Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Луис Сальвадор Эфраин Салазар Арруэ:Луис Сальвадор Эфраин Салазар Арруэ (; 22 қазан 1899 - 27 қараша 1975), Саларруэ (оның тегі) деп аталатын, Сальвадор жазушысы, ақыны және суретшісі. Солсонатте бай отбасында туылған Саларруэ 1916 жылдан 1919 жылға дейін Вашингтондағы Коркоран өнер мектебінде суретші ретінде оқыды. Содан кейін ол Сальвадорға оралып, 1922 жылы өзімен бірге сурет салушы Зели Лардеге үйленді, олармен үш қыз туды. 1920 жылдардың аяғында ол маңызды сальвадорлық зиялы Альберто Масферрерге тиесілі "Патрия" газетінде редактор болып жұмыс істеді. Газеттегі бос орындарды толтыру үшін Саларруэ отыз жылдан кейін Cuentos de Cipotes ("Балалар әңгімелері") деп жиналған қысқа әңгімелер сериясын жазды. Бұл және Cuentos de Barro ("Сырақты әңгімелер") әңгімелер Саларруэдің ең танымал және тұрақты шығармасы болды, ол Сальвадордағы ауыл өмірінің идеалданған нұсқасын бейнеледі және оны Латын Америкасының жаңа толқынының негізін қалаушылардың бірі етті. фольклорлық әңгіме (narrativa costumbrista). Алайда, Саларруэдің "Cuentos de Barro" кітабындағы әңгімелер Саларруэдің әдеби жетістіктері екенін білетін оқырмандар аз. Ол стандартты емес, өте өнерлі тіл мен стильді жұмсақ қолдану арқылы оқырмандарға Сальвадордың диктатор президенті генерал Максимилиано Эрнандес Мартинес 1933 жылы жасаған қанды қырғынды еске түсіре алды, билік Саларруэдің сол көшбасшыны жамандауын түсіндіруге мүмкіндік бермеді. Саларруэ 1947 жылдан 1951 жылға дейін дипломатиялық қызметтерде өз елінің өкілі болған кезде АҚШ-та өмір сүрді. Ол Сан-Сальвадордың маңында Лос-Планес-де-Рендерос қаласында қайтыс болды және Cementerio de los Ilustres ("Ардақты азаматтардың зираты") жерленген.
Luis Salvador Efraín Salazar Arrué (October 22, 1899 – November 27, 1975), known as Salarrué (a derivation of his surnames), was a Salvadorian writer, poet, and painter. Born in Sonsonate to a well off family, Salarrué trained as a painter at the Corcoran School of Art, in Washington, D. C., from 1916 to 1919. He then returned to El Salvador and, in 1922, married fellow painter Zélie Lardé, with whom he had three daughters. In the late 1920s he worked as editor for the newspaper Patria, owned by Alberto Masferrer, an important Salvadoran intellectual. To fill in blank spaces in the newspaper, Salarrué wrote a series of short stories which were collected thirty years later as Cuentos de Cipotes ("Children's Stories"). These and the stories in Cuentos de Barro ("Tales of Clay") became Salarrué's most popular and enduring work, reflecting an idealized version of rural life in El Salvador and making him one of the founders of the new wave of Latin American folkloric narrative (narrativa costumbrista). However, few readers understand that the stories in Cuentos de Barro were an ingenious literary feat of Salarrué. By disguising through a subtle use of a non standard, highly inventive language and style, he was able to recall to readers a bloody massacre carried out by the Salvadoran dictator president, General Maximiliano Hernandez Martinez in 1933, without the authorities being able to interpret Salarrué's defamation of that leader. Salarrué lived in the United States from 1947 to 1951 while representing his country in diplomatic posts. He died in Los Planes de Renderos, near San Salvador, and is buried in the Cementerio de los Ilustres ("Cemetery of Distinguished Citizens").
