру үшін жиынға шақыру жариялады. Жиын 1850 жылдың 30 мамырында Бостонның Мелодеон залында өтті. Дэвис төрағалық етіп, Стоун үлкен және жауапты аудиторияға ұсынысын жасады және хатшы болып қызмет етті. Конвенцияны ұйымдастыру үшін жеті әйел тағайындалды, ал Дэвис пен Стоунға шақыруға қол қоюды сұрауға, баяндамашылар мен қатысушыларды тартуға қажетті хат алмасуды жүргізуге міндеттелді. Конвенцияға бірнеше ай қалғанда, Индиана штатында сапар шеккенде Стоунға тиф ауруы жұқты және ол өлімге жуық болды. Стоунның ауруының созылғандығы Дэвистің бірінші Ұлттық Әйелдер Құқықтары Конвенциясының негізгі ұйымдастырушысы болуына әкелді, ол 1850 жылдың 23-24 қазанында Массачусетс штатының Вустер қаласындағы Бринли залында, мыңға жуық қатысушымен өтті. Стоун Вустерде өткен конвенцияға қатыса алды, бірақ нашар денсаулығына байланысты қатысуы шектеулі болды және ол жабылу сессиясына дейін ресми сөз сөйлемеді. Конвенция ресми бірлестік құрудан бас тартып, жыл сайынғы конвенция ретінде жұмыс істеуге, оның отырыстарын ұйымдастыруға, материалдарын жариялауға және қабылданған іс-қимыл жоспарларын іске асыруға арналған тұрақты комитет құруға шешім қабылдады. Стоун тоғыз әйел мен тоғыз ер адамнан тұратын Орталық Комитетке сайланды. Келесі көктемде ол комитеттің хатшысы болды және бір жылды қоспағанда, 1858 жылға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Хатшы ретінде Стоун онжылдық бойы ұлттық конвенцияларды ұйымдастыруға және олардың күн тәртібін белгілеуге белсенді қатысты.
In April 1850, the Ohio Women's Convention met in Salem, Ohio, a few weeks before a state convention met to revise the Ohio state constitution. The women's convention sent a communication to the constitutional convention requesting that the new constitution secure the same political and legal rights for women that were guaranteed to men. Stone sent a letter praising their initiative and said, "Massachusetts ought to have taken the lead in the work you are now doing, but if she chooses to linger, let her young sisters of the West set her a worthy example; and if the 'Pilgrim spirit is not dead,' we'll pledge Massachusetts to follow her." Some of the leaders asked Stone and Lucretia Mott to address the constitutional convention on their behalf, but believing such appeals should come from residents of the state, they declined. Women's rights conventions up to this point had been organized on a regional or state basis. During the annual convention of the American Anti Slavery Society in Boston in 1850, with the support of Garrison and other abolitionists, Stone and Paulina Wright Davis posted a notice for a meeting to consider the possibility of organizing a women's rights convention on a national basis. The meeting was held at Boston's Melodeon Hall on May 30, 1850. Davis presided while Stone presented the proposal to the large and responsive audience and served as secretary. Seven women were appointed to organize the convention, with Davis and Stone assigned to conduct the correspondence needed to solicit signatures to the call and recruit speakers and attendance. A few months before the convention, Stone contracted typhoid fever while traveling in Indiana and nearly died. The protracted nature of Stone's illness left Davis as the principal organizer of the first National Women's Rights Convention, which met on October 23–24, 1850, in Brinley Hall in Worcester, Massachusetts, with an attendance of about a thousand. Stone was able to attend the Worcester convention, but frail health limited her participation, and she made no formal address until the closing session. The convention decided not to establish a formal association but to exist as an annual convention with a standing committee to arrange its meetings, publish its proceedings, and execute adopted plans of action. Stone was appointed to the Central Committee of nine women and nine men. The following spring, she became secretary of the committee and, except for one year, retained that position until 1858. As secretary, Stone took a leading part in organizing and setting the agenda for the national conventions throughout the decade.
Әйелдер құқығы ораторы
1851 жылдың мамыр айында Бостонда Жаңа Англия құлдыққа қарсы қоғамының жылдық жиналысына қатысқан Стоун Хирам Пауэрстің «Грек құлы» мүсінін көрді. Ол мүсінге қатты әсер еткендіктен, сол күні жиналыста сөйлеген сөзінде мүсіннің барлық тізгінталған әйелдіктің символы екенін айтты. Стоун қоғамның бас агенты Самюэл Мэй, кішінің, құлдыққа қарсы жиналыста әйелдер құқықтары туралы сөйлегені үшін оны кінәлағанын айтты, ол: «Мен құлдықты жоюшы болмас бұрын әйел болдым. Мен әйелдер үшін сөйлеуге тиіспін» деп жауап берді. Үш айдан кейін Стоун Мэйге әйелдер құқықтары бойынша толық уақыт лекция оқуға ниеттенгенін және құлдыққа қарсы жұмысқа қолжетімді болмайтынын хабарлады. Стоун 1851 жылдың 1 қазанында тәуелсіз әйелдер құқықтары жөніндегі лектор ретінде мансабын бастады. Мэй құлдыққа қарсы жұмысты жалғастыруға талап етуді жалғастырғанда, ол сенбі күндері Массачусетс құлдыққа қарсы қоғамы үшін лекция оқуға келісті. Осы шараларға сәйкес әйелдер құқықтары туралы лекцияларды ұйымдастырып, ол құлдыққа қарсы жұмысы үшін алған ақыны тәуелсіз лекцияларын өткізу шығындарын жабу үшін пайдаланды, осылайша өздігінен ақы алуға жеткілікті сенімді болғанша қолданды.
In May 1851, while in Boston attending the New England Anti Slavery Society's annual meeting, Stone went to the exhibit of Hiram Powers's statue The Greek Slave. She was so moved by the sculpture that when she addressed the meeting that evening, she poured out her heart about the statue being emblematic of all enchained womanhood. Stone said the society's general agent, Samuel May, Jr., reproached her for speaking on women's rights at an antislavery meeting, and she replied, "I was a woman before I was an abolitionist. I must speak for women." Three months later, Stone notified May that she intended to lecture on women's rights full time and would not be available for antislavery work. Stone launched her career as an independent women's rights lecturer on October 1, 1851. When May continued to press antislavery work upon her, she agreed to lecture for the Massachusetts Anti Slavery Society on Sundays. Arranging women's rights lectures around these engagements, she used pay for her antislavery work to defray expenses of her independent lecturing until she felt confident enough to charge admission.
Киім реформасы
1851 жылдың күзінде Стоун лекция оқып қайта бастағанда, ол қысқы сауығуы кезінде қабылдаған жаңа киім үлгісін киді. Ол кең, қысқа жакеттен және тізеден бірнеше дюйм төмен түсетін юбка астындағы шалбар жұбынан тұрады. Бұл киім денсаулық реформасы қозғалысының нәтижесі болды және корсетпен таңғыша киілетін тар белді француздық киімнің орнын алмастыруға арналған еді, ал юбка еденге бірнеше дюймға дейін сүйрелетін, бірнеше қабатталған крахмалдалған юбкалармен және ішекше немесе жылқы шашымен тігілген. 1849 жылдың күзінен бастап, «Су ем журналы» әйелдерді аяқтарын еркін пайдалануға мүмкіндік беретін киім үлгісін ойлап табуға шақырғаннан бері, елдің әйелдері шалбар мен қысқа юбканың әртүрлі формаларын киіп жүрді, олар әдетте «түрік киімі» немесе «американдық киім» деп аталды. Көпшілігі оны серуендеуге немесе бағбандалық жұмыстарға арналған киім ретінде киді, бірақ Ұлттық әйелдер құқығын қорғау конвенциясына хат жазған бір әйел оны күнделікті киім ретінде қабылдауға шақырды. 1851 жылдың көктемінде бірнеше штаттың әйелдері бұл киімді жұрт алдында киіп жүрді. Наурыз айында «Лили» газетінің редакторы Амелия Блумер оны киіп жүргенін жариялады және оның киімінің сипаттамасын, сондай-ақ оны қалай тігуге болатыны туралы нұсқауларды басып шығарды. Көп ұзамай газеттер оны Блумер киімі деп атады, және бұл ат қалып қойды. Блумер келесі айларда модаға айналды, өйткені Толедодан Нью-Йоркке және Массачусетс штатының Лоуэлл қаласына дейінгі әйелдер реформалық киімдерге арналған әлеуметтік іс-шаралар мен фестивальдер өткізді. Оларды қолдағандар «Париж сәнінің зорлық-зомбылығынан тәуелсіздік декларациясына» қол қоюды жинады және киім реформасы қоғамдарын ұйымдастырды. Бірнеше Гаррисондық әйелдер құқығын қорғаушылар осы іс-шараларға белсенді қатысты, ал біреуі достарына қысқа юбка мен шалбар тігуге жібек ұсынды. Стоун ұсынысты қабылдады. 1851 жылдың күзінде Стоун бұл киіммен лекция оқығанда, оның аудиториясы бұрын-соңды көрмеген алғашқы Блумер киімін көрді. Бірақ сол кезде бұл киім дау тудырды. Газеттер бастапқыда жаңа стильдің ыңғайлылығын мақтағанмен, көп ұзамай оны мазақтап, айыптады, енді шалбарды ерлер билігінің символын иелену деп қарады. Стоун саяхаттарында қысқа юбканы ыңғайлы деп тапты және оны әйелдер құқығын қорғауға зиян келтіретін аласапырандық деп айтқандарға қарсы қорғады. Дегенмен, ол жаңа орынға келген сайын, ол шақыратын тез назарды ұнатпады. 1854 жылдың күзінде ол кейде кию үшін бірнеше дюймға ұзын киім қосты. 1855 жылы ол киімнен мүлдем бас тартты және 1856 жылдың ақпанында Ұлттық киім реформасы қауымдастығын құруға қатыспады. Оның ұзын юбка киюі Геррит Смит пен Лидия Сейер Хасбрук сияқты киім реформасының көшбасшыларының айыптауларына әкелді, олар оны күйеуіне ұнамды болу үшін принциптерді құрбан етіп отыр деп айыптады.
