Ирландия үкімет актісі 1920: Ұлыбритания парламенті Ирландияны бөлуге қатысты заң қабылдады. Солтүстік және Оңтүстік Ирландия құрылды, бірігу мүмкіндігі қарастырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1920 жылғы Ұлыбритания Парламентінің актісі
UK act of Parliament of 1920
1920 жылғы Ирландия Үкіметі туралы акт Ұлыбритания Парламентінің актісі болды. Актінің толық атауы "Ирландияны жақсы басқаруды қамтамасыз ету туралы акт" еді; ол сондай-ақ төртінші үй басқару туралы заң жобасы немесе (дәл емес) төртінші үй басқару туралы акт ретінде және бейресми түрде Бөлу актісі ретінде белгілі. Акттің мақсаты Ирландияны екі өздік басқару құрылысына бөлу болды: алты солтүстік-шығыс округі "Солтүстік Ирландияны", ал елдің басым бөлігі "Оңтүстік Ирландияны" құрайтын еді. Екі аймақ та Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігінің құрамында қалатын болды және олардың болашақта Ирландия Кеңесі арқылы қайта бірігуі қарастырылды. Акт 1920 жылдың қараша айында британдық парламентте қабылданды, желтоқсанда патшалық бекітілуді алды және 1921 жылдың 3 мамырында күшіне енді. Кішірек Солтүстік Ирландия құрылды, өзін-өзі басқарушы үкіметке ие болды және Ұлыбританияда қалды. Үлкен Оңтүстік Ирландияның көптеген азаматтары мойындамады, олар оның орнына Ирландияның тәуелсіздік соғысы кезінде жарияланған Ирландия Республикасын мойындады. Бұл қақтығыс 1921 жылдың желтоқсанында Англо-Ирландия шартына әкелді. Шартына сәйкес, Ирландия 1922 жылдың желтоқсанында Ұлыбританиядан шығар еді (Солтүстік Ирландияның Ұлыбританияда қалу опциясы болды, ол дереу пайдаланылды) және Ирландия еркін мемлекетіне айналды, ол кейіннен бүгінгі Ирландия Республикасына айналды. Осы акті бойынша Солтүстік Ирландия үшін құрылған институттар 1972 жылы британдық парламент оларды тоқтатқанға дейін жұмыс істеді. Солтүстік Ирландияда әлі де күшінде болған актінің қалған ережелері 1998 жылғы Ұлы жұма келісімінің шарттарына сәйкес жойылды.
The Government of Ireland Act 1920 was an Act of the Parliament of the United Kingdom. The Act's long title was "An Act to provide for the better government of Ireland"; it is also known as the Fourth Home Rule Bill or (inaccurately) as the Fourth Home Rule Act and informally known as the Partition Act. The Act was intended to partition Ireland into two self governing polities: the six north eastern counties were to form "Northern Ireland", while the larger part of the country was to form "Southern Ireland". Both territories were to remain part of the United Kingdom of Great Britain and Ireland and provision was made for their future reunification through a Council of Ireland. The Act was passed by the British Parliament in November 1920, received royal assent in December and came into force on 3 May 1921. The smaller Northern Ireland was duly created with a devolved government and remained in the UK. The larger Southern Ireland was not recognized by most of its citizens, who instead recognized the self declared Irish Republic in the ongoing Irish War of Independence. The conflict resulted in the Anglo Irish Treaty in December 1921. Under the treaty, Ireland would leave the UK (with the option for Northern Ireland to opt out and remain in the UK, which it immediately did) in December 1922 and become the Irish Free State, which would later evolve into today's Republic of Ireland. The institutions set up under this Act for Northern Ireland continued to function until they were suspended by the British parliament in 1972 as a consequence of the Troubles. The remaining provisions of the Act still in force in Northern Ireland were repealed under the terms of the 1998 Good Friday Agreement.
