Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританиядан тәуелсіздігін жариялаған революциялық мемлекет (1916, 1919–1922)
Revolutionary state that declared its independence from the United Kingdom (1916, 1919–1922)
Ирландия Республикасы (Poblacht na hÉireann немесе Saorstát Éireann) – 1919 жылдың қаңтарында Ұлыбританиядан тәуелсіздігін жариялаған мойындалмаған революциялық мемлекет болды. Республика бүкіл Ирландия аралына қарамағын талап етті, бірақ 1920 жылға қарай оның нақты бақылауы Ирландияның 32 округінің ішіндегі 21-іне ғана шектелді. Британ мемлекеттік күштері солтүстік-шығыстың көп бөлігінде, сондай-ақ Корк, Дублин және басқа да ірі қалаларда өздерінің қатысуын сақтап тұрды. Республика ауылдық аймақтарда ең күшті болды және әскери күштері арқылы тікелей бақыламайтын қалалық аймақтардағы халыққа да ықпал ете алды. Оның тарихы 1916 жылғы Пасха көтерілісіне дейін жетеді, осы кезде ирландиялық республикашылар Дублиндегі маңызды нысандарды басып алып, Ирландия Республикасын жариялады. Көтеріліс жаншылды, бірақ аман қалғандары реформаланған Синн Фэйн партиясы аясында республика үшін күресті. Партия 1918 жылғы жалпы сайлауда көпшілік дауыс алып, 1919 жылдың 21 қаңтарында Дублинде Ирландияның алғашқы Dáil (парламенті) құрды. Республикашылар үкімет, сот жүйесі және полиция күштерін құрды. Сонымен қатар, Ирландиялық еріктілер, Дэйлдің бақылауына өткеннен кейін Ирландия Республикалық Армиясы (IRA) деп аталды, Ирландия Тәуелсіздік соғысында британ мемлекеттік күштеріне қарсы күресті. Тәуелсіздік соғысы 1921 жылдың 6 желтоқсанында қол қойылған және 1922 жылдың 7 қаңтарында Dáil Éireann-да тар тілде мақұлданған Англо-ирланд келісімімен аяқталды. Келісім шарттарына сәйкес Уақытша үкімет құрылды, бірақ Ирландия Республикасы номиналды түрде 1922 жылдың 6 желтоқсанына дейін өмір сүрді, осы күні аралдың 32 округінің 26-сы өзін-өзі басқарушы британ доминионы – Ирландия еркін мемлекетіне айналды. Арал 1920 жылғы Ирландия үкіметі заңымен бөлінді, ал унионисттік басымдықты құру және сақтау үшін бөлінген Солтүстік Ирландияның алты округі келісім бойынша еркін мемлекеттен шығу құқығын пайдаланып, Ұлыбританияда қалуды таңдады.
The Irish Republic (Poblacht na hÉireann or Saorstát Éireann) was an unrecognised revolutionary state that declared its independence from the United Kingdom in January 1919. The Republic claimed jurisdiction over the whole island of Ireland, but by 1920 its functional control was limited to only 21 of Ireland's 32 counties, and British state forces maintained a presence across much of the north east, as well as Cork, Dublin and other major towns. The republic was strongest in rural areas, and through its military forces was able to influence the population in urban areas that it did not directly control. Its origins date back to the Easter Rising of 1916, when Irish republicans seized key locations in Dublin and proclaimed an Irish Republic. The rebellion was crushed, but the survivors united under a reformed Sinn Féin party to campaign for a republic. The party won a clear majority of largely uncontested seats in the 1918 general election, and formed the first Dáil (legislature) of Ireland in Dublin on 21 January 1919. Republicans then established a government, a court system and a police force. At the same time, the Irish Volunteers, who came under the control of the Dáil and became known as the Irish Republican Army, fought against British state forces in the Irish War of Independence. The War of Independence ended with the Anglo Irish Treaty, signed on 6 December 1921 and narrowly approved by Dáil Éireann on 7 January 1922. A Provisional Government was set up under the terms of the treaty, but the Irish Republic nominally remained in existence until 6 December 1922, when 26 of the island's 32 counties became a self governing British dominion called the Irish Free State. The island had been partitioned by the Government of Ireland Act 1920, and the six counties of Northern Ireland, which had been partitioned so as to create and ensure a unionist majority, exercised their right under the treaty to opt out of the Free State, and remain in the United Kingdom.
Атауы
Ағылшын тілінде революциялық мемлекет "Ирландия Республикасы" деп аталды. Ирланд тілінде екі түрлі атау қолданылды: Poblacht na hÉireann және Saorstát Éireann, бұл "республика" сөзінің екі баламалы ирландша аудармасына негізделген. "Poblacht" сөзін 1916 жылы Пасхалық жариялаудың авторлары жаңадан ойлап тапты. Saorstát – "саор" ("еркін") және "стáт" ("мемлекет") ирланд сөздерінен құралған біріккен сөз. Оның сөзбе-сөз аудармасы – "еркін мемлекет". Poblacht na hÉireann термині 1916 жылғы жариялауда қолданылған, бірақ 1919 жылы қабылданған Тәуелсіздік декларациясы және басқа да құжаттарда Saorstát Éireann қолданылды. Saorstát Éireann Ирландия Тәуелсіздік соғысы аяқталғанда құрылған Ирландия еркін мемлекетінің ресми ирландша атауы болды, алайда бұл еркін мемлекет республика емес, Британ империясы құрамындағы конституциялық монархияның бір түрі еді. Содан бері "saorstát" сөзі "республика" сөзінің аудармасы ретінде қолданыстан шықты. Ирландия мемлекеті 1949 жылы "Ирландия" деп атауын өзгерткеннен кейін, мемлекеттің сипаттамасы "Ирландия Республикасы" деп жарияланды, ал ирланд тілінде ол Poblacht na hÉireann деп аударылды. Өзінің естеліктерінде Уинстон Черчилль 1921 жылғы 14 шілдеде Эмон де Валераның (сол кезде Dáil Éireann президенті) Дэвид Ллойд Джорджпен (сол кезде Ұлыбританияның премьер-министрі) болған алғашқы кездесуі туралы айтады, осы кездесуде Черчилль де қатысты. Ллойд Джордж – Уэльс тілінің тумасы және белгілі Уэльс тіл білгірі болғандықтан, Saorstát сөзінің сөзбе-сөз мағынасына қызығушылық танытты. Де Валера оған "еркін мемлекет" деген мағынаны беретінін жауап берді. Ллойд Джордж: "Республика сөзін ирланд тілінде қалай айтасыз?" – деп сұрады. Черчилль де Валераның сәл кешігіп, жауап бермегенін айтқаннан кейін, Ллойд Джордж: "Келттер ешқашан республикашыл болған емес және мұндай идеяны білдіретін тума сөздері жоқ екенін мойындауымыз керек пе?" – деді. Лорд Лонгфорд "Peace by Ordeal" еңбегінде басқаша пікір білдіреді: "Ллойд Джорджқа түсіндіргендей, де Валераның ойындағы жалғыз күмән – Гейл тілінің тазалығын сақтаушылар арасындағы қазіргі дау: Республика идеясын кең мағынадағы "Saorstát" арқылы, әлде абстрактілірек "Poblacht" арқылы жақсы жеткізуге бола ма?"
