Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Lotus 56 - 1968 жылы Индианаполис 500-ге Team Lotus STP-мен бірге қатысқан төрт дөңгелекті жарысқа арналған газ турбинасы бар жарыс машинасы. Морис Филипп оны жобалаған. Үш автокөлік де жарысқа қатысып, кейін жарыстан шығып кетті. Жо Леонардтың машинасы жарыстың аяқталуына сегіз айналым қалғанда ғана алдыңғы орынға шықты. 1971 жылғы Формула 1 маусымында Lotus 56B деп аталатын нұсқасы үш жарысқа қатысқан, бірақ сәл табысқа жеткен. 4WD тұжырымдамасы 1969 жылы Lotus 63 F1 машинасында да қолданылды, ал кене пішіні Lotus 72 жеңімпазының әлем чемпионатының көрнекті ерекшелігіне айналды.
The Lotus 56 was a gas turbine powered four wheel driven racing car, designed by Maurice Philippe as Team Lotus's STP backed entry in the 1968 Indianapolis 500. All three cars entered and retired from the race with Joe Leonard's car expiring while leading just eight laps from the finish. A variant designated the Lotus 56B was entered in three races in the 1971 Formula One season but with little success. The 4WD concept was also used in the 1969 Lotus 63 F1 car, and the wedge shape became a prominent feature of the world championships winning Lotus 72.
Индианаполис 500
Lotus 56 STP Paxton Turbocar-да ("Silent Sam") пайдаланылған ST6 газ турбинасының өзгертілген нұсқасын қолданды, ол 1967 жылы жеңіске жетті. Бірақ машинаның өзі мүлдем жаңа және озық дизайн болды, ол сигараға ұқсамай, ерекше аэродинамикалық кене тәрізді денеге ие болды. Инди 500 жарысын басқаратын USAC турбиналы жарыс машиналарын ауа сору көлемін күрт азайту арқылы шектеуге бағытталған жаңа ережелерді енгізді. Lotus 56-ы төменгі қуаттылығы үшін күрделі аспа дизайнымен, Silent Sam-тің төрт дөңгелекті қозғалтқыш концепциясын сақтай отырып, бірақ жеңіл салмақпен және озық аэродинамикамен қамтамасыз етті. 56-шы модельді әзірлеу Team Lotus үшін қиын кезеңде өтті. Команданың жетекшісі Джим Кларк Германияда Формула 2 жарысында қаза тапты. Оның орнын басқан және команданың бұрынғы серіктесі Майк Спенс Индианаполисте машинаны сынақтан өткізген кезде қаза тапты. Жарысқа үш автокөлік қатысып, оларды Грэм Хилл, Джо Леонард және Арт Поллард жүргізді, Леонард полды иеленді. Өткен жылдан айырмашылығы, STP Paxton Turbocar жарыстағы басқа машиналардан оңай жеңілді, жарыста турбиналы машиналар басқа үздік үміткерлермен салыстырмалы түрде тең болды, олардың көпшілігі турбиналы қозғалтқыштың емес, аэродинамика мен шассидің дизайнына байланысты болуы керек. Хиллдің машинасының дөңгелегі бұзылып, Поллардтың машинасында отын сорғысының қозғалтқыш білігі бұзылып, Леонард бірнеше айналымға дейін жете бастаған кезде оның отын сорғысының білігі де бұзылып кетті. Көп ұзамай USAC турбиналы автомобильдерге қосымша шектеулер енгізді, олар оларды бәсекелестікке алып тастады. Екінші жыл қатарынан STP турбиналы машиналары Инди 500-ге жаңашылдық әкелді және жарыстың аяғына бірнеше айналым қалғанда көш бастаған кезде жеңе алмады. Кейіннен USAC турбиналы автомобильдер мен төрт дөңгелекті қозғалтқышты мүлдем тыйым салды, бірақ Mattel "Lotus Turbine" моделін танымал массалық өндірілген Hot Wheels автомобильдерінің бірі ретінде шығарғандығы ерекше болды. 1969 жылы Арт Поллард Индиге Оффенхаузермен жұмыс істейтін Lotus 56-ны әкелді. Ол төртінші қатарда жолдама алды, бірақ механикалық ақаумен 6 айналымнан кейін ғана тоқтады.