Өмірбаян
XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында Ирландияға шектеулі аймақтық өзін-өзі басқару, яғни «Үй билігі» беру үшін әртүрлі талпыныстар жасалды. 1886 жылғы Бірінші «Үй билігі» туралы заң жобасы Либералдық партияның «Үй билігі» қағидасы бойынша араздасуына байланысты Палаталар палатасында жеңіліске ұшырады, ал 1893 жылғы Екінші «Үй билігі» туралы заң жобасы, Палаталар палатасынан қабылданғаннан кейін Лордтар палатасы вето құқығын қолданды. 1912 жылы Ирландия парламенттік партиясы ұсынған Үшінші «өзін-өзі басқару» туралы заң жобасы 1911 жылғы Парламент Актісі қабылданғаннан кейін вето құқығынсыз қабылдануы мүмкін болды, бұл Лордтардың заң жобаларын ветолау құқығын жойды. Олар тек екі жылға кейінге қалдырыла алатын еді. Ирландияда азаматтық соғыс қаупі сақталып тұрғандықтан, король Георг V 1914 жылдың шілде айында Букингем сарайында конференция шақырды, бірақ ирланд ұлтшылдары мен юнионистерінің басшылары келісімге келе алмады. Ирландиялық ұлтшылдардың (барлық Ирландия үшін «Үй билігін» талап етуі), либералдардың қолдауымен, және консерваторлардың қолдауымен Ирландиялық юнионистердің, Үлстер провинциясының көп бөлігін немесе барлығын құрамынан шығару туралы талаптары бойынша дау-жанжалдар жалғасты. Келісімге жету үшін британ үкіметі түзету жобасын ұсынды, ол Үлстерді Актінің күшіне енуінен уақытша шығаруға мүмкіндік беретін еді; бірақ бұл екі тараптың да қанағаттандыруын қамтамасыз етпеді және Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін жағдай өзгермеді. Ұлыбритания соғысқа қатысқаннан кейін бірнеше апта өткен соң, Акт патшалық мақұлдау алды, ал түзету жобасы тоқтатылды. Дегенмен, 1914 жылғы тоқтату Актісі (сол күні патшалық мақұлдау алған) Еуропалық соғыстың қысқа болады деп күтілген мерзіміне дейін күшіне енуі тоқтатылатынын білдірді.
Various attempts had been made to give Ireland limited regional self government, known as Home rule, in the late 19th and early 20th centuries. The First Home Rule Bill of 1886 was defeated in the House of Commons because of a split in the Liberal Party over the principle of Home Rule, while the Second Home Rule Bill of 1893, having been passed by the Commons was vetoed by the House of Lords. The Third Home Rule Bill introduced in 1912 by the Irish Parliamentary Party could no longer be vetoed after the passing of the Parliament Act 1911 which removed the power of the Lords to veto bills. They could merely be delayed for two years. Because of the continuing threat of civil war in Ireland, King George V called the Buckingham Palace Conference in July 1914 where Irish Nationalist and Unionist leaders failed to reach agreement. Controversy continued over the rival demands of Irish Nationalists, backed by the Liberals (for all Ireland home rule), and Irish Unionists, backed by the Conservatives, for the exclusion of most or all of the province of Ulster. In an attempt at compromise, the British government put forward an amending bill, which would have allowed for Ulster to be temporarily excluded from the working of the Act; this failed to satisfy either side and the stalemate continued until overtaken by the outbreak of World War I. A few weeks after the British entry into the war, the Act received Royal Assent, while the amending bill was abandoned. However, the Suspensory Act 1914 (which received Royal Assent on the same day) meant that implementation would be suspended for the duration of what was expected to be only a short European war.