In English, the revolutionary state was to be known as the "Irish Republic". Two different Irish language titles were used: Poblacht na hÉireann and Saorstát Éireann, based on two alternative Irish translations of the word "republic". The word poblacht was newly coined by the writers of the Easter Proclamation in 1916. Saorstát was a compound word, based on the Irish words saor ("free") and stát ("state"). Its literal translation was "free state". The term Poblacht na hÉireann is the one used in the Proclamation of 1916, but the Declaration of Independence and other documents adopted in 1919 used Saorstát Éireann. Saorstát Éireann was adopted as the official Irish title of the Irish Free State when it was established at the end of the Irish War of Independence, although this Free State was not a republic but a form of constitutional monarchy within the British Empire. Since then, the word saorstát has fallen out of use as a translation of "republic". After the Irish state had changed its name to "Ireland", in 1949 the description of the state was declared "Republic of Ireland", while in Irish it was translated as Poblacht na hÉireann. In his memoir, Winston Churchill gives an account of the first meeting of Éamon de Valera (then the President of Dáil Éireann) with David Lloyd George (then the Prime Minister of the United Kingdom) on 14 July 1921, at which Churchill was present. Lloyd George was a native speaker of Welsh and a noted Welsh linguist, and as such was interested in the literal meaning of Saorstát. De Valera replied that it meant 'Free State'. Lloyd George asked, "What is your Irish word for Republic?" After what Churchill characterized as some delay and no reply from de Valera, Lloyd George commented: "Must we not admit that the Celts never were Republicans and have no native word for such an idea?" Lord Longford gives a different account in Peace by Ordeal: "The only doubt in de Valera's mind, as he explained to Lloyd George, arose from the current dispute among Gaelic purists whether the idea Republic was better conveyed by the broader 'Saorstát' or the more abstract 'Poblacht'."
Құру
1916 жылы Пасхалық көтеріліске қатысқан ұлтшыл көтерілісшілер Республиканы жариялады. Осы декларация арқылы олар "Ирландия Республикасы" деп аталатын тәуелсіз мемлекет құруға ниеттенді және бүліктің басшылары ұлттық парламент сайлауға мүмкіндік болғанға дейін "Ирландия Республикасының Уақытша үкіметі" ретінде қызмет ететінін жариялады. Пасхалық көтеріліс қысқа ғасырлы болды, көбінесе Дублинмен шектелді және сол кезде Ирландия халқының көп бөлігінен қолдау таппады. Пасхалық көтерілістің басшылары республиканы жариялады. Ирландия мен Ұлыбритания арасындағы екі монархияны құруды жақтаған Артур Гриффиттің Синн Фейн ұйымы көтеріліске қатыспады. 1917 жылы Гриффиттің Синн Фейні мен Эмон де Валераның республикашылдары бірігіп, жаңа Синн Фейн партиясын құрды. 1917 жылғы Ард Фейс (партиялық конференцияда) келісімге қол жеткізілді, онда партия қысқа мерзімде тәуелсіз республика құруды мақсат ететіні, ал ирланд халқы өздері қалаған үкімет түрін таңдау мүмкіндігіне ие болатыны туралы келісімге келді. Бұл келісімнің шарты мынадай болды: егер халық монархияны таңдаса, британдық патша отбасының ешбір мүшесі монарх ретінде қызмет етуге шақырылмайды. 1918 жылғы жалпы сайлауда радикалды Синн Фейн партиясының кандидаттары – оның ішінде 1916 жылғы көтеріліске қатысқандар – манифест жариялады, онда: "Синн Фейн осы Республиканың құрылуын қамтамасыз етуді мақсат етеді" делінген. Олар сондай-ақ британ парламентін бойкоттап, оның орнына Дублинде жаңа ирландтық ассамблеяны біржақты түрде құруды ұсынды. Синн Фейн кандидаттары 105 орынның 73-ін жеңіп алды, олардың 25-і қарсы кандидаттардың болмауына байланысты даусыз жеңіске жетті. 1919 жылғы 21 қаңтарда олардың 27-сі Дублиндегі Мансион-хауста жиналып, Dáil Éireann-ті құрды. Тағы 35 мүшесі "Fe ghlas ag Gallaibh" (жат жұрттық жаулар тұтқындаған) және тағы төртеуі "Ar díbirt ag Gallaibh" (жат жұрттық жаулар депортациялаған) деп тіркелді. Отыз жеті басқасы қатыспаған (as láthair ретінде) деп тіркелді, олар негізінен кейін Солтүстік Ирландияны құрайтын солтүстік алты округтен шыққандар еді. Бұл кездесуде Дэйл Ирландияның Тәуелсіздік декларациясын қабылдады. 1916 жылғы Пасхалық жарияланғанынан кейін, Дэйл 1916 жылғы Пасхадан бастап Ирландия Республикасын ретроспективті түрде құрды. Тәуелсіздік декларациясы шығарылған күні, Темірсутегі гелигнайт жүгін алып бара жатқан Корольдік Ирландия полициясының (RIC) екі қызметкері, Дан Бриен мен Шон Трейси бастаған Ирландиялық еріктілердің 3-ші Типперри бригадасының мүшелері жасаған Типперри Солохедбег шабуылында қаза тапты. Бұл шабуылға Дэйл бұйрық бермеген, бірақ оқиғалардың барысы Дэйлді еріктілерді Ирландия Республикасының армиясы ретінде мойындауға итермеледі, сондықтан Солохедбег оқиғасы еріктілер мен Ұлыбритания арасындағы жарияланбаған ағылшын-ирланд соғысының бастауы болды. Кейінірек Бриен былай деп есіне алды: "Трейси маған соғысты бастаудың жалғыз жолы біреуді өлтіру екенін айтты, сондықтан біз кейбір полиция қызметкерлерін өлтіруді жоспарладық". 1919 жылы республика құру шешімі, басқа үкімет формасынан гөрі, маңызды болды, өйткені ол Ұлыбританиямен барлық конституциялық байланыстарды толығымен жоққа шығарды және партияны 1914 жылғы "Үй билігі туралы" заңға сәйкес бастапқы өзін-өзі басқаруды немесе Британ империясының жалғасқан мүшелігін қамтитын кез келген келісімге қарсы қойды. Бұл шешімге кедергі келтірген фактор – солтүстік-шығыстағы юнионистер ұзақ уақыттан бері олар республиканың ешбір түріне қатыспайтынын мәлімдеген – шешілмеді, солтүстік-шығыс округтары 1920 жылғы Ирландия үкіметі туралы заңға сәйкес Ұлыбританияның құрамында қалды, ал кейіннен Англо-ирланд келісіміне сәйкес.