When Stone resumed lecturing in the fall of 1851, she wore a new style of dress that she had adopted during her winter convalescence, consisting of a loose, short jacket and a pair of baggy trousers under a skirt that fell a few inches below the knees. The dress was a product of the health reform movement and intended to replace the fashionable French dress of a tight bodice over a whalebone fitted corset, and a skirt that dragged several inches on the floor, worn over several layers of starched petticoats with straw or horsehair sewn into the hems. Ever since the fall of 1849, when the Water Cure Journal urged women to invent a style of dress that would allow them to use their legs freely, women across the country had been wearing some form of pants and short skirt, generally called the "Turkish costume" or the "American dress." Most wore it as a walking or gardening dress, but a letter writer to the National Woman's Rights Convention urged women to adopt it as common attire. By the spring of 1851, women in several states were wearing the dress in public. In March, Amelia Bloomer, editor of the temperance newspaper The Lily, announced that she was wearing it and printed a description of her dress along with instructions on how to make it. Soon, newspapers had dubbed it the Bloomer dress, and the name stuck. The Bloomer became a fashion fad during the following months, as women from Toledo to New York City and Lowell, Massachusetts, held reform dress social events and festivals. Supporters gathered signatures to a "Declaration of Independence from the Despotism of Parisian Fashion" and organized dress reform societies. A few Garrisonian supporters of women's rights took prominent part in these activities, and one offered silk to any of his friends who would make it into a short skirt and trousers for a public dress. Stone accepted the offer. When Stone lectured in the dress in the fall of 1851, hers was the first Bloomer most of her audiences had ever seen. But by then, the dress had become controversial. Although newspapers had initially praised the practicality of the new style, they soon turned to ridicule and condemnation, now viewing the trousers as a usurpation of the symbol of male authority. Stone found the short skirt convenient during her travels and defended it against those who said it was a distraction that hurt the women's rights cause. Nevertheless, she disliked the instant attention it drew whenever she arrived in a new place. In the fall of 1854, she added a dress a few inches longer, for occasional use. In 1855, she abandoned the dress altogether and was not involved in the formation of a National Dress Reform Association in February 1856. Her resumption of long skirts drew the condemnation of such dress reform leaders as Gerrit Smith and Lydia Sayer Hasbrouk, who accused her of sacrificing principle for the sake of pleasing a husband.
Діннен қуу
Стоунның құлдыққа қарсы күресі құлдықты айыптаудан бас тартқан шіркеулерді қатаң сынауды қамтыды. Оның Батыс Брукфилдтегі өз шіркеуі, Батыс Брукфилдтің Бірінші қауымдық шіркеуі, құлдыққа қарсы қызметі үшін дияконды қуғандардың қатарында болды. 1851 жылы шіркеу Стоунды өзі де қуды және оны унитарийші екеніне бекітті. Бала кезінен кірген шіркеуінен қуылған ол унитарий шіркеуімен байланыс орнатты.
Stone's anti slavery work included harsh criticism of churches that refused to condemn slavery. Her own church in West Brookfield, the First Congregational Church of West Brookfield, was one of those, having expelled a deacon for anti slavery activities. In 1851, the church expelled Stone herself. and ultimately decided that she was a Unitarian. Expelled from her childhood church, she affiliated with the Unitarian church.
Ажырасу мәселелері
Өзінің некеге тұрмас бұрын, Стоун әйелдерге мас күйеулерінен ажырасуға рұқсат берілуі керек деп ойлады, "сөйтіп, зардап шеккен адамның жанында нағыз махаббат өсіп, оны толыққанды сезінуіне ешқандай заңды байланыс кедергі келтіруге құқығы жоқ. Таза және қасиеттінің болуға ғана емес, танылуға да құқығы бар, және менің ойымша, танылмауға құқығы жоқ". Стоунның достары бұл мәселеге қатысты әртүрлі пікірде болды; "Нетти" Браун 1853 жылы Стоунға екі тарап та ажырасуды қаласа да, бұл идеяны қабылдауға дайын емес екенін жазды. Соңында, әйелдердің дауыс беру құқығынан гөрі неке заңдарын реформалаудың маңыздырақ екеніне келді. Ол "әйелдің өзін-өзі басқаруға, моральдық, зиялы, жауапты тұлға ретінде құқы бар" деп талап етті. Кейін Дуглас Стоунды тек ақ нәсілділерге арналған Филадельфия лекция залында сөйлегені үшін кінәлады, бірақ Стоун сол күні жоспарланған сөзін оның орнына, тыңдаушыларды осы ғимаратқа бойкот жариялауға шақырумен ауыстырғанын мәлімдеді. Екеуінің арасы қайта жақсыруына бірнеше жыл кетті.
Before her own marriage, Stone felt that women should be allowed to divorce drunken husbands, to formally end a "loveless marriage" so that "a true love may grow up in the soul of the injured one from the full enjoyment of which no legal bond had a right to keep her Whatever is pure and holy, not only has a right to be, but it has a right also to be recognized, and further, I think it has no right not to be recognized." Stone's friends often felt differently about the issue; "Nettee" Brown wrote to Stone in 1853 that she was not ready to accept the idea, even if both parties wanted divorce. eventually coming to the view that the reform of marriage laws was more important than women's voting rights. She pushed "for the right of woman to the control of her own person as a moral, intelligent, accountable being." Douglass later found Stone at fault for speaking at a whites only Philadelphia lecture hall, but Stone insisted that she had replaced her planned speech that day with an appeal to the audience to boycott the facility. It took years before the two were reconciled.
Батыс тур
1853 жылдың 14 қазанында Огайо штатының Кливленд қаласында өткен Ұлттық әйелдер құқықтары жөніндегі конвенциядан кейін Стоун мен Лукреция Мотт Генри Блэкуэлл ұйымдастырған Синциннатидегі әйелдер құқықтары жөніндегі алғашқы кездесуде сөз сөйледі. Блэкуэлл – қабілетті әйелдер отбасынан шыққан жергілікті кәсіпкер, ол Стоунға қызығушылық танытқан еді. Сол сәтті кездесуден кейін Стоун Блэкуэллдің батыс штаттарда лекциялық тур ұйымдастыру туралы ұсынысын қабылдады. Батыс штаттары сол кезде Пенсильвания және Вирджиниядан батысқа жатқан аймақтар деп есептелді. Келесі он үш аптада Стоун он үш қалада қырықтан астам лекция берді. «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің мәліметінше, ол батысты әйелдер құқықтары туралы «ешқандай мәселеде сирек кездесетіндей» қозғады. Луисвиллде төрт лекциядан кейін Стоуннан бүкіл курсты қайталауды өтінді, оған басқа ешбір жерде осылай әсер ете алмағанын айтты. Индианаполис газеті Стоунның «қаладағы әйелдердің үштен екісін әйелдер құқықтарына ынталандырып, ерлердің жартысын да осындай жағдайға түсіргенін» жазды. Сент-Луис газеттерінде оның лекциялары қаланың ең ірі залына екі мыңнан астам адамды жинады. Чикаго газеттері оның лекцияларын маусымның ең жақсысы деп бағалап, олар қаланың үйлері мен жиналыс орындарында пікірталас пен талқылауға себеп болғанын айтты. 1854 жылдың қаңтар айында үйіне қайтқан Стоун өлшеусіз әсер қалдырды. 1854 жылдан 1858 жылға дейін Стоун әйелдер құқықтары туралы Массачусетс, Мэн, Нью-Гэмпшир, Вермонт, Коннектикут, Род-Айленд, Нью-Йорк, Пенсильвания, Делавэр, Нью-Джерси, Вашингтон, округ Колумбия, Огайо, Индиана, Иллинойс, Мичиган, Висконсин және Онтариода лекция берді. Кейіннен Элизабет Кейди Стэнтон «Люси Стоун – әйелдердің қиындықтары туралы ұлттың назарын аударған алғашқы спикер болды» деп жазды.