Ирландиядағы оқиғалар
Ұлы соғыс кезінде ирландия саясаты мүлдем басқа бағытқа бұрылды. 1916 жылғы Пасха көтерілісі, британ үкіметінің одан кейінгі реакциясы және 1918 жылғы міндетті әскери қызмет дағдарысы сияқты бірнеше оқиғалар ирландия саясатының жағдайын өзгертті және «Синн Фейн» партиясының ирландиялық ұлтшылдықтың басты дауысына айналуына себеп болды. «Тәуелсіз, егемен Ирландияны» жақтаған «Синн Фейн» 1918 жылғы жалпы сайлауда аралдағы 105 парламенттік орынның 73-ін жеңіп алды. Оның сайланған өкілдері өздерінің – «Дэйл Эйрейн» парламентін құрды, ол елдің тәуелсіздігін Ирландия Республикасы деп жариялады. «Дэйл Эйрейн» бірнеше отырыстан кейін 1919 жылдың қыркүйегінде Ирландияның лорд-лейтенанты, виконт Френч тарапынан заңсыз деп жарияланды. 1920 жылдың 23 желтоқсанында заң күшіне енген кезде ол Ирландиядағы жағдайдан мүлдем оқсып қалды. Ұлтшылдардың ұзақ жылдар бойы талап еткен өзін-өзі басқару құқығы толық тәуелсіздік (Ирландия Республикасы) талабымен ауыстырылды. Республика армиясы 1920 жылдың соңында өте қиын жағдайға жеткен британдық үкіметке қарсы Ирландияның тәуелсіздік соғысын жүргізіп жатты.
During the Great War, Irish politics moved decisively in a different direction. Several events, including the Easter Rising of 1916, the subsequent reaction of the British Government and the Conscription Crisis of 1918, had altered the state of Irish politics and contributed to Sinn Féin becoming the dominant voice of Irish nationalism. Sinn Féin, standing for 'an independent sovereign Ireland', won 73 of the 105 parliamentary seats on the island in the 1918 general election. Its elected members established their own parliament, Dáil Éireann, which declared the country's independence as the Irish Republic. Dáil Éireann, after a number of meetings, was declared illegal in September 1919 by the Lord Lieutenant of Ireland, Viscount French. When the Act became law on 23 December 1920 it was already out of touch with realities in Ireland. The long standing demand for home rule had been replaced among nationalists by a demand for complete independence (an Irish Republic). The Republic's army was waging the Irish War of Independence against British rule, which had reached a nadir in late 1920.
Лонгтің комитеті және заң жобасын бекіту
1918 жылғы қарашада Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы, 1919 жылғы Париж бейбітшілік конференциясы және 1919 жылғы маусымда қол қойылған Версаль келісімі салдарынан кешігу туды. 1919 жылдың қыркүйегінен бастап, Дэвид Ллойд Джордж басқаратын британ үкіметі, барлық жағдайда Үй билігін іске асыруға міндеттенген кезде, британ кабинетінің Ирландия жөніндегі комитеті, бұрынғы Ульстер одағы партиясының жетекшісі Уолтер Лонг төрағалығымен радикалды жаңа шешімді ұсынды. Лонг екі ирландтық өзін-өзі басқару аймағын құруды ұсынды: Солтүстік Ирландия және Оңтүстік Ирландия, әрқайсысы бір палаталы парламенттермен. Лордтар палатасы ескі заң жобасын өзгертіп, екі палаталы парламенттерді көздейтін жаңа заң жобасын жасады, ол «Оның Әлдестелігі, (Солтүстік немесе Оңтүстік) Ирландия Сенаты және (Солтүстік немесе Оңтүстік) Ирландияның Өкілдер палатасы» құрамынан тұратын болды. 1920 жылдың наурыз айының соңында заң жобасының екінші оқылысындағы дебаттар көптеген ирландтық парламент мүшелерінің бұл ұсыныстардың іске аспайтынын сезінгенін көрсетті. Әр түрлі себептермен Вестминстердегі барлық Ульстер одағының парламент мүшесі (депутаты) заңға қарсы дауыс берді. Олар Ольстердің барлық немесе көп бөлігінің Ұлыбритания құрамында қалуын қалады, ал ұсынылған солтүстік Үй билігі мемлекетін екінші таңдау ретінде ғана қабылдады. Лонг комитеті бастапқыда Ольстердің тоғыз округінің барлығын Солтүстік Ирландияға қосуды талап еткен. Үш Ольстер округі Солтүстік Ирландиядан шығарылатыны белгілі болған кезде, оңтүстік унионистер Ирландияның унионисттік одағынан шығып, Ирландияның болашақтағы бөлінуіне қарсы Унионисттік Анти-Бөліну лигасына қосылды. Заң жобасының қаржылық аспектілерін талқылаудағы едәуір кешігулерден кейін, заң жобасының үшінші оқылысы 1920 жылдың 11 қарашасында көпшілік дауыспен мақұлданды. Заң қабылданған күні Солтүстік-Шығыс Тайроннан депутат Томас Харбисон өзінің сайлау округінде зорлық-зомбылық болатынын болжады: Ирландиялық депутаттардың көпшілігі заң жобасына қарсы дауыс берді, соның ішінде Морис Докрелл сияқты оңтүстік унионистері мен Джо Девлин сияқты националистер. Көптеген ирландтық депутаттар Вестминстерде дауыс бермей, Дэйл Эйранда отырды.
