Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 ғасырдағы ағылшын ханшайымы; Шотландия королеві Шотландия королі Давид II-нің әйелі Англияның Жоанна (22 шілде 1210 4 наурыз 1238), 1221 жылдан бастап Александр II-нің әйелі ретінде қайтыс болғанға дейін Шотландия королеві болды. Ол Англия королі Джон мен Ангулемдік Изабелланың үшінші баласы.
13th century English princess; Queen of Scotland
the wife of David II of Scotland
Joan of England (22 July 1210 – 4 March 1238), was Queen of Scotland from 1221 until her death as the wife of Alexander II. She was the third child of John, King of England and Isabella of Angoulême.
Өмір
Иоаннаны Франция патшасы Филипп II өзінің ұлына қалыңдық ретінде іздеді. Алайда 1214 жылы оның әкесі король Джон оны Люзиньянның Х Гугосына үйленуге уәде етті, өйткені оның әкесі Люзиньянның IX Гугосын анасы Изабелла тастап кеткен болатын. Оған Сент-Эс, Сентонг және Олерон аралын сый ретінде уәде етті және сол жылы болашақ жұбайына үйлену тойына дейін оның сотында тәрбиеленуге жіберілді. Хью оның қалыңдықтарын некеге тұрмас бұрын-ақ талап етті, бірақ бұл нәтиже бермеген кезде, ол оған үйленуден бас тартты. 1216 жылы Англия королі Джон қайтыс болғаннан кейін, жесір патшайым Изабелла Хьюға өзі үйленуге шешім қабылдады. Хью Джоанды өзімен бірге ұстап, оның қалыңдықтарын сақтап қалу үшін, сондай-ақ анасы Изабелланың қалыңдықтарын ағылшындардан босату үшін тырысты. 1220 жылы 15 мамырда папаның араласуынан және қалыңдық туралы келісімнен кейін Джоанна Англияға қайтарылды, онда Шотландияның Александр II-мен оның қолы туралы келіссөздер жүргізілді. 1212 жылы Александр Англияда болған, ол жерде оның әкесі оны ерлік атағына ие болған. Бұл туралы Джон патша оған Джоанды қалыңдық ретінде және Нортумберлендті оның қалыңдық ретінде беруге уәде берген деп айтылады. 1221 жылы 18 маусымда Александр ресми түрде Джедбург, Хассендеан, Кингхорн және Крейл жерлерін Жаннаға жеке кірісі ретінде берді. Ол Александрмен 1221 жылы 21 маусымда Йорк-минстерде үйленді. Александр жиырма үш жаста еді. Джоанның жасы он бірге таяп қалды. Олардың балалары болмады. Бұл мәселе алаңдататын еді, бірақ неке бұзу Англиямен соғысқа әкелуі мүмкін болғандықтан қауіпті деп саналды. Король Жоанның шотландтық соттағы орны күшті болған жоқ, ол жерде оның енесі, король жесір Эрменгард билік құрған. Алайда оның ағылшын тіліндегі байланыстары оның жеке қасиеттеріне қарамастан маңызды болды. Жоанна 1236 жылдың қыркүйегінде Ньюкасл қаласында және 1237 жылдың қыркүйегінде өзінің ағасы король Генрих III-мен келіссөздер кезінде даулы солтүстік аумақтар бойынша Англияға Александрға еріп барды. Бұл кезде хроникашы Мэтью Пэрис Жанна мен Александр бір-бірінен алыстап кеткенін және Жанна Англияда көбірек уақыт өткізуді қалағанын, ал ағасы Генрих оған қажет болған жағдайда тұруға Йоркширдің Дриффилд және Хантингдонширдің Фен Стэнтон қалаларындағы иеліктерін бергенін айтады. Йорк қаласында Джоанна мен оның қайын қарындасы Прованс Элеонорасы Томас Бекеттің Кентербериядағы ғибадатханасына зыярат етуге келісті. 1238 жылы Джоан ағалары король Генрих пен Ричард Корнуоллдың қолында Хавинг ат Боуэрде қайтыс болды және оның қалауына сәйкес Дорсеттегі Таррант Кроуфорд абатханасында жерленді.