On October 14, 1853, following the National Woman's Rights Convention held in Cleveland, Ohio, Stone and Lucretia Mott addressed Cincinnati's first women's rights meeting, arranged by Henry Blackwell, a local businessman from a family of capable women, who had taken an interest in Stone. After that successful meeting, Stone accepted Blackwell's offer to arrange a lecture tour for her in the western states – considered then to be those west of Pennsylvania and Virginia. Over the following thirteen weeks, Stone gave over forty lectures in thirteen cities, during which a report to the New York Tribune said she was stirring the West on women's rights "as it is seldom stirred on any subject whatsoever." After four lectures in Louisville, Stone was begged to repeat the entire course and told she was having more effect there than she could have anywhere else. An Indianapolis newspaper reported that Stone "set about two thirds of the women in the town crazy after women's rights and placed half the men in a similar predicament." St. Louis papers said her lectures attracted the largest crowds ever assembled there, filling the city's largest auditorium beyond its capacity of two thousand. Chicago papers praised her lectures as the best of the season, and said they were inspiring discussion and debate in the city's homes and meeting places. When Stone headed home in January 1854, she left behind incalculable influence. From 1854 through 1858, Stone lectured on women's rights in Massachusetts, Maine, New Hampshire, Vermont, Connecticut, Rhode Island, New York, Pennsylvania, Delaware, New Jersey, Washington, D. C., Ohio, Indiana, Illinois, Michigan, Wisconsin and Ontario. Elizabeth Cady Stanton would later write that "Lucy Stone was the first speaker who really stirred the nation's heart on the subject of woman's wrongs."
Үндеулер мен тыңдаулар
Әйелдер құқығын қорғау қозғалысының ең белгілі өкілі болумен қатар, Люси Стоун қозғалыстың петиция жинау жұмысын жетекшілік етті. Ол Жаңа Англияда және бірнеше басқа штаттарда петиция жинауды бастады, сондай-ақ Нью-Йорк, Огайо және Индиана штаттарындағы мемлекеттік және жергілікті ұйымдардың петиция жинау жұмысына көмектесті.
In addition to being the women's rights movement's most prominent spokesperson, Lucy Stone led the movement's petitioning efforts. She initiated petition efforts in New England and several other states and assisted the petitioning efforts of state and local organizations in New York, Ohio, and Indiana.
Көпмемлекеттік науқандар
1854 жылдың 2 маусымында Бостон қаласында Жаңа Англия әйелдер құқықтары жөніндегі конвенция шақырылды. Конвенция оның Жаңа Англияның барлық алты заң шығару органына өтініш беру туралы қаулысын, сондай-ақ ұсынған өтініш нысанын қабылдады және жұмысты ұйымдастыру үшін әр штаттан комитет тағайындады. 1855 жылдың маусымында Жаңа Англиядағы әйелдер құқықтары жөніндегі екінші конвенцияда сөйлеген сөзінде Стоун әйелдердің сайлау құқығын қажет етуінің бір себебін – «келесі заң шығарушы орган бұрынғыларының әйелдер үшін жасаған барлық нәрсені жоюы мүмкін» екенін еске салып, қол жеткізген кез келген табыстарды қорғау екенін айтты. Конвенция дауыс беруді «әйелдердің қылышы мен қалқаны; барлық басқа азаматтық құқықтарды қамтамасыз ету және қорғау құралы» деп атаған резолюцияны қабылдады және ұлттық конвенцияны сайлау құқығын сұрауға басымдық беруге шақырды. Келесі Ұлттық әйелдер құқықтары конвенциясы 1855 жылдың 17 және 18 қазанында Цинциннатиде өтті. Осы жерде Стоун айтқан сөздері «көңілі қалған» сөзі ретінде танымал болды. Бір адам баяндамашы әйелдерді «бірнеше көңілі қалған әйелдер» деп атап, сөзін үзіп жібергенде, Стоун «иә, мен шынымен де көңілі қалған әйелмін» деп жауап берді. «Білімде, некеде, дінде, барлық нәрседе әйелдің тағдыры – көңіл көшіру. Менің өмірімнің мақсаты – осы көңіл көшіруді әр әйелдің жүрегінде тереңдету, ол оған енді мойынсұнбайынша». Конвенция Стоунның петицияларды таратуды талап ететін және «өз штаттарында әйелдердің міндеті заң шығарушылардан сайлау құқығын сұрау» екенін айтқан резолюциясын қабылдады. Конвенциядан кейін Нью-Инглия, Нью-Йорк, Огайо, Индиана, Иллинойс, Мичиган, Висконсин және Небраска штаттарында сайлау құқығы жөніндегі петициялар жиналды, нәтижесінде Небраска мен Висконсинде заңнамалық тыңдаулар немесе шаралар қабылданды. Небраска шекарасына жақын Айова штатына көшіп келген Амелия Блумер сол аймақтағы жұмысты қолға алды, ал Индианадағы әйелдер құқықтарын қорғау қоғамы, кем дегенде бір лауазым иесі Цинциннатиде өткен конвенцияға қатысқан, Индианадағы жұмысты басқарды. Стоун тамыз айында Саратога-Спрингсте өткен штаттық әйелдер құқықтары жөніндегі конвенцияда Нью-Йорк науқанын бастауға көмектесті, ал Кливленд конвенциясында оған, сондай-ақ Иллинойс, Мичиган және Огайо штаттарында жұмыс істеу үшін жұмысшыларды тартты. Стоун Огайодағы жұмысты өз мойнына алды, оның жаңа штаты, оның өтінішін жазып, Огайо газеттерінде жариялады және Огайоның оңтүстігіндегі лекциялар кезінде таратып, ал жаңадан қабылданған адамы штаттың солтүстік бөлігінде жұмыс істеді. Стоун сонымен қатар Иллинойс пен Индианада петицияларды қолдау үшін лекция оқыды және Висконсинде жұмысты жеке таныстырды, онда ол петицияны тарату үшін еріктілерді және оны заң шығарушылардың екі палатасына енгізу үшін заң шығарушыларды тапты. 1856 жылғы ұлттық конвенцияда Стоун Антуанетт Браун Блэкуэлл ұсынған жаңа стратегияны ұсынды – Ұлттық әйелдер құқықтары конвенциясының лауазым иелері қол қойған меморандумды әртүрлі штаттық заң шығару органдарына жіберу. Антуанетта Браун 1856 жылдың 24 қаңтарында Сэмюэл Чарльз Блэкуэллге үйленді, осылайша Стоунның қарындасы болды. Стоун, Браун Блэкуэлл және Эрнестин Роуз жоспарды жүзеге асыру үшін комитет ретінде тағайындалды. Стоун үндеуді жазып, басып шығарды, ал Браун Блэкуэлл оны жиырма бес штаттың заң шығару органдарына жіберді. Индиана мен Пенсильвания меморандумды таңдау комитеттеріне жіберді, ал Массачусетс пен Мэн екеуі де тыңдаулар өткізді. 1857 жылдың 6 наурызында Стоун, Уэнделл Филлипс және Джеймс Фриман Кларк Массачусетс сенатының сот комитетінің алдында сөйледі, ал 10 наурызда Стоун мен Филлипс Мэн штатының заң шығару органының таңдамалы комитетіне сөйледі. 1856 жылдың 4 шілдесінде Вироквада (Висконсин штаты) Стоун әйелдер құқықтары және құлдыққа қарсы алғашқы лекциясын оқыды.
