Кіріспе
Саркоцистис - перзентқоректі паразиттерінің бір туысы. Көптеген түрлері сүтқоректілерді, бауырымен жорғалаушыларды және құстарды жұқтырады. Оның атауы грекше саркс = ет және кистис = көк қуысы деген сөзден алынған. Бұл тұқымның әдеттегі мүшесінің өмірлік циклы екі қоныс түрін, нақты қоныс және аралық қоныс түрін қамтиды. Көбінесе, нақты қожайын - жыртқыш, ал аралық қожайын - оның олжасы. Паразит жыныстық жолмен соңғы қожайынның ішегінде көбейеді, нәжіс арқылы өтеді және аралық қожайынның ішіне түседі. Мұнда ол бұлшықет ұлпасына енеді. Аралық иесін соңғы иесі жегенде, цикл аяқталады. Ақырғы қожайында инфекцияның белгілері байқалмайды, ал аралық қожайында болады. Бұл тұқымға 130-ға жуық түр жатады. Тұқымның таксономиясын қайта қарау жалғасуда, ал қазіргі кезде танылған барлық түрлер бірнеше қожайынды жұқтыра алатын түрлердің әлдеқайда аз болуы мүмкін.
Sarcocystis is a genus of protozoan parasites, with many species infecting mammals, reptiles and birds. Its name is dervived from Greek sarx = flesh and kystis = bladder. The lifecycle of a typical member of this genus involves two host species, a definitive host and an intermediate host. Often, the definitive host is a predator and the intermediate host is its prey. The parasite reproduces sexually in the gut of the definitive host, is passed with the feces, and ingested by the intermediate host. There, it eventually enters muscle tissue. When the intermediate host is eaten by the definitive host, the cycle is completed. The definitive host usually does not show any symptoms of infection, but the intermediate host does. About 130 recognized species are in this genus. Revision of the taxonomy of the genus is ongoing, and all the currently recognised species may be a much smaller number of species that can infect multiple hosts.
Тарих
Бұл организмді алғаш рет Мишер 1843 жылы тышқанда анықтаған. Оның зерттеулері бастапқыда протосты қамтиды деп түсіндірілмеген, ал әдебиетте ол "Мишеров түтікшелері" деп сипаттаған құрылымдар туралы айтылған. Ал ДНҚ-ны оның ұлы Иоганн Фридрих Мишер анықтады. Осыған ұқсас құрылымдар шошқа бұлшық еттерінен 1865 жылы табылған, бірақ 1899 жылға дейін олар аталмаған, содан кейін оларға Sarcocystis miescheriana атауы ұсынылды. Бастапқыда бұл организмдер саңырауқұлақтар немесе алғашқылар екені белгісіз болды. Бұл белгісіздік 1967 жылы электронды микроскоптық зерттеулер олардың Токсоплазма мен Эймерияға қатысты алғашқылар екендігін көрсеткенде шешілді. Өмір циклы 1970 жылға дейін белгісіз болды, сол кезде құс бұлшықеттеріндегі саркоцистерден алынған брадизоиттер сүтқоректілердің өсірілген жасушаларына егіліп, жыныстық сатылар мен ооцистерге дейін дамыған көрінді. Иттерде, мысықтарда және адамдарда ірі қара малдың саркоцистисімен (содан кейін бір ғана түр ретінде қарастырылған, Sarcocystis fusiformis) жүргізілген жұқтыру зерттеулері S. bovicanis, S. bovifelis және S. bovihominis деп аталатын үш морфологиялық жағынан ерекше түрді көрсетті. Бұл және 1972 жылдан кейінгі саркоцистис туралы зерттеулер сол онжылдықта қаралды; және бұл есеп әлі күнге дейін өте пайдалы ақпарат көзі болып табылады.
