Кіріспе
Лондон Паддингтон теміржол станциясы, сондай-ақ Лондон Паддингтон деп те аталады, – Лондон теміржол станциясы және Лондон метро станциясы кешені, Паддингтон ауданындағы Прайд-стритте орналасқан. 1838 жылдан бері бұл орын Ұлы Батыс теміржолы және оның ізбасарларының Лондонға соңғы аялдамасы болып табылады. Басты магистральдық станцияның көп бөлігі 1854 жылы салынған және оны Изамбард Кингдом Брунель жобалаған. 2022–23 жылдарғы Теміржол және жол статистикасы кеңсесінің мәліметтері бойынша, бұл Ұлыбританиядағы екінші ең жұқ жүретін станция, Лондон Ливерпуль-стриттен кейін, 59,2 миллион кіру және шығу тіркелген. Паддингтон – Ұлы Батыс магистралінің Лондонға соңғы аялдамасы; жолаушылар тасымалын негізінен Ұлы Батыс теміржолы жүзеге асырады, ол батыс Лондонға және Темза аймағына қалалық және аймақтық жолаушылар тасымалын, сондай-ақ Оңтүстік-Батыс Англия мен Оңтүстік Уэльске қашықтықтан жүретін жолаушылар тасымалын ұсынады. Станция Хитроу экспресі үшін шығыс аялдамасы және Шенфилдтен келетін Элизабет желісі үшін батыс аялдамасы болып табылады. Элизабет желісінің пойыздары сонымен қатар Паддингтон арқылы батысқа қарай Редингке, Хитроудың 5-терминалына және Хитроудың 4-терминалына, ал шығысқа қарай Абби Вудқа қатынайды. 1-тарафтық аймақта орналасқан, оның екі жеке метро станциясы бар, олар Бейкерлу, Сақина, Дистрикт және Хаммерсмит пен Сити желілерімен байланысқан. Бұл Network Rail тікелей басқаратын 11 лондондық станцияның бірі. Станция жолаушылар мен жүктер, әсіресе сүт және парцельдер үшін танымал. Ірі жаңартулар 1870 жылдары, 1910 жылдары және 1960 жылдары жүргізілді, олардың әрқайсысы қолданыстағы қызметтер мен архитектураны сақтай отырып, қосымша платформалар мен кеңістік қосуға тырысты. Паддингтонға алғаш рет 1863 жылы Лондон метросы қызмет көрсетті, ол әлемдегі алғашқы метрополитен теміржолы – Метрополитен теміржолының батыс аялдамасы болды. 20 ғасырда Лондонның қалалық аумағы батысқа қарай кеңейген кезде Паддингтонда қала маңындағы және қалалық жолаушылар тасымалы пайда болды. Көптеген жаңартулар мен қайта құруларға, сондай-ақ, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде келген зақымдарға қарамастан, Брунельдің бастапқы дизайны әлі де танылады.
Paddington, also known as London Paddington, is a London railway station and London Underground station complex, located on Praed Street in the Paddington area. The site has been the London terminus of services provided by the Great Western Railway and its successors since 1838. Much of the main line station dates from 1854 and was designed by Isambard Kingdom Brunel. As of the 2022–23 Office of Rail & Road Statistics, it is the second busiest station in the United Kingdom, after London Liverpool Street, with 59.2 million entries and exits. Paddington is the London terminus of the Great Western Main Line; passenger services are primarily operated by Great Western Railway, which provides commuter and regional passenger services to west London and the Thames Valley region, as well as long distance intercity services to South West England and South Wales. The station is also the eastern terminus for Heathrow Express and the western terminus for Elizabeth line services from Shenfield. Elizabeth line services also run through Paddington westwards to Reading, Heathrow Terminal 5, and Heathrow Terminal 4, and eastwards to Abbey Wood. Situated in fare zone 1, it has two separate tube stations providing connections to the Bakerloo, Circle, District, and Hammersmith & City lines. It is one of 11 London stations managed directly by Network Rail. The station has been perennially popular for passengers and goods, particularly milk and parcels. Major upgrades took place in the 1870s, the 1910s and the 1960s, each trying to add additional platforms and space while trying to preserve the existing services and architecture as much as possible. Paddington was first served by London Underground trains in 1863, as the original western terminus of the Metropolitan Railway, the world's first underground railway. In the 20th century, suburban and commuter services appeared at Paddington as the urban sprawl of London moved westwards. Despite the numerous upgrades and rebuilding, plus damage sustained in particular during World War II, Brunel's original design is still recognisable.