Stone called a New England Woman's Rights Convention in Boston on June 2, 1854, to expand her petitioning efforts. The convention adopted her resolution for petitioning all six New England legislatures, as well as her proposed form of petition, and it appointed a committee in each state to organize the work. In a speech before the second New England Woman's Rights Convention, held in June 1855, Stone urged that one reason women needed suffrage was to protect any gains achieved, reminding them that "the next Legislature may undo all that the last have done for women." The convention adopted a resolution calling the ballot "woman's sword and shield; the means of achieving and protecting all other civil rights" and another urging the national convention to make suffrage petitioning its priority. The next National Woman's Rights Convention met in Cincinnati on October 17 and 18, 1855. It was here that Stone delivered impromptu remarks that became famous as her "disappointment" speech. When a heckler interrupted the proceedings, calling female speakers "a few disappointed women", Stone retorted that yes, she was indeed a "disappointed woman." "In education, in marriage, in religion, in everything, disappointment is the lot of woman. It shall be the business of my life to deepen this disappointment in every woman's heart until she bows down to it no longer." The convention adopted Stone's resolution calling for the circulation of petitions and saying it was "the duty of women in their respective States to ask the legislators for the elective franchise." Following the convention, suffrage petitioning took place in the New England states, New York, Ohio, Indiana, Illinois, Michigan, Wisconsin and Nebraska, with resultant legislative hearings or action in Nebraska and Wisconsin. Amelia Bloomer, recently moved to Iowa near the Nebraska border, took up the work in that area, while the Indiana Woman's Rights Society, at least one of whose officers was at the Cincinnati convention, directed the work in Indiana. Stone had helped launch the New York campaign at a state woman's rights convention in Saratoga Springs in August, and at the Cleveland convention recruited workers for it, as well as for the work in Illinois, Michigan and Ohio. Stone took charge of the work in Ohio, her new home state, drafting its petition, placing it in Ohio newspapers and circulating it during lectures across southern Ohio while her recruit worked in the northern part of the state. Stone also lectured in Illinois and Indiana in support of the petition drives there and personally introduced the work in Wisconsin, where she found volunteers to circulate the petition and legislators to introduce them in both houses of the legislature. At the national convention of 1856, Stone presented a new strategy suggested by Antoinette Brown Blackwell to send a memorial to the various state legislatures signed by the officers of the National Woman's Rights Convention. Antoinette Brown had married Samuel Charles Blackwell on January 24, 1856, becoming Stone's sister in law in the process. Stone, Brown Blackwell, and Ernestine Rose were appointed a committee to carry out the plan. Stone drafted and printed the appeal, and Brown Blackwell mailed it to twenty five state legislatures. Indiana and Pennsylvania referred the memorial to select committees, while both Massachusetts and Maine granted hearings. On March 6, 1857, Stone, Wendell Phillips and James Freeman Clarke addressed the Judiciary Committee of the Massachusetts senate, and on March 10, Stone and Phillips addressed a select committee of the Maine legislature. On July 4, 1856, in Viroqua, Wisconsin, Stone gave the first women's rights and anti slavery speech delivered by a woman in the area.
Салықтық наразылық
1858 жылдың қаңтар айында Стоун бүкіл елде өкілдіксіз салық салу мәселесін қозғаған, көп шу көтерген наразылық акциясын ұйымдастырды. Ол өткен жазда Блэкуэллмен бірге Нью-Джерси штатындағы Оранж қаласында үй сатып алған еді. Алғашқы салық есебі келгенде, Стоун оны төлемей қайтарып, әйелдерге салық салу, бірақ оларға дауыс беру құқығын бермеу – Американың негізін қалаушы қағидаларын бұзу екенін түсіндірді. 1858 жылдың 22 қаңтарында қала салықты және сот шығындарын өтеу үшін оның үй шаруашылығына қатысты бірнеше затты аукционға сатты. Келесі айда Стоун мен Блэкуэлл Оранждағы екі ірі жиында өкілдіксіз салық салу туралы сөз сөйледі және Нью-Джерси заң шығарушы органына әйелдердің сайлау құқығын беру туралы петиция таратып, жинады. Стоунның наразылығы басқа салық төлеуші әйелдерді де әрекет етуге шақырды: кейбіреулері оның үлгісімен салық төлеуден бас тартты, соның бірі 1863 жылы Массачусетс Жоғарғы Сотына дейін жетті, ал басқалары салық төлеушілер ретінде дауыс беру құқығын талап ету үшін сайлау учаскелеріне барды.
In January 1858, Stone staged a highly publicized protest that took the issue of taxation without representation across the nation. The previous summer she and Blackwell had purchased a house in Orange, New Jersey, and when the first tax bill came, Stone returned it unpaid with the explanation that taxing women while denying them the right to vote was a violation of America's founding principles. On January 22, 1858, the city auctioned some of her household goods to pay the tax and attendant court costs. The following month, Stone and Blackwell spoke on taxation without representation before two large meetings in Orange, and circulated petitions asking the New Jersey legislature for woman's suffrage. Stone's protest inspired other tax paying women to action: some followed her example and refused to pay taxes, with one case reaching the Massachusetts Supreme Court in 1863, while others went to the polls to demand their right as taxpayers to vote.
Неке
Генри Блэкуэлл 1853 жылдың жазында Стоунмен екі жылдық уақыт өткізуге бастама жасады. Стоун оған үйленгісі келмейтінін айтты, себебі ол өміріне бақылауды жоюды қаламайтын және үйленген әйелге тән заңдық мәртебеге ие болғысы келмейтін. Блэкуэлл заңға қарамастан, ерлі-зайыптылар өзара келісім бойынша тең серіктестік некесін құра алатынын айтты. Олар сондай-ақ әйелді әділетсіз заңдардан қорғау үшін, мысалы, оның мүлкін сенімді тұлғаға тапсыру сияқты қадамдар жасауға болады. Ол сондай-ақ неке әр серіктеске жеке басына қарағанда көбірек жетістіктерге жете алуға мүмкіндік береді деп сенді, және Стоунның жұмысын ілгерілетуге қалай көмектесе алатынын көрсету үшін, ол 1853 жылы оның өте сәтті батысқа саяхаттап лекция оқуын ұйымдастырды. Он сегіз айға созылған, негізінен хат алмасу арқылы жүргізілген Стоун мен Блэкуэлл некенің мәні, нақты және идеалды түрлері, сондай-ақ олардың жеке ерекшеліктері мен некеге жарамдылығы туралы талқылады. Стоун біртіндеп ғашық болып, 1854 жылдың қараша айында Блэкуэллге тұрмысқа шығуға келісті. Стоун мен Блэкуэлл Стоунның қаржылық тәуелсіздігі мен жеке бостандығын сақтауға бағытталған жеке келісім жасады. Ақша мәселелерінде олар некені «тек бұрынғы еңбектің нәтижесінен басқа барлық нәрсенің ортақ иелері» болатын серіктестік ретінде қарастыруға келісті. Ешқайсысы екіншісіне тиесілі жерге құқығы болмайды, сондай-ақ оларды ұстауға байланысты шығындарға да жауапкершілік болмайды. Бірге тұрғанда және бірге өмір сүргенде олар табыстарын бөліседі, бірақ егер ажырасып кетсе, екіншісінің болашақ табысына құқығын жояды. Әрқайсысы балалары болмаса, мүлкін қалаған кісіге мұра етуге құқылы болады. Блэкуэллтың қарсылығына қарамастан, Стоун материалдық көмек көрсетуден бас тартты және олардың ортақ шығындарының жартысын төлеуді талап етті. Қаржылық тәуелсіздікке қоса, Стоун мен Блэкуэлл әрқайсысы жеке тәуелсіздік пен дербестікке ие болады деп келісті: «Ешбір серіктес екіншісінің тұратын жерін, жұмысын немесе әдеттерін белгілеуге тырыспайды, сондай-ақ ешбір серіктес екеуіне де ыңғайлы болғаннан артық бірге тұруға міндетті емес». Неке туралы талқылау барысында Стоун Блэкуэллға Генри К. Райттың «Неке және ата-аналық; немесе, адамның көбею элементі, оның жоғарылатуы мен бақытының құралы ретінде» атты кітабының көшірмесін сыйлады және оның принциптерін күйеу мен әйел арасындағы қарым-қатынас ретінде қабылдауын сұрады. Райт әйелдер жыныстық қатынастың нәтижесін көтереді, сондықтан әйелдер ерлі-зайыптылардың некелік қарым-қатынастарын басқаруға тиіс деп ұсынды. Осы көзқарасқа сәйкес, Блэкуэлл Стоун «қашан, қайда және қаншалықты жиі» «ана болуды» таңдауға келісті. Осы жеке келісімге қоса, Блэкуэлл күйеулерге артық құқықтар беретін заңдарға, ережелерге және әдет-ғұрыптарға қарсылық білдірді және той рәсімінің бір бөлігі ретінде осы заңдарды ешқашан пайдаланбаймын деп уәде берді. Той 1855 жылдың 1 мамырында Массачусетс штатының Вест-Брукфилд қаласында Стоунның үйінде өтті, рәсімді Стоунның жақын досы және әріптесі Томас Вентворт Хиггинсон жүргізді. Хиггинсон Стоун мен Блэкуэллдың наразылығының көшірмесін Ворчестер шпионына жіберді, содан кейін ол ел бойынша тарады. Кейбір сарапшылар бұл наразылықты некеге қарсы наразылық ретінде қарастырса, басқалары әйелді заңмен кемсітуші деспотизмге қарсы наразылық білдірмей, заңды өмірден бас тартуға болмайды деп келісті. Бұл басқа да жұптарды осындай наразылық акциясын өздерінің неке рәсімдерінің бір бөлігіне енгізуге шабыттандырды.
