Кіріспе

L'Église Métropolitaine d'Art de Jésus Conducteur немесе Исаның Митрополиттік Чиркесі, басқаша айтқанда Исаның Митрополиттік Чиркесі, Лидер (және т.б.) ретінде аударылады, француз композиторы және пианисті Эрик Сати құрды.

Тарих

L'Église Métropolitaine d'Art de Jésus Conducteur 1892 жылы Сатидің "Вагнершілдіктің бас діни қызметкері" және Парижде қайта тірілген Розенкрейсерлік (Роза + Круз) сектасының басшысы Сэр Жозефин Пеладаннан бөлініп кеткеннен кейін құрылды. Бұл кезде Сати Кафе де ла Новль Афинада пианист болып, суретшілермен тығыз қарым-қатынаста болды. Сол жылдың басында Сати өзінің алғашқы сәтсіз әрекетімен Академияға өтініш берді де де Гюро. Сатидің розенкрейцерлік сектаға араласуы кейде дау-дамай туғызады. Сектаның "Капелланың меңгерушісі" ретінде әрекет еткенімен, Сати Пеладанның шәкірті екендігі туралы түсінікпен ренжіді. 1890 жылы ол сектаның "ресми музыканты" болды. Оның музыкасы Вагнериандық болмаса да, "мистикалық" және "әдет-ғұрыптық" деп танылды. Кейін Сати өзінің ерекше француз стилі туралы сөз қозғағанда, "сыртқа қымыз қоспай" музыка жазуға деген өз қалауын мәлімдегенін есте ұстаған жөн. L'Église Métropolitaine d'Art de Jésus Conducteur-ді құрғаннан кейін, Сати Parcier''' et Maître de Chapelle немесе Паркнер және часовняның шебері болды, ол өзінің Abbatial Residence-ін 6 rue Cortot-да құрды. Ол әртүрлі жарлықтар мен қауымнан шығаруларды дереу шығара бастады, барлық "адамның бүлінуіне қатысты әділ адамдарды жек көруге арналған зұлымдық жасаушыларды" айыптап, шіркеу ішінде "эстетикалық тәртіпке дәулет білдіретін христиандар" деп танылды. Метрополитендік өнер шіркеуінің жалпы миссиясы Сатидің өз сөздерімен жақсы түйінделеді: "Біз осылайша шешім қабылдадық, ар-ұжданымыздың нұсқауына сәйкес және Құдайдың мейіріміне сенім артып, осы франк ұлтының мегаполисінде, ол көптеген ғасырлар бойы барлық басқалардан гөрі шіркеудің үлкен қызы атағына лайық ғибадатхананы тұрғызуға ұмтылды; Біз оны құтқарушыға лайық ғибадатханаға айналдырамыз, барлық адамдардың жетекшісі және құтқарушысы; Біз оны католикалық сенім мен өнердің осында сақталуы керек, олар оған ажырамас байланысты, өсіп, өркендейді, құдайсыздықтан қорғалады, барлық тазалықта кеңейеді, жамандықтың іс-әрекетінен таза болады ". Le Cœur, VIe VIIe парақшалары, 1893 жылғы қыркүйек қазан. Метрополитендік өнер шіркеуінің түрлі басылымдары олардың батыл, гүлді және толығымен өрнектелген тілдерімен ерекшеленеді, олар псевдо-антик француз тілінде жазылған. Бұл жазбаларда Сати мен оның жақын серіктестерінің өмір салтын көрсететін, жанқиярлық пен кедейліктің құндылықтары мадақталады. Кейде күннің белгілі бір оқиғаларына қатысты түсініктемелер, сондай-ақ "Church News" (Черковные новости) деп аталатын, онда мәңгілік қалаға кейбір шіркеу қайраткерлерінің келуі және "мәзһүр англикандықтардың" "католик сенімінің қолына" оралуы туралы өтініштер қамтылған. Өнер шіркеуінің картулярі Сатидің өз заманының әртүрлі сыншыларына қарсы шабуылдау үшін көлік құралы ретінде қызмет етті. Олардың ішіндегі ең танымалсы - Генри Готье Вилларс, ол Вилли деген атпен танымал, Сатидің қас жауы. 1904 жылы екеуі ұрыс-керіске түсті. Сати Метрополитендік өнер шіркеуінің жалғыз мүшесі болған деп танылады. Алайда, шіркеудің Картулярісінде Франсуа де Паульдің Савойя маршаларының иелері берген үлестері бірнеше рет кездеседі. Исаның жетекшілері туралы соңғы кітап, No. 2 63, 1895 жылдың маусым айында жарық көрді. Ол "атеистерді, тәңірге тіл тигізушілерді, еркін ойлаушыларды, бос даңқты, қатаң яһудилерді, англикан еретиктерін, симониялық масондарды және басқаларды" сөгіп, "қадірлілер үшін және күнәкарларға қарсы дұға" деп аяқталады. Сол жылдың басында Сати екі брошюра жариялаған болатын: Commune qui mundi nefas (24 қаңтар) және Intende votis supplicum (8 наурыз). Сатидің Metropolitan Church of Art арқылы басылымдарын тоқтатуы және 1896 жылы Амброаз Томас қалдырған бос орынға Académie des Beaux Arts академиясына өтініш берудің үшінші сәтсіз әрекеті, кейде Сатидің "Мистикалық кезеңі" деп саналатын кезеңнің аяқталуын және оның аз діни әсерлі эксцентрикті қабылдауының басталуын білдіреді.

Сатидің "Metropolitan Church" дәуіріне байланысты композициялары

Сатидің композициясы кейіннен оның Église Métropolitaine кезеңімен байланысты болды, кейіннен Messe des pauvres ("Кедейлердің мессасы") деп аталды. Құралған кезде (1893 - 1895) Сати оны Grande Messe de l'Église Métropolitaine d'Art деп атаған. Басқа композициялар, мысалы, 15 шілде 1893 жылы жазылған Modéré Сати ғалымдары Messe des Pauvres-қа дайындық жұмыстары ретінде қарастырады.