Кіріспе
Мәсіхшіліктегі түсініктер Мәсіхтің қаны, сонымен қатар ең қымбат қан деп аталады, христиандық теологияда Иса Мәсіхтің бірінші кезекте айқышқа төгілген қаны және христиандықтың құтқарылуы осы арқылы жүзеге асырылды деп үйретеді, немесе кейбір христиандық ағымдар айқышқа төгілген Мәсіхтің қаны деп санайтын Евхаристия немесе Иеміздің кешкі асханасында бар сакраментальдық қан (шарап). Католик шіркеуі, Шығыс православие шіркеуі, Шығыс православие шіркеулері, Ассур және ежелгі Шығыс шіркеулері, лютерандар, жоғары шіркеулік англикандықтар, мұны Мәсіхтің Евхаристиядағы шынайы болуы деп біледі. Католик шіркеуі нан мен шараптың Мәсіхтің денесі мен қанына айналуын сипаттау үшін трансбұтантация деген терминді қолданады. Шығыс православие шіркеулері бұл өзгерісті сипаттау үшін 1672 жылғы Иерусалим Синодының қаулыларында және Мәскеудің Киелі Филарет (Дроздов) катехизисінде сол терминді қолданды. Лютеран шіркеулері Мартин Лютердің тәлімін ұстанып, Евхаристиялық элементтердегі Мәсіхтің болуын сакраменталды одақ деп анықтайды (көбінесе консубстанциация деп қате түсініледі), яғни Мәсіхтің денесі мен қанының негізгі "түпкілі" нан мен шараптың құрамымен бірге сөзбе-сөз болады, олар әрқашан болады. Лютеран дінінің мүшелері де Құдайды Шынайы Әке деп санайды және осылай үйретеді. Басқа протестанттық шіркеулер Мәсіхтің шынайы түрде осында болғаны туралы ілімді қабылдамайды, олар евхаристиялық рәсімдерді жай ғана еске алу рәсімі ретінде өткізеді.
Blood of Christ, also known as the Most Precious Blood, in Christian theology refers to the physical blood actually shed by Jesus Christ primarily on the Cross, and the salvation which Christianity teaches was accomplished thereby, or the sacramental blood (wine) present in the Eucharist or Lord's Supper, which some Christian denominations believe to be the same blood of Christ shed on the Cross. The Catholic Church, Eastern Orthodox Church, the Oriental Orthodox churches, the Assyrian and Ancient Churches of the East, and Lutherans, together with high church Anglicans, know this as the real presence of Christ in the Eucharist. The Catholic Church uses the term transubstantiation to describe the change of the bread and wine into the body and blood of Christ. The Eastern Orthodox Churches used the same term to describe the change, as in the decrees of the 1672 Synod of Jerusalem, and the Catechism of St. Philaret (Drozdov) of Moscow. The Lutheran churches follow the teaching of Martin Luther in defining the presence of Christ in the eucharistic elements as sacramental union (often misconstrued as consubstantiation), meaning that the fundamental "substance" of the body and blood of Christ are literally present alongside the substance of the bread and wine, which remain present. Lutherans too believe in and teach the Real Presence. Other Protestant churches reject the idea of the Real Presence; they observe eucharistic rites as simply memorials.