Henry Blackwell began a two year courtship of Stone in the summer of 1853. Stone told him she did not wish to marry because she did not want to surrender control over her life and would not assume the legal position occupied by a married woman. Blackwell maintained that despite the law, couples could create a marriage of equal partnership, governed by their mutual agreement. They could also take steps to protect the wife against unjust laws, such as placing her assets in the hands of a trustee. He also believed that marriage would allow each partner to accomplish more than he or she could alone, and to show how he could help advance Stone's work, he arranged her highly successful western lecturing tour of 1853. Over an eighteen month courtship conducted primarily through correspondence, Stone and Blackwell discussed the nature of marriage, actual and ideal, as well as their own natures and suitability for marriage. Stone gradually fell in love and in November 1854 agreed to marry Blackwell. Stone and Blackwell developed a private agreement aimed at preserving and protecting Stone's financial independence and personal liberty. In monetary matters, they agreed that the marriage be like a business partnership, with the partners being "joint proprietors of everything except the results of previous labors." Neither would have claim to lands belonging to the other, nor any obligation for the other's costs of holding them. While married and living together they would share earnings, but if they should separate, they would relinquish claim to the other's subsequent earnings. Each would have the right to will their property to whomever they pleased unless they had children. Over Blackwell's objections, Stone refused to be supported and insisted on paying half of their mutual expenses. In addition to financial independence, Stone and Blackwell agreed that each would enjoy personal independence and autonomy: "Neither partner shall attempt to fix the residence, employment, or habits of the other, nor shall either partner feel bound to live together any longer than is agreeable to both." During their discussion of marriage, Stone had given Blackwell a copy of Henry C. Wright's book Marriage and Parentage; Or, The Reproductive Element in Man, as a Means to His Elevation and Happiness, and asked him to accept its principles as what she considered the relationship between husband and wife should be. Wright proposed that because women bore the results of sexual intercourse, wives should govern a couple's marital relations. In accordance with that view, Blackwell agreed that Stone would choose "when, where and how often" she would "become a mother." In addition to this private agreement, Blackwell drew up a protest of laws, rules, and customs that conferred superior rights on husbands and, as part of the wedding ceremony, pledged never to avail himself of those laws. The wedding took place at Stone's home in West Brookfield, Massachusetts, on May 1, 1855, with Stone's close friend and co worker Thomas Wentworth Higginson officiating. Higginson sent a copy of Stone and Blackwell's Protest to the Worcester Spy, and from there it spread across the country. While some commentators viewed it as a protest against marriage itself, others agreed that no woman should resign her legal existence without such formal protest against the despotism that forced her to forgo marriage and motherhood or submit to the degradation in which law placed a married woman. It inspired other couples to make similar protests part of their wedding ceremonies.
Есімін сақтап қалу
Стоун әйелдердің өз тегін тастап, күйеуінің атын алу дәстүрін некедегі әйелдің жеке басын заң жүзінде жоюдың көрінісі деп қарастырды. Некеден кейін күйеуінің келісімімен хат-хабарға «Люси Стоун» немесе «Люси Стоун ғана» деп қол қоюды жалғастырды. Бірақ жаз бойы Блэкуэлл Стоунның Висконсин штатында сатып алған жерінің құжатын тіркеуге тырысты, ал тіркеуші оған «Люси Стоун Блэкуэлл» деп қол қоюға талап қойды. Ерлі-зайыптылар Блэкуэллдің досы, Цинциннатидің заңгері және АҚШ Жоғарғы Сотының болашақ Бас судьясы Салмон П. Чейзбен кеңескен, бірақ ол оның аты туралы сұрағына бірден жауап бере алмады. Сондықтан ол жеке хат-хабарларында өзінің атын Люси Стоун деп жазып жүрсе, сегіз ай бойы қоғамдық құжаттарда өзінің атын Люси Стоун Блэкуэлл деп жазып, конгресс отырыстарында және газеттерде өзін осылай атауға рұқсат берді. Бірақ Чейстен некедегі әйелдің атын өзгертуді талап ететін заң жоқ екендігі туралы кепілдік алғаннан кейін, Стоун 1856 жылғы 7 мамырда Бостондағы Америкалық Құлдыққа Қарсы Қоғамының съезінде өзінің аты Люси Стоун болып қалатынын жариялады. 1879 жылы Бостон әйелдеріне мектеп сайлауында дауыс беру құқығы берілгенде, Стоун дауыс беруге тіркелді. Алайда, билік өкілдері оған қолтаңбасына «Блэкуэлл» деген сөзді қоспаса, дауыс беруге рұқсат етілмейтінін хабарлады. Ол бұған келіспеді, сондықтан дауыс бере алмады. Ол уақытын және күш-жігерін сайлау құқығы жөніндегі жұмыста жұмсағандықтан, бұл мәселені сотқа шағымдануға уақыт таба алмады.
Stone viewed the tradition of wives abandoning their own surname to assume that of their husbands as a manifestation of the legal annihilation of a married woman's identity. Immediately after her marriage, with the agreement of her husband, she continued to sign correspondence as "Lucy Stone" or "Lucy Stone – only." But during the summer, Blackwell tried to register the deed for property Stone purchased in Wisconsin, and the registrar insisted she sign it as "Lucy Stone Blackwell." The couple consulted Blackwell's friend, Salmon P. Chase, a Cincinnati lawyer and future Chief Justice of the U. S. Supreme Court, who was not immediately able to answer their question about the legality of her name. So while continuing to sign her name as Lucy Stone in private correspondence, for eight months she signed her name as Lucy Stone Blackwell on public documents and allowed herself to be so identified in convention proceedings and newspaper reports. But upon receiving assurance from Chase that no law required a married woman to change her name, Stone made a public announcement at the May 7, 1856, convention of the American Anti Slavery Society in Boston that her name remained Lucy Stone. In 1879, when Boston women were granted the franchise in school elections, Stone registered to vote. But officials notified her that she would not be allowed to vote unless she added "Blackwell" to her signature. This she refused to do, and so she was not able to vote. Because her time and energy were consumed with suffrage work, she did not challenge the action in a court of law.
Балалар
Стоун мен Блэкуэллдің 1857 жылдың 14 қыркүйегінде дүниеге келген бір қызы болған, ол сайлау құқығы үшін күрестің жетекшісіне айналып, анасы Люси Стоун туралы алғашқы өмірбаянды жазды: «Люси Стоун: Әйелдер сайлау құқығының пионері». 1859 жылы отбасы уақытша Чикагода тұрғанда Стоун жүктілігін жоғалтып, ұл баласынан айырылды.
Stone and Blackwell had one daughter, Alice Stone Blackwell, born September 14, 1857, who became a leader of the suffrage movement and wrote the first biography of her mother, Lucy Stone: Pioneer Woman Suffragist. In 1859, while the family was living temporarily in Chicago, Stone miscarried and lost a baby boy.