A delay ensued because of the effective end of the First World War in November 1918, the Paris Peace Conference, 1919 and the Treaty of Versailles that was signed in June 1919. Starting in September 1919, with the British Government, now led by David Lloyd George, committed under all circumstances to implementing Home Rule, the British cabinet's Committee for Ireland, under the chairmanship of former Ulster Unionist Party leader Walter Long, pushed for a radical new solution. Long proposed the creation of two Irish home rule entities, Northern Ireland and Southern Ireland, each with unicameral parliaments. The House of Lords accordingly amended the old Bill to create a new Bill which provided for two bicameral parliaments, "consisting of His Majesty, the Senate of (Northern or Southern) Ireland, and the House of Commons of (Northern or Southern) Ireland." The Bill's second reading debates in late March 1920 revealed that already a large number of Irish members of parliament present felt that the proposals were unworkable. For a variety of reasons all the Ulster Unionist Member of Parliament (MP) at Westminster voted against the Act. They preferred that all or most of Ulster would remain fully within the United Kingdom, accepting the proposed northern Home Rule state only as the second best option. The Long Committee originally called for all nine Counties of Ulster to be included in Northern Ireland. When it became clear that three counties of Ulster would be excluded from Northern Ireland, southern Unionists left the Irish Unionist Alliance (dissolved in 1922) and formed the Unionist Anti Partition League in opposition to the impending partition of Ireland. After considerable delays in debating the financial aspects of the measure, the substantive third reading of the Bill was approved by a large majority on 11 November 1920. On the day of the passing of the Act the MP representing North East Tyrone, Thomas Harbison predicted that violence would result in his constituency:
A considerable number of the Irish Members present voted against the Bill, including Southern Unionists such as Maurice Dockrell and Nationalists like Joe Devlin. Most Irish MPs were abstaining from Westminster, sitting in Dáil Éireann.
"Үй билігі" бойынша екі Ирландия
Акт Ирландияны екі аумаққа – Оңтүстік Ирландия мен Солтүстік Ирландияға – бөлді, олардың әрқайсысы өзін-өзі басқаруға бағытталған, бірақ Ұлыбритания Парламентіне ерекше тоғысқан салалардан басқа. Олардың ішіндегі ең маңыздылары – тәж, қорғаныс, сыртқы істер, халықаралық сауда және валютаға қатысты мәселелер. 1920 жылдың қазанында Кернарвон қаласында сөйлеген сөзінде Ллойд Джордж белгілі бір мемлекеттік функцияларды сақтау себебін былай түсіндірді: «Ирландиялық мінез – белгісіз және армия мен флот сияқты қауіпті күштер Императорлық Парламенттің бақылауында болуы тиімдірек». Солтүстік Ирландия «Антрим, Арма, Даун, Фермана, Лондондерри және Тайрон округтері, сондай-ақ Белфаст және Лондондерри парламенттік округтері» деп белгіленді, ал Оңтүстік Ирландия – «аталған парламенттік округтер мен қалаларға кірмейтін Ирландияның бөлігі» деп сипатталды. Солтүстік Ирландия, Ольстердің тоғыз округінің алтауын құрайтын, одақтастардың қауіпсіз көпшілігін қамтамасыз ете алатын ең үлкен аумақ деп есептелді. Бұл, 1918 жылғы Ирландия парламенттік сайлауында Фермана және Тайрон округтерінде Синн Фейн/Ұлттық партиясы (Ирландия парламенттік партиясы) көпшілік дауыс алғанына қарамастан болды. 1921 жылдың 14 желтоқсанында британ премьер-министрі Тирон және Ферманаға қатысты мәжбүрлеу туралы айтқанда, бұл сайлау нәтижелеріне сілтеме жасағаны анық: text= «1920 жылғы Акт қабылданғаннан бері екі округтің көпшілігі Солтүстік Парламентте болудың орнына Оңтүстік көршілерімен бірге болуды қалайтыны сөзсіз. Бұл нені білдіреді? Егер Ольстер жеке қауымдастық ретінде қалатын болса, оларды тек мәжбүрлеу арқылы ұстап тұруға болады. Бұл Ольстер үшін қиындықтар тудыратыны күмәнсіз. Бұл өз үйінің алдындағы, тіпті есігінің ішіндегі қиындықтар болады, олардың барлық механизмдерін усложнит және құрылысқа назар аударудан алды алады. Ол жақсы үкімет, үлгілі үкімет құруды қалайды, бірақ мұндай қиындықтар оның алдында тұрғанда немесе тіпті үйінің ішінде болғанда бұны істей алмайды».
