Dimitrie Gusti

Кіріспе

Румын социологы, этнологы, тарихшысы және волонтер философы Димитрие Густи (; 13 ақпан 1880 жыл 30 қазан 1955 жыл) - румын социологы, этнологы, тарихшысы және волонтер философы; Яссы және Бухарест университеттерінің профессоры, 1932-1933 жылдары Румынияның білім министрі қызметін атқарды. Гүсті 1919 жылы Румын академиясының мүшесі болып сайланды, 1944-1946 жылдары оның президенті болды. Ол Румынияның жаңа социология мектебін құруға басты үлес қосты. Ол шаруалар партиясының, кейіннен ұлттық шаруалар партиясының көрнекті мүшесі болды.

Өмірбаян

Яши қаласында туған ол Яши университетінде әдебиет оқып, Берлиндегі Линден университеті мен Лейпциг университетінде философия ғылымы бойынша докторлық дәрежесін алды (1904). 1905 жылы Линден университеті (Universität unter den Linden) -де әлеуметтану, құқық және саяси экономиканы зерттей бастады. Густи 1910 жылы Яс университетінің ежелгі тарих, этика және социология кафедрасына тағайындалды және жаңа румын социология мектебін құруға негізгі үлес қосқандардың бірі болды. 1920 жылы Бухарестке көшіп келіп, Бухарест университетінің Социология, этика, саясат және эстетика кафедрасының философия және әдебиет факультетінде профессор болып жұмыс істей бастады. Оның дәрістері академиялық қоғамдастық арасында қызығушылықтың ошағына айналды және ол экстремалды оңшыл Мирча Вулканеску, коммунист Мирон Константинеску, австромарксист Генри Х. Сталь және солшыл суретші Лена Константе сияқты әртүрлі ортадан шыққан және саяси көзқарасты студенттерді тартты. Бухарест социология мектебінің және бірнеше институттардың негізін қалаушы, ол 1925-1948 жылдар аралығында румын ауылдарын зерттеуді және оның нәтижелерін егжей-тегжейлі монографиялар түрінде жариялауды басқарды, бұл жұмыста оған Георге Владеску Ракоаса мен Шталь көмектесті. 1936 жылы Гюсти Сталь және Виктор Ион Попамен бірге Бухаресттегі ауыл мұражайын құрды, ол қазір оның есімін алып жүр. 1932 жылдың 9 маусымынан 1933 жылдың 13 қарашасына дейін Александру Вайда Воевод пен Иулиу Маниу кабинеттерінде қоғамдық нұсқау, діни істер және өнер министрі болды. Ол 1938 жылдан кейін Ұлттық шаруалар партиясынан кетіп, король Кароль II-нің авторитарлық режиміне қарсы тұру шешімімен келіспей, жаңадан құрылған Ұлттық қайта өрлеу майданымен ынтымақтасты. Нәтижесінде, оған фашистік темір гвардияның көтерілуі (1940 жылдың соңында Ұлттық легионерлік мемлекет құрылды) қауіп төндірді; Легионерлік көтеріліс пен гвардияның жеңілісінен кейін ол Conducător Ion Antonescu-ға құттықтау жеделхатын жіберді. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Густи жаңа коммунистік үкіметпен ынтымақтастық туралы ұсыныс жасады. Ол Кеңес Одағының ішінде ресми рәсімдерге қатысуға шақырылды және ARLUS мүшесі болды. 1955 жылы Бухарест қаласында қайтыс болды.

Born in Iași, he began studying Letters at the University of Iași before moving on to the Universität unter den Linden in Berlin and the University of Leipzig, where he studied and completed a doctorate in Philosophy (1904). In 1905, he began the study of Sociology, Law, and Political economy at the Universität unter den Linden. Gusti was appointed to the Department of Ancient History, Ethics, and Sociology of the University of Iași in 1910, and was one of the main contributors to the creation of a new Romanian school of sociology. He moved to Bucharest in 1920, and began work as a professor at the University of Bucharest, in the Department of Sociology, Ethics, Politics, and Aesthetics of the latter's Faculty of Letters and Philosophy. His lectures became a center of interest inside the academic community, and he attracted students with diverse backgrounds and political convictions, such as the far right Mircea Vulcănescu, the communist Miron Constantinescu, the Austromarxist Henri H. Stahl, and the left wing artist Lena Constante. Creator of the Bucharest School of Sociology and several Institutes, he also led, between 1925 and 1948, the intense research of Romanian villages and the publishing of its results as detailed monographs, a work in which he was notably assisted by Gheorghe Vlădescu Răcoasa and Stahl. In 1936, together with Stahl and Victor Ion Popa, Gusti created the Village Museum in Bucharest, which now bears his name. From 9 June 1932 to 13 November 1933 he was Minister of Public Instruction, Religious Affairs and the Arts in the cabinets of Alexandru Vaida Voevod and Iuliu Maniu. He left the National Peasants' Party after 1938, disagreeing with its decision to oppose the authoritarian regime of King Carol II, and collaborated with the newly created National Renaissance Front. Consequently, he was threatened by the rise of the fascist Iron Guard (with the late 1940 establishment of the National Legionary State); following the Legionary Rebellion and the Guard's defeat, he sent a congratulatory telegram to Conducător Ion Antonescu. After the end of World War II, Gusti was approached by the new Communist government with offers of collaboration. He was invited to attend official ceremonies inside the Soviet Union, and was a member of the ARLUS. He died in Bucharest in 1955, and was buried at Eternitatea Cemetery in Iași.