Өмір циклі
Бұл маймыл кешенді паразиттердің гетероксенді (бірден көп міндетті иесі бар) өмір циклі 1972 жылға дейін белгісіз болды, содан кейін оның түпкілікті және аралық иесінің жыртқыш-жарақшы қатынасы танылды. Қазіргі таңда олардың 60-қа жуығының өмір сүру циклы белгілі. Жалпы алғанда, гаметогония мен спорогония нақтылы қожайынның ішегінде кездеседі, ал шизогония әртүрлі тіндерде пайда болады және саркоцистердің пайда болуы (брадизоидтар мен метроциттер бар) негізінен аралық қожайынның бұлшық еттерінде болады. Кейбір жағдайларда бір ғана түр соңғы және аралық қожайын ретінде әрекет етуі мүмкін. Ооцистер инфекцияланған тұрақты иесінің нәжісімен беріледі. Ооцист спорогонияға ұшырап, екі спороцист пайда болады. Саркоцистистің бұл спороцистері, әдетте, төрт спорозоиттан тұрады және шамамен 1519*810 мкм өлшеміне ие. Саркоцистис оцисталары жұқа қабырғалы және оңай үзіледі. Нәтижесінде нәжістен табылған спороцистер саны таза ооцистерден көп болады. Кейін аралық қожайын жануарлар, мысалы, ірі қара мал немесе шошқалар спороцистерді жұтады. Спорозоидтар денеге шығарылады да, тамырларға көшіп, онда алғашқы екі буын жыныстық емес көбеюге ұшырайды. Бұл айналымдар меронттардың пайда болуына әкеледі. Бұл кезең спороцистерді ішке сіңіргеннен кейін шамамен 15 - 16 күн бойы созылады. Мерозоидтар екінші буын меронттардан шығады және мононуклеарлы жасушаларға кіреді, онда олар эндодиогенез арқылы дамиды. Келесі ұрпақ мерозоидтар артериолаларға, капиллярға, венулаларға және бүкіл денедегі тамырларға қан ағысы бағытында төмен қарай дамиды, содан кейін бұлшықеттердегі соңғы жыныстық емес ұрпаққа айналады. Бұлшықет жасушаларына енетін мерозоидтар метроциттер болып, саркоцистердің пайда болуына түрткі болады. Саркоцистер бір метроцитті құрайтын бір жасушалы денелерден басталады, ал жыныстық емес көбею арқылы көптеген метроциттер жинақталады және саркоцист мөлшері артады. Саркоцист жетілген сайын, шағын, дөңгелек, жұқпалы емес метроциттер брадизоидтар деп аталатын жарты ай тәрізді денелерге (сонымен қатар "брадизоидты мерозоидтар" деп те аталады) әкеледі, олар нақты иесі үшін жұқпалы. Жетілу үшін қажетті уақыт түрге байланысты әр түрлі болады және 2 ай немесе одан да көп уақытқа созылуы мүмкін. Симптомдар пайда болатын түрлерде, олар спороцистерді жұтқаннан кейін 20-40 күн өткеннен кейін және спорозоидтардың дене тамырлары арқылы көшіп-қону кезінде пайда болады. Ауру тіндерінде жіті зақымданулар (одема, қан кету және некроз) пайда болады. Паразиттің сүйек бұлшық еттеріне (миозит), жүрек бұлшық еттеріне (жүрек бұлшық еттері мен сарысудың петехиалды қан кетулері) және лимфа түйіндеріне (одема, некроз және қан кету) бейімделуі. Бұл зақымданулар эндотелий және субэндотелий жасушаларындағы екінші буын меронттардың жетілуімен байланысты. Кейде ұсақ ішек қабаттарындағы мононуклеарлық инфильтрация немесе гиперемия байқалады. Жедел кезеңнен кейін әртүрлі бұлшықет тіндерінде цисталар кездеседі, әдетте патологиясыз. Аралық қожайынды ит немесе адам сияқты түпкі қожайын жеп алғаннан кейін, паразит макрогамонттар мен микрогамонттарды құру үшін ішек ішінде жыныстық көбеюге ұшырайды. Көптеген соңғы хосттар клиникалық белгілер мен симптомдарды көрсетпейді. Макрогамонт пен микрогамонттың бірігуі зиготаны құрайды, ол ооцистке айналады. Ооцист нәжіс арқылы өткізіліп, өмірлік циклін аяқтайды. Жақында екінші өмірлік цикл сипатталды, ол арқылы етқоректілер мен бар нәрін жейтіндер инфекциялық кезеңдерді нәжістерінде өтеді. Бұл материалды жұту жануардың инфекция жұқтыруы мүмкін.
Құстар
Саркоцистерді құстардың бұлшық еттерінде алғаш рет 1865 жылы Кун мәлімдегенмен, құс (Gallus gallus) мен етқоректі (Canis familiaris) қатысатын алғашқы өмірлік цикл 1977 жылға дейін Мундей және басқалар сипаттаған жоқ. 1986 жылы Cerná және Kvasnovská құстарды түпкілікті (солтүстік қазқаз Accipiter gentilis) және аралық (атлантикалық канария Serinus canaria) қоныс тегі ретінде қамтитын алғашқы өмір циклын сипаттады.