In 1916, nationalist rebels participating in the Easter Rising issued the Proclamation of the Republic. By this declaration, they claimed to establish an independent state called the "Irish Republic", and proclaimed that the leaders of the rebellion would serve as the "Provisional Government of the Irish Republic" until it became possible to elect a national parliament. The Easter Rising was short lived, largely limited to Dublin and, at the time it occurred, enjoyed little support from the Irish general public. The leaders of the Easter Rising had proclaimed a republic. Arthur Griffith's Sinn Féin organisation, which had favoured the establishment of a form of dual monarchy between Ireland and Britain, had not taken part in the Rising. In 1917, Griffith's Sinn Féin and republicans under Éamon de Valera came together to form the new Sinn Féin Party. A compromise was reached at the 1917 Ard Fheis (party conference), where it was agreed that the party would pursue the establishment of an independent republic in the short term, until the Irish people could be given the opportunity to decide on the form of government they preferred. This agreement was subject to the condition that if the people chose monarchy, no member of the British royal family would be invited to serve as monarch. In the 1918 general election, candidates of the radical Sinn Féin party—including many who had participated in the 1916 rebellion—issued a manifesto which included the statement: "Sinn Féin aims at securing the establishment of that Republic". It also said it would boycott the British Parliament and instead unilaterally establish a new Irish assembly in Dublin. Sinn Féin candidates won a large majority of the seats: 73 out of 105, 25 of them uncontested. On 21 January 1919, 27 of them gathered in the Mansion House in Dublin to establish Dáil Éireann. Thirty five other members were recorded as being fé ghlas ag Gallaibh (imprisoned by the foreign enemy) and another four as ar díbirt ag Gallaibh (deported by the foreign enemy). Thirty seven others were recorded as not being present (as láthair), these were mainly from the northern six counties that would later form Northern Ireland. At this meeting, the Dáil adopted the Irish Declaration of Independence. Because of the Easter Proclamation of 1916, the Dáil retrospectively established the Irish Republic from Easter 1916. On the same day as the Declaration of Independence was issued, two members of the Royal Irish Constabulary (RIC) escorting a cartload of gelignite were killed in the Tipperary Soloheadbeg Ambush, carried out by members of the 3rd Tipperary Brigade of the Irish Volunteers, led by Dan Breen and Seán Treacy. This ambush had not been ordered by the Dáil, but the course of events soon drove the Dáil to recognise the Volunteers as the army of the Irish Republic, and so the Soloheadbeg incident became the opening incident of the undeclared Anglo Irish War between the Volunteers and Great Britain. Breen later recalled: "Treacy had stated to me that the only way of starting a war was to kill someone, so we intended to kill some of the police." The decision to establish a republic in 1919, rather than any other form of government, was significant because it amounted to a complete repudiation of all constitutional ties with Great Britain, and set the party against any compromise that might involve initial self government under the Home Rule Act 1914 or continued membership of the British Empire. One obstacle to this decision—that the Unionists of the north east had long indicated that they would never participate in any form of a republic—was left unresolved, the six north eastern counties remaining part of the United Kingdom under the Government of Ireland Act 1920, and later the Anglo Irish Treaty.
Дэйл Эирэн
Республиканың орталық институты – 1918 жылғы жалпы сайлауда сайланған ирландтық парламент мүшелерінің көпшілігі құрған, бір палаталы Дэйл Эйрэн ассамблеясы болды. Ирландияның лорд-лейтенанты, британдық Дублин қамалы әкімшілігінің басшысы шақырған келесі екі жалпы сайлауды ұлтшылдар Дэйлге сайлау ретінде қарастырды. Екінші Дэйл Солтүстік Ирландия және Оңтүстік Ирландия парламенттеріне 1921 жылғы сайлауда сайланған депутаттардан құралды; Үшінші Дэйл 1922 жылғы жалпы сайлауда «Англо-ирланд келісімінде» қарастырылғандай, «Оңтүстік Ирландияның» «уақытша парламенті» ретінде сайланды. Өзінің алғашқы отырысында Дэйл Конституция деп аталатын қысқа мерзімді, уақытша конституцияны, сондай-ақ бірқатар негізгі заңдарды, әсіресе Демократиялық бағдарламаны қабылдады. Одан бөлек, Тәуелсіздік туралы декларацияны бекітті.
The central institution of the republic was Dáil Éireann, a unicameral assembly formed by the majority of Irish Members of Parliament elected in the 1918 general election. Two further general elections called by the Lord Lieutenant of Ireland, the head of the British Dublin Castle administration, were treated by nationalists as elections to the Dáil. The Second Dáil comprised members returned in the 1921 elections for the Parliaments of Northern Ireland and Southern Ireland; the Third Dáil was elected at the 1922 general election as the "provisional parliament" of "Southern Ireland", as provided for by the Anglo Irish Treaty. At its first meeting the Dáil adopted a brief, provisional constitution known as the Dáil Constitution, as well as a series of basic laws, notably the Democratic Programme. It also passed a Declaration of Independence.
Мемлекет және үкімет басшылары
Бастапқыда, республикашылар мен монархистер арасындағы даудың нәтижесінде Ирландия Республикасының мемлекет басшысы болмады. Республика басшысы бастапқыда «Príomh Aire» деп аталды, бұл сөзбе-сөз «премьер-министр» деген мағынаны білдіреді, бірақ конституцияның ағылшын тіліндегі нұсқасында «Министрлік президенті» деп аталды. Кейіннен, әсіресе президент де Валераның Америка Құрама Штаттарына сапары кезінде, осы лауазым үшін «Dáil Éireann президенті» деген ағылшынша атау да қолданыла бастады. 1921 жылғы 26 тамызда де Валера Dáil-ге өзін «Республика президенті» деген жаңа лауазымға тағайындауды ұсынды, осылайша ол алдағы келісімшарт келіссөздерінде мемлекет басшысы ретінде танылатын болады. Бұл келіссөздер екі тәуелсіз мемлекет арасында (Ирландияның көзқарасы) жүргізілді деген талапты нығайту мақсатында жасалды, британ үкіметі мен жергілікті саясаткерлер арасындағы (Британияның көзқарасы) келіссөздер емес. 1922 жылғы қаңтарда де Валера отставкаға кеткеннен кейін, оның ізбасарлары Гриффит және Косгрейв өздерін «Dáil Éireann президенті» деп атады.
