Кіріспе
Император Александр III (Император Александр III) - Императорлық Ресей әскери-теңіз флотының үшінші және соңғы кемесі. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын басталып, соғыс кезінде аяқталып, Қара теңіз флотында қызмет етті. Ол 1920 жылы "Генерал Алексеев" деп аталды. 1917 жылы кеме жеткізілді, бірақ ақпан революциясының тосқауылдары Қара теңіз флотын тиімсіз етті және ол ешқандай шайқасқа қатыспады. 1918 жылы Волия Германияға берілді, ол қысқа уақытқа оны пайдаланды, бірақ олар оны британдықтарға беруге мәжбүр болды. 1919 жылы ағылшындар оны ақ рустарға тапсырды, олар оны 1920 жылы Қырымнан эвакуациялауға пайдаланды. Ол француздар тарапынан Тунистегі Бизертеде тұтқындалып, 1936 жылы кемеге жабылу ақысын төлеу үшін жойылған. Оның қарулары сақталып, кейіннен немістер мен финдер оларды Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жағалаудағы артиллерия үшін қолданды. Екі ел де оларды суық соғыстың барлық кезеңінде қолданды.
Imperator Aleksandr III (Emperor Alexander III) was the third and last ship of the dreadnoughts of the Imperial Russian Navy. She was begun before World War I, completed during the war and saw service with the Black Sea Fleet. She was renamed Volia or Volya (Вóля, Freedom) before her completion and then General Alekseyev (Генерал Алексеев) in 1920. The ship was delivered in 1917, but the disruptions of the February Revolution rendered the Black Sea Fleet ineffective and she saw no combat. Volia was surrendered to the Germans in 1918 who briefly commissioned her, but they were forced to turn her over to the British by the terms of the Armistice. The British then turned her over to the White Russians in 1919 and they used her to help evacuate the Crimea in 1920. She was interned in Bizerte, French Tunisia, by the French and ultimately scrapped by them in 1936 to pay her docking fees. Her guns were put into storage and were later used by the Germans and Finns for coastal artillery during World War II. Both countries continued to use them throughout the Cold War.
Сипаттама
Император Александр III ұзақ уақыт судың қасында болды. Оның бауыры Императрица Марияның жобаланған ығысуы қызмет кезінде өте ауыр болып шықты және алдыңғы казематтары арқылы судың көп мөлшерін жіберуге бейім болды. Императр Александр ІІІ 130 мм-лік алдыңғы қос қаруын оның жасақталуын өтеу үшін аяқталмас бұрын алып тастады. Император Александр III кемесі Ұлыбританияның Джон Браун және Компаниясынан импортталған төрт Парсонс типті бу турбинасымен жабдықталған. Олар жалпыға , бірақ сынақтарда өндірілді. 20 аралас отты үшбұрышты Yarrow су құбыры қазандықтары турбиналарды жұмыс қысымымен қуатты етті. Оның жобаланған жылдамдығы: Оның ең жоғары көмір сыйымдылығы: жанар-жағар май, ол оған шамамен 100 км аралық берді. Кеменің негізгі қару-жарағы кеме ұзындығына бөлінген төрт үш бұрышты мұнараға орнатылған оншақты Обуховский 1907 үлгісіндегі қарудан тұратын. Оның қосалқы қару-жарағы казематтарға орнатылған он сегіз B7 үлгісіндегі 1913 жылғы қарудан тұрды. Олар екі топқа бөлінді, алдыңғы мұнарадан артқы түтікке дейін әр жағында бес-бес оқ, қалған төртеуі артқы мұнараның айналасына топтасты. Ол төрт "Лендер" ұшаққа қарсы пулеметпен жабдықталған, олардың екеуі алдыңғы және артқы мұнаралардың төбесіне орнатылған. Торпедаға төрт торпеда түтігі орнатылған, екі-екіден екі түтік алдыңғы қоржынның арғы жағында орналасқан.
