Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жасыл аралдар шайқасы немесе "Квадратный ног" операциясы 1944 жылдың 15-20 ақпанында Жапония империясы мен Жаңа Зеландияның 3-ші дивизиясы мен АҚШ-тың одақтас күштерінің арасында өтті. Жаңа Британия мен Бугенвильдегі қоныс аударуды қамтамасыз ету үшін қонудан кейін жүргізілген операцияның басты мақсаты - қысқаша құрлықтағы науқаннан кейін Жаңа Зеландия күштерінің қауіпсіздігін қамтамасыз еткен Ниссан аралын басып алу болды. Өлім-жітім бойынша өте аз шығынға қарамастан, одақтастар операциясы арал тізбегіндегі бірнеше кіші атолдарды басып алуға әкелді, олар кейіннен Рабаулдағы негізгі жапон базасын азайтуға бағытталған әуе және теңіз операцияларын қолдауға пайдаланылды.
The Battle of the Green Islands or Operation Squarepeg was fought from 15 to 20 February 1944, between Imperial Japan and Allied forces from the New Zealand 3rd Division and the United States. Undertaken after landings to secure lodgments on New Britain and Bougainville, the main focus of the operation was the capture of Nissan Island, which was secured by New Zealand forces after only a short ground campaign. At only very limited cost in terms of casualties, the Allied operation resulted in the capture of several small atolls in the island chain, which were subsequently used to support air and naval operations focused on reducing the main Japanese base on Rabaul.
Өмірбаян
Бірнеше шағын коралл атолдардан тұратын Жасыл аралдар Бугенвилл мен Жаңа Ирландияның арасында, аймақтағы негізгі жапон базасының орналасқан жері болған Рабаулдан шамамен 150 миль (241 км) қашықтықта орналасқан. Соғыс кезінде олар Австралияның Жаңа Гвинея территориясының бөлігі болды және онда шамамен 1200 меланезиялық өмір сүрді. Атоллдар дөңгелек шеңберді құрайды, негізгі арал, Ниссан, батысқа қараған жарты ай пішінін құрайды. Глостер және Торокина мысықтарындағы қонудан кейін Жаңа Британия мен Бугенвильде одақтастар жаулап алу операцияларын жалғастыруға тырысты. Кейіннен Жасыл аралдар Торокинадағы ұшақпен қамтамасыз етілген ұрысшылар қорғанысына жеткілікті жақын екендігі анықталды, сонымен қатар Достасқан әуе және теңіз күшін Рабаулға қарай жобалау перспективасын ұсынды. 30 қаңтарда Нью-Зеландияның 30-шы жаяу әскер батальонынан 300 адам, американдық және жаңа зеландиялық барлау және байланыс қызметкерлерімен бірге Ниссан аралына қоныс аударды. Бірнеше эсминецті, моторлы торпедалық қайықтарды және десант кемесін қоса алғанда, шағын теңіз күшінің ертеңімен, партияға жапондықтардың күшін анықтау, сондай-ақ қону жағалауларын орналастыру және базаны дамыту перспективаларын анықтау міндеті жүктелді.
The Green Islands, consisting of several small coral atolls, are located between Bougainville and New Ireland, about 150 mile (241 km) from Rabaul, which was the location of the main Japanese base in the area. At the time of the battle, they were part of the Australian Territory of New Guinea and were populated by around 1,200 Melanesians. The atolls form a rough circle, with the main island, Nissan, forming a west facing crescent shape closed off by several smaller islands separated from the main landmass by small passages that open up into a large internal lagoon roughly in width. In the wake of landings at Cape Gloucester and Cape Torokina on New Britain and Bougainville, the Allies sought to continue their offensive operations in the region, as part of the advance towards the Japanese base around Rabaul, prior to launching the Admiralty Islands campaign. The Green Islands were subsequently identified as being close enough to fighter cover provided by aircraft based at Torokina, while offering the prospect of projecting Allied air and naval power further towards Rabaul. On 30 January 300 troops from the New Zealand 30th Infantry Battalion, along with American and New Zealand intelligence and communications personnel, were landed on Nissan Island. Escorted by a small naval force including several destroyer escorts, motor torpedo boats and landing craft, the party was tasked with determining the strength of the Japanese there as well as siting landing beaches and determining prospects for base development.