Орналасқан жері
Станция кешені алдыңғы жағынан Прайд көшесімен, артқы жағынан Бишоп көпірінің жолын кесіп өтетін Бишоп көпірінің сағасымен шектеледі. Станцияның батыс жағында Истборн Террасы орналасқан, ал шығыс жағы Гранд Юнион каналының Паддингтон тармағымен шектеледі. Станция көлденең ойыста орналасқан, бірақ алдыңғы жағындағы қонақ үй ғимараты осы ерекшелікті жасырады, ал қалған үш жағынан анық көрінеді. Станциядан солтүстікке қарай Вествей, солтүстік-шығысқа қарай Эджвар Роуд, шығыс және оңтүстік-шығысқа қарай Лондонның ішкі айналма жолы жатыр. Айналасы шала тұрғын үйлермен қамтылған, сондай-ақ ірі Сент-Мэри ауруханасы, мейрамханалар мен қонақ үйлер де бар. Бұрын бұл аймақта кеңселер өте аз болды, көптеген жолаушылар Батыс Ендке немесе Ситиге жұмысқа бару үшін National Rail және Лондон метросы арасында ауысып отырды. Дегенмен, жақында Паддингтон Уотерсайд деп аталған, бұрынғы теміржол және каналдық жерлерді қайта жаңарту арқасында жаңа кеңсе кешендері пайда болды. Лэдброк Гроув пен Паддингтон станциясы арасындағы кіретін басты теміржолдың тар, қыжыр бөлігі кейбір инженерлер арасында «Паддингтон мойны» деп белгілі.
Тарих
Ұлттық теміржол стансасының ресми атауы Лондон Паддингтон, бұл атау Лондоннан тыс жерлерде көп қолданылады, бірақ лондондықтар оны көбінесе жай ғана Паддингтон деп атайды, сияқты Лондон метросының картасында. Осыған ұқсас тәжірибе Лондонның барлық маңызды теміржол терминалдарына қатысты, Лондон көпірінен басқа. Станцияның бір бөлігі, соның ішінде басты пойыз депосы 1854 жылы салынған, сол кезде Изамбард Кингдом Брунел оны Ұлы Батыс темір жолының (GWR) Лондондық аялдамасы ретінде тұрғызған. Бұл Network Rail басқаратын Лондонның он бір стансасының бірі.
Ұлы Батыс темір жолы
Бірнеше сәтсіз бастаулардан кейін Брунел 1833 жылғы 30 шілдеде Бристольден Лондонға темір жол салуды жариялады. Бұл GWR атанды, және ол оны елдегі ең жақсы темір жол деп санауды ниеттенді. GWR бастапқыда Лондонға қатынайтын пойыздарды тоқтатуды жоспарлаған, себебі бұл оларға Лондон мен Бирмингем темір жолының бір бөлігін станцияға пайдалануға мүмкіндік беретін еді, бұл шығындарды тиімді етуге бағытталған. Бұл 1835 жылы үкімет мақұлдады, бірақ Брунел оны ұзақ мерзімді шешім деп санамады, өйткені Бирмингемнен темір жол кеңейтілсе, Ливерпульдің Бристольмен порты үшін бәсекелесуі мүмкін деп алаңдады. Алғашқы станция 1838 жылғы 4 маусымда ашылған Бишоп көпір жолының батыс жағында GWR үшін уақытша аялдама болды. GWR-дың Лондоннан Мейденхедке жақын Таплоуға дейінгі алғашқы рейсі 1838 жылы Паддингтоннан басталды. Негізгі станция ашылғаннан кейін, бұл орын жүк депосы ретінде пайдаланылды. Брунел GWR-ға арналған қарапайым терминал жеткіліксіз деп есептеді, сондықтан ол 1853 жылғы ақпанда мақұлданды. Бишоп көпір жолы мен Прайд көшесі арасындағы негізгі станцияны Брунел жобалады, ол теміржол станциясын өзі жобалау мүмкіндігіне зор қуанышпен қарады, бірақ архитектуралық егжей-тегжейлігін оның әріптесі Мэтью Дигби Уайатт жасады. Ол Джозеф Пакстонның Кристалл сарайынан және Мюнхеннің бас станциясынан шабыттанды. Шыны жабынған шатырды үш аралықтағы ұнтақталған темір аркалар қолдап тұрады, олардың аралығы 68 фут (21 м), 102 фут (31 м) және 70 фут (21 м) құрайды. Шатырдың ұзындығы 213 метр, ал бастапқы шатырдың екі трансептісі үш аралықты байланыстырады. Бұлар стансадағы рельстер арасында вагондарды тасымалдау үшін Брунел ұсынған деп саналады. Алайда, жақындағы зерттеулер, ертедегі құжаттар мен фотосуреттерді пайдалана отырып, бұл