Активизмнің төмендеуі
Үйленгеннен кейін, 1855 жылдың жазынан 1857 жылдың жазына дейін Стоун лекция оқу, петиция жинау және ұйымдастыру жұмыстарын толық көлемде жалғастырды. 1856 жылдың қаңтарында Стоун Кентуккидегі Гейнес отбасының құлы Маргарет Гарнердің ісінде қорғау куәсі болды. Ол күйеуі мен балаларымен бірге мұздаған Огайо өзенінен Огайо штатына қашып келген еді. Құл аулаушылар мен АҚШ маршалдарын Гарнердің жасырынған туыстарының үйін қоршағанда, Гарнер оларды Кентуккиге қайтаруға рұқсат бермесе, балаларының әрқайсысын өлтіретінін мәлімдеді. Гарнердің қорғаушы адвокаты 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заң бойынша Гарнердің құқықтарын тексеруге тырысты, оны иесі еркін штатқа іздеу үшін қолданған. Алайда, сол кездегі заң ережелеріне сәйкес, Гарнер куәлік бере алмады, сондықтан Стоун Гарнердің жаңа қожайыны тарапынан сексуалдық зорлыққа ұшырағаны туралы куәлік берді, сондай-ақ айыптау тарапының Стоун Гарнерге баланы өлтіруге арналған пышақ берді деген қауесетін жоққа шығарды, егер ол құлдыққа қайтаруға мәжбүр болса, Гарнер өзін-өзі өлтіруі үшін. Сотта Стоунды "Люси Стоун Блэквелл ханым" деп атады және өзін қорғағысы келетінін сұрады; ол отырыс аяқталғаннан кейін жабық түрде сөйлеуді жөн көрді: "Мен құлдықтың тізбектерін кигеннен гөрі, тісіммен тамырларымды жарып, жерге қанымды ағызуға дайынмын. Онда оның баласының Құдай мен періштелердің қасында тізбексіз еркіндік табуын тілегені үшін оны қалай кінәлай аламын?" Огайо соты қашқан құлдар туралы заңға сүйене отырып істі шешпеді, керісінше Гарнер мен оның отбасын Гейнеске қайтарды, ол кез келген заңдық шешім шығарылғанға дейін Кентуккиге оралды. Бұл Огайодағы құлдыққа қарсы күрескерлердің наразылығын тудырды, Гарнердің тірі қалған қызы отбасының оңтүстікке бару кезінде кемеде қайтыс болды, ал Гарнер Нью-Орлеанда сатылып, Миссисипиде тифтен қайтыс болды. 1857 жылдың қыркүйегінде қызының дүниеге келуі Стоунның белсенділігін азайта бастады. Стоун 1857 жылғы ұлттық конвенцияны Провиденсте өткізу үшін алдын ала дайындық жасаған, бірақ оған қатыса алмайтындықтан, жауапкершілікті Сьюзан Б. Энтони мен Томас Уентворт Хиггинсонға тапсырды. 1857 жылғы үрей Энтонидің конвенцияны Чикагоға көшіру жоспарын бұзғанда, Стоун келесі Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясы 1858 жылдың мамырында өтетінін жариялады. Энтони Стоунға 1858 жылғы конвенцияны ұйымдастыруға көмектесті, ал 1859 жылғы жиынды өзі ұйымдастырды. Элизабет Кэди Стэнтон 1860 жылғы конвенцияны басқарды. Стоун бірнеше жыл бойы денсаулығы нашар болған қызына көмектесу үшін бала күтіміне кіргізді, бірақ ол Стоун болмаған кезде дұрыс күтім жасау қабілетіне сенбеді. Соңында Стоун көпшілік жұмыстан бас тартып, баласымен үйде қалды. Ол жыл сайынғы әйелдер құқықтары жөніндегі конвенцияны ұйымдастыратын Орталық комитеттен кетті. Ол өзін-өзі күмәндана бастады, көп жылдан бері басынан кешкен ауыр бас ауруларына қоса, өзін-өзі жетелемей қиналды. Ол Азамат соғысы (1861-1865) кезінде тек екі рет көпшілік алдында болды: 1863 жылы Әйелдердің адал ұлттық лигасының құрылтай конвенциясына және Америка құлдыққа қарсы қоғамының отызыншы жылдығын мерекелеуге қатысу үшін. Стоун Азамат соғысы аяқталғаннан кейін өзінің реформалық іс-әрекеттерін қалыпты деңгейге көтеруге кірісті. Өмір бойы қарсылық білдірмеуді ұстанатын Стоун достары сияқты соғысты қолдамады. Алайда ол соғыстың арқасында мүмкін болған құлдықты жою жолын қолдай алатын. 1863 жылы Элизабет Кэди Стэнтон мен Сьюзан Б. Энтони АҚШ-тағы алғашқы ұлттық әйелдер саяси ұйымы - Әйелдердің адал ұлттық лигасының құрылуын ұйымдастырды. Олар сол уақытқа дейін ел тарихындағы ең үлкен өтінішпен құлдықты жою туралы петицияларға 400 000-ға жуық қол жинады. Қоғамдық белсенділігі азайғаніна қарамастан, Стоун Лиганың құрылтай съезін басқаруға келісті, ал кейіннен Энтониге өте қажет демалыс беру үшін екі апта бойы оның кеңсесін басқаруға келісті. Алайда ол Лиганың лекцияларды оқудан бас тартты. Генри Блэкуэлл көп жылдар бойы жылжымайтын мүлікпен айналысқан. 1864 жылы соғыстың инфляциясы кезінде оның инвестициялары мол пайда әкеле бастады. Стоун отбасының инвестициялық мүлік сатып алу үшін жасалған қарыздардан босатылғанына қатты қуанды. Отбасының қаржы жағдайының жақсаруы Блэкуэллге өзінің бизнес-жұмыстарын қысқартуға және көп уақытын әлеуметтік реформаларға арнауға мүмкіндік берді. Қоғамдық қызметке қайта оралуды жеңілдете бастаған Стоун 1865 жылдың күзінде Нью-Йорк пен Жаңа Англияда әйелдер құқығы туралы лекциялар оқыды. Ол бір жыл өткен соң да өзін-өзі күмәндандырып, қинала берді, бірақ Блэкуэллдің ынтасымен 1866 жылы онымен бірге лекциялық турға шықты.
After her marriage, from the summer of 1855 to the summer of 1857, Stone continued a full lecturing, petitioning, and organizing schedule. In January 1856, Stone was a defense witness in the case of Margaret Garner a slave of the Gaines family in Kentucky, who had escaped with her husband and children across the frozen Ohio River into the free state of Ohio. When slavecatchers and U. S. Marshalls surrounded her cousin's house where the fugitives hid, Garner reportedly declared she would kill each of her children before allowing them to be taken back to Kentucky. Garner's defense attorney wanted to test rights Garner might have under the Fugitive Slave Act of 1850 which her owner had used to track her into the free state. However, by legal rules of the day, Garner could not testify, so Stone testified about Garner's sexual exploitation by her new master, as well as to rebut a rumor put forward by the prosecution that Stone gave Garner the child killing knife so that Garner could kill herself if she was forced to return to slavery. Stone was referred to by the court as "Mrs. Lucy Stone Blackwell" and was asked if she wanted to defend herself; she preferred to address the assembly off the record after adjournment, saying " With my own teeth I would tear open my veins and let the earth drink my blood, rather than wear the chains of slavery. How then could I blame her for wishing her child to find freedom with God and the angels, where no chains are?" The Ohio court did not decide the case by referring to the Fugitive Slave Act, but instead returned Garner and her family to Gaines, who returned to Kentucky before any legal decision was issued. This led to outrage among Ohio abolitionists, and Garner's surviving daughter died during the family's steamboat journey south, and Garner was sold in New Orleans and died in bondage of typhoid fever in Mississippi. The birth of her daughter in September 1857, however, began to reduce the level of Stone's activism. Stone had made preliminary arrangements for the 1857 national convention to be held in Providence, but because she would not be able to attend it, she handed responsibility to Susan B. Anthony and Thomas Wentworth Higginson. When the Panic of 1857 disrupted Anthony's plan to move the convention to Chicago, Stone made the announcement that the next National Woman's Rights Convention would be in May 1858. Anthony helped Stone arrange the 1858 convention and then took sole responsibility for the 1859 meeting. Elizabeth Cady Stanton took charge of the 1860 convention. Stone hired a nursemaid to help care for her daughter, who was in poor health for several years, but she didn't trust her ability to provide proper care when Stone was absent. Stone eventually withdrew from most public work to stay at home with her child. She resigned from the Central Committee, which organized the annual women's rights conventions. She began to suffer from self doubt and a lack of drive in addition to the debilitating headaches that had plagued her for years. She made only two public appearances during the Civil War (1861–1865): to attend the founding convention of the Women's Loyal National League and the celebration of the thirtieth anniversary of the American Anti Slavery Society, both in 1863. Stone began to increase her reform activities back to a normal level after the Civil War had ended. As a lifelong believer in nonresistance, Stone could not support the war effort as so many of her friends did. She could certainly support the drive to end slavery, however, which the war had made into a realistic possibility. In 1863, Elizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony organized the Women's Loyal National League, the first national women's political organization in the U. S. It collected nearly 400,000 signatures on petitions to abolish slavery in the largest petition drive in the nation's history up to that time. Despite her reduced public activity, Stone agreed to preside over the League's founding convention, and she later agreed to manage its office for two weeks to give Anthony a badly needed break. She declined, however, to go on lecture tours for the League. Henry Blackwell had for years worked with real estate investments. In 1864, amid wartime inflation, his investments began to pay off handsomely. Stone was enormously relieved to have the family freed from the debts that had been contracted to buy investment property. This major improvement in the family's finances enabled Blackwell to scale back his business efforts and devote more of his time to social reform activities. Beginning to ease back into public activity, Stone embarked on a lecture tour on women's rights in New York and New England in the autumn of 1865. She was still experiencing periods of self doubt a year later, but, with Blackwell's encouragement, she traveled with him on a joint lecture tour in 1866.
