Кіріспе

Жапондық білім беру жүйесінде азшылықтан шыққан (япондық емес) студенттер бар. Жапон мектептерінде ұсынылған ықтимал мәдени және тілдік азшылықтардың толық емес тізіміне мыналар кіреді: басқа азиялықтар, әсіресе корейлер, қытайлықтар, филиппиндіктер, непалдықтар, тайлар, монғолдар және вьетнамдықтар Еуропалықтар Солтүстік американдықтар Латын Америкасы, әсіресе Бразилия және Перу қайта оралғандары екі мәдениетті балалар, олардың ата-аналары бөлек мәдениеттен және / немесе бөлек тілдерде сөйлейтін риукюандықтар Айну халқы Окинауалықтар мен Айнулар жапон тілін білетіндер деп саналады, сондықтан олар тілдік азшылықтар деп саналмайды. Жапонияда көптеген ұрпақтар бойы өмір сүрген корейлер мен қытайлардың ұрпақтары да жапон тілін ана тілі ретінде айтады. Алайда, басқа жапонша сөйлейтін балалар, мысалы, Қытайда өскен, соңғы онжылдықта Жапонияға оралған, Екінші дүниежүзілік соғыстан жапондық жетім балалардың балалары, 1970-ші жылдардың соңынан бастап Жапонияның мектептеріне азшылықтардың элементін енгізді.

Шындық

Жапондық мектептерде жапонша немесе жапонша емес студенттер көп болғанына қарамастан, білім беру жүйесі барлық студенттерді, олардың қабілеттеріне қарамастан, ассимиляциялық модель деп аталатын әдіспен бірдей оқыту үшін жасалған. Жапонияда оқу тоғызыншы сыныпқа дейінгі жапон оқушылары үшін міндетті. Жапондық ата-аналардың барлық балалары мектепке баратын кездері автоматты түрде хабарланады. Алайда Жапонияда тұратын шетелдіктердің балалары туралы хабарлама тек ата-аналары жергілікті қалалық басқармаға балаларын мектепке жатқызуды қалайтынын хабарлаған балаларға ғана беріледі. Нәтижесінде Жапонияда азшылықты тілдерді оқыту міндеті Білім, мәдениет, спорт, ғылым және технология министрлігіне емес, жергілікті мектептерге немесе мектептер кеңестеріне жүктеледі. 1996 жылы MEXT зерттеу тобы: "негізгі тілдерді үйретудің қажеті жоқ" (Vaipae, Noguchi and Santos, 199-б.).

Сандар

Ногучи (Noguchi and Fotos) жапон мектептеріндегі азшылық тілдерінен оқып жатқан оқушылардың саны "1998 жылы 17000-нан асып түсті" деп жазды (15-бет). Бұл студенттердің басым көпшілігі португал, қытай, испан, тагалог, корей, вьетнам немесе ағылшын тілдерінде сөйлейді (түсіп отыру ретімен). Vaipae зерттеген MEXT зерттеуіне сәйкес, Жапонияның мемлекеттік мектептерінде 39 басқа тілдер бар (187 б.). Бұл студенттердің көпшілігі өнеркәсіптік орталықтар мен қалалық аймақтарда шоғырланған; дегенмен, барлық префектураларда азшылық тілдерінен білім алатын студенттер бар. Акитада оқушылардың саны ең аз, ал Гунмада ең көп.

Қажеттіліктер

Бұл балалардың тілдік қажеттіліктері әр оқушыдан әр оқушыға өзгеше, және олар бірқатар факторларға байланысты, соның ішінде: Жапонияда болу ұзақтығы; мектеп алдында, мектеп ішінде және одан кейін жапондықтармен байланыс; Жапон тілі мен жапондық мектеп туралы ата-аналарының өз идеялары; және оларға бірінші тілінде (L1) және жапон тілінде екінші тілінде (L2) мектептерде қол жетімді қызметтер. Камминс пен Суэйн (1986) азшылық тілдерін меңгерген оқушының L2 ортасында L1 тілін қолдауға мүмкіндік бермеу оның тілдік, танымдық, әлеуметтік және психологиялық дамуына елеулі әсер етеді деп дәлелдеді. Cummins & Swain моделі бойынша, екі тілді балаларда екі тілділікті толықтыратын тіл ретінде қарастыру керек. L1 тізбегін қолдау L2 тізбегіне когнитивті көшуге мүмкіндік береді. (Сығыстыру бағдарламаларында керісінше де көрсетілді: көпшілік тілді үйренетін студенттер L2-де бірге оқығандықтан, L1 де айтарлықтай жақсарады.) Алайда, азшылық тілдерінде оқып жатқан студенттер үшін L2 сынып жағдайында, L2 үйрену білім берудің жүзеге асатынын білдірмейді. Мүмкін, мектептерде екі немесе бір тілді оқушылар орнына жартылай тілдік білім беретін оқушылар бір немесе екі тілде оқып-жазуды үйренуі мүмкін. Камминстің (1979) алғашқы зерттеулері L2 ойын алаңында қолдану қабілеті студенттің сыныпта орындау үшін академиялық тілге ие екенін білдірмейді. Сондықтан оқытушылар мен әкімшілер азшылық тілдеріндегі оқушыларға сыныпта көмек көрсету үшін негізгі тұлғааралық коммуникативтік дағдылар (БІЖК) мен танымдық академиялық тіл білімі (КАТБ) арасындағы айырмашылықты белгілеуі қажет. Сонымен қатар жапондық балалар фонетикалық сөз тіркестері (хирагана мен катакана) мен пиктографиялық жазу жүйесі (канджи) бар жазу жүйесін үйреніп алады. Жапон мектептеріне кіретін азшылықтан шыққан оқушылар оқу қабілеті жағынан үлкен кемшіліктермен басталады. Оқушы сөйлеу тілін білудің қажетті базасын білмей, онымен бірге жүруі керек. Кук (1999) былай деп жазады: "Білім берудің негізгі мақсаты - L2 тілін қауіп төндірмейтін етіп, оқушыға пайдасын сезінуге жеткілікті уақыт бойы табандылық танытуға мүмкіндік беру". Алайда, Камминс (Фуджитада келтірілген, 17) былай деп жазады: "[Мектептер] азшылықты білдіретін оқушылардың тілі мен жеке басын жою арқылы қоғамның билік құрылымын көрсетеді, содан кейін олардың мектептегі сәтсіздіктерін туа біткен кемшіліктерге жатқызады".