Тарих
Ертедегі шіркеуде адалдар Евхаристияны қасиетті нан мен шарап түрінде қабылдады. Қасиетті Максим Ежелгі Заңда құрбандыққа шалынған адамның етін халықпен бөліскенін, ал құрбандықтың қанын тек құрбандық үстеліне төккенін түсіндіреді. Алайда Жаңа заң бойынша Исаның қаны Мәсіхтің барлық адал қызметшілері ішетін су іспетті болды. II ғасырдағы шіркеу аталарының бірі, Мартирдiң қасиетті Юстин, Евхаристияның Мәсіхтің тәндік тәнi мен қаны екенiне сенiмiз. Шіркеуде дәстүр шығыста нан мен шараптың түрлерін араластырумен жалғасты, ал батыста шіркеуде нан мен шараптың түрлеріне байланысты араласу дәстүрі болды, әдет ретінде тек кішкентай нан бөлігі ғана тостағанға орналастырылды. Батыста, тостағандағы араласу аурудың таралуы мен төгілу қаупі (бұл мүмкін құдайға қарсылық білдіру) қауіптілігі тостағанды жалпы араласудан алып тастауға немесе оны тек арнайы жағдайларда беруге жеткілікті себеп деп саналғандықтан, тиімділігі төмендей түсті. Алайда, оны мәсіхші еместер дәмді ішіп-жемегеніне қарамастан, діни қызметкер әрқашан құлшылық етіп, ішіп-жеді. Бұл мәселе протестанттық реформация кезінде талқыланған мәселелердің бірі болды. Сондықтан Католик шіркеуі Мәсіхтің нан мен шараптың екі түрінде де тән мен қан ретінде тең дәрежеде болғанын растап, екі жақтылықты жоюды мақсат етті.
Католик
Католик шіркеуі нандар мен шараптар, трансбұғаттану арқылы, Мәсіхтің денесі, қаны, жаны және құдайлық сипатына ие болады деп үйретеді. Басқаша айтқанда, бүкіл Мәсіх - құдайлық қасиетке ие болған кезде. Қымбат қанға құлшылық ету XV және XVI ғасырлардағы фламандтық пәктіктің ерекше құбылысы болды, бұл Рахметтің "Өмір қайнар көзі" ретінде бейнелі бейнесі болды, ол жараланған "Құдай Тоқтысынан" немесе Мәсіхтің қасиетті жараларынан ағып жатқан қанға толы. Көптеген фламандтық суреттердің тақырыбы болған сурет, кем дегенде XII ғасырдан бері Брюггеде белгілі болған және XIII ғасырдың аяғынан бастап Брюггеге тән "Санкт Сангтың" шеруін оның шіркеуінен өткізуге себеп болған. Католиктер Қасиетті қанға деген құлшынысының бір бөлігі - әр түрлі дұғалар. Қанды атап өткендерге Анима Кристи, Исаның қасиетті жараларының мейірімділік шаштағысы және Құдайдың мейірімділік шаштағысы жатады.
Шығыс православие
Батыста, бұл сөздер нан мен шараптың Мәсіхтің денесі мен қанына айналған сәт деп саналады. Бірақ Шығыс православиесі үшін нақты бір сәт жоқ; керісінше, православие теологиясы Эпиклезистің соңында өзгеріс аяқталғанын айтады. Шығыс православиеліктер де нан мен шараптан Мәсіхтің денесі мен қанына айналуды анықтау үшін латын тіліндегі теологиялық терминді Транссубстанциация қолданбайды, олар метаузиоз сөзін транссубстанциация терминін қоса жүретін нақты теологиялық өңдеусіз қолданады.
Бағыштану
Шығыс православие шіркеулерінде және Византиялық ырым-жырымға сәйкес келетін Шығыс католик шіркеулерінде Мәсіхтің денесінен бөлек Мәсіхтің қанына жеке бағышталу немесе Киелі Қасиетті қабылдаудан бөлек болмайды. Содан кейін, құдайға бағышталған Тоқтының (Құдайға бағышталған) қалған бөліктері бөлінеді және тостағанға салынады және Мәсіхтің денесі мен Қаны литургиялық қасық арқылы адалдарға беріледі (сонымен қатар Интиктикуция қараңыз).
Көркем суреттер
Мәсіхтің төгілген қаны Италияның алғашқы суреттерінде жиі кездесетін тақырып болды. Мәсіхтің айқышқа шегеленіп, азап шеккен адам ретінде суреттелуі мәсіхші өнеріндегі ең қанды суреттердің бірі болып табылады. Мәсіхтің қаны оның тәндік болмысы мен құрбандығының көркемдік бейнесі болды. Бұл - Құдайға ғибадат етушілердің ой жүгіртуі үшін арналған тақырып.