пікірді қолдамайды, ал олардың нақты мақсаты әлі белгісіз. Бастапқы станция төрт платформаны пайдаланды, олардың ені 27 фут (8 м) және 24 фут (7 м), 21 фут (6 м) енімен келген платформа және 47 фут (14 м) енімен біріктірілген келген платформа және кабина жолы. Аттар мен кареттердің қозғалысы үшін платформалардың соңында он тоғыз айналмалы дискі орналастырылды. Жаңа станциядан алғашқы GWR рейсі 1854 жылғы 16 қаңтарда жолға шықты, бірақ шатыр сол кезде аяқталмаған және келген пойыздар болған жоқ. Ол ресми түрде 29 мамырда ашылды, ал ескі уақытша станция келесі жылы бұзылды. Great Western қонақ үйі 1851 жылдан 1854 жылға дейін станцияның алдындағы Прайд көшесінде архитектор Филип Чарльз Хардвиктің ұлы Филип Хардвик (Эустон аркасының авторы) салған, ол классикалық және француз шатосы стилінде салынған. Ол 1854 жылғы 9 маусымда ашылды, онда 103 жатын бөлмесі және 15 отыру бөлмесі болды. Әрбір бұрышта негізгі блоктан бес қабаттан артық екі қосымша қабаттан тұратын мұнара орналасқан. Бастапқыда ол GWR акционерлері мен қызметкерлерінің консорциумымен басқарылды, ал компания 1896 жылы операцияларды толыққанды өз қолына алды. Станция 1906-1915 жылдары едәуір кеңейтілді және солтүстік жағына басқаларына параллель 109 фут (33 м) төртінші аралық қосылды. Жаңа аралық бастапқы үш аралыққа ұқсас стильде салынған, бірақ егжей-тегжейлігі әртүрлі және трансептілері жоқ. Мейманхананың артқы жағы мен зал арасындағы аумақ "Газон" деп аталады. Бастапқыда ол жабылмаған және бос тұрған, бірақ кейіннен станцияның бірінші залының бір бөлігі ретінде салынды.
Үлкен төрт және Британдық теміржол
GWR 1923 жылы «Үлкен Төрттік» топтастыру кезінде жалғыз сақталған теміржол компаниясы болды. 1927 жылдың желтоқсанында ашылған пошта бөлімшесінің теміржолы күніне шамамен 10 000 пошта сөмкесін тасымалдай алатын болды. Паддингтон 1930 жылдан 1934 жылға дейін қайта кеңейтілді. 2-11 платформалар Бишоп Роуд көпірінен өтетіндей етіп ұзартылды және жаңа жүк қоймасы салынды. Паддингтонда маңызды емес деп есептелген қала маңындағы қызметтер, Үй округтерінде жаңа тұрғын үйлер салына бастағанда артты. Бишоп Роуд станциясы қайта жаңартылды, нәтижесінде Паддингтонға төрт қосымша платформа (№ 13–16) қосылды және көпірдің жанында қала маңындағы қызметтерге арналған жаңа билет кассасы мен кіреберіс пайда болды. 1936 жылы дауыс беру жүйесі енгізілді. Осы кезде Паддингтон арқылы күніне шамамен 22 000 жүк жіберіліп, «Royal Mail» қызметі күніне 4 500 пошта және 2 400 жүк сөмкесін өңдеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде станция бірнеше рет шабуылға ұшырады. 1941 жылдың 17 сәуірінде станцияның шығу жағына парашют минасы түсті, ал 1944 жылдың 22 наурызында 6 және 7 платформалар арасындағы шатыр екі бомбадан қирады. Соғыс кезінде Паддингтон арқылы жолаушылар ағыны күрт өсті, себебі Темза өзенінің салыстырмалы түрде тыныш аймағына эвакуация жасалды және демалыс күндерін өткізушілер оңтүстік және шығыс жағалауларының көп бөлігі әскери мақсаттар үшін алынғандықтан батысқа саяхаттауды жөн көрді. 1944 жылдың 29 шілдесінде платформалар жолаушыларға толып кеткендіктен станция үш сағатқа жабылды, ал тамыз айындағы демалыс күнінде көпшілікті Истборн террасасы бойындағы тығыз кезектерде атты полиция бақылады. 1950 жылдардың соңында бу локомотивтері дизельді локомотивтерге алмастырыла бастады. 1959 және 1961 жылдар аралығында қала маңындағы қызметтер дизельді бірнеше бөлімдерге ауыстырылды, ал соңғы тұрақты қашықтықтағы бу поезды 1965 жылдың 11 маусымында Паддингтоннан кетті. 