Initially, partly because of the division between republicans and monarchists, the Irish Republic had no head of state. The Republic's leader was known initially as the Príomh Aire, literally "prime minister" but referred to in the English version of the constitution as "President of the Ministry". Later the English title "President of Dáil Éireann" also came to be used for the same post, especially during President de Valera's tour of the United States. On 26 August 1921, de Valera had the Dáil appoint him to the new post of "President of the Republic", so that he would be regarded as the head of state in the forthcoming Treaty negotiations. This was to assert the claim that the negotiations were between two sovereign states (Ireland's view), and not that it was between the British government and local politicians (Britain's view). After de Valera's resignation in January 1922, his successors Griffith and Cosgrave called themselves "President of Dáil Éireann".
Әскери
Ирландия Республикасының қарулы күштері Ирландия еріктілері болды. Тәуелсіздік соғысы барысында олар ресми түрде «Ирландия Республикалық Армиясы» деп аталды, бұл жарияланған республиканың ұлттық армиясы екендігін көрсетеді. Теориялық тұрғыдан Дэйл Министрлігіне бағынышты болғанымен, іс жүзінде жеке IRA колонналары Дублиндегі Бас штабқа (H.Q.) есеп беретін жоғары дәрежеде автономияға ие болды. 1920 жылдың тамызында еріктілердің Дэйлге адалдық серт беруі жөнінде келісім жасалды.
The military branch of the Irish Republic were the Irish Volunteers who, in the course of the War of Independence, who were formally renamed the "Irish Republican Army" to reflect their status as the national army of the declared republic. Despite being theoretically under the command of the Dáil's Ministry, in practice individual IRA columns enjoyed a high level of autonomy, subject to H. Q. in Dublin. Arrangements were made in August 1920 for the volunteers to swear an oath of allegiance to the Dáil.
Сот жүйесі мен полиция
Ирландия Республикасының сот жүйесі Ирландия Республикасы соттарының қызметкерлері басқаратын Дэйл соттарының желісінен құралды. Бұл соттар бастапқыда британдық сот жүйесімен қатар жұмыс істеді, бірақ аралдың кейбір аймандарының халқы британдық билікке қарсы болғандықтан, біртіндеп оны ығыстырып шығарды. Британдық заң дауларды төрелікпен шешуге мүмкіндік берді, егер тараптар оған келіссе. Ал Дэйл соттары бастапқыда төрелік комиссиялары ретінде таныстырылғандықтан, оларды тыйым салу мүмкін болмады. Көп жағдайларда Дэйл соттары жергілікті Assize соттарынан жылдамдығы мен тиімділігімен артық болды. Олар қатыгез қылмыстарды қарауға қабілетсіз болды, бірақ шаруалар арасында, әсіресе мал ұрлығына қатысты істерді қатал жазалауда жақсы беделге ие болды. Заңды сақтау және Дэйл соттарының шешімдерін орындау Ирландия Республикалық Полициясына жүктелді.
The judicial arm of the Irish Republic consisted of a network of Dáil Courts administered by IRA officers, which at first operated in parallel with the British judicial system, and gradually came to supersede it as public opinion swung against the British in some parts of the island. British law allowed for the arbitration of disputes, provided the parties agreed to it, and as the Dáil Courts were initially described as arbitration panels it was impossible to outlaw them. In other cases the Dáil Courts proved more popular because of the speed and efficiency of their functioning, compared to the local Assize courts. They proved unable to deal with violent crimes but acquired a good reputation with farmers, particularly in dealing harshly with cases of cattle rustling. The enforcement of law and the decrees of the Dáil Courts was vested in the Irish Republican Police.
Функционалдылығы
Ирландия Республикасы жұмыс істейтін мемлекетке тән кейбір белгілерге ие болды: министрлік (кейінгі кезеңдерде мемлекет басшысымен), парламент, сот жүйесі, полиция және конституция. Бұл институттардың тиімді жұмыс істеуі аралдың әртүрлі аймақтарында әртүрлі болды, республикалық институттардың табысы немесе сәтсіздігі аймақтағы ИРА-ның бақылау деңгейіне және 1920 жылдың маусымынан 1921 жылдың шілдесіне дейін белсенді болған «Қара және қоңырлар» мен олардың көмекшілерінің қатыгездігіне байланысты болды. «Қара және қоңырлар» неғұрлым қатыгездік танытса, жергілікті халық Дублин қамалының әкімшілігінен және Ассайз соттарынан соғұрлым алшақтап, республикалық баламаларға қолдау білдірді. 1920 жылдың 6 тамызындағы «Дейл» жарлығы сияқты кейбір шаралар, рұқсатсыз эмиграцияны тыйым салды және қатаң түрде орындалды. Ирландия Тәуелсіздік соғысының қақпайында «Қара және қоңырлардың» жасаған зұлпылары Корк қаласын өртеуге дейін жетті (бұл АҚШ-та және король Георг V-тен кеңінен сынға ұшырады), Республикалық полиция және «Дейл» соттары өркендеді, ал британдық сот жүйесінде біліктілікті алған аға адвокаттар «Дейл» соттарында айыпталушылардың мүддесін қорғады. Бірақ 1921 жылдың шілдесіндегі бітімге қол қойылғаннан кейін, «Қара және қоңырлар» өз қызметін тоқтатқаннан кейін де «Дейл» соттары мен полициясының тиімділігі тұрақсыз болды. Бұл, әзірге жаңа полиция күші жұмыс істеуге дайын болмағандықтан, 1922 жылдың басында Корольдік Ирландия полициясының (RIC) таратылуына байланысты болды; осы аралықта келісімге байланысты бөлінген Ирландия Республикалық Армиясы (ИРА) жалғыз полиция күшіне айналды. «Дейл» соттарының негізгі функциясы азаматтық істерді қарау болды және қылмыстық істерге сирек араласты. Кабинет жиі, бірақ қажеттілікке орай құпия түрде отырысқа жиналатын, соғысты жүргізумен қатар күнделікті мәселелерді де қарастыратын. «Дейл» 1921 жылдың шілдедегі бітімге дейін 21 күн бойы, ал одан кейін жиі жиналды. Республикаға қолдау, соғыс кезінде үнемі өзгере тұрса да, елдің оңтүстігінде ең жоғары деңгейде болды. Ирландия Республикасының билікке талап етуі одақтастар басымдығы бар Солтүстік Ирландия және Дублин округінің оңтүстігінде қабылданбады.