The Act divided Ireland into two territories, Southern Ireland and Northern Ireland, each intended to be self governing, except in areas specifically reserved to the Parliament of the United Kingdom: chief amongst these were matters relating to the Crown, to defence, foreign affairs, international trade and currency. During a speech at Caernarvon (in October 1920) Lloyd George stated his reasoning for reserving specific governmental functions: "The Irish temper is an uncertainty and dangerous forces like armies and navies are better under the control of the Imperial Parliament." Northern Ireland was defined as "the parliamentary counties of Antrim, Armagh, Down, Fermanagh, Londonderry and Tyrone, and the parliamentary boroughs of Belfast and Londonderry", and Southern Ireland was defined as "so much of Ireland as is not comprised within the said parliamentary counties and boroughs". Northern Ireland, amounting to six of the nine counties of Ulster, was seen as the maximum area within which Unionists could be expected to have a safe majority. This was in spite of the fact that in the last all Ireland election (1918 Irish general election) counties Fermanagh and Tyrone had Sinn Fein/Nationalist Party (Irish Parliamentary Party) majorities. Apparently referring to the results of that election, on 14 December 1921 the British Prime Minister spoke of the coercion of Tyrone and Fermanagh: text= There is no doubt—certainly since the Act of 1920—that the majority of the people of two counties prefer being with their Southern neighbours to being in the Northern Parliament What does that mean? If Ulster is to remain a separate community, you can only by means of coercion keep them there Apart from that, would it be an advantage to Ulster? There is no doubt it would give her trouble. It would be a trouble at her own door, a trouble which would complicate the whole of her machinery, and take away her mind from building. She wants to construct; she wants to build up a good Government, a model Government, and she cannot do so as long as she has got a trouble like this on her own threshold, nay, inside her door.
Мемлекеттік жүйе құрылымы
Үкіметтік жүйенің ең жоғасында Ирландияның Лорд-лейтенанты тұратын болды, ол Ирландияның екі өзін-өзі басқару аймағында да монархтың өкілі болар еді. Бұл жүйе отаршылдық конституциялық теорияларға негізделген. Атқару билігі тәжге тиесілі болды және теория бойынша, екі парламенттің біріне де есеп бермейтін еді. Лорд-лейтенант парламенттік қолдауға мұқтаж емес кабинет мүшелерін тағайындайтын болды. Премьер-министр лауазымы қарастырылмады. Мұндай құрылымдар Канада және Австралия сияқты британдық доминиондарындағы теориямен үйлесетін болды, онда билік генерал-губернаторға тиесілі еді және парламентке ресми жауапкершілік болған жоқ. Бірақ шындығында, үкіметтер көптен бері парламенттен сайланып, оған есеп беретін болды. Премьер-министрлік лауазымдары де-факто құрылды. Осындай дамулар Солтүстік Ирландия мен Оңтүстік Ирландияда да күтілуде, бірақ техникалық тұрғыдан Заңмен міндетті емес еді.