Таксономия
Қазіргі уақытта осы тұқымның таксономиясы және оның басқа протозойлық тұқымдарға қатынасы зерттелуде. Қауымдастықтағы туыстарға: Бесновития, Кариоспора, Цистоизоспора, Френкелия, Изоспора, Хаммондия, Гиалоклосия, Ланкестерелла, Неоспора және Токсоплазма жатады. Саркоцистис - саркоцистидтер тұқымдасының ішіндегі ең үлкен тұқымдас. Ол сүтқоректілер, құстар және бауырымен жорғалаушылар сияқты жануарлардың әртүрлі түрлерін жұқтыратын түрлерден тұрады. Frenkelia, бұл отбасындағы тағы бір тұқымдас, кеміргіштерді аралық иесі ретінде және жыртқыш құстарды түпкілікті иесі ретінде пайдаланатын паразиттерден тұрады. Бесновития, Хаммондия, Неоспора және Токсоплазмалар бір кладты құрайды. Бұл клад ішінде Токсоплазма мен Неоспора бауырлас кладтар болып көрінеді. Изоспора да осы кладқа жатады және бұл клад Саркоцистистің бауыры. Френкелия саркоцистиспен өте жақын туыс. Бірнеше молекулалық зерттеулер Frenkelia шынымен Sarcocystis түрінің бір түрі екенін көрсетті. Бұл тұқым Sarcocystis-тен бұлшық еттің орнына мидың ішінде енцистке ұмтылуы негізінде ерекшеленді. Бұл айырмашылық таксономиялық тұрғыдан жарамсыз болуы мүмкін. Бұл тұқымның ішінде бірнеше кладтар анықталды. Олардың ішінде S. dispersa, S. lacertae, S. mucosa, S. muris, S. neurona және S. rodentifelis бар. Френкелиялар да осы кладпен топтасады.
Эволюция
Бұл алғашқы тіршілік иелері сүтқоректілер, құстар мен бауырымен жорғалаушыларда жақсы зерттелген. Олар Afrotheria суперорденінің сүтқоректілерін жұқтырмайды және Xenarthra тек екі түрін жұқтырады. Осы үлгіге байланысты, тұқым Солтүстік жарты шарда сүтқоректілерді жұқтырған бұрыннан бар протозой түрлерінен пайда болған болуы мүмкін. Сонымен қатар, Австралияның бірнеше сумкалы жануарлары да осы тұқымдасқа жұққандықтан, сумкалы жануарлар бұл тұқымдастың бастапқы қожайындары болған болуы мүмкін және паразиттер Солтүстік жарты шарға құстар арқылы тараған. Үшінші ықтималдық - бұл тұқым бастапқыда құстарды жұқтырып, осы қожайынның көмегімен бүкіл әлемге тарады. Өмір циклінің болуының соңғы мүмкіндігі, онда аралық және соңғы хосттар - бауырмалды жануарлар, бұл тұқым бауырмалды жануарлардан пайда болып, одан басқа тұқымдарға таралған болуы мүмкін. Бұл мәселені шешу үшін молекулалық зерттеулер жүргізу керек.
Клиникалық: адам
Саркоцистис инфекциясы саркоспоридиоз немесе саркоцистоз деп аталады. Бұл паразиттің табиғаты туралы бастапқыда түсініспеушілік туындағандықтан, ішектегі организмді бастапқыда Isospora hominis деп атаған.
Эпидемиология
Адамның ішек инфекциясы жиі кездесетін болса да, адамдағы ішек сыртындағы саркоцистоз сирек кездеседі. Қазіргі уақытта хабарланған ең үлкен жасқа 26 күндік сәби мен 75 жастағы ер адам жатады. Ауру жұқтырулар Африка, Еуропа (Германия, Испания және Польша), АҚШ (Калифорния), Орталық және Оңтүстік Америка, Қытай, Үндістан, Тибет, Малайзия және Оңтүстік-Шығыс Азияда тіркелген. Таиланд жұмысшыларының нәжісін тексеру кезінде саркоцистис инфекциясының таралуы 23% -ға жуық екені анықталды, бұл шикі немесе пісірілмеген ет жеуді көрсетеді. Барлық дерттерде симптомдар байқалмаған. Малайяда өлгеннен кейін алынған 100 адамның тілін зерттеуде инфекция деңгейі 21% -ды құрады. Жыныстық айырмашылықтар байқалмады, ал жас аралығы 16 - 57 жас аралығында (орташа 37, 7 жас). 2012 жылы Малайзияда 93 адамға әсер еткен ішекке әсер етпейтін аурудың басталғаны туралы хабарланды. Бірнеше жағдайда саркоцистикалық несбитті аурудың себебі болып расталды.