Америка тең құқықтылық қауымдастығы
1865 жылдың желтоқсанында АҚШ Конституциясына он үшінші түзетуді бекіту арқылы құлдық жойылды, бұл Америка құлдыққа қарсы қоғамының (AASS) болашақ рөлі туралы сұрақтар тудырды. 1866 жылдың қаңтар айында Стоун мен Энтони Бостон қаласында өткен AASS жиналысына қатысып, құлдыққа қарсы және әйелдер қозғалысын біріктіруді ұсынды, осы арқылы барлық азаматтардың тең құқықтары үшін күрес жүргізуді көздеді. AASS афроамерикандықтардың, әсіресе жақында азат болған құлдардың құқықтарына басымдық бергендіктен, олардың ұсынысын қабылдамады. 1866 жылдың мамырында Энтони мен Стэнтон Азамат соғысы басталғаннан бері алғаш рет Он бірінші Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясын ұйымдастырды. Бұрын құлдыққа қарсы күштерге ұсынылған идеяға ұқсас түрде, конвенция өзін Америка тең құқықтар қауымдастығы (AERA) деп аталатын жаңа ұйымға трансформациялауға дауыс берді, оның мақсаты – баршаға тең құқықтар, әсіресе сайлау құқығы үшін күрес. Стоун AERA-ның құрылтай съезіне қатыспады, себебі Нью-Йорк қаласындағы (жиналыс өткен жер) жақындағы холера індетінен қорқыды. Дегенмен, ол жаңа ұйымның атқару комитетіне сайланды. Блэкуэлл AERA-ның хатшысы болып сайланды. 1867 жылы Стоун мен Блэкуэлл Канзас штатында АERA-ның қиын науқанын бастады, онда афроамерикандықтар мен әйелдерге сайлау құқығын беру туралы референдумдарды қолдады. Олар үш ай бойы бұл жұмысты басқарғаннан кейін оны басқаларға тапсырып, үйлеріне оралды. Канзастағы екі референдумның ешқайсысы сайлаушылармен мақұлданбады. Канзас штатындағы науқанда қолданылған тактикалар бойынша туған келіспеушіліктер әйелдер қозғалысының үдемелі бөлінуіне әкелді, бұл 1869 жылы AERA конвенциясынан кейін ресми түрде бекітілді.
Slavery was abolished in December 1865 with the ratification of the Thirteenth Amendment to the U. S. Constitution, which raised questions about the future role of the American Anti Slavery Society (AASS). In January 1866, Stone and Anthony traveled to an AASS meeting in Boston to propose a merger of the anti slavery and women's movements into one that would campaign for equal rights for all citizens. The AASS, preferring to focus on the rights of African Americans, especially the newly freed slaves, rejected their proposal. In May 1866, Anthony and Stanton organized the Eleventh National Women's Rights Convention, the first since before the Civil War began. In a move similar to the proposal that had been made earlier to anti slavery forces, the convention voted to transform itself into a new organization called the American Equal Rights Association (AERA), whose purpose was to campaign for the equal rights for all, especially the right of suffrage. Stone did not attend the AERA's founding convention, most likely for fear of the recent cholera outbreak in New York City, the meeting's location. She was nevertheless elected to the new organization's executive committee. Blackwell was elected as the AERA's recording secretary. In 1867, Stone and Blackwell opened the AERA's difficult campaign in Kansas in support of referendums in that state that would enfranchise both African Americans and women. They led the effort for three months before turning the work over to others and returning home. Neither of the Kansas referendums was approved by the voters. Disagreements over tactics used during the Kansas campaign contributed to a growing split in the women's movement, which was formalized after the AERA convention in 1869.
Әйелдер қозғалысының жіктелгендігі
Бөліністің тікелей себебі – нәсілге қарамастан сайлау құқығынан айыруға тыйым салатын XV түзету болды. Энтони мен Стэнтонның ең даулы қадамдарының бірі – әйелдер мен афроамерикандықтарға бірдей уақытта сайлау құқығы берілуі керек деп талап ету арқылы түзетуге қарсы науқан жүргізу болды. Олардың пікірінше, барлық еркектерге сайлау құқығы беріліп, әйелдер мүлдем қалып қойса, түзету ерлердің әйелдерден басымдығын конституциялық деңгейде бекітіп, «жыныстық аристократияны» құрауы мүмкін. Стоун түзетутің жақтасы болды. Дегенмен, ол прогрессивті күштер афроамерикандықтар мен әйелдердің бірдей уақытта сайлау құқығына ие болуын қолдайды деп күткен еді және олардың мұндай қадам жасамағанына қатты ренжіді. 1867 жылы ол аболиционист Эбби Келли Фостерге қара нәсілді еркектерге бірінші кезекте сайлау құқығы беру жоспарына наразылық білдірді. «О, Эбби, – деп жазды ол, – сіздер үлкен қателік жасап отырсыздар. Бұл елді құтқаратын басқа есім жоқ, тек әйел деген есім ғана бар». 1869 жылы AERA конвенциясында Фредерик Дугласпен өткен тартысты пікірталаста Стоун әйелдерге сайлау құқығы беру афроамерикандықтарға беруден маңыздырақ екенін айтты. Бірақ ол түзетутің жақтасы болды және былай деді: «Мен XV түзету үшін Құдайға шүкіршілік етемін және оның барлық штаттарда қабылданылатынына үміттенемін. Егер осы қорқынышты жағдайдан бірде-бір адам құтыла алса, мен жан дүниеммен риза боламын. Дегенмен, мен үкіметтің қауіпсіздігіне әйелді қалпына келтіру мен келісімнің бір бөлігі ретінде қабылдау көбірек үлес қосады деп сенемін». Стоун мен оның жақтастары қара нәсілді еркектерге сайлау құқығын беруге қолдау көрсету арқылы Конгресстегі аболиционистердің әйелдерге сайлау құқығын беру туралы түзетуді келесі қадам ретінде ұсынуына ықпал етеді деп күтті, бірақ бұл орындалмады. Стоунның күйеуі және болашақтағы сайлау құқығы қозғалысының маңызды тұлғасы Генри Блэкуэлл де түзетутің жақтасы болды. Алайда, оның ондаған жылдар бойы қызығушылығын тудырған мәселе – Оңтүстік саясаткерлерін әйелдерге сайлау құқығы беру олардың аймағында ақ нәсілді билікті сақтауға көмектеседі деп сендіру болды. 1867 жылы ол Оңтүстік заң шығарушыларына ашық хат жариялап, егер қара нәсілділер де, әйелдер де сайлау құқығына ие болса, «сіздердің ақ нәсілдеріңіздің саяси үстемдігі өзгермейді» және «қара нәсіл табиғат заңы бойынша тропиктерге қарай тартылады» деп сендірді. Стоунның осы идеяға реакциясы белгісіз. AERA 1869 жылдың мамыр айында өткен даулы конвенциядан кейін тарап кетті, соның салдарынан екі бәсекелес әйелдер сайлау құқығы ұйымы құрылды. Конвенциядан екі күн өткен соң Энтони, Стэнтон және олардың жақтастары Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын (NWSA) құрды. 1869 жылдың қараша айында Люси Стоун, Джулия Уорд Хоу және олардың жақтастары бәсекелес Америка әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын (AWSA) құрды. Бастапқыда AWSA екі ұйымның ішіндегі үлкені болды, бірақ 1880 жылдары оның күші әлсіреп қалды. Тіпті 1870 жылы XV түзету бекітілгеннен кейін де екі ұйым арасындағы айырмашылықтар сақталды. AWSA әйелдердің сайлау құқығы үшін ғана жұмыс істеді, ал NWSA бастапқыда ажырасу реформасы және әйелдерге тең еңақы төлеу сияқты көптеген мәселелер бойынша жұмыс істеді. AWSA басшылығында ерлер де, әйелдер де болды, ал NWSA-ны әйелдер басқарды. AWSA көбінесе штат деңгейінде, ал NWSA ұлттық деңгейде жұмыс істеді. AWSA беделді имиджді қалыптастырды, ал NWSA кейде қарсыластық тактиканы қолданды.