At the apex of the governmental system was to be the Lord Lieutenant of Ireland, who would be the Monarch's representative in both of the Irish home rule regions. The system was based on colonial constitutional theories. Executive authority was to be vested in the crown and, in theory, not answerable to either parliament. The Lord Lieutenant would appoint a cabinet that did not need parliamentary support. No provision existed for a prime minister. Such structures matched the theory in the British dominions, such as Canada and Australia, where in powers belonged to the governor general and there was no normal responsibility to parliament. In reality, governments had long come to be chosen from parliament and to be answerable to it. Prime ministerial offices had come into de facto existence. Such developments were also expected to happen in Northern Ireland and Southern Ireland, but technically were not required under the Act.
Сайлау округтері реформасы
Бұл акт 1918 жылғы Орынды қайта бөлу (Ирландия) заңындағы сайлау округтерін, Ұлыбритания Парламентіне сайлау үшін қайта қарастырды. 1918 жылы барлық Ирландия үшін 105 Ұлыбритания депутаты болған орнына, Оңтүстік Ирландиядан 33 Ұлыбритания депутаты және Солтүстік Ирландиядан 13 Ұлыбритания депутаты сайлануға тиіс болды. Сол округтер Оңтүстік Ирландияның Өкілдер палатасына 128 депутатты және Солтүстік Ирландияның Өкілдер палатасына 52 депутатты сайлады. Екі ирланд парламентіне сайлау 1921 жылдың мамыр айында өтті. Ирландия еркін мемлекеті 1922 жылдың 6 желтоқсанында құрылатын болғандықтан, 1922 жылғы Ұлыбританияның жалпы сайлауынан бір айдан кем уақыт өткен соң, Оңтүстік Ирландияда Ұлыбританияның Өкілдер палатасына сайлау өткізілмеді.
The Act revised the constituencies in the Redistribution of Seats (Ireland) Act 1918 for elections to the Parliament of the United Kingdom. In place of the 105 UK MPs for all of Ireland in 1918, there were to be 33 UK MPs from Southern Ireland and 13 UK MPs from Northern Ireland. The same constituencies were to elect 128 MPs to the Southern Ireland House of Commons and 52 MPs to the Northern Ireland House of Commons. Elections for the two Irish parliaments took place in May 1921. No elections were held in Southern Ireland to the United Kingdom House of Commons as the Irish Free State was due to be established on 6 December 1922, less than a month after the 1922 United Kingdom general election.
Ирландияның бірлігі үшін мүмкіндіктер
Бір вице-корольді бөлісумен қатар, Ирландия Кеңесі әр парламенттен 20 мүшеден құралатын болды. Кеңес екі парламенттің ортақ мәселелерін (көлік, денсаулық сақтау, ауыл шаруашылығы сияқты) үйлестіруге тиіс болды. Әр парламент бірдей қаулылар арқылы Кеңеске өкілеттік беруге құқылы болды, Ұлыбритания оның бірыңғай Ирландия Парламентіне айналуын күткен. Кеңестің нақты билігі болған жоқ – Актінің талаптары Кеңестің ақыр соңында бірігуге алып келетін кеңесулерді ілгерілетуіне бағытталған. Кеңес ешқашан отырыс өткізбеді.
As well as sharing the same viceroy, a Council of Ireland was to be composed of 20 members from each Parliament. The Council would co ordinate matters of common concern to the two parliaments (transport, health, agriculture etc). Each Parliament was to possess the ability, in identical motions, to vote powers to the Council, which Britain intended should evolve into a single Irish Parliament. The Council had little real power the provisions of the Act called for the Council to promote consultations which could lead to eventual unity. The Council never met.
Солтүстік Ирландия
Солтүстік Ирландия Парламенті 1921 жылдың маусымында құрылды. Белфаст қалалық үйіндегі ашылу салтанатында король Георг V ағылшын-ирланд және солтүстік-оңтүстік татуласуға шақыру жасады. Дэвид Ллойд Джордж үкіметі, Оңтүстік Африка Одағының премьер-министрі Ян Сматстың ұсынысымен және корольдің ынталы қолдауымен дайындалған сөйлемі, британ үкіметі мен Эмон де Валераның республикалық басшылығы арасында ресми байланыс орнатуға мүмкіндік берді. Бұл сөйлем көбінесе күшін жойғанмен, оны жою мәселесі 1990 жылдарға дейін (1998 жылғы Ұлы жұма келісімінің шарттарына сәйкес) дау тудыратын мәселе болып қала берді.