The Irish Republic had some of the attributes of a functioning state; a ministry (with a head of state in the latter stages), a parliament, a courts system, a police force and a constitution. The extent to which these functioned fluctuated in different parts of the island, with the success or otherwise of republican institutions depending both on the degree of control of the IRA in the region and on the brutality of the Black and Tans and Auxiliaries, active from June 1920 to July 1921. The more brutal the 'Tans' the more they alienated the local populace from the Dublin Castle administration and Assize courts and the greater success the republican alternatives had. Some measures such as the Dáil Decree of 6 August 1920 prohibiting emigration without a permit were violently enforced. At the height of the Irish War of Independence, as atrocities committed by the Black and Tans reached such a scale as to result in the burning of the city of Cork (leading to widespread criticism in the United States and from King George V), the Republican Police and Dáil courts reached their zenith, and senior barristers who had qualified within the British courts system also represented defendants in the Dáil Courts. But even after the Truce of July 1921, when the Tans had stopped their activities, the continuing effectiveness of the Dáil courts and police was seen to be patchy. This was in part due to standing down the Royal Irish Constabulary (RIC) in early 1922 before a new police force was ready to operate; in the interim the Irish Republican Army (IRA), dividing within itself over the Treaty, was the only police force. The main function of the Dáil courts was in resolving civil cases and very rarely dealt with criminal matters. The cabinet met frequently, though necessarily in secret, and dealt with everyday matters as well as the conduct of the war. The Dáil sat for 21 days before the Truce of July 1921, and more frequently after that. Support for the Republic, though it ebbed and flowed constantly during the war, was strongest in the south of the country. The claim to authority of the Irish Republic was rejected in Unionist dominated Northern Ireland and south County Dublin.
Тану
Президент де Валераның АҚШ-тағы және Версаль бейбітшілік конференциясындағы республиканың «елшісі» Шон Т. О’Келлидің халықаралық мойындау алуға жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталды. О’Келли 1919 жылғы сәуір айында Парижде Республиканың «елшілігін» құрды, ал доктор Патрик Маккартан сол кезде Вашингтонда бірін құрды. Көптеген ирланд-американдықтардың күшті лоббилеуіне қарамастан, президент Вудро Вильсон британдықтарды ренжітпеу үшін конференцияда ирланд мәселесін көтеруден бас тартты. Соңында маусым айында «Ирландияның мойындау талабы» Конференция төрағасы Жорж Клемансоға жеткізілді, бірақ нәтижесіз болды. 1920 жылғы маусым айында Дублинде «Жаңа Ресей Социалистік Федеративтік Кеңес Республикасы мен Ирландия Республикасы арасындағы келісім жобасы» таралды. Ертедегі большевизм тарихшысы Э.Х. Карр «келіссөздер екі тараптан да аса маңызды емес» деп есептеді. Мойындау мәселесі жаңа Дайл, әсіресе де Валера, соғыстан кейін жеңімпаз державалар арасындағы қарым-қатынастың қалыптасуын қаншалықты толық түсінген деген сұрақ тудырады. Вильсон ұлттарға өзін-өзі анықтау құқығын уәде еткен еді және халықаралық нормалар өзгеріп жатты. 1918 жылғы қаңтарда жарияланған Вильсонның «Он төрт тармағының» V-тармағы соғыс аяқталғанда барлық колониялардың талап бойынша колониядан босатылатынын уәделемеді, бірақ отарлық халықтың төрелік талаптары оның үкіметі тарапынан кез келген талаптармен «тең салмақта» болады деді. Бүкіл аралдың тәуелсіздігін бір жақты жариялау арқылы жаңа республика Ұлыбританияның немесе ирландтық лоялистердің пікірлеріне «тең салмақ» бермеді. Вильсонның формуласының осы бөлігін дұрыс түсінбеген немесе қате оқығандықтан, Дайл оның басты одақтасына қарсы қолдауын күтті. 1919 жылғы қаңтарда Ирландия Республикасының тәуелсіздік туралы жарияланымы Версальде шарттарды келіскен төрт басты державаның бірі болған Ұлыбританияға қарсы болды. РСФСР де Версальге шақырылмады. Қару тоқтау күшіне енгенімен, Бірінші дүниежүзілік соғыс оны тоқтатуға арналған шарттарға қол қойылғанша, техникалық тұрғыдан аяқталмады, бастапқысы 1919 жылғы 28 маусымда Германиямен жасалды. Британдықтардың пікірінше, 69 жаңа Sinn Féin парламент мүшесі Вестминстерде өз орындарын алудан бас тартты (консервативтік партияның жеңілдеуіне), ал ирландтық мәселе бұрынғы Орталық державалармен жасалған маңызды шарттарға қол қойылғаннан кейін шешілетін болады, бұл Sinn Féin көпшіліктің өкілдері ретінде, республика жариялаған болса да, болмаса да. Ирландия Республикасы британдық үкімет тарапынан ешқашан мойындалмады. Оның бастапқы мазмұны іске асырылатын болып саналмағандықтан, Дэвид Ллойд Джордж басқаратын үкімет 1914 жылы қабылданған Үшінші үй билігі туралы заңға түзетулер енгізу жоспарларынан бас тартты, 1917–18 жылдары Ирландиялық конвенцияны шақырып алды. Британдық кабинет 1919 жылғы қыркүйектен бастап Уолтер Лонгтың 1918 жылғы ұсыныстары бойынша жұмыс істеді, ал 1920 жылғы желтоқсанда олар Ирландия үкіметі туралы 1920 жылғы заңды қабылдады. Бұл екі жеке Ирландия құруға мүмкіндік берді, Ирландияны Солтүстік Ирландия және Оңтүстік Ирландияға бөліп берді. Әр Ирландияда екі палаталы парламент, ортақ атқарушы билік, Ирландияның Лорд-лейтенанты және Ирландия Кеңесі болуы керек еді. Бұл ұсыныс жаңа Солтүстік Ирландиядағы ирландтық одақтастар тарапынан шамалы ынтамен қабылданды, олар өздерінің үй билігін ешқашан іздемеген, бірақ Ирландиялық республикашылдар, ирландтық ұлтшылдар және Солтүстік Ирландияда болмаған ирландтық одақтастар бірігіп қабылдамады. Британ парламентінің Ирландия үшін заң шығару құқығын қабылдамаса да, Sinn Féin 1921 жылғы мамыр айында екі жалпы сайлауды өткізіп, бірін солтүстікте, екіншісін оңтүстікте, Республикаға жаңа мандат алуға тырысты. Оңтүстікте ешқандай қарсылық болған жоқ, Дублин университетінен басқа барлық орын Sinn Féin кандидаттарына берілді. Солтүстік Ирландияның жаңа парламенті Белфаста алғаш рет 1921 жылғы 7 маусымда көптеген Ольстер одағының өкілдерімен отырысқа жиналды және республиканы ресми түрде мойындамаса да, оның премьер-министрі сэр Джеймс Крейг 1921 жылғы мамыр айында Дублинде Эмон де Валерамен жасырын кездесті. Бұл де Валераның позициясын де-факто мойындау, сонымен қатар де Валераның Крейгті елемеуге болмайтынын мойындауы болды. Дайл мен Ұлыбритания өкілдері арасында 1921 жылғы 9 шілдеде қол қойылған бітім 11 шілдеде сағат 12-де күшіне енеді. Бұл Ирландияның тәуелсіздік соғысының аяқталуын білдірді. 1921 жылғы 14 шілдеде Эмон де Валера алғаш рет Лондон қаласында Дэвид Ллойд Джорджпен кездесіп, келісімге ортақ шешім табуға тырысты. Ол «Оңтүстік Ирландиядағы көпшіліктің таңдалған басшысы» ретінде шақырылған, бірақ республиканы британдық мойындауға кеңейтуге тырысты. Ллойд Джордж оған «келіссөздер арқылы республикаға қол жеткізу мүмкін емес» екенін түсіндірді. Тамыз айында, ресми рәсімдерге дайындық жүргізу үшін де Валера Дайлдің өкілеттігін премьер-министрден Республиканың толық Президентіне дейін жаңартты. Мемлекет басшысы ретінде ол өкілетті елшілерді аккредиттеді, бұл Дайл бекіткен аккредитация оларға Республика кабинетінің мақұлдауын күтпестен шартқа қол қоюға заңдық мүмкіндік берді, олардың кейбіреулері елшілердің арасында болды. Алайда, британдықтардың пікірінше, олар елшілер емес, тәуелсіздіктің бір нысанында болсын, ирланд халқының өкілдері ретінде сайланған парламент мүшелері ғана еді. Қыркүйек айына қарай британдықтар елшілермен «Ирландияның британ империясының қоғамдастығымен байланысын қалай ең жақсы реттеуге болады және ирландтық ұлттық талаптармен қалай үйлестіруге болады» деген конференцияны өткізуді сұрады. Де Валера 12 қыркүйекте «Біздің ұлтымыз тәуелсіздігін жариялаған және өзін егеменді мемлекет деп мойындаған» деп жауап берді. Сол шақыру қайталанды және келіссөздер 11 қазан күні басталды.