Тарих
Адамның жұқтыруы туралы алғашқы мәлімет 1868 жылы берілген. Кейіннен бірнеше қосымша есептер жарияланғанымен, бұл алғашқы сипаттамалар түпкілікті деп саналмады. Бұл аурудың тұңғыш жалпыға бірдей мақұлданған нақты сипаттамасын 1894 жылы Барабан мен Сент-Ремь жариялады. Бұл түрді Ривольта 1898 жылы Линдеманнның есімімен атады. Адам бұлшық еттеріндегі кисталар бір ғана түрге, S. lindemanni-ге, ал ішек түрін S. hominis (жедел пісірілмеген сиыр етінен) немесе S. suihominis (жедел пісірілмеген шошқа етінен) деп есептелген. С. lindemanni сипаттамасы қанағаттанарлықсыз деп танылды және ол nomen nudum (тасуреті жоқ атау) деп жарияланды. Қазіргі уақытта екі түрдің адам ішегіндегі инфекцияларды тудыруға қабілеттілігі қарастырылады: S. bovihominis (S. hominis) және S. suihominis. Кейде S. nesbitti-ді қоса алғанда, басқа түрлердің адам ағзасын ішек сыртынан жұқтыратыны туралы хабарланған.
Жұқпаның таралу жолы
Ішек инфекциясы шикі немесе пісірілмеген ет жегенде пайда болады. Ластанған су өте сирек кездесетін адамдағы ішек сыртындағы инфекцияның көзі болуы мүмкін (судың ішек инфекциясының бастауы болуы мүмкін емес), бірақ бұл теориялық мүмкіндік болып қала береді.
Патология
Патология екі түрге бөлінеді: сирек кездесетін инвазивті формасы - васкулит пен миозит, ал ішек формасы - құсу, іштің ауыруы және диарея. Әдетте жеңіл және 48 сағаттан аз уақытқа созылады, ал ішек түрінде кейде ауыр немесе тіпті өмірге қауіп төндіретін болуы мүмкін. Инвазивті түрінде лимфа түйіндері, бұлшық еттер мен кеуде қуысы сияқты көптеген тіндер әсер етуі мүмкін.
Клиникалық белгілері
Еріктілер арасында жүргізілген инфекциялы сиыр етін зерттеулерде симптомдар тамақтанғаннан кейін 3 - 6 сағаттан кейін пайда болды. Бұл ауруларға анорексия, құсу, іштің ауыруы, көтерілу, диарея, құсу, тыныс алудың бұзылуы және тахикардия жатады. Барлық симптомдар уақытша болды және шамамен 36 сағатқа созылады. Екінші серияда, бір аптадан кейін пайда болған және 3 аптадан кейін жойылған іштің ауыруы, көтерілу, іштің сулы болуы және эозинофилия белгілері анықталды. Клиникалық жағдайларда жіті қызба, миалгия, бронхоспазм, қабынулы қабынулар, лимфаденопатия, эозинофилиямен байланысты тері асты түйіндері, эритроциттердің тұнбалану жылдамдығының жоғарылауы және креатинкиназаның жоғары деңгейі байқалады. Симптомдар бес жылға дейін созылуы мүмкін. Сегменттік некротизациялық энтерит бір рет тіркелді.
Диагностика
Ауруды анықтау үшін инфекция жұқтырған бұлшықетті биопсиядан өткізу керек. Саркоцистерді гематоксилин мен эозин арқылы анықтауға болады. PAS бояуы пайдалы болуы мүмкін, бірақ бояудың өзгермелі сіңірілуі жиі кездеседі. Саркоцистермен бірге қабыну жасушалары да кездеседі. Басқа анықтамалар миозит, мионекроз, периваскулярлық және интерстициалдық қабыну, васкулит және эозинофильді миозит.