Операция
Адмирал Уильям Холси-дің командалығымен аралдарға шабуыл 1944 жылдың 15 ақпанында "Скверпег операциясы" деген кодпен басталды. Вела Лавелла мен Қазынашылық аралдарынан шығып, одақтас күштер бірнеше аралға, соның ішінде Ниссан аралына шабуыл жасап, оларды сан жағынан қатты жеңілген жапон күштерінен қайтарып алды (шамамен 120-150 адам). Жапон гарнизоны 12 теңіз күзетшісінен және ақпан айының басында су асты кемесімен қонған Хитоси Имамураның Сегізінші аймақтық армиясының 80 әскери қызметшінен құралған. Бұл шағын күш одан әрі күшейтіліп, шамамен 120-ға жетті. Жаяу әскер АҚШ-тың жоғары жылдамдықты көліктерімен (APD) тасымалданады. Оларды контр-адмирал Теодор Уилкинсонның қолбасшылығындағы күшті деңиз күштері деминанттар, мина сығушылар мен моторлы торпедалық қайықтармен бірге алып жүрді, ал американдық LST 3-ші NZ дивизиясының арнайы армия танк эскадрильясының Валентин танктерін түсірді. Логистикалық қолдауды бірнеше Сиби батальондары (33, 37 және 93) және басқа да түрлі әскери-теңіз базалары мен зерттеу бөлімшелері көрсетті. АҚШ жағалаулық артиллерия батальоны, сондай-ақ, Жаңа Зеландияның 3-ші дивизиясының броньды, инженерлік, артиллериялық, медициналық және басқа да дивизиондық логистикалық қолдау бөлімшелері әуе шабуылына қарсы қорғаныс жасауда. Бұл жердегі ұрыстар қысқа, бірақ қатты болды, әуеде қарсылық күшейді. Құн түсіруден бұрын шабуыл күштері аралдарға қарай жүзіп бара жатқанда, жапондық ұшақтардың үлкен тобы Рабаулдан теңіз әскерлеріне шабуыл жасауға жіберілді. Құтқарушылар мен көліктер зақымданудан құтылды, бірақ оңтүстік қорғаныс күшінің бір бөлігі болған Сент-Луис крейсері соққыға ұшырап, 23 адам қаза тауып, 28 адам жараланды. Кейіннен, бір топ секіруші бомбалаушылар десант кемелерінің үстінде пайда болды, бірақ жапондық ұшақтар тез арада Торокина мысығынан ертіп келген AirSols ұшақтарымен айналысты, олар тез арада Ниссан аралы үстіндегі әуеде бақылауға алды. Жапонияның 12 ұшағы қаза тапты. LST 446 кемесімен болған қат-қабатты жағдайды ескерсек, қону жылдам әрі жақсы өтті. Транспорттан жүк жүктіргеннен кейін, жаяу әскерлер LCI және LCP-терде жағаға жеткізілді, олар Барахун аралының оңтүстігіне лагунаға кірді. Әскерлер Покония мен Тангалан плантацияларының айналасындағы бірнеше жағажайларда қонып кетті. 15 ақпанда барлығы 5800 адам қоныс аударды, оның 4200-ден астамы Жаңа Зеландия азаматтары болды. Қамау түн бойы сақталды. Әрбір жаяу әскер батальонын жан-жаққа жақын қолдау көрсететін және орманды тазалауға көмектесетін "Валентин" танкілері қолдады. 30-шы батальонның жауапкершілік аймағында бірқатар кішігірім қарауыл әрекеттері орын алды, ал 70-ке жуық жапондық топ Танагеран маңындағы аралдың оңтүстік шетіндегі католиктік миссияның жанында 30-шы және 35-ші батальондардың қарауылдары арасында қалады. Жапондықтардың бұл тобын бірнеше күн бойы бірнеше танкпен қолдау тапқан Жаңа Зеландияның жаяу әскері басып алды, үш адам қаза тауып, 11 адам жарақат алды, ал 62 жапондық қаза тапты. 23 ақпанда кампанияның соңғы әрекеті болды, 37-ші батальонның роталық патрулі 14 жапондық аман қалғандар кеткен Сау аралын тазартты. Жапондықтар бас тартудан бас тартқан соң, қысқаша атыс барысында төрт жаңа зеландиялық жараланды. Операция барысында одақтастар 13 жауынгерді өлтіріп, 26 жауынгерді жаралады, ал жапон гарнизонының барлығы дерлік қаза тапты. Аэропорттар АҚШ-тың теңіз жаяу әскерінің ұшақтары мен бомбалаушыларына үй болды, олар Рабаул мен Кавиенгтегі жапон базаларын оқшаулауға бағытталған одақтастардың күш-жігеріне қатысқан, ал Жаңа Зеландия ұшақтары да Рабаул үстіндегі операциялар кезінде отын құю үшін базаны қолданды. Сонымен қатар аралда Оңтүстік Тынық мұхит әскери-әуе көлігі командасының (SCAT) жасағы құрылды. Кейін АҚШ президенті болған лейтенант Ричард Никсон 1944 жылдың басында Грин аралдарында SCAT жасағының бастығы болды. Басқа базалық нысандарға коралл су ұшағы пандусы, бетон зәкірлері мен мұнай барабандары бар үш кеме сүйрегіш кірді. Отын жағасы мен лагерь, цех, болат қоймасы және Т пішіндес понтон жағасы бар PT қайықтың тұтас базасы салынды. Әскери-теңіз базасының ауруханасына төрт Quonset шатырлы медициналық мекемелер берілді. Базаның құрылысы 1944 жылдың шілдесіне дейін аяқталды деп саналды, ал қондырғылар үшін жауапкершілік құрылыс батальонының 552 және 553 техникалық қызмет көрсету бөлімшелеріне (CBMU) берілді. 1944 жылдың соңында базаны бұза бастады. CBMU 552 1945 жылдың наурыз айында кетті, бірақ CBMU 553 1945 жылдың тамызына д...