Efforts by President de Valera in the United States and by the Republic's "ambassador" at the Versailles Peace Conference, Seán T. O'Kelly, to win international recognition failed. O'Kelly had already established the Republic's "embassy" in Paris in April 1919, and Dr. Patrick McCartan set one up in Washington, D. C. at the same time. Despite heavy lobbying from prominent Irish Americans, President Woodrow Wilson refused to raise the Irish case at the conference as he did not want to antagonise the British. Finally in June "Ireland's demand for recognition" was conveyed to Georges Clemenceau, the Conference Chairman, without effect. In June 1920, a "Draft Treaty between the new Russian Socialist Federative Soviet Republic and the Republic of Ireland" was circulated in Dublin. E. H. Carr, the historian of early Bolshevism, considered that " the negotiations were not taken very seriously on either side." The issue of recognition raises the question of how much the new Dáil, particularly de Valera, fully appreciated the developing relationship between the victorious powers following the war. Wilson had promised self determination for nations and international norms were changing. Article V. of Wilson's 'Fourteen Points' outlined in January 1918 did not, however, promise that all colonies would be decolonised on demand at the end of the war, but that a colonial population's claim for arbitration would have "equal weight" with any claim by its government. In declaring independence unilaterally for the whole island, the new republic had denied "equal weight" to the wishes of Britain or the Irish loyalists. Having misunderstood or misread this part of Wilson's formula, the Dáil still required his support against his main ally. The obvious problem was that the Irish Republic's Declaration of Independence of January 1919 was hostile to Britain, which was one of the four main powers arranging terms at Versailles. The RSFSR was also not invited to Versailles. Although armistices were holding, World War I was technically unfinished until the treaties ending it were signed, starting with Germany on 28 June 1919. The British view was that the 69 new Sinn Féin members of parliament had chosen not to take their seats at Westminster (to the relief of the Conservative Party), and that an Irish settlement would be arranged after the more important treaties with the former Central Powers had been signed off, involving Sinn Féin as the representatives of the majority, whether or not it had proclaimed a republic. The Irish Republic was never recognised by the British government. Because its original contents were not seen as workable, the government under David Lloyd George abandoned plans to amend the Third Home Rule Act enacted in 1914, having called the Irish Convention in 1917–18. The British cabinet started in September 1919 to work from Walter Long's 1918 proposals, and in December 1920 they enacted the Government of Ireland Act 1920. This allowed for two home rule Irelands, partitioning Ireland into Northern Ireland and Southern Ireland. Each Ireland was to have a two bicameral parliaments, with a shared chief executive, the Lord Lieutenant of Ireland, and a Council of Ireland which was intended to be an embryonic all Ireland single parliament. The proposal was greeted with mild enthusiasm among Irish Unionists in the new Northern Ireland, who had never sought their own home rule, but was rejected by a combination of Irish Republicans, Irish Nationalists and Irish Unionists who were not in Northern Ireland. While rejecting the right of the British parliament to legislate for Ireland, Sinn Féin took the opportunity of the two general elections in May 1921, one in the north and one in the south, to seek a renewed mandate for the Republic. No contests resulted in the south, with all seats returning the nominated Sinn Féin candidate apart from Dublin University. The new Northern Ireland parliament in Belfast first sat on 7 June 1921 with a large Ulster Unionist majority and, while it did not formally recognise the Republic, its premier, Sir James Craig, had secretly met with Éamon de Valera in Dublin in May 1921. This was a de facto recognition of de Valera's position, but also recognition by de Valera that Craig could not be ignored. The Truce signed between representatives of the Dáil and Britain was agreed on 9 July 1921, to become effective from noon on 11 July. This marked the end of the Irish War of Independence. On 14 July 1921 Éamon de Valera met David Lloyd George in London for the first time to find some common ground for a settlement. He had been invited as: "the chosen leader of the great majority in Southern Ireland", but tried to extend this to a British recognition of the republic. Lloyd George made it clear to him, 'that the achievement of a republic through negotiation was impossible'. In August, in preparation for the formalities, de Valera had the Dáil upgrade his status from prime minister to full President of the Republic. As a head of state he then accredited envoys plenipotentiary, an accreditation approved by the Dáil. This accreditation gave them the legal ability to sign a treaty without waiting for approval from the Republic's cabinet, some of whose members were among the envoys. However, the British view was that they were not envoys, and they recognised them only as elected members of parliament representing those Irish people who wanted independence in one form or another. By September, the British called for a conference with the envoys "to ascertain how the association of Ireland with the community of nations known as the British Empire can best be reconciled with Irish national aspirations". De Valera replied on 12 September "Our nation has formally declared its independence and recognises itself as a sovereign State." The same invitation was repeated and negotiations started on 11 October.
