Falernian wine

Кіріспе

Ежелгі Рим шараптарының түрлері Фалерн (Фалерн) - классикалық Рим дәуірінде танымал болған күшті ақ шарап, Лациум мен Кампания шекарасына жақын Фалерн тауының (қазіргі Монте Массико) беткейлерінде Аглианико жүзімінен (және, мүмкін, Грекодан да) өндірілген.

Сипаттамалары

Фалерния шараптарының танымалдылығы артып, ежелгі римдіктер үшін ең жоғары бағаланған шараптардың біріне айналды. 92 жылы жазылған Эпиллионда Силиус Италикус, танымал римдік сенатор, оның шығу тегін біздің заманымызға дейінгі 3 ғасырдың аяғында Фалерн тауында өмір сүрген деп айтылған Фальерн есімді мифтік кедей мен Римдік жүзім шаруашылығының құдайы Либер арасындағы кездейсоқ кездесуге байланысты деп санайды. Өз уақытында "алғашқы өсімдік" немесе "құрымдық шарап" деп саналған, ол Рим әдебиетінде жиі аталып кеткен, бірақ классикалық кезеңнен кейін жоғалып кеткен. Римдіктер үш жүзімдікті (немесе апелляцияларды) таныды: Кауциндік фалерниялық - Фалерния тауының ең биік беткейіндегі жүзімдіктерден; Фаустиандық фалерниялық, ең танымал, қазіргі таулы аймақтардағы жерлерден. Қазіргі уақытта бұл аймақта Рокка ди Мондрагоне және Монте Массиконың жүзімдіктері бар. Фалерн шараптары салыстырмалы түрде жоғары алкогольді құрамында, мүмкін 30 дәлелдеу немесе 15% ABV. Фаустиан Фалернианды сипаттағанда, Плиний Үлкен бұл туралы: "Бұл жалынға тигізгенде жарық алатын жалғыз шарап" деп атап өтті. Жалынды сусындардың ABV кемінде 40% (әдетте > 50%) болуы керек, бұл тек ашыту арқылы ғана қол жеткізілмейді, мүмкін дестилляция қажет. Ол тек қана кеш жиналған жүзімнен жасалды, өйткені қысқа мерзімді мұздату немесе бірнеше рет мұздату нәтижесінде шараптың дәмін жақсартады. Шарап әдетте мадеризацияланып, су ішуге дейін 15 - 20 жыл саз амфораларда толығады. Окистену шарабының түсі зәулім қоңырдан қара қоңырға дейін өзгерді. 37 жылы Варро Res Rusticae-де фалернианның пісіп-жетілуіне байланысты құндылығы артатынын жазды, ал Плиний 121 жылы атақты Opimian жүзімінен фалернианның 60 жылы Испанияда жойқын жорықтары үшін Юлий Цезарьға құрмет көрсету банкетінде қызмет еткенін жазды. Олардың үш түрі бар еді: құрғақ (латынша austerum), тәтті (sweet) және жеңіл (light).

Falernian wine grew in popularity, becoming one of the most highly regarded wines accessible to and consumed by the ancient Romans. In an Epyllion written in c.92 CE, Silius Italicus, a prominent Roman senator, attributed its origin to a chance meeting between a mythic pauper named Falernus, who was said to have lived on Mount Falernus in the late 3rd century BCE, and Liber, the Roman god of viticulture. Considered a "first growth" or "cult wine" for its time, it was often mentioned in Roman literature, but disappeared after the classical period. There were three vineyards (or appellations) recognized by Romans: Caucinian Falernian from the vineyards on the highest slopes of Mount Falernus; Faustian Falernian, the most famous, from land on the central slopes corresponding to the current hilly areas of the town of Falciano del Massico and Carinola di Casanova, owned by Faustus, son of the Roman dictator Sulla; and wine from the lower slopes and plain that was simply called Falernian. The area is now occupied by the modern day vineyards of Rocca di Mondragone and Monte Massico. Falernian was a white wine with a relatively high alcohol content, possibly 30 proof, or 15% ABV. In describing Faustian Falernian, Pliny the Elder alluded to this as he noted "It is the only wine that takes light when a flame is applied to it". A flaming drink requires an ABV of at least 40% (typically >50%) which cannot be achieved by fermentation alone, likely requiring distillation. It was produced from late harvested grapes exclusively as a brief freeze or a series of frosts were said to improve the resulting wine's flavor. The wine was typically allowed to maderise, aging for 15–20 years in clay amphorae before drinking. The oxidation gave the wine a color of amber to dark brown. In 37 BCE, Varro wrote in Res Rusticae that Falernian increased in value as it matured, and Pliny recorded that Falernian from the famed Opimian vintage of 121 BCE was served at a banquet in 60 BCE honoring Julius Caesar for his conquests in Spain. There were three notable varieties: Dry (Latin austerum), Sweet (dulce), and Light (tenue).