Under the command of Admiral William Halsey Jr., the invasion of the islands commenced on 15 February 1944, codenamed "Operation Squarepeg". Staging out of Vella Lavella and the Treasury Islands, Allied forces invaded several islands, including Nissan Island, and recaptured them from heavily outnumbered Japanese forces (estimated at around 120 to 150 strong). The Japanese garrison consisted of 12 naval watchkeepers and about 80 army personnel from Hitoshi Imamura's Eighth Area Army, that had been landed by submarine in early February. This small force was reinforced further, reaching around 120. The infantry were transported aboard US Navy high speed transport (APDs). These were escorted by a strong naval task force of destroyers, minesweepers and motor torpedo boats, under the command of Rear Admiral Theodore Wilkinson, while American LSTs landed the 3rd NZ Division Special Army Tank Squadron's Valentine tanks. Logistical support was provided by several Seabee battalions (the 33rd, 37th and 93rd), as well as various other naval base and survey units. A US coastal artillery battalion was also landed to provide anti aircraft defence, as were armoured, engineer, artillery, medical and other divisional logistic support units from the New Zealand 3rd Division. The fighting was brief but sharp on land with heavier resistance in the air. Prior to the landing, as the assault force steamed towards the islands, a large group of Japanese aircraft were dispatched from Rabaul to attack the naval task force. The landing craft and transports escaped damage, but the cruiser St. Louis, which formed part of the southern covering force, was hit resulting in 23 killed and 28 wounded. Later, a group of dive bombers appeared over the landing craft as they were forming up to the west of the islands, but the Japanese aircraft were promptly dealt with by the escorting AirSols fighters from Cape Torokina, which quickly gained control of the air over Nissan Island. In all, the Japanese lost 12 aircraft. Apart from a near miss on LST 446, the landing proceeded quickly and smoothly. After being crossloaded from the transports, the infantry were ferried ashore in LCIs and LCP(R)s, which proceeded to enter the lagoon to the south of Barahun Island. Troops disembarked at several landing beaches around the Pokonian and Tangalan Plantations. In total 5,800 personnel were landed on 15 February, of which over 4,200 were New Zealanders. The perimeter was held throughout the night. Each infantry battalion was supported by a troop of Valentine tanks, which provided close support and helped clear tracks through the jungle. A series of minor patrol actions took place in the 30th Battalion's area of responsibility, while a group of around 70 Japanese was encountered around a Catholic mission around the southern end of the island near Tanaheran, having become caught between patrols from both the 30th and 35th Battalions. This group of Japanese were overwhelmed over the course of several days by New Zealand infantry, supported by several tanks, at the cost of three killed and 11 wounded, while 62 Japanese were killed. On 23 February, the final action of the campaign took place when a company sized patrol from the 37th Battalion cleared the small island of Sau, where 14 Japanese survivors had withdrawn. After refusing a call to surrender, the small Japanese force was destroyed in a brief firefight that resulted in four New Zealanders being wounded. Overall casualties for the entire operation amounted 13 killed and 26 wounded for the Allies, while almost all of the Japanese garrison was killed. The airstrips became home to United States Marine Corps fighters and bombers which participated in the Allied effort to isolate the Japanese bases on Rabaul and Kavieng, while New Zealand fighters also used the base to refuel during operations over Rabaul. A South Pacific Combat Air Transport Command (SCAT) detachment, which supplied materiel and mail to combat soldiers and evacuated the wounded, was also established on the island. Lieutenant Richard Nixon, who later became President of the United States, served as the officer in charge of the SCAT detachment on the Green Islands in early 1944. Other base facilities included a coral seaplane ramp, and three moorings with concrete anchors and oil drum buoys. A fuel pier was constructed, and an entire PT boat base with camps, workshops, a steel warehouse, and a T shaped pontoon pier. Medical facilities were provided for a naval base hospital with four Quonset huts. Base construction was considered complete by July 1944, and responsibility for the installations was handed over to Construction Battalion Maintenance Units (CBMU) 552 and 553. They began dismantling the base in late 1944. CBMU 552 left in March 1945, but CBMU 553 remained until August 1945.