The Parliament of Northern Ireland came into being in June 1921. At its inauguration, in Belfast City Hall, King George V made a famous appeal for Anglo Irish and north–south reconciliation. The speech, drafted by the government of David Lloyd George on recommendations from Jan Smuts Prime Minister of the Union of South Africa, with the enthusiastic backing of the King, opened the door for formal contact between the British Government and the Republican administration of Éamon de Valera. Though it was superseded in large part, its repeal remained a matter of controversy until accomplished in the 1990s (under the provisions of the 1998 Good Friday Agreement).
Оңтүстік Ирландия
1921 жылғы мамырдағы сайлауда Оңтүстік Ирландияның Өкілдер палатасына сайланған барлық 128 депутат қарсылықсыз сайланды; олардың 124-і, «Синн Фейн» партиясын ұсынып, өздерін TD (Teachtaí Dála, ирланд тілінде – Дэйл депутаттары) деп жариялады және Ирландия Республикасының Екінші Дэйлі ретінде құрылды. 1921 жылғы маусымда Дублиндегі Корольдік ғылым колледжінде (қазіргі Үкімет үйі) Оңтүстік Ирландия Парламентінің салтанатты ашылуына Дублин университетінен сайланған төрт тәуелсіз юнионист депутаты және он бес тағайындалған сенатор ғана келді. Жаңа заң шығару органы жұмысын тоқтатты. Оңтүстік Ирландияға, Ирландия үкіметі туралы заңға дейін болғандай, уақытша Лондоннан тікелей басқару орнатылды. Ирландия еркін мемлекетінің Уақытша үкіметі 1922 жылғы 14 қаңтарда «Оңтүстік Ирландиядағы сайлау округтері үшін сайланған Парламент мүшелерінің отырысында» құрылды. Бұл отырыс Оңтүстік Ирландияның Өкілдер палатасының отырысы ретінде де, Дэйлдің отырысы ретінде де өткізілмеді. Оның орнына, ол Артур Гриффит тарапынан, Англо-ирланд шартына қол қойған «Толық өкілеттілердің ирланд делегациясының төрағасы» ретінде, Шартың талаптарына сәйкес шақырылды. 1922 жылғы маусымдағы сайлаудан кейін Үшінші Дэйл жиналды, ол Ирландия еркін мемлекетінің конституциясын жазу үшін Құрылтай жиналысы ретінде жұмыс істеді. Британдық заң бойынша конституция 1922 жылғы Ирландия еркін мемлекетінің Конституциялық заңымен бекітілді; жаңа мемлекет 1922 жылғы 6 желтоқсанда құрылды.
All 128 MPs elected to the House of Commons of Southern Ireland in the May 1921 elections were returned unopposed; 124 of them, representing Sinn Féin, declared themselves TDs (Teachtaí Dála, Irish for Dáil Deputies) and assembled as the Second Dáil of the Irish Republic. With only the four Independent Unionist MPs, who had been elected for the Dublin University constituency and fifteen appointed senators turning up for the state opening of the Parliament of Southern Ireland at the Royal College of Science in Dublin (now Government Buildings) in June 1921, the new legislature was suspended. Southern Ireland was ruled, for the time being, directly from London as it had been before the Government of Ireland Act. The Provisional Government of the Irish Free State was constituted on 14 January 1922 "at a meeting of members of the Parliament elected for constituencies in Southern Ireland". That meeting was not convened as a meeting of the House of Commons of Southern Ireland nor as a meeting of the Dáil. Instead, it was convened by Arthur Griffith as "Chairman of the Irish Delegation of Plenipotentiaries" (who had signed the Anglo Irish Treaty) under the terms of the Treaty. Elections in June 1922 were followed by the meeting of the Third Dáil, which worked as a Constituent Assembly to draft a constitution for the Irish Free State. For the purposes of British law the constitution was confirmed by the Irish Free State Constitution Act 1922; the new state then came into being on 6 December 1922.