Құрылыс және мансап
Император Александр III Николаев қаласындағы Руссуд кеме жасау зауытында салынған. Ол 1911 жылы 30 қазанда салынған, бірақ бұл тек салтанатты іс-шара болды, өйткені оның дизайны әлі аяқталмаған немесе келісімшартқа қол қойылмаған болатын. Ол құрылыс кезінде бірнеше рет кешіктірілді. Алдымен, броньды оның тіректеріне бекіту әдісі өзгертілді және бронь пластиналары 1913 жылы ескі пре-дредноуттан бұрынғы ресейлік Чесма шайқас кемесінің корпусын пайдалана отырып жүргізілген толық масштабтағы бронь сынақтарына негізделген соққыны жақсы тарату үшін, мортиза мен тенон буынының бір түрімен бірге бекітілген. Бұл кемеге салмақ қосып, оның құнын 220 000 рубльге арттырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін оның басымдығы төмендеді, сондықтан ол күш-жігерін анағұрлым озық бауырлас кемелерге аударып, оларды тез арада аяқтауды көздеді. Ол 1916 жылға дейін аяқталмады, бірақ оның британдық турбиналары да кешіктірілді. Император Александр III 1914 жылы 15 сәуірде іске қосылды, бірақ 17 шілде 1917 жылы Севастополға жетіп, сол кезде кеме Воля (Воля, Freedom) деп аталды. Келесі бірнеше айда ол теңіздегі сынақтарды жүргізді. Осы уақытқа дейін Қара теңіз флоты Ақпан төңкерісінен кейінгі саяси жағдайдың нәтижесінде мүлдем тиімді емес болды және Волия ешқандай шайқасты көрмеді. Волия 1918 жылы 1 мамырда Севастополдан Новороссийскке кемемен кетіп, неміс әскерлерінің тұтқындауына ұшырамады. Новороссийскте жүргенде 1918 жылы 19 маусымда суға бату туралы бұйрық алды, бірақ экипаждың көпшілігі (933 адам 640) бұған қарсы дауыс берді және Севастополге қайтуға шешім қабылдады. Келіп жеткенде ол қарусызданады және тек күзетшілер қалды, бірақ 1 қазанда немістер оны өз қолдарына алды. 15 қазанда ол Императорлық Германия әскери-теңіз флотына қосылды. Ол неміс экипажымен қысқа мерзімді круиздер жасады және қарашаға қарай теңізде және артиллериялық сынақтарды бастауға дайын болды. Алайда, неміс революциясына байланысты 6 қарашада барлық қосымша оқулар тоқтатылды. Бір айдан аз уақыт өткен соң, 24 қарашада, немдіктер оны жеңілдетуші крейсердің тобы қолға алған кезде, қарулы келісімге сәйкес, британдықтарға беруге мәжбүр болды. Бір айдан кейін ол Мармара теңізіндегі Измит портына дейін жүзіп кетті. 1919 жылы 29 қазанда ол Севастополға қайтып оралды. Олар оны "Генерал Алексеев" деп атады және 12 пулеметінің тек үшеуі ғана жұмыс істеген кезде жағалауға шабуыл жасады. 1920 жылы Оңтүстік Ресейде ақ ру әскерлерінің құлдырауымен кеме ақтарды Қырымнан Бизертеге эвакуациялауға көмектесті, онда ол Врангель флотының қалған бөлігімен бірге тұтқындалды. Ол Совет Одағына сатылу туралы келіссөздер аяқталып, 1920 жылдардың соңында ол жағаға шығындарды төлеу үшін қоқыс бөлшектеріне сатылды, бірақ ол 1936 жылға дейін бұзылмады. Кемедегі қару-жарақтар Бизертеде сақталған. 1940 жылы қаңтарда Франция 1939 жылы жазда жеті финнді сатуға бас тартқаннан кейін оларды Финляндияға берді. Он екі негізгі оқ-дәріден сегізін Финляндияға жеткізді, ал төртеуін Германия 1940 жылы сәуірде Норвегияға басып кірген кезде тұтқынға алды. Немістер төрт қаруды да, оларды неміс оқ-дәрілерін қабылдауға қайта құрудан кейін, Гернсидегі Батерия Мируста бронетурналарға орналастырды. Финдер Исосари мен Мәкилуотодағы жағалаудағы артиллерия позицияларында төрт пулемет қолданды. Тағы екі пулемет советтердің 1941 жылы Ханькодан көшіп кеткен кезде тастап кеткен советтік ТМ 3 12 теміржол пулеметтерін жөндеу үшін пайдаланылды. Соғыстан кейін олар Кеңес Одағына берілді, онда олар 1990 жылға дейін жұмыс істеді. Қалған екі пуля басқаларына арналған қосалқы бөлшектер ретінде сақталды, оның бірі 1970 жылдары "супер зарядтар" сынақтары кезінде зақымдалған бір пуляны ауыстыру үшін пайдаланылды. Бір оқ мұнарасы қазір Исосариде мемориал ретінде сақталған, ал қалған қосалқы оқпан Куивасаридегі Фин жағалауы артиллериясы мұражайында сақталған. Нинаның қолында генерал Алексеевтің 13 см-лік пулеметтері де болды. Олардың бірнешеуі Ругасюндёй аралындағы Тангане бекінісінде қолданылды. Олар 1941 жылы "Аркус" операциясы кезінде британдық жеңіл крейсермен соғысып, бір рет соққыға ұшыраған, бірақ соғыс кезінде басқа ұрыстар болған жоқ.