Кіріспе

Бразилиялық футболшы Неймар - Сербияның Белград қаласының бір ауданы. Ол Белградтың Врачар муниципалитетіне қарасты.

Атауы

Елді мекен бастапқыда Котеж Неймар деп аталды. Котеж - бұл француз коттеджінің серб тіліндегі нұсқасы, жеке тұрғын үйлердің қала маңындағы қонысы. Неймар - бұл ауданның жері салынған құрылыс қоғамының атауы. Неймар сөзі - құрылысшы немесе тасшы дегенді білдіреді және араб тіліндегі мимар сөзінен түрік тілі арқылы серб тіліне енген.

Орналасқан жері

Неймар Белград қаласының оңтүстік-шығысында, муниципалитеттің оңтүстік-батыс бұрышында орналасқан. Ол Врачар төбесінің оңтүстік-шығыс беткейін алып жатыр, ол Мокролуски потк (қазіргі тас жол) және Чубурски потк (қазіргі Оңтүстік бульвар) өзендерінің бұрынғы аңғарларына түседі. Ол солтүстікте Врачар, солтүстік-шығыста Чубура (Градич Пейттонның шағын ауданы) және шығыста Автокомандамен шектеседі.

Тарих

Чубурадан Чубурский потк аңғарына дейінгі (қазіргі Оңтүстік бульвар) адам тұрмайтын беткей 1906 жылы қаланың құрылыс жоспарларына енгізілген. Ол кезде ол көбінесе саудагер Панта Тадичке тиесілі егістік, бау-бақшалар мен жүзімдіктермен қамтылған. Бірінші нормативтік жоспар, оның ішінде ұсынылған көшелердің орналасуы, 1907 жылдан бастап, жер 1908 жылы бөлінген. Ол арам көшелер, екі алаң және оңтүстік-шығыс бөлігінде парк жоспарлаған. "Неймар" құрылыс компаниясы 1919 жылы құрылды және 1920 жылы олар Тадичтен жерді сатып алды. Көршіліктің алғашқы жоспарларын 1921 жылы Веналық сәулетшілер Эмиль Хоппе, Отто Шонтал және де, барлығы Отто Вагнердің шәкірттері жасаған. Қала әкімшілігімен бірнеше келіспеушіліктерден кейін, жоспар ақыры 1924 жылы 12 маусымда бекітілді. Сатып алушылар сәулетшілерді өздері таңдаған болса да, олар көршіліктің бастапқы жоспарында белгіленген ережелерді ұстануға тиіс еді. Олар "Неймар" компаниясымен келісімшарт жасаса да, бұл жағдайда жеңілдікке ие болды. Меншік иелері өздерінің виллалары үшін ең танымал серб сәулетшілерін жалдады, оның ішінде Бранко Таназевич, С.Р., Милан Злокович, С.Р.] және Момир Корунович. Ол тек аулалы виллалардан тұратындықтан, Неймардың толықтай дамуына біраз уақыт кетті, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде ол Белградтың ең әдемі маңайларының бірі деп танылды. Қала орталығы Кнежев-Помник-Неймарға тікелей қоғамдық көлік автобусы бар. Неймар - тұтас тұрғын үй ауданы. Көршілікті қаланың көлік қатынасы үшін ең маңызды көшелер, мысалы, Бостандық бульвары (батыс), Оңтүстік бульвар және автомобиль жолы (оның ішінде Автокоманда алмасуы, екеуі де оңтүстікке) шектеседі, бірақ өзі қысқа, тар көшелердің желісін білдіреді. 1990 жылға дейін көршілік өзінің ескі сәулеті (негізінен қысқа ғимараттар мен аулалы отбасылық үйлер) сақталған, бірақ содан бері бірнеше блоктарда қазіргі заманғы кешендер салынған. Көршілігінде "Светозар Маркович" бастауыш мектебі бар. 1950 жылы "10-сыныптың сегізінші сынып мектебі" деп құрылған, 1951 жылы қайта аталды. Қазіргі ғимарат арнайы осы мақсатта салынғанға дейін мектептің тұрақты ғимараты болмаған және 1954 жылы 20 қазанда ашылған. Мачванская көшесінің бөлшектірілген бөлігі Моме Капора көшесі деп аталды, бұл жазушы, суретші және Белград хроникашысы Момо Капор құрметіне берілді. Бұрынғы көшедің екі бөлігін және үшінші Тамнавская көшесін байланыстыратын шағын алаң Момо Капор платосына бейімделген. 28 - ші күні граниттен жасалған алаң ашылды. 2016 жылдың желтоқсаны, және ашық мәдени сахна ретінде қызмет етеді. Көршіліктің орталық бөлігінде саябақ бар. Бұрын Неймар паркі деп аталатын бұл саябақ бүгінде ресми түрде Елена Шантич паркі деп аталады. 2019 жылы Сербия ғылымдар және өнер академиясының мүшесі, архитектор Бранислав Митрович "карикатуралық сәулет, әдепсіз жинақтар және стильді ақымақтық" Неймардың бір кездері сыйлы тұрғын үй маңындағы Сенжак пен Дединье сияқты хаосқа айналдырды деп мәлімдеді. Бір кезде бұл аудан заңмен қорғауға алынды. Бұл қорғау 2020 жылдың желтоқсанында аяқталды, ал қорғаудағы вакуумды кейбір инвесторлар виллалар бар жерлерді сатып алуға және құрылыс рұқсаттарын алуға асықты. Азаматтар топтары Врачар төбесінің барлық Неймар беткейін Котеж Неймар атауымен толық қорғауға шақырды. 2021 жылдың сәуірінде қаладағы Мәдени ескерткіштерді қорғау институты Неймарды мәдени ескерткіш деп жариялауға қатысты маусымға дейін шешім қабылдайтыны туралы хабарланды. Бұл болған жоқ, және ескі виллаларды бұзу жалғасты, немесе рұқсатсыз, тексерулермен, бұзылған кезде жұмыстарды тоқтату, оларды бірнеше сағат ішінде тез бұзған, немесе тіпті қорғауды бағалау процесінде тұрған үйлерді бұзған.

