Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тарихты баяндау - тарихты әңгімеге негізделген түрде жазу. Ол қысқа мерзімді оқиғалар сериясын қайта құруға негізделген тарих жазуды қамтиды және он тоғызыншы ғасырда Леопольд фон Ранкедің тарих жазуды кәсібилендіру жөніндегі ықпалды еңбегінен бастап эмпиризммен байланысты. Сонымен, наративті тарих термині ХХ ғасырдың басында Фернан Браудельдің тарихтағы оқиғалар тарихы ("істен шығу тарихы") терминімен тұтасады, өйткені ол ұзақ мерзімді үрдістерді талдап, тарихта жазудың түрлерін насихаттады (ол ұзақ мерзімді деп атады). Тарих әлеуметтік ғылым болып саналатынымен, тарихтың әңгімеге негізделген табиғаты тарихи білімнің талдамалық немесе түсіндірмелік экспозициясына қоса, үлкен немесе кіші деңгейдегі баяндауды енгізуге мүмкіндік береді. Оны екі жанрға бөлуге болады: дәстүрлі әңгіме және заманауи әңгіме. Дәстүрлі аңыздар тарихтың хронологиялық кезеңіне баса назар аударады. Бұл оқиғаға негізделген және жеке тұлғаларға, іс-әрекетке және ниетке бағытталған. Мысалы, Француз төңкерісіне қатысты, дәстүрлі баяндаумен жұмыс істейтін тарихшыны бір бүтіндік (бір төңкеріс) ретінде революция көбірек қызықтыруы мүмкін, оны Парижге орталықтауы және Максимилиан Робеспьер сияқты ірі тұлғаларға көбірек арқа сүйеуі мүмкін. Керісінше, қазіргі заманғы повесть әдетте құрылымдар мен жалпы үрдістерге назар аударады. Қазіргі заманғы аңыз, егер тарихшы бұл ұғымды жақсы түсіндірсе, қатаң хронологиядан айырылады. Француз төңкерісі тұрғысынан алғанда, қазіргі заманғы аңызбен жұмыс істейтін тарихшы Францияда төңкеріске қатысқандардың жалпы белгілерін көрсете алады, бірақ сондай-ақ осы жалпы үрдістердің аймақтық айырмашылығын (көптеген біріккен төңкерістерді) көрсетеді. Тарихшының бұл түрі әртүрлі адамдардың жалпы революцияны неге қолдағанын көрсету үшін әртүрлі әлеуметтанушылық факторларды қолдауы мүмкін. Қазіргі заманғы аңыздарды қолданатын тарихшылар дәстүрлі аңыздар не болғанына тым көп көңіл бөлініп, неге және себеп-салдарларға жеткіліксіз деп айтуға болады. Сонымен қатар, бұл әңгімелеу түрі тарихын әдепті қораптарға бөледі, осылайша тарихқа әділетсіздік жасайды. Хекстер мұндай тарихшыларды "құқықсыздар" деп сипаттады. Кристофер Хилл туралы эсседе ол "апатқа ұшырағандар апаттарды ұнатпайды: олар жоғалып кетуді қалайды. Дәстүрлі аңыздарды қолданатын тарихшылар қазіргі заманғы аңыздар оқырманды тарихтың дамуына айтарлықтай әсер етпейтін қарапайым деректермен ауыртпалықтайды деп айтуға болады. Олардың ойынша, тарихшы тарихтың маңыздылығын баса көрсетуі керек, әйтпесе оқырман кішігірім, қарапайым оқиғалар маңыздырақ деп ойлауы мүмкін.
Narrative history is the practice of writing history in a story based form. It tends to entail history writing based on reconstructing series of short term events, and ever since the influential work of Leopold von Ranke on professionalising history writing in the nineteenth century has been associated with empiricism. The term narrative history thus overlaps with the term histoire événementielle ('event history') coined by Fernand Braudel in the early twentieth century, as he promoted forms of history writing analysing much longer term trends (what he called the longue durée). Though history is considered a social science, the story based nature of history allows for the inclusion of a greater or lesser degree of narration in addition to an analytical or interpretative exposition of historical knowledge. It can be divided into two subgenres: the traditional narrative and the modern narrative. Traditional narrative focuses on the chronological order of history. It is event driven and tends to center upon individuals, action, and intention. For example, in regard to the French Revolution, a historian who works with the traditional narrative might be more interested in the revolution as a single entity (one revolution), centre it in Paris, and rely heavily upon major figures such as Maximilien Robespierre. Conversely, modern narrative typically focuses on structures and general trends. A modern narrative would break from rigid chronology if the historian felt it explained the concept better. In terms of the French Revolution, a historian working with the modern narrative might show general traits that were shared by revolutionaries across France but would also illustrate regional variations from those general trends (many confluent revolutions). Also this type of historian might use different sociological factors to show why different types of people supported the general revolution. Historians who use the modern narrative might say that the traditional narrative focuses too much on what happened and not enough on why and causation. Also, that this form of narrative reduces history into neat boxes and thereby does an injustice to history. J H Hexter characterized such historians as "lumpers". In an essay on Christopher Hill, he remarked that "lumpers do not like accidents: they would prefer them vanish The lumping historian wants to put all of the past into boxes and then to tie all the boxes together into one nice shapely bundle." Historians who use traditional narrative might say that the modern narrative overburdens the reader with trivial data that had no significant effect on the progression of history. They believe that the historian needs to stress what is consequential in history, as otherwise the reader might believe that minor trivial events were more important than they were.