1967 жылы теміржол жолдары қайта ұйымдастырылды, бұл Паддингтон ашылғаннан бері сақталған келу және кету платформаларының арасындағы айырмашылықты жойды. Роял Оуктан оңтүстікке қарай жаңа тұрақтар салынды және Паддингтонға кіретін теміржол қисығы жұмсалды. Осы кезеңде Мидлендс аймағына қатынайтын пойыздар басқа бағытқа ауыстырылды. 1970 жылы станцияның күту залы кеңейтілді және сол жылы билет кассасы қайта салынды. Осы кезде Эустон сияқты станцияларды кең ауқымда бұзу және қайта дамытуға қоғамдық пікір қарсы болды, сондықтан қайта құру жұмыстары Брунель мен Уайаттың бастапқы станция дизайнын сақтауға бағытталды. 1980 жылдары Паддингтоннан арнайы бу пойыздары қайта іске қосылды. 1982 жылы станцияның күту залында Брунельдің қола мүсіні орнатылды. Оны Джон Даблдей жасап, Бристоль және Батыс құрылыс қоғамы қаржыландырды. 1989-1999 жылдар аралығында «Лаун» алаңына жаңа шатыр орнатылып, күту залынан шыны қабырғамен бөлінді. Оның айналасында бірнеше деңгейдегі дүкендер мен кафелер орналасқан. 1996 жылы пойыз қызметтері жекешелендірілді, бастапқыда «Great Western Trains» және «Thames Trains» компанияларына берілді. Бұрынғы компания 1998 жылы «First Great Western» деп аталды, ал 2006 жылы «First Great Western Link» және «Wessex Trains» компанияларымен бірігіп «Greater Western» франшизасын құрды. 2015 жылы операциялық компания «Great Western Railway» деп қайта аталды. 1990 жылдардың ортасында Ұлы Батыс магистральдық желісі мен платформалар «Heathrow Express» жобасының бөлігі ретінде электрлендірілді. 1998 жылы ашылған әуежай теміржол желісі станцияны тікелей Хитроу әуежайымен байланыстырады. 1999 жылдан 2003 жылға дейін «Лаун» алаңында әуежол жолаушылары үшін экспресс-багаж тексеру қызметтері ұсынылды, бірақ олар біртіндеп бөлшек сауда орындарымен ауыстырылды. Станцияның төртінші құрылымы 2010 жылы жаңартылды, бұл бастапқы шыныланған шатырды жөндеу және қалпына келтіруді қамтыды, нәтижесінде 9-12 платформалар тағы да күндізгі жарықтан ләззат ала алды. 1996 жылдан бері жалған төбе немесе қауіпсіздік палубасы орнатылған. Жұмыс аяқталып, жаңартылған шатыр 2011 жылдың шілдесінде ашылды. 2014 жылдың шілдесінде екінші кезеңі басталды және екі жылдан кейін аяқталды. «Network Rail» бастапқыда 4-құрылымды бұзуды және оның үстінде кеңсе үйін салуды жоспарлаған, бірақ «Save Britain's Heritage» бұл жоспарға сәтті қарсылық көрсетті. 2010 жылдардың ортасында «Crossrail» жобасының бөлігі ретінде жер асты стансасының құрылысы басталды, ол негізгі станция ғимаратының оңтүстік-батысында орналасқан. Осы жобамен бірге негізгі станцияның солтүстігінде жаңа такси тұрағы мен аялдама, сондай-ақ Паддингтон метро станциясының кең ауқымды жаңартулары салынды. Жер асты платформалары 2022 жылдың 24 мамырында «Elizabeth line» ретінде ашылды. Станция бұрыннан пойыз сарайының ішіндегі ауа сапасының нашарлығы үшін сынға ұшыраған; алайда, 2010 жылдардың соңында дизельді «InterCity 125» пойыздарын екі режимді «Class 800» және «802» пойыздарымен алмастыру ауа сапасын жақсартты. Лондонның Паддингтон станциясы әрқашан Ұлыбританиядағы ең жұқ жүретін станциялардың бірі болды және 2016–17 жылдар аралығында «Office of Rail & Road» мәліметтері бойынша 36,6 миллион жолаушымен 8-орында болды, бұл көрсеткішпен және бұрынғы ең жұқ станция болған станциядан озып, «Elizabeth Line» ашылғаннан кейін Лондонның Паддингтон станциясы 2022–23 жылдар аралығында 59,2 миллион жолаушымен Ұлыбританиядағы екінші ең жұқ станцияға айналды.