Joan was sought as a bride by Philip II of France for his son. In 1214, however, her father King John promised her in marriage to Hugh X of Lusignan, as compensation for his father Hugh IX of Lusignan being jilted by her mother Isabella. She was promised Saintes, Saintonge and the Isle of Oléron as dowry, and was sent to her future spouse in that year to be brought up at his court until marriage. Hugh X laid claim on her dowry already prior to their marriage, but when this did not succeed, he reportedly became less eager to marry her. On the death of John of England in 1216, queen dowager Isabella decided she should marry Hugh X herself. Hugh X kept Joan with him in an attempt to keep her dowry as well as having the dowry of her mother Isabella released from the English. On 15 May 1220, after an intervention from the Pope and an agreement of the dowry, Joan was sent back to England where negotiations for her hand with Alexander II of Scotland were taking place. Alexander had been in England in 1212, where he had been knighted by her father. It is alleged that King John had promised to give him Joan as a bride and Northumberland as her dowry. On 18 June 1221, Alexander officially settled the lands Jedburgh, Hassendean, Kinghorn and Crail to Joan as her personal income. She and Alexander married on 21 June 1221, at York Minster. Alexander was twenty three. Joan was almost eleven. They had no children. This fact was a matter of concern, but an annulment of the marriage was regarded as risky as it could provoke war with England. Queen Joan did not have a strong position at the Scottish court, which was dominated by her mother in law, queen dowager Ermengarde. Her English connections nevertheless made her important regardless of her personal qualities. Joan accompanied Alexander to England in September 1236 at Newcastle, and in September 1237 at York, during the negotiations with her brother King Henry III over disputed northern territories. At this point, chronicler Matthew Paris suggests that Joan and Alexander had become estranged and that Joan wished to spend more time in England, and her brother King Henry granted her manors in Driffield, Yorkshire and Fen Stanton in Huntingdonshire to reside if needed. In York, Joan and her sister in law Eleanor of Provence agreed to make a pilgrimage to Thomas Becket's shrine in Canterbury. Joan died in the arms of her brothers King Henry and Richard of Cornwall at Havering atte Bower in 1238, and was buried at Tarrant Crawford Abbey in Dorset in accordance with her wishes.
Құрмет көрсету
Генрих III өмірінің соңына дейін Жоаннаның есіне құрмет көрсетуді жалғастырды. Ең қызығы, 1252 жылдың соңында, оның өлімінен кейін он төрт жыл өткен соң, Генрих Жоанның қабіріне мармардан патшайымның бейнесін жасауды тапсырды. Бұл Англиядағы патшайымның алғашқы жерлеу бейнелерінің бірі болды; дәстүр он үшінші ғасырдың басында дамыды, бірақ Элеонора Аквитанияның және Беренгария Наварраның қабірлері Францияда болды. Қазір цистерциан монастырының шіркеуінен ештеңе қалмады, өйткені аббатхана Реформацияға дейін соңғы рет аталды. Аңыз бойынша, ол қазіргі шіркеудің зиратында орналасқан алтын сандыққа жерленген.
Henry III continued to honour Joan's memory for the rest of his life. Most dramatically, in late 1252, almost fourteen years after her death, Henry ordered the production of the image of a queen in marble for Joan's tomb, at a great cost. This was one of the first funerary effigies of a queen in England; the tradition developed in the early thirteenth century, but the tombs of Eleanor of Aquitaine and Berengaria of Navarre were in France. Nothing now remains of the church of the Cistercian nunnery, as the abbey became the last mention of it is before the Reformation. Legend has it that she is buried in a golden coffin located in the graveyard of the current church.