Емдеу
Инфекция сирек симптомдық болғандықтан, емдеу сирек қажет. Ешбір зерттеу жарияланбаған, сондықтан ем емпирикалық болып қала береді. Миозитке қарсы қолданылатын препараттарға альбендазол, метронидазол және котримоксазол жатады. Симптомдарды жеңілдету үшін кортикостероидтер де қолданылған. Ампролиум мен салиномицин экспериментте жұқтырған бұзаулар мен қозылардың ауыр науқастануын және өлімін болдырмауда тиімді болды. Бұл препараттар әлі күнге дейін адамда сыналған жоқ.
Алдын алу
Етті жеуден бұрын пісіру арқылы инфекцияның алдын алуға болады. Етті жеп болғаннан кейін бірнеше күн бойы -5 °C температурада тоңазытқанда спороцистер жойылады.
Клиникалық: Адам емес
Ірі қара малды жұқтыратын төрт түр танылған: S. bovifelis, S. bovihominis (S. hominis), S. cruzi (S. bovicanis) және S. hirsuta. S. cruzi - ірі қара малдың ауруын тудырушы жалғыз түр. Бұл паразитке байланысты бірнеше клиникалық синдромдар туралы хабарланған: эозинофильді миозит; жүкті сиырлардың түсік жасауы, өлі тууы және өлімі; сондай-ақ, жас сиырлардың некроздық энцефалиті туралы екі жағдай туралы хабарланған. Ірі қара малдың жіті саркоцистозының клиникалық белгілері: анорексия, пирексия (42 °C немесе одан жоғары), анемия, кахексия, палпативті лимфа түйіндерінің ұлғаюы, аса көп сілекей шығару және құйрықтың ұшында түк жоғалту. Қойлар Саркоцистистің төрт белгілі түрінен жұқтырылуы мүмкін: S. arieticanis және S. tenella (S. ovicanis) патогенді; S. gigantea (S. ovifelis) және S. medusiformis патогенді емес. Бұл паразиттермен жұқтыру АҚШ-та жиі кездеседі, тексерілген қойлардың 80% - дан астамы жұқтыру белгілерін көрсетеді. S. arieticanis және S. tenella екеуі де ішек сыртындағы ауруды тудырады. Анемия, анорексия, атаксия және аборттар - негізгі клиникалық белгілер. Инфекцияның салдарынан салқын шалдыққан миозит туралы хабарланған. Қойлардың протозоандық миелоэнцефалиті - бұл аурудың ошақтарында пайда болуы мүмкін танылған синдром. Мұндай жағдайларда әдеттегі патологиялық белгілер - миындағы көп ошақты ақ зат емі мен некрозы, глиальды түйіндер және жеңілден орташаға дейінгі асқынбағыш энцефаломиелит. Диагнозды Саркоцистис эпитоптарын иммуноцитохимиялық бояулайтын протозоан денелерін (12,723,0 мкм) табу арқылы анықтауға болады. Төрт танылған түрлер шошқаларды жұқтырады: S. medusiformis, S. meischeriana (S. suicanis), S. porcifelis және S. suihominis. S. porcifelis шошқалар үшін патогенді, диарея, миозит және сал болып келеді. Жылқыларды жұқтыратын бес түр бар: S. asinus, S. bertrami, S. equicanis, S. fayeri және S. neurona (S. falcatula). Барлығы аттардан соңғы иесі ретінде пайдаланады; трансплаценталық инфекция туралы да хабарланған. S. neurona жылқылардың протозойлық миелоэнцефалитін тудырады. Бұл паразитке әсер ету АҚШ-та жиі кездесетін көрінеді, серологиялық зерттеулер АҚШ-тың орта батысындағы барлық жылқылардың 50-60% -ы оған әсер еткенін көрсетеді. Клиникалық белгілерге жүріс аномалиясы, атаксия, түйіршікпен қимылдау және қимылдау жатады. Бұлшық еттер атрофиясы, әдетте бір жақты, болуы мүмкін. Оқиғалар әдетте ошақтық болып келеді. Ми дің зақымдануы жиі кездеседі. Сонымен қатар, депрессия, әлсіздік, бас ауытқу және тамақ ішудің бұзылуы да байқалады. S. fayeri жылқыда миозит тудыруы мүмкін. Алпаканың (Lama pacos) аталмаған түрге жұқтырылуынан өлімге ұшырағаны туралы хабарланған. Табылған нәтижелерге диссеминацияланған эозинофильді миозит, аборт және гемоабдомен кірді. Миозит қан кетумен, некрозбен және дегенерациямен байланысты болды. Гуанакода S. tilopodi миы тінінің жұқтырылуы туралы хабарланған. S. hemionilatrantis қайыңдарды жұқтырады. Эксперименттік егуден болған өлім туралы хабарланған. Бұл паразиттер құстарды да жұқтырып, үш түрлі клиникалық түрге әкеледі: өпкенің жедел ауруы, бұлшықет ауруы және жүйке ауруы. Белгілері: ұйқысыздық, тыныс алудың қиындауы, құйрықтың қимылдауы, сары түсті нәжіс және кенеттен өлім. Жабайы құстардың бұлшық еттеріндегі кисталардың болуы "бақша көкпек" деп аталады.