Тарату
1922 жылғы 7 қаңтарда Англо-Ирландия келісімін және 1922 жылғы қазан айында Ирландия еркін мемлекетінің Конституциясын бекіту арқылы Дэйл республиканы Ирландия еркін мемлекетінің конституциялық монархия жүйесімен алмастыруға келісті. 1922 жылғы қаңтарда Уақытша үкімет құрылды, бірақ Ирландия Республикасы таратылмады; оның институттары уақытша билік органдарымен қатар жұмыс істеуін жалғастырды. Майкл Коллинз теория бойынша Оңтүстік Ирландияның Төменгі палатасына есеп беретін және Лорд-лейтенант тағайындайтын Уақытша үкімет төрағасы болып тағайындалды. Ал, республиканың министрлігі де Валераның отставкасынан кейін Артур Гриффиттің басшылығымен президенттік лауазымды жалғастырды. Бірақ екі басқарма тамыз айына дейін біріктірілді, Гриффит пен Коллинздің қазасынан кейін У.Т. Косгрейв екі басшылық лауазымды бір мезгілде қабылдады, нәтижесінде екі маңызды лауазым біріктіріліп, ерекше конституциялық гибрид – патша тағайындаған премьер-министр және республика президенті пайда болды. Екінші Дэйл және Төменгі палата екі парламенті 1922 жылғы 16 маусымда сайланған Үшінші Дэйл немесе Уақытша парламент деп аталатын біріккен парламентпен алмастырылды. Ол құрылтай жиналысы ретінде Ирландия еркін мемлекетінің Конституциясын қабылдап, жаңа Конституцияны бекітті. 1922 жылғы 6 желтоқсанда Ирландия еркін мемлекетінің Конституциясы күшіне енді және Ирландия Республикасы мен Уақытша үкімет институттарының барлығы тоқтатылды.
By approving the Anglo Irish Treaty on 7 January 1922 and the Constitution of the Irish Free State in October 1922 the Dáil agreed to the replacement of the Republic with the system of constitutional monarchy of the Irish Free State. In January 1922, a Provisional Government came into being, but the Irish Republic was not dismantled; its institutions continued to operate in parallel with those of the provisional authority. Michael Collins was designated as Chairman of the Provisional Government, in theory answerable to the House of Commons of Southern Ireland and appointed by the Lord Lieutenant. In contrast, the Republic's Ministry continued with Arthur Griffith as President of the Republic following de Valera's resignation. However the two administrations were progressively merged until in August, following the deaths of both Griffith and Collins, W. T. Cosgrave assumed both leadership positions simultaneously and so the two most important offices effectively became one, producing a unique constitutional hybrid; a crown appointed prime minister and a president of a republic. Both parliaments, the Second Dáil and the House of Commons, were replaced by a joint parliament known variously as the Third Dáil or the Provisional Parliament, elected on 16 June 1922. As a constituent assembly this enacted a new constitution with the passage of the Irish Free State Constitution Act. On 6 December 1922, the Constitution of the Irish Free State came into effect and the institutions of both the Irish Republic and the Provisional Government ceased to exist.
Мұра
Ирландия Республикасын құрғандардың мақсаты – бүкіл Ирландия аралын қамтитын тәуелсіз республика құру еді. Олар бұл мақсатқа жете алмады, бірақ Ирландия Республикасы өзін-өзі басқару құқығы бар, одақтастыққа қатысты доминион – Ирландия еркін мемлекетінің құрылуына жол ашты. 1937 жылы жаңа конституция негізінде, еркін мемлекет «Ирландия» деген атаумен толық тәуелсіз республикаға айналды. Бүкіл аралдық республика принципі Ирландия Республикасындағы кемінде үш негізгі саяси партияның (Fianna Fáil, Fine Gael және Sinn Féin) және Солтүстік Ирландиядағы екі негізгі саяси партияның (Sinn Féin және SDLP) басты мүддесі болып табылады.
The goal of those who established the Irish Republic was to create an independent republic comprising the whole island of Ireland. They failed in this goal, but the Irish Republic paved the way for the creation of the Irish Free State, a Commonwealth dominion with self government. By 1937, under a new constitution, the Free State became a fully independent republic with the self designation 'Ireland'. The principle of an all island Republic remains a central aspiration of at least three of the main political parties in the Republic of Ireland (Fianna Fáil, Fine Gael and Sinn Féin) and of two of the main political parties in Northern Ireland (Sinn Féin and the SDLP).
