Hospital Brothers of Saint Anthony

Кіріспе

Рим католиктік діни ордені Сент-Антонидің ауруханалық бауырлары, Сент-Антонидің ордені немесе Венаның Сент-Антонидің тұрақты канондары (Canonici Regulares Sancti Antonii, немесе CRSAnt), сондай-ақ Антониндар немесе Антониттер, 1095 жылы құрылған, ортағасырлық ортағасырлық ауруы - Сент-Антони отты жұқтырғандарға қамқорлық жасау мақсатында Рим католик шіркеуіндегі қауым болды. Аналық аббатхана - Сент-Антуан аббатханасы.

Тарих

Қауымды 1095 жылы Дофиннің дворяны Гастон Валуар және оның ұлы құрды, ал сол жылы Папа Урбан II ұлының керемет түрде айыкқанына алғыс білдірді. Ұлы Антонийдің молдаларына арқа сүйеу. Мүсіндер Ла-Мотте Сент-Дидьедегі (қазіргі Сент-Антуан-л-Аббае, Изер) Сент-Антоний шіркеуінде орналастырылды, оған бенедиктиндік монастырь қосылды, оның мүшелері ғибадатханаға қарады. Гастон мен оның қауымы, ол осы уақытта жай адамдардан құралған, жақын маңда аурухана құрды, онда олар ғибадатханаға зыяратшыларға және науқастарға, әсіресе орта ғасырларда, әсіресе кедейлер арасында жиі кездесетін Сент-Антон отты ауруына шалдыққандарға қамқорлық көрсетті. Алайда, бенедиктиндермен қарым-қатынас жақсы емес еді, және қақтығыстар жиі болды. Бұл қауымның мүшелері гректің Тау (сент-Антонның айқасы деп те аталады) деген әріптері көк түсті қара киім киетін. Бастапқыда олар 1218 жылы папа Гонорий III-ден монахтар ордені ретінде санкция алды. 1248 жылы олар Сент-Августин ережесін қабылдады және 1297 жылы папа Бонифаций VIII оларды тұрақты канондықтар етті. Бұл кезде антониндер мен монументтерге жауапты бенедиктиндік монахтар арасындағы қақтығыс қатты болды: Папа бенедиктиндерді Монт-Жожур абатханасына жіберіп, антониндерге ғибадатхананы қарауды тапсыра отырып, оған тоқтам жасады. Қоғамның табыстарына байланысты Гап, Шамбери және Бесансонда, кейіннен Испанияда, Италияда, Фландрияда және Германияда ауруханалар ашылды, мұнда олардың алғашқы монастырлары мен ауруханаларының бірі 1214 жылы Меммингенде ашылды. 14 ғасырда қауым одан да кең тарады, сол кезде олар қара өлімнен зардап шеккендерге де қамқорлық жасады, ал 15 ғасырда оның ең жоғары сатысында 370-ге жуық аурухана болды. Сондай-ақ, қауымнан бірқатар атақты ғалымдар мен прелаттар шыққан. Олардың міндеттерінің бірі - папаның үй ішіндегі науқастарға қамқорлық жасау еді. Олардың қайырымдылық қызметі жомарт сыйлықтар мен сыйлықтарды тартты, бірақ олардың табысы реформациядан кейін айтарлықтай төмендеді, әсіресе, Сент-Антони от пен ергота саңырауқұлағының арасындағы байланыс жасалғалы, аурудың жиілігі күрт төмендеді. 1616 жылы реформа тағайындалды және ішінара жүзеге асырылды. 1777 жылы қауымның саны өте аз болғандықтан, ол Мальталық рыцарлармен каноникалық түрде біріктірілді. Тек аздаған үйлер ашық қалды, ал орденнің қалдықтары ақыры Француз революциясы мен одан кейінгі жылдары басылды. Соңғы бірнеше неміс үйлері 1803 жылы секуляризация кезінде таратылды.

The congregation was founded c. 1095 by Gaston of Valloire, a nobleman of the Dauphiné, and his son, and confirmed by Pope Urban II in the same year, in thanksgiving for the son's miraculous cure from Saint Anthony's fire thanks to the relics of Saint Anthony the Great. The relics were housed in the church of Saint Anthony at La Motte Saint Didier (the present Saint Antoine l'Abbaye, Isère), to which was attached a Benedictine priory, whose members tended the shrine. Gaston and his community, which at this date was composed of laymen, set up a hospital nearby, where they cared for pilgrims to the shrine and for the sick, particularly those afflicted with Saint Anthony's fire, a disease very common in the Middle Ages, particularly among the poor. Relations with the resident Benedictines were not good, however, and conflicts were frequent. The members of the community wore a black habit with the Greek letter Tau (also known as Saint Anthony's cross) in blue. At first laymen, they received sanction as a monastic order from Pope Honorius III in 1218. In 1248 they adopted the Rule of St. Augustine and were constituted canons regular by Pope Boniface VIII in 1297. At this time the conflict that had grown up between the Antonines and the Benedictine monks responsible for the relics had become severe: the Pope put an end to it by dismissing the Benedictines to Montmajour Abbey and giving custody of the shrine to the Antonines. Due to the community's successes further hospitals were opened in Gap, Chambéry and Besançon, and later in Spain, Italy, Flanders and Germany, where one of their first monasteries and hospitals was opened in 1214 in Memmingen. The congregation spread still more during the 14th century, during which they also cared for those suffering from the Black Death, and at its height, in the 15th century, possessed about 370 hospitals. The congregation also produced a number of distinguished scholars and prelates. Among their privileges was that of caring for the sick of the papal household. Their beneficent activities attracted generous gifts and endowments, but their income declined significantly after the Reformation, and more particularly once the connection was finally made between Saint Anthony's Fire and the ergot fungus, and the incidence of the affliction fell sharply. In 1616 a reform was ordained and partially carried out. In 1777 the congregation, hugely reduced, was canonically united with the Knights of Malta. Only a tiny number of houses remained open, and the remnants of the order were finally suppressed in the French Revolution and the years immediately following. The last few German houses were dissolved during the secularisation of 1803.

Англия

Сент-Антони ауруханасы, Сент-Бенет-Финк