Әкімшілік

1952 жылы Белград әкімшілік тұрғыдан муниципалитеттерге бөлінген кезде, Неймар қаланың муниципалитеттерінің бірі болды, 1953 жылғы санақ бойынша оның халқы 28 885 адам болды. 1957 жылы 1 қаңтарда ол Источни Врачар муниципалитетімен және Теразие муниципалитетімен біріктіріліп, қазіргі Врачар муниципалитеті құрылды. Кейін Неймар жергілікті қоғамдастық (mesna zajednica) ретінде ұйымдастырылды, бұл Врачардың ішкі муниципалды бірлігі. Неймардың жергілікті қоғамдастығы 2000 жылдардың аяғына дейін болды, содан кейін Врачар муниципалитеті жергілікті қоғамдастықтарды жойды. 1990 жылдары Францияның Rozman жергілікті қоғамдастығы Неймарға қосылды. Неймардың халқы сол кезеңде 1981 жылы 8 205 адам (14 493 адам Франс Розманмен бірге), 1991 жылы 7 186 адам (12 800 адам) және 2002 жылы 12 058 адам болды.

Нови-Наймар

"Неймар" компаниясы 1930 жылдардың басында Чубурский құмырасының оң жағалауын заманауи урбанизациялау жоспарын да жасады. Бұл қазіргі Южный бульвар мен Gospodara Vučića арасында орналасқан бұл көршілікті Нови Неймар (Жаңа Неймар) деп атады. Ол Неймардың өзі сияқты қала маңындағы бақ қаласы немесе бақ кварталы ретінде қарастырылды. Жоба жүзеге аспады. Ескі, кішкентай үйлер, негізінен, екінші дүниежүзілік соғыстан бері Южный бульвар бойындағы биік ғимараттармен алмастырылды. Қазіргі уақытта Врачар муниципалитеті ең оңтүстік бөлігін құрайтын аудан 1981 жылы 6,288 және 1991 жылы 5,614 тұрғыны бар Франк Розманның жергілікті қоғамдастығы ретінде ұйымдастырылды, ол Неймарға әкімшілік түрде қосылғанға дейін. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан жаңа шіркеу аяқталмай қалды, тек ғимараттың қабырғалары мен қоңырау шалу ғимаратының бірінші деңгейлері аяқталды. Соғыстан кейін жаңа коммунистік билік оны негізінен тартып алды. Ол зауыттардың қоймасы ретінде пайдаланылды, бірақ жақсы акустикаға байланысты оны Белград радиосы музыка шоуларын жазу үшін қолданды. Жастар арасында шіркеуде қызмет етуге деген қызығушылықтың төмендеуіне байланысты 1982 жылы Аспенсиандар шіркеуден кетіп қалды. Католиктер шіркеуді басып алып, 50 жылдан кейін 1987 жылы шіркеу құрылысын жалғастырды. Жаңа шіркеу 1988 жылы Бельградтың Рим-католик архиепископиясының соборы деп жарияланды. Монастырь мен оған іргелес көмекші ғимараттар Капистраноның қасиетті Иоаннның үйіне айналдырылды. 2000 жылы жаңа монументальді құбырлы орган орнатылды. 2001 жылдан бастап соборда жыл сайын "Диас органорум" атты халықаралық музыка фестивалі өтеді. Жаңа шіркеудің ішкі бөлмесі аралас католиктік-православ стилімен боялды, кейде "Белградтағы Шығыс пен Батыстың шатастыратын кездесуінің суреткерлік көрінісі" деп сипатталады. Мәриям екі дәстүрде де, православиеде төменгі бөлімде және батыс мариялық иконографияда жоғарғы бөлімде ұсынылған. Оның айналасында католиктер мен православиелік әулиелер, соның ішінде серб шіркеуінің атасы, әулие Сава бар. Француздық аспанға көтерілушілердің қалдығы ретінде ескі қоңырау шалу мұнарасының үстіндегі айқышқа Галлия әтешінің бейнесі қойылған. Киелі Иоанн Капистрано, оның есімі монастырьға берілген, 1456 жылы Белградты қоршау кезінде қаланың сәтті қорғанысына қатысқаны үшін таңдалды. Ол крестшілерден тұратын жасаққа жеке өзі басшылық етті және Осман түріктеріне қарсы бүкіл Еуропалық крест жорығын қатты ұстанды.