Кіріспе

Австралиялық полярлық зерттеуші Эдвард Фредерик Роберт Бедж (17 сәуір 1888 - 7 мамыр 1915) - Австралиялық полярлық зерттеуші, 1912 жылы Дуглас Моусонның Австралиялық Антарктика экспедициясында және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік австралиялық инженерлердің сарбазы.

Ерте өмір

Бедж Мельбурнның маңындағы Сент-Килда қаласынан шыққан химик Эдвард Бедждің жалғыз ұлы болды. Оның екі әпкесі болды, Фреда Бедж, ол биология оқытушысы және Квинсленд университетінің әйелдер колледжінің директоры болды. Ол 1888 жылы 17 сәуірде дүниеге келді. Ол 1900 жылы Мельбурн ағылшын шіркеуінің грамматикалық мектебінде білім алды. 1904 жылы мектепті физикадан үздік бітірді. 1905 жылы ол Мельбурн университетінің Тринити колледжінде директордың стипендиясын алды, онда инженерлік мамандықты оқыды. Ол химиядан бірінші сыныптық марапатты иеленді және 1905 жылы геодезиядан көрмені жеңіп алды, 1910 жылы азаматтық инженерлік бакалавр дәрежесін алды. Студент кезінде ол Мельбурн университетінің студенттік өкілдер кеңесінің тұңғыш хатшысы болды және Тринити колледжінде ескірген.

Антарктиканы зерттеу

Бедж 1909 жылы милицияға қосылып, 1911 жылдың басында Австралияның Корольдік инженерлері құрамына офицер ретінде кірді. Алайда қыркүйек айында ол Дуглас Моусонның Австралия Антарктика экспедициясына астроном, магнитші және су тасқынын жазушы ретінде тағайындалды. Ол Мельбурн обсерваториясынан Пьетро Баракчимен астрономия бойынша курсты өткізді, оның ұлы Гвидо Бедж Троицадан таныс болды. 22 қарашада Троицада оның құрметіне қоштасу кешкі ас өткізілді, содан кейін ол Тасманияға кетті. Маусон Беджді 9 қаңтарда онымен бірге жүруге алты адамнан тұратын топқа таңдады, ол сол кезде "Коммуналд Бей" деп атаған жерге қонды, содан кейін 19 қаңтарда кеме он сегіз адамды 23 тонна жабдықпен және екі жылға арналған азық-түлікпен қалдырды. 1912 жылы 10 қарашада үш Бедж, Жаңа Зеландия магнитшісі Эрик Уэбб және фотограф Франк Херли -дің "оңтүстік шлейф тобы" Оңтүстік магниттік полюс аймағын зерттеу үшін 600 мильдік саяхатқа шықты. Қарға көз жеткізбеуден кейін Бейджиді басқа ер адамдар сүйреген саналардың бірінде алып жүру керек болғанына қарамастан, команда жиырма төрт сағаттың ішінде 41,6 миль қашықтықта санамен жүгіру рекордын орнатуға қол жеткізді. Лагерьде қалған Чарльз Ласэрон Бейдждің "тұрақтылығы, шешімділігі және көрегендігі оларды әрқашан қуанышты, қажет болған кез келген адамға қол ұшын беруге дайын ұстағанын" жазды. "Аврора" оларды жинауға келді, бірақ 8 ақпанға дейін Маусонның командасы төрт апта кешікті, ал Джон Дэвис іздеуді жүргізу үшін кімді қалдыру керектігін шешуге мәжбүр болды: алты адам, соның ішінде Бедж, оларды іздеуге келуі үшін тағы да қыстауға мәжбүр болды. "Аврора" кетіп қалғаннан кейін бірнеше сағаттан кейін Моусон қатты күннің әсерінен күйіп, мұздап, тамақтанудан зардап шеккен күйі жалғыз пайда болды. Ол үш адамнан тұратын команданың жалғыз аман қалған адамы болды. "Аврора" кемені келесі күні қайта оралды, бірақ ауа райының әсерінен аман қалғандарға жетуіне кедергі болды. Бір аптадан кейін Дэвис тағы да кетуге шешім қабылдады; Маусон, Бедж және басқалар Антарктидада тағы бір қысты өткізді, Бедж қоймашы ретінде қызмет етті. "Аврора" 1913 жылы 13 желтоқсанда оралды, ал экспедиция екі жылдан астам уақыт бойы қашықтықта болғаннан кейін 1914 жылы 26 ақпанда Австралияға, Маусонның туған қаласы Аделаидаға келді. Беджге 1915 жылдың ақпан айында Джордж V Полярлық медаль сыйлады.

Соғыс қызметі мен өлімі

Антарктикада қамалып қалған Бедж армияға өзінің жалақысыз демалысын ұзартуды өтінген хат жазды. Бедж өзінің бөлімшесіне 1914 жылы 3 наурызда қосылды және Мельбурндағы штаб кеңсесіне жіберілді. Тұрақты әскердің мүшесі ретінде, соғыс басталған кезде Бедж дереу жұмылдырылды, алдын ала бұйрықтар 2 тамызда шығарылды. Ол Бірінші Австралия императорлық күштерінің лейтенанты және Австралия инженерлерінің 3-ші далалық ротасының екінші командирі болып тағайындалды. Қыркүйек айының басында ол Дороти Скантлберимен тұрмысқа шығады. Бедж компаниясы 22 қыркүйекте жолға шығып, 10 желтоқсанда Александрияға жетіп, Каирге дейін пойызбен барды. Ақпан айында капитандыққа көтерілді. Оқу 3 сәуірге дейін жалғасты, содан кейін олар Лемносқа кетті, содан кейін 24 сәуірде Галлиполиде қонуға дайындықпен жолға шықты. Инженерлер жағалауға бірінші болып жетіп, жаяу әскердің қонуына жағдай жасады, жолдар салды, оқ-дәрілерді орнатты, окоптарды қазып, оқ-дәрі қоймаларын салды. 7 мамырда 1-Австралиялық дивизияның командирі генерал-майор Уильям Бриджес "Пимпл" маңындағы