Мақсаттар

Фуджита (2002) "қайтып келген" балалардың L2 деңгейін сақтаудың мақсаты жоқ деп айтады, өйткені Жапонияда әлі күнге дейін "жапон тілін үйрену мақсаты туралы нақты келісім жоқ. [ ] Қайтып келгендер бір кездері әртүрлілікті енгізу арқылы монолитті жапондық білім беру жүйесінде өзгеріс енгізуге қабілетті деп ойланған, бірақ бұл болған жоқ сияқты ". (Фуджита, 19) Қайтып келген балалардың L2 деңгейін немесе азшылық тілдерін меңгерген оқушылардың L1 деңгейін сақтау мақсаты болмағандықтан, бірнеше мектептерді қоспағанда, суға бату (немесе екі тілділік) жапондық білім беру шындықтары емес. Алайда Жапониядағы азшылық тілдерін меңгерген студенттердің көпшілігі үшін суға батыруы орындырақ (оқу бөлмесіндегі суға батыру туралы қосымша ақпарат үшін Тілге батыруды қараңыз). Қоғам, мектеп және отбасы тарапынан көп тілдік қолдаумен, қайтып келген балалар, кем дегенде, L1 (жапон) арнасына ауыса алады, әр түрлі оңайлықпен және қиындықпен. Жапондық емес студенттер үшін жағдай мүлдем басқаша.

Салдарлар

Ногучи мен Фото (2001) Жапониядағы екі тілділік пен екі тілді білім беруді зерттеді, онда көптеген авторлар мектептердің бірінші тілдің (L1) мәдениетін көрсететінін және мұны азшылық тілде сөйлеген оқушылардың үй тілін, мәдениетін және жеке басын барынша азайтуға бейім екенін айтты. Азшылықтан шыққан оқушылардың үй мәдениеті мен тілін немесе қайтып келген балалардың екінші тілін (L2) елемеу туралы шешімдер азшылықтан шыққан оқушының өз-өзіне қатысты бірқатар проблемаларды тудырады, соның ішінде танымдық даму және тіл білімі. (Ричард, 2001-ші жылды да қараңыз.) Vaipae американдық орта мектеп оқушысын талқылайды, ол мектептен ешқандай тілдік қолдаусыз. Жапонияға келген кезде оқушы екі тілді (испан және ағылшын) және сегізінші сыныпта оқыған. Өкінішке қарай, мектепте жапон тілі екінші тіл ретінде оқытылмайды. Ол былай деп жазады: "Көрініп тұрғандай, ол ағылшын тілінен төмен баға алды, өйткені ол жапон тіліндегі нұсқауларды оқи алмады. Ата-анасы қытай әріптерін оқып, оңай меңгеруге болатын хирагана сөз тіркесін беруді сұрағанмен, [жапон] ағылшын тілі мұғалімі бұл тілдік көмекті беруден бас тартты, егер сынақтар бірдей болмаса, басқа оқушыларға әділетсіздік жасалатынын атап өтті". Жапонияда азшылықты тәрбиелеуде қиындық көріп жүрген Перудің алтыншы сынып оқушысы Вайпае былай дейді: "Менің елде менің жақсы өмірім болды, бәрі менің қалауым бойынша өтеді, мысалы, футбол, волейбол, жүзу, жүгіру, сөйлесу және оқу. Мен бұл салада өте жақсымын, сондай-ақ достарым да көп. Енді мен еш нәрседе де жақсы емеспін". Хиратака, Коиши және Като (Ногучи мен Фотос) жұмысшы ата-аналарымен бірге тұратын Канагавадағы Фудзисава мен оның маңындағы бразилиялық жұмысшылардың балаларын зерттеді. Зерттеуге қатысқан балалардың ата-аналары L1 португал тілінде сөйлейді және жапон тілін білмейтін. Оқушылар оқитын мектептерде L1 тілінде білім алу өте аз. Португал тілі үйде L1 болып қала береді, бірақ португал тілінде оқушылардың өнімділігі әртүрлі дәрежеде төмендеді, басқа нәрселерге байланысты, Жапонияға келу жасы мен ата-анасының қолдауына байланысты. Жапон тілі - мектептің және оны қоршаған қоғамдастықтың тілі. Нәтижесінде балалар португал тілінен жапон тіліне ауысып жатыр. Ата-ана мен бала арасындағы қарым-қатынас күн санап қиындап келеді. Ричард (2001) Жапонияның 3K төменгі жұмыс орындарына біліктілігі жоқ жұмысшыларды қабылдағаны сияқты: кицуи, китанаи және кикенна (ағылшынша, Dirty, Dangerous and Demeaning) мыңдаған шетелдік әйел секс-қызметкерлерді айтпағанда, Жапонияның сондай-ақ осы жұмысшылардың балаларын қабылдауға заңды және моральдық міндеті бар деп мәлімдеді.