Апаттар мен оқиғалар
1920 жылы 9 тамызда жолаушылар пойзы буферлерге соқтығысты. Екі адам жарақат алды. Келесі жылы жолаушылар пойзы платформаға қарай жылжытылып, жол бойында тұрған үш жүк вагонымен соқтығысты. Бір вагон рельстен шығып, жүк вагоны қирады. 1983 жылы 23 қарашада 50 класты 50 041 Bulwark локомотивімен сүйретілген ұйқы пойзы Пэддингтонға жақындағанда, кроссоверден артық жылдамдықпен өткеннен кейін рельстен шығып кетті. Жетпіс жолаушының үшеуі жарақат алды. 1991 жылы 18 ақпанда Паддингтонды Уақытша ИРА бомбалады, станция шатырына ауыр зақым келдірді. Үш сағаттан кейін Лондон Виктория станциясына одан да қауіпті шабуыл жасалды. Паддингтондағы ең ірі апат – Лэдброк Гроув теміржол апаты (кейде Паддингтон теміржол апаты деп те аталады). 1999 жылдың 5 қазанында Пэддингтоннан басталатын Темза пойзы қызыл сигналды ескермей өтіп, қарсы бағытта келе жатқан Great Western экспресімен соқтығысты. Екі пойыздың жүргізушілері мен 29 жолаушы қаза тапты, 400-ге жуық адам жарақат алды. 2014 жылдың 25 мамырында 360 кластың бос электрлік пойзы 360 205, 3-ші платформаға кіргенде, техникалық жөндеу жұмыстарының қателігінен рельстен шығып кетті. 2016 жылдың 16 маусымында 165 кластың 165 124 дизельді пойзы қауіпті сигналды ескермей өтіп, қосымша жолға шығып кетті, бұл қызмет көрсетуде үлкен бұзылысқа және инфрақұрылымға зақым келтірді. 2017 жылдың 20 тамызында 43 кластың 43188 пойзы 2-ші платформадан шығар кезде, 11:57 Пензанс бағытындағы пойыздың соңғы локомотивтік вагоны болып кеткен кезде рельстен шығып кетті.
Лондон метросының станциялары
GWR Паддингтонның Лондон орталығынан шалқары екенін білген және 1854 жылы станцияның қалалық аймаққа (City) қосылуы үшін Солтүстік Метрополитен темір жолына 175 000 фунт стерлинг (1854 жылғы 175 000 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) сыйлады. Осының нәтижесінде, Паддингтон 1863 жылдың 1 қаңтарында ашылған кезде желінің батыс терминалы болды. Метрополитен темір жолының ұзартылуы Паддингтонға Темза өзенінің оңтүстігіне байланыс жасады, ол Прайд-стриттегі жаңа станция арқылы, Прайд-стриттен Глостер-роудқа дейін 1868 жылдың 1 қазанында ашылды. Бейкер-стрит және Ватерлоо темір жолының Паддингтонға дейінгі ұзартылуы 1913 жылдың 1 желтоқсанында ашылды. Әртүрлі темір жолдардың тарихына байланысты, Паддингтонға Лондон метросының төрт желісі екі бөлек станция арқылы қызмет көрсетеді: Бейкерлу, Шаршы (Circle) және Дистрикт желілері негізгі темір жол станциясының оңтүстігінде Прайд-стриттегі жер асты және терең деңгейлі біріктірілген станцияда, ал Шаршы (Circle) және Хаммерсмит пен Сити (Hammersmith & City) желілері Прайд-стриттегі су асты станциясында орналасқан. Шаршы (Circle) желісінің пойыздары спиральдік маршруттың бөлігі ретінде екі су асты станциясынан өтеді. Лондон метросының картасында бір станция ретінде көрсетілсе де, екі станция тікелей байланысты емес. Central желісіндегі Ланкастер Гейт (Lancaster Gate) метро станциясы мен Мэрилебон (Marylebone) темір жол станциясы жаяу қашықтықта орналасқан, және рұқсат етілген уақыт ішінде жасалған жағдайда, осы станцияларға станциядан тыс ауысуларға қосымша төлемсіз рұқсат етіледі. Платформалар 2022 жылдың 