The Lotus 56 used a modified version of the ST6 gas turbine used on the STP Paxton Turbocar ("Silent Sam") that almost won in 1967. But the car itself was an entirely new and more advanced design which introduced a distinctive aerodynamic wedge shaped body rather than a cigar shape. USAC, the governing body of the Indy 500, had implemented new rules aimed at handicapping turbine powered racing cars by drastically reducing the air intake size. The Lotus 56 made up for reduced power with a sophisticated suspension design, retaining the four wheel drive concept of the Silent Sam, but with lighter weight, and advanced aerodynamics. Development of the 56 took place during a difficult time for Team Lotus. Team leader Jim Clark, who had briefly tested the car, was killed in a Formula 2 race in Germany. His replacement and former teammate, Mike Spence, was killed at Indianapolis while testing the car. Three cars were entered for the race, to be driven by Graham Hill, Joe Leonard, and Art Pollard, with Leonard claiming pole position. Unlike the year before, when the STP Paxton Turbocar easily outperformed the other cars in the race, in the race the turbine cars were relatively evenly matched with the other top contenders, much of which must be attributed to aerodynamics and chassis design and not to the turbine engine. Hill's car lost a wheel, Pollard's car suffered a fuel pump drive shaft failure, while Leonard was leading with just a handful of laps to go when his fuel pump shaft also failed. Shortly thereafter, the USAC imposed additional restrictions on turbine cars that essentially removed them from competition. For the second year in a row STP turbine cars had brought innovation to the Indy 500 and had failed to win while leading within a few laps of the end of the race. USAC subsequently banned turbine cars and four wheel drive completely, but it was unusual enough that Mattel produced a model of the "Lotus Turbine" as one of the popular mass produced die cast Hot Wheels cars. In 1969, Art Pollard brought an Offenhauser powered Lotus 56 to Indy. He qualified on the fourth row but retired with mechanical failure after only 6 laps.
Формула бірінші
Колин Чапман 56-ны Инди 500 және Формула 1-де бәсекелесу үшін бір дизайнға ие болу жоспарының бір бөлігі ретінде F1 бәсекелесі ретінде әзірледі. F1 көлігінде алдыңғы және артқы қанаттары және қосымша отын резервуарлары болды. 56B ретінде белгіленген Эмерсон Фиттипальди оны алғаш рет 1971 жылы Брэндс-Хатчте өткен Чемпиондар жарысында жүргізді. Сулы жаттығулар кезінде 56B жолдағы ең жылдам машина болды, бірақ жарыс құрғақ ауа райында өтті және машина ортаңғы алаңнан жоғалды. Сильверстоундағы Халықаралық трофейде Fittipaldi-дің отставкаға кетуіне себеп болған аспаның бұзылуынан бұрын машина бірінші жарыстың үш айналын ғана бастан кешірді. Дейв Уокер кейін Голландия Гран-присінде машинамен жарысты, және жолдан шығып, зейнеткерлікке шыққанға дейін өте ылғалды трассаның бес айналында 22-ден 10-ға дейін өсті. Фиттипальди сол жылы 1971 жылғы Италия Гран-присінде көлікті қайтадан пайдаланды және әлсіз дизайнды 8-орынға жеткізді.
Colin Chapman had developed the 56 as a potential F1 contender, part of his plan to have a single design to compete at both the Indy 500 and in Formula 1. The F1 car had wings front and rear and additional fuel tanks. Designated as the 56B, Emerson Fittipaldi first drove it in the non championship 1971 Race of Champions at Brands Hatch. During wet practice the 56B was far and away the fastest car on the track, but the race was held in dry weather and the car was lost in midfield. At the International Trophy at Silverstone the car only lasted three laps of the first heat before suspension failure forced Fittipaldi's retirement. Dave Walker then ran the car in the Dutch Grand Prix, and had progressed from 22nd to 10th in five laps of the very wet track, before sliding off the road and into retirement. Fittipaldi used the car again in that year's 1971 Italian Grand Prix and managed to bring the fragile design home 8th.
Мұра
Lotus 56 ешқашан жарыста жеңіске жетпегенмен, Джим Холлдың Chaparrals-пен бірге жарыс машиналарында аэродинамиканың маңыздылығын көрсетті және келесі он жыл бойы ашық дөңгелекті жарыс машиналарының қалыптарын қалыптастырды. Шапманның Lotus 72 машинасы дәл осындай кенелі мұрынды пайдаланып, Формула 1 әлем чемпионатында үш рет жеңімпаз атанды.
The Lotus 56, while never winning a race, demonstrated the importance of aerodynamics in racing cars, along with Jim Hall's Chaparrals, and effectively set the mould for open wheeled racing cars for the next ten years. Chapman's Lotus 72 employed the same wedge nose shape and went on to win three world championships in Formula 1.