Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Cino da Pistoia (1270 1336/37) - итальяндық заңгер және ақын. Ол Бартолус де Саксоферратоның университет мұғалімі, Данте Алигьеридің досы және зияткерлік ықпалы болды.
Italian jurist and poet (1270 – c. 1336)
Cino da Pistoia (1270 – 1336/37) was an Italian jurist and poet. He was the university teacher of Bartolus de Saxoferrato and a friend and intellectual influence on Dante Alighieri.
Өмір
Сино Тосканадағы Пистоя қаласында дүниеге келген. Оның толық аты Гвитончино деи Синибальди немесе латыншасы - Синус де Сигибулдис. Оның әкесі Синибальди әулетінен шыққан дворян еді. 1302 жылы Пистоядан жер аударылған ол (Дантеден айырмашылығы) бірнеше жылдан кейін туған қаласына оралып, мемлекеттік лауазымға ие болды. Ол император Генрих VII-ді қолдады және 1313 жылы оның өліміне арнап канцонна жазды. Сино Болонья университетінен заң ғылымында докторлық дәрежесін алды, онда ол Динус де Россониспен оқыды. 1321 жылдан бастап ол Сиенада, Флоренцияда және Перуджада, сондай-ақ жас Боккаччо болған кезде Неаполде заң профессоры болды. Оның екі шәкірті Бартолус (Перуджада) және Франческо Петрарка (Болоньяда) болды. 1334 жылы Пистояның гонфалониері болып сайланды, бірақ ол бұл лауазымға кіріспеді. Сино Пистоядағы Сент-Зенон соборында жерленген.
Cino was born in Pistoia, Tuscany. His full name was Guittoncino dei Sinibaldi or, Latinised, Cinus de Sighibuldis. His father was a nobleman from the House of Sinibaldi. Exiled from Pistoia in 1302, he was able (unlike Dante) to return to his native city after a few years and hold public office. He supported the Emperor Henry VII, and composed a canzone on his death in 1313. Cino received his doctorate in law from the University of Bologna, where he studied under Dinus de Rossonis. From 1321 he was a professor of law, teaching in Siena, Florence and Perugia and also in Naples when the young Boccaccio was there. Two of his students were Bartolus (in Perugia) and Francesco Petrarca (in Bologna). In 1334, he was elected Gonfaloniere of Pistoia, but did not take up the office. Cino is buried in the Cathedral of Saint Zeno in Pistoia.
Шығармалары
Латын заңгері ретінде Чиноның еңбектеріне Lectura in Codicem және аяқталмаған Lectura in Digestum vetus кіреді. Lectura in Codicem (13121314), оның ең маңызды заңдық еңбегі, таза Рим заңын қазіргі заманғы заңдармен және әдет-ғұрып және канондық құқықпен араластырған Юстиниан кодексіне түсініктеме болды, осылайша итальяндық жалпы заңды бастады. Итальян тілінде Чино Гиттоне д'Ареццо мен Петрарка арасындағы лирикалық поэзияның ең көп жазған жазушысы, жиырма канцони, он бір балата және 134 сонеттерден тұратын, тілдің тазалығы мен ырғақтардың үйлесімділігімен ерекшеленетін. Олардың көпшілігі Selvaggia dei Vergiolesi (1310 ж.т.) "De vulgari eloquentia (2.2) " еңбегінде Данте оны итальян тіліндегі махаббат поэттері арасында басты орынға қояды. Оның Дантемен достығы ұзақ уақытқа созылған сияқты, бірақ Терино да Кастельфиорентино, Цино емес (олай ойланған), Дантедің ертедегі "А ciascun alma presa e gentil core" (Vita Nova 3) атты шығармасына жауаптардың бірі болған шығар. 1290 жылы Беатричтің өліміне байланысты Цино канцонна жазды, ал Дантеге тағы алты сонет бар, Цинодан және Дантеден Циноға бес сонет, екі жағдайда алмасуды Данте бастады. Олар, әсіресе, Дантедің жер аударылуының алғашқы жылдары жақын болған көрінеді. "De vulgari eloquentia" шығармасында Данте екеуін "Cynus et amicus eius" деп атаған. Ол өзінің үшінші хатында (1306?) Пистоиялық жер аударылу. 1321 жылы Данте қайтыс болған кезде, Чино "Su per la costa, Amor, de l'alto monte" атты мерекелік өлеңін жазды. Алайда, екі сонет (олардың бірі Шиноның шығармасы емес) бар, олар "Илаһи комедияға" сын көзбен қарайды. Сино - Dolce Stil Novo мен Петрарканың үлкен лирикалық поэзиясы арасындағы байланыс, оның музыкалық ерекшелігі оның өз тәжірибесін болжайды. Оның поэтикалық тілшілеріне Дольче Стиль Новоның арманына таң қалған Гвидо Кавальканти мен Онисто да Болонья жатады. Сино сонымен қатар өзінің оқушысы Джованни д'Андреамен де жақын болды. Песняның ашылуы, "La dolce vista e"l bel guardo soave", Петрарканың (Canz. 70) және бүкіл өлең оттава римамен Боккаччоның Филоколо (5.625) шығармасында қайта жазылған. Петрарка өзінің өліміне байланысты сонет жазды (Canz. 92) қарастырды.
Cino's works as Latin jurist include a Lectura in Codicem and an unfinished Lectura in Digestum vetus. The Lectura in Codicem (1312–1314), his most important legal work, was a commentary on the Justinian Code which blended pure Roman law with contemporary statutes and customary and canon law, thereby initiating Italian common law. In Italian Cino is the most prolific writer of lyric poetry between Guittone d'Arezzo and Petrarch, with a secure surviving corpus of twenty canzoni, eleven ballate and 134 sonnets, notable for purity of language and harmony of rhythms. Most of these are love poems celebrating Selvaggia dei Vergiolesi (d.1310). In the De vulgari eloquentia (2.2) Dante assigns him prime place amongst love poets in Italian. His friendship with Dante appears to have been a long standing one, although it may be that Terino da Castelfiorentino, not Cino (as has been thought), was the author of one of the replies to Dante’s early ‘A ciascun alma presa e gentil core’ (Vita Nova 3). Cino composed a canzone on the death of Beatrice in 1290, and there are another six sonnets to Dante from Cino and five by Dante to Cino, with Dante initiating the exchange in two cases. They seem to have been particularly close during the first years of Dante’s exile. In the De vulgari eloquentia Dante links the two of them in his poetic rolls of honour as ‘Cynus et amicus eius’. He also addresses the third of his letters (1306?) ‘to the Pistoian exile’. On the death of Dante in 1321 Cino wrote the celebratory ‘Su per la costa, Amor, de l’alto monte’. There are, however, two sonnets (one of which is not definitely by Cino) which are critical of the Divine Comedy. Cino is the link between the Dolce Stil Novo and the greater lyric poetry of Petrarch, whose musicality his own practice anticipates. His poetic correspondents include Guido Cavalcanti and Onesto da Bologna, who jibed at the dreaminess of the Dolce Stil Novo. Cino was also close to his fellow student Giovanni d'Andrea. The opening of the canzone, ‘La dolce vista e’l bel guardo soave’, is cited respectfully by Petrarch (Canz. 70) and the whole poem is re written in ottava rima in Boccaccio’s Filocolo (5.62–5). Petrarch also wrote a sonnet on his death (Canz. 92).
Портреттер
Сино - Езра Паундтың "Сино" атты драмалық монологының баяндауышы.
Cino is the narrator of Ezra Pound's dramatic monologue "Cino."