24 мамырында Елизавета желісінің іске қосылуымен ашылды. Станцияның құрылысы барысында такси тұрағы станцияның солтүстік жағына көшірілді, ал Истборн Террасасы (Eastbourne Terrace) 2012 жылдың басында екі жылға жабылды, станцияның негіздік бөлігін салуға мүмкіндік беру үшін. Станцияны Уэстон Уильямсон (Weston Williamson) жобалаған, ол жер асты станциясына кең ашылумен және үлкен шыны шатырмен жабдықталған. Суретші Спенсер Финчтің (Spencer Finch) бұлттардың суреттері шыны шатырға цифрлық түрде басылған. Станция 2023 жылы Азаматтық сенім сыйлығымен марапатталды. 1990 жылдардағы Crossrail жобалары бойынша станция Истборн Террасасындағы сол жерде салынуы жоспарланған, бірақ оны архитектор Уилл Алсоп (Will Alsop) ұқсас шатырлық дизайнмен жобалауға тиіс болған. Барлық Елизавета желісі станциялары сияқты, бұл станция да толық қолжетімді, лифттермен және баспалдақсыз кіру мүмкіндігімен жабдықталған. Бейкерлу желісі мен Елизавета желісі платформалары арасында жер асты байланыс жолы салынған.
Мәдени сілтемелер
Балалар кітабының кейіпкері Паддингтон аюының аты осы станциядан алынған. Майкл Бондтың кітаптарында ол «ең терең, ең қараңғы Перуден» келген және оның пальтосына «осы аюға қарауларыңызды сұраймын, рахмет» деген жазбасы ілінген күйі станцияда табылған. Пегги Фортнумның түпнұсқа суреттеріне негізделген Маркус Корништің мүсіні 1-ші платформадағы сағаттың астында орналасқан. Паддингтон станциясы бірнеше танымал көркем шығармаларда еске алынған. Ол бірнеше Шерлок Холмс романдарында айтылады. «Баскервильдер итінде» Уотсон және оның серіктері доктор Мортимер мен сэр Генри Баскервилл Паддингтоннан Дартмурға жол тартады, ал «Боскомб алқабының құпиясында» Холмс пен Уотсон станциядан Росс-он-Уай, Херефордширге жақын Боскомб алқабына баратын пойызға мінеді. Агата Кристидің «4.50 From Paddington» (1957) атты детективтік романы Паддингтоннан келген пойыздың жолаушысы куә болған кісі өлтіруден басталады. «The Railway Series» кітаптарының бірі – «The Eight Famous Engines» Гордон, Дак және шетелдік локомотивтің Лондон қай станция екені туралы пікірталасын қамтиды. Дак бұрын Паддингтонда жұмыс істегендіктен, Паддингтон ең маңызды екенін айтады. Алайда, Гордон кейін Лондондағы станцияның Сент-Панкрас екенін біледі. «Қорқыныштың мүйізі» (1980) романында Солтүстік Лондон жүйесіндегі ойдан шығарылған жер асты Паддингтон станциясы суреттеледі. Паддингтон станциясы Уильям Пауэлл Фриттің 1862 жылғы «Темір жол станциясы» картинасының тақырыбы болды. Портретті алғашқы жеті аптада 21 000-нан астам адам (әрқайсысы бір шиллинг төлеп) тамашалады. Қазір картина Корольдік Холлоуэй колледжінде сақталады. Supertramp тобы 1974 жылғы «Crime of the Century» альбомындағы «Rudy» әніндегі пойыз дыбыстарын жазу үшін Паддингтон станциясын пайдаланды. 5-арнада «Paddington Station 24/7» деп аталатын Паддингтон станциясы туралы деректік телесериал бар.
Байланыстар
Лондон автобустарының 7, 16, 23, 27, 36, 46, 205 және түнгі маршруттары N7, N27 және N205 станцияны қамтиды.
Темір жол жолағы
Паддингтон – Ұлы Батыс темір жолының Паддингтон тобының туған жері, Англиядағы соңғы теміржол тобы. Олар жұма күндері кешке негізгі залдың ішінде ойнайды.