Ирландия Республикасы келісімнен кейінгі республикалық дәстүрде
1922 және 1923 жылдардағы Азамат соғысынан бері Ирландия Республикасы радикалды республикашылдар және тағы басқалар үшін маңызды символ болып табылады. Азамат соғысы 1922 жылдың маусымында басталды, осы кезде Синн Фэйн мен ИРА келісімді қолдаған прагматиктер мен оның шарттарына қарсы болған бейшара республикашылдар арасында жарылды. Атап айтқанда, келісімге қарсы фракция Ирландия еркін мемлекетінің конституциясында британ монархының рөлі сақталуына қарсылық білдірді. Дэйл келісімді ратификациялағанда, оның қарсыластары көбінесе шығып кетіп, Дэйл Ирландия Республикасын «жоюға» тырысып жатыр және оның мүшелерінің мұндай құқығы жоқ деп мәлімдеді. Ирландия сайлаушылары келісімді қолдайтын үміткерлерді Дэйлге сайлағаннан кейін Эмон де Валера «халықтың қателік жасауға құқығы жоқ» деді. Келісімге қарсылар уақытша үкіметті де, ол құрылғаннан кейін Ирландия еркін мемлекетін де мойындаудан бас тартты, Ирландия Республикасының құқықтық жағынан әлі де бар екенін мәлімдеді. Олардың билік тізбегіне бірнеше TD-лер, сондай-ақ 1922 жылдың басында IRA-ның армиялық атқару комитеті кірді, ол енді Дэйл емес, республикаға адал жалғыз орган екенін жариялады. Олар 1920 жылдың тамызында Дэйл мен республикаға да адалдық ант берген және Дэйл келісімді мақұлдағанда олардың анттарын бұзған деп санады. Дегенмен, республикадан бас тарту туралы пікірталас келісім туралы пікірталстар кезінде кеңінен талқыланды. Келісімге қарсы фракция 1922 жылдың маусымында сайланған үшінші Дэйлді де мойындаудан бас тартты, өйткені екінші Дэйл өзін ресми түрде тарату үшін жиналмады (бірақ 19 мамырдағы «сайлау туралы жарияланым», онда кандидаттар мен сайлау күндері көрсетілген, сол кезде қарсылық білдірмеді). Келісімге қарсы республикашылар үшінші Дэйлді және одан туындайтын барлық институттарды заңсыз деп санады, тіпті кейбіреулері оған сайланған болса да (Екінші Дэйлді қараңыз). Содан кейін азамат соғысында келісімге қарсы тарап жеңілді. Ирландия еркін мемлекетіне қарсы белсенді оппозиция 1923 жылдың 24 мамырында Франк Эйкен, ИРА штабының бастығы, «қаруды тастау» бұйрығын бергенде және Эмон де Валера «Артқа қараушы легионға» үндеу жасағанда аяқталды. Эмон де Валера Синн Фэйн президенті қызметін жалғастырды. 1926 жылдың наурыз айында де Валера көптеген келісімге қарсы саясаткерлермен бірге «Фианна Фейл» деп аталатын жаңа партияны құрып, Ирландия еркін мемлекетінің институттарына бойкот жариялады. Дегенмен, қатал бағытты ұстанатын азшылық Ирландия еркін мемлекетінің және оның мұрагері Ирландия Республикасының заңдылығын мойындаудан бас тартты. 1938 жылы өзін екінші Дэйлдің атқару комитеті деп атаған топ өз билігін ИРА армия кеңесіне жүктеді. Ирландия республикалық армиясы 1948 жылы Ирландияға қарсы әскери операцияларын тоқтатты, бірақ өзін Ирландияның заңды үкіметі деп санай берді. Уақытша Ирландия республикалық армиясы (PIRA) 1969 жылдың желтоқсанында түпнұсқа ИРА-дан бөлініп, кейіннен Ирландия Республикасының жалғыз заңды өкілі екенін мәлімдеді. Олар өз талаптарын, ішінара, екінші Дэйл мүшесі Том Магуайрдің қолдауына негіздеді. PIRA 1960 жылдардың соңынан 1998 жылға дейін Солтүстік Ирландияда бомбалау және ату науқанын жүргізді, ал оның саяси қанаты, қазіргі Синн Фэйн партиясы, Ирландия Республикасының әлі де заңды түрде бар екенін, PIRA оның ұлттық армиясы және ИРА армия кеңесі Ирландияның жалғыз заңды үкіметі екенін талап етті. Бұл көзқарас Республикалық Синн Фэйн және Континуити ИРА тарапынан әлі де қолдау табады. Олар таратылғанға дейін PIRA Óglaigh na hÉireann (Ирландияның еріктілері) атауын қолданды, бұл Ирландия қорғаныс күштерінің ресми ирландтық атауы. Континуити ИРА өз талаптарын, ішінара, екінші келісімге қарсы екінші Дэйлдің соңғы тірі қалған мүшесі Том Магуайрден алған қолдауына негіздеді.
Since the Civil War during 1922 and 1923, the Irish Republic has been an important symbol for radical republicans, amongst others. The Civil War began in June 1922 when both Sinn Féin and the IRA split between those pragmatists, who supported the Treaty, and the hardline republicans who opposed the compromises it contained. In particular the anti Treaty faction objected to the continued role in the Irish constitution that would be granted to the British monarch under the Irish Free State. When the Dáil ratified the Treaty its opponents mostly walked out, arguing that the Dáil was attempting to 'destroy' the Irish Republic, and that its members had no right to do so. After the Irish electorate voted in a majority of pro Treaty candidates to the Dáil, Éamon de Valera declared that "the people have no right to do wrong." Opponents of the Treaty refused to recognise either the Provisional Government or, when it was established, the Irish Free State, insisting that the Irish Republic continued to exist as a de jure entity. Their line of authority included some TDs but also the Army Executive of the IRA which decided in early 1922 that it, and no longer the Dáil, was the only body loyal to the republic. In August 1920 it had sworn allegiance to both the Dáil and the republic, and felt that the Dáil had broken its oath when it voted to approve the Treaty. Arguments about abandoning the republic had, however, been very fully discussed during the Treaty Debates. The anti treaty faction also refused to recognise the Third Dáil elected in June 1922, as the Second Dáil had not met to dissolve itself formally (though the "declaration of election" on 19 May, which gave dates for nominations and the election, was not opposed at the time). Anti Treaty Republicans considered the Third Dáil, and all future institutions arising from it, as illegal, even though some had been elected to sit in it (See Second Dáil). The anti Treaty side was then defeated in the Civil War. Most militant opposition to the Free State came to an end on 24 May 1923 when Frank Aiken, chief of staff of the IRA, issued the order to "dump arms", and Éamon de Valera issued his address to the "Legion of the Rearguard". Éamon de Valera continued as president Sinn Féin. In March 1926, de Valera, along with most anti Treaty politicians, founded a new party called Fianna Fáil and ended their boycott of the institutions of the Free State. Nonetheless, a hard line minority continued to reject the legitimacy of the Free State and its successor, the Republic of Ireland. In 1938, a group calling itself the Executive Council of the Second Dáil delegated its self declared authority to the IRA Army Council. The Irish Republican Army ultimately ceased military operations against Ireland in 1948, but continued to consider itself the legitimate government of Ireland. The Provisional Irish Republican Army (PIRA) split with the original IRA in December 1969 and afterward claimed that it was the sole legitimate representative of the Irish Republic. It based its claim, in part, on the support of Second Dáil member Tom Maguire. The PIRA conducted a campaign of bombings and shootings in Northern Ireland from the late 1960s until 1998, and its political wing, the modern Sinn Féin party, used to insist that the Irish Republic was still legally in existence, with the Provisional IRA as its national army, and the IRA Army Council Ireland's sole legitimate government. This view is still upheld by Republican Sinn Féin and the Continuity IRA. Until their disbandment, the Provisional IRA continued to use the title Óglaigh na hÉireann (lit. Volunteers of Ireland), the official Irish title for the Irish Defence Forces. Continuity IRA based their claims in part on the support they received from the last surviving anti treaty Second Dáil member, Tom Maguire.