Салдарлар
Шарт Солтүстік Ирландия Парламентіне жаңа Ирландия еркін мемлекетінен ресми түрде бас тарту мүмкіндігін берді, осы мүмкіндікті Солтүстік Ирландия Парламенті 1922 жылдың 7 желтоқсанында пайдаланды (Ирландия еркін мемлекеті құрылғаннан кейінгі күн). Жаңа Ирландия еркін мемлекеті мен Солтүстік Ирландия арасындағы шекараны қайта қарау үшін Ирландия шекара комиссиясы құрылды, бірақ қаржылық жеңілдіктер жасау шартымен ол өзгеріссіз қалдырылды, ал британдық және ирландтық үкіметтері комиссияның есебін жарияламауға келісті. Шекара комиссиясының шешімдерінен аумақтардың ықшамдалуы мүмкін болғандықтан, 1922 жылдың 25 қаңтарында Солтүстік Ирландияның бірінші премьер-министрі Джеймс Крейг: «Біздің Ольстер аймағымызды Ирландия үкіметі заңына сәйкес кемітуге мүмкіндік беретін шекараны қайта қарауға ешқашан келіспеймін» деді. Жаңадан құрылған Солтүстік Ирландия үкіметі Шекара комиссиясына өкіл тағайындаудан бас тартты. Ирландия Кеңесі (барлық Ирландия парламентінің бастапқы нысаны ретінде) үміттелгендей жұмыс істемеді, себебі жаңа үкіметтер 1922 жылдың қаңтарында тиімдірек механизм табуға шешім қабылдады. Ирландия еркін мемлекетінің құрылуына байланысты, британдық парламент 1922 жылғы Ирландия еркін мемлекеті (салдарлы ережелер) заңын қабылдады, ол 1920 жылғы заңмен құрылған Солтүстік Ирландияның үкімет жүйесіне бірқатар өзгерістер енгізді. Ең маңыздысы, Лорд-лейтенант лауазымы жойылып, оның орнына Солтүстік Ирландияның губернаторы лауазымы енгізілді.
The Treaty provided for the ability of Northern Ireland's Parliament, by formal address, to opt out of the new Irish Free State, which as expected, the Parliament of Northern Ireland brought into effect on 7 December 1922 (the day after the establishment of the Irish Free State). An Irish Boundary Commission was set up to redraw the border between the new Irish Free State and Northern Ireland, but it remained unchanged in return for financial concessions and the British and Irish governments agreed to suppress its report. In regards to the possible loss of territory due to the Boundary Commissions findings, on 25 January 1922 James Craig, the 1st Prime Minister of Northern Ireland stated: "“I will never give in to any re arrangement of the boundary that leaves our Ulster area less than it is under the Government of Ireland Act” The newly formed Government of Northern Ireland refused to appoint a representative to the Boundary Commission. The Council of Ireland never functioned as hoped (as an embryonic all Ireland parliament), as the new governments decided to find a better mechanism in January 1922. In consequence of the establishment of the Irish Free State, the British parliament passed the Irish Free State (Consequential Provisions) Act 1922, which made a number of adjustments to Northern Ireland's system of government as set up by the 1920 Act. Most notably, the office of Lord Lieutenant was abolished, being replaced by the new office of Governor of Northern Ireland.
Жою
1920 жылғы Актінің Ұлыбританияда қолданыста қалған соңғы қағидалары Ұлы Жұма келісімінен кейін 1998 жылғы Солтүстік Ирландия заңының шарттарымен күштен шығарылды. Республикада 2007 жылғы Заңнамалық актілерді қайта қарау заңы Актіні Ирландия еркін мемлекетінің Конституциясы оны негізгі конституциялық құқық ретінде алмастырғаннан кейін шамамен 85 жыл өткен соң жойды.
The final provisions of the 1920 Act remaining in force in the United Kingdom were repealed under the terms of the Northern Ireland Act 1998, after the Good Friday Agreement. In the republic, the Statute Law Revision Act 2007 repealed the Act almost 85 years after Constitution of the Irish Free State replaced it as the basic constitutional law.