Жануарлардағы аурудың таралуы
Саркоцистис инфекциясы жиі кездеседі. Шошқалардағы инфекция деңгейі әр түрлі: Айовада - 18%, Филиппинде - 27%, Испанияда - 43%, Уругвайда - 57%, Үндістанда - 68%. Қойлардағы инфекция деңгейі 90%-дан жоғары. Түйелердің де инфекция жұқтыру жиілігі жоғары. РРНК-ны ПЦР-мен күшейту де қолданылуы мүмкін.
Жасуша қабырғалары
Саркоцист қабырғалары 62 түрде анықталған 24 қабырға түрлерінің түрлерін диагностикалауда пайдалы болуы мүмкін. S. hominis және S. suihominis екеуінің де қабырғалары 10-типті. S. hominis қабырғасының қалыңдығы 6 мкм-ге дейін және ұзындығы 7 мкм-ге дейінгі виллалық шығыңқылардан радиалды жолақпен көрінеді. Оның брадизоидтарының ұзындығы 7-9 мкм. S. suihominis қабырғасының қалыңдығы 4-9 мкм, ұзындығы 13 мкм-ге дейінгі виллалық шығыңқылар бар. Оның брадизоидтарының ұзындығы 15 мкм.
Дифференциалдық диагностика
Гетероксенді және кисталар құрайтын кокцидиялардың басқа бірнеше тұқымдастары белгілі, соның ішінде Бесновития, Цистоизоспора, Френкелия, Хаммондия, Неоспора және Токсоплазма. Байланысты, бірақ моноксенді спораларды құрайтын тұқымдарға Isospora жатады. Диагностикалық материалда осы тұқымдарды Sarcocystis-тен ажырату иммунохимиялық дақтарсыз қиын болуы мүмкін.
Емдеу
Қазіргі кездегі емдер толық қанағаттандырарлық емес. Ампролиум (100 мг/кг, күн сайын 30 күн бойы), профилактикалық тамақтандыру, S. cruzi вакцинацияланған ірі қара малдың ауруын азайтады. Ампролий немесе салиномицинді профилактикалық қолдану экспериментте жұқтырған қойларды да қорғады. Жылқыларда дигидрофолат редуктаза ингибиторларын, мысалы сульфаномидтер мен пириметаминді қолданумен шектелген. Сульфадиазин (20 мг/ кг ауызға) күніне бір немесе екі рет жиі қолданылатын дәрілік препарат болып табылады. Сондай-ақ, жұқтырған жылқыларға пириметаминді ауызша тәулігіне бір рет, 120 күн немесе одан да ұзақ уақыт бойы, 1,0 мг/кг мөлшерінде беруге болады. Диклазурил, тольтразурил және басқа кокцидиостатиктер ЭПМ емдеу үшін тексерілуде.
Егу
Қазіргі уақытта вакцина жоқ. Эксперименттік егулер кезінде шошқаларда тұрақты иммунитет пайда болады, сондықтан вакцинаны қолдануға болады.
Үй иесі мен паразиттің арасындағы қатынастар
Паразиттің өмір сүру циклы әдетте жыртқыш пен олжаны қамтиды. Бір түр бірнеше жыртқыш немесе жыртқыш жануарларды жұқтыруы мүмкін. Кем дегенде 56 түрде түпкі және аралық қожайын белгілері белгілі. Көптеген түрлер танылған қожайындарының есімдерімен аталады. Белгілі қожайын паразиттерінің тізімі Саркоцистис: қожайын паразиттерінің тізімі деген беттен табуға болады.