The immediate cause of the split was the proposed Fifteenth Amendment, which would prohibit the denial of suffrage because of race. In one of their most controversial moves, Anthony and Stanton campaigned against the amendment, insisting that women and African Americans should be enfranchised at the same time. They said that by effectively enfranchising all men while excluding all women, the amendment would create an "aristocracy of sex" by giving constitutional authority to the idea that men were superior to women. Stone supported the amendment. She had expected, however, that progressive forces would push for the enfranchisement of African Americans and women at the same time and was distressed when they did not. In 1867, she wrote to Abby Kelley Foster, an abolitionist, to protest the plan to enfranchise black men first. "O Abby", she wrote, "it is a terrible mistake you are all making There is no other name given by which this country can be saved, but that of woman." In a dramatic debate with Frederick Douglass at the AERA convention in 1869, Stone argued that suffrage for women was more important than suffrage for African Americans. She nevertheless supported the amendment, saying, "But I thank God for that XV. Amendment, and hope that it will be adopted in every State. I will be thankful in my soul if any body can get out of the terrible pit. But I believe that the safety of the government would be more promoted by the admission of woman as an element of restoration and harmony than the negro." Stone and her allies expected that their active support for the amendment to enfranchise black men would lead their abolitionist friends in Congress to push for an amendment to enfranchise women as the next step, but that did not happen. Henry Blackwell, Stone's husband and an important figure in the suffrage movement in the coming years, also supported the amendment. His special interest, however, which he pursued for decades, was in convincing southern politicians that the enfranchisement of women would help to ensure white supremacy in their region. In 1867, he published an open letter to southern legislatures, assuring them that if both blacks and women were enfranchised, "the political supremacy of your white race will remain unchanged" and "the black race would gravitate by the law of nature toward the tropics." Stone's reaction to this idea is unknown. The AERA essentially collapsed after its acrimonious convention in May 1869, and two competing woman suffrage organizations were created in its aftermath. Two days after the convention, Anthony, Stanton and their allies formed the National Woman Suffrage Association (NWSA). In November 1869, Lucy Stone, Julia Ward Howe and their allies formed the competing American Woman Suffrage Association (AWSA). The AWSA initially was the larger of the two organizations, but it declined in strength during the 1880s. Even after the Fifteenth Amendment was ratified in 1870, differences between the two organizations remained. The AWSA worked almost exclusively for women's suffrage while the NWSA initially worked on a wide range of issues, including divorce reform and equal pay for women. The AWSA included both men and women among its leadership while the NWSA was led by women. The AWSA worked for suffrage mostly at the state level while the NWSA worked more at the national level. The AWSA cultivated an image of respectability while the NWSA sometimes used confrontational tactics.
Ажырасу және "еркін махаббат"
1870 жылы Вурчестерде өткен бірінші Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясының жиырма жылдығын тойлау кезінде Стэнтон үш сағат бойы әйелдердің ажырасу құқығы үшін халықты жұмылдырып сөйледі. Осы кезде Стоунның осы мәселедегі ұстанымы күрт өзгерген еді. Стоун мен Стэнтон арасындағы жеке даулар осы мәселе бойынша күрт айқындалды, Стоун: «Біз өмір бойы некеде болуға сенеміз және оңай ажырасуды жақтайтын, зиянды сөздерді жоққа шығарамыз» деп жазды. Тилтон да Стэнтонға шамаланған махаббат ісі туралы хабарлады, ал Стэнтон бұл ақпаратты Виктория Вудхаллға жеткізді. Бос сүйіспеншілікті жақтаған Вудхалл Бичер туралы қысым жасаған жазбалар жариялады және Тилтонды өз өмірінің хикаясын оның берген ойдан туған материалдар негізінде жазуға көндірді. 1871 жылы Стоун досына: «Миссис Вудхалл және оның идеялары біздің жиналыста естілмесін – осы менің жалғыз тілегім» деп жазды. Вудхаллдың жеке мүддесін қорғайтын әрекеттері орталық AWSA және радикалдық NWSA-ның наразылығын тудырды. Өзіне сынды аудармақ болған Вудхалл 1872 жылы Бичерді айыптап, ол жеке өмірінде бос сүйіспеншілікпен айналысса, мінберде оған қарсы сөйлейтінін мәлімдеді. Бұл баспасөзде сенсация тудырды, нәтижесінде шешілмейтін сот процесі және 1875 жылға дейін жалғасқан ресми тергеу болды. Зинакорлыққа байланысты қызу пікірлер мен әйелдер құқығын қорғаушылардың түрлі топтары арасындағы шиеленіс заңды саяси мақсаттардан назарды аударды. Генри Блэкуэлл Мичиган штатынан Стоунға хат жазып, штат конституциясына әйелдердің сайлау құқығын енгізу үшін жұмыс істеп жатқанын айтты: «Осы Бичер-Тилтон ісі Мичиганда [әйелдердің сайлау құқығы]мен ойын ойнап отыр. Мен биыл сәттілікке жете алмаймыз деп ойлаймын».
In 1870, at the twentieth anniversary celebration of the first National Women's Rights Convention in Worcester, Stanton spoke for three hours rallying the crowd for women's right to divorce. By then, Stone's position on the matter had shifted significantly. Personal differences between Stone and Stanton came to the fore on the issue, with Stone writing "We believe in marriage for life, and deprecate all this loose, pestiferous talk in favor of easy divorce." Tilton also informed Stanton about the alleged affair, and Stanton passed the information to Victoria Woodhull. Woodhull, a free love advocate, printed innuendo about Beecher, and began to woo Tilton, convincing him to write a book of her life story from imaginative material that she supplied. In 1871, Stone wrote to a friend "my one wish in regard to Mrs. Woodhull is, that [neither] she nor her ideas, may be so much as heard of at our meeting." Woodhull's self serving activities were attracting disapproval from both centrist AWSA and radical NWSA. To divert criticism from herself, Woodhull published a denunciation of Beecher in 1872 saying that he practiced free love in private while speaking out against it from the pulpit. This caused a sensation in the press, and resulted in an inconclusive legal suit and a subsequent formal inquiry lasting well into 1875. The furor over adultery and the friction between various camps of women's rights activists took focus away from legitimate political aims. Henry Blackwell wrote to Stone from Michigan where he was working toward putting woman suffrage into the state constitution, saying "This Beecher Tilton affair is playing the deuce with [woman suffrage] in Michigan. No chance of success this year I fancy."
Дауыс беру құқығы
1870 жылы Стоун мен Блэкуэлл Нью-Джерсиден Массачусетс штатының Дорчестер қаласына көшіп келді, ол қазір Бостон қаласының оңтүстігіндегі аудан. Олар 17 бөлмелі, кең аумақты және бірнеше шаруашылық ғимараттары бар Поуп Хиллді сатып алды. Көптеген қала әйелдері Дорчестер әйелдер құлдыққа қарсы қоғамының жұмысына белсенді қатысты, ал 1870 жылға қарай жергілікті әйелдердің көптегені сайлау құқығы үшін күрескендер (суфражистер) болды.
In 1870, Stone and Blackwell moved from New Jersey to Dorchester, Massachusetts, which today is a neighborhood of Boston just south of downtown. There they purchased Pope's Hill, a seventeen room house with extensive grounds and several outbuildings. Many of the town's women had been active in the Dorchester Female Anti Slavery Society and, by 1870, a number of local women were suffragists.
Жаңа Англия әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы
Жаңа үйінде Стоун әйелдердің сайлау құқығын мақсат еткен АҚШ-тағы алғашқы маңызды саяси ұйым – Жаңа Англия әйелдер сайлау құқығы қауымдастығымен (NEWSA) тығыз байланыс орнатты. Екі жыл бұрын ол Бостонға оның құрылтай жиналысына қатысу үшін барған және атқару комитетіне сайланған еді. 1877 жылы ол қауымдастықтың президенті болды және 1893 жылы қайтыс болғанға дейін сол қызметте тұрды.
At her new home, Stone worked closely with the New England Woman Suffrage Association (NEWSA), the first major political organization in the U. S. with women's suffrage as its goal. Two years earlier she had traveled to Boston to participate in its founding convention and had been elected to its executive committee. In 1877, she became its president and served in that position until her death in 1893.