Балалық шағы мен жастық шағы
XIX ғасырда Алехандро Арруэ Хименес (Латын Америкасының әртүрлі елдерінде жұмыс істеген Баск елінің педагогы) Сальвадордың Сенсуттепеке қаласында туылған Люсия Гомеске үйленді. Одан көптеген бала туылды, олардың арасында Луз және Мария Тереза болды. Олардың әрқайсысының әдеби мамандығы бар еді, бірақ бұл Луз, Мирандадан кейін, отбасы Сальвадорда тұрған кезде, журналист Роман Майорга Ривастың "Гирналда Сальвадорна" поэзия антологиясына кіруіне қол жеткізді. Осы аралықта Мария Тереза абыройлы отбасынан шыққан, жас музыкант Хоакин Салазар Ангулоға үйленді. Алайда, әр түрлі себептермен, бұл қарым-қатынас өркендемеді, бұл жас ананы балаларын, Хоакин мен Луис Сальвадор Эфраинді жалғыз бағуға мәжбүр етті. Соңғысы Ел Можон ауданында орналасқан отбасылық иемденуде дүниеге келді, ол ішінара Сонзакате муниципалитеті үшін Sonsonate қалалық аймағына айналды. Кейінгі жылдары Салазарлар отбасы жақын туыстарынан көмек алса да, қаржы жағынан қиындыққа ұшырады, өйткені олардың сыйлы ата-бабалары оларға жақсылық жасады. Луис Сальвадордың балалық шағы Сонсонаттың табиғи тропикалық сұлулығымен қоршалған. Ол қатал ойындардан тартыншақ әрі алыстаса да, әңгімелер ойлап табу қабілетімен ерекшеленді. Сегіз жасында анасының қаржылық қиындықтары оны көшіп кетуге мәжбүр етті; осы себепті жас Луис Сан-Сальвадордағы үйі мен Санта-Текла арасында кезектесіп, оның туған ағалары Нунес Арруэмен бірге тұратын. Олардың бірі Тоно Салазар, кейін белгілі карикатурист болды. Олардың тіршілігін қамтамасыз ету үшін Луистің анасы тігінші болып жұмыс істеді және өзінің киім тігу академиясын сатып алды. Тоно сол жылдары өзінің туысы туралы сипаттама берді: Оның көркемдік қызметі 11 жасында, Роман Майорга Ривастың "Диарио де Сальвадорда" (Сальвадор газетінде) жазған шығармаларының бірі жарияланған кезде, көрініс тапты. Бұл жетістік оған сәттілік әкелген жоқ , өйткені ол Нунез Арруэ отбасының үйіне жиі келетін жергілікті зиялы қауыммен араласқан болуы керек .
In the 19th century Alejandro Arrué Jimenez (an educator from Basque Country who had worked in various Latin American countries) married Lucía Gomez, native of Sensuntepeque, El Salvador. The marriage engendered many children, Luz and María Teresa among them. They each had literary vocations, but it was Luz, after Miranda, when the family resided in El Salvador, who attained inclusion by the journalist Román Mayorga Rivas in the anthology of poetry "Guirnalda Salvadoreña." Meanwhile, María Teresa married Joaquín Salazar Angulo, a budding musician from an honorable family. However, for various reasons, the relationship did not prosper which obligated the young mother to provide for her children, Joaquín and Luis Salvador Efraín, alone. The latter was born on a family estate situated in the El Mojón district that would become, in part, the urban zone for the municipality of Sonzacate, in Sonsonate. In the following years, the Salazar family lived in financial hardship even though they received help from close family members since their respected ancestry favored them. The childhood of Luis Salvador transpired surrounded by the natural tropical splendor of Sonsonate. Although timid and distant with regards to rough and tumble games, he was set apart for his ability to invent stories. When he was eight his mother's financial difficulty forced her to move; for this reason young Luis alternated between his home in San Salvador and Santa Tecla where he lived in the same residence as his cousins Núñez Arrué, of whom one was Toño Salazar, later a renowned cartoonist. For their sustenance Luis's mother worked as a seamstress and acquired her own dress making academy. Toño gave a description of his cousin in those years:His artistic vocation was already manifest at the age of 11 when one of his compositions was published in the Diario de El Salvador (Newspaper of El Salvador) by Román Mayorga Rivas. The achievement was not luck given that he must have associated with local intellectuals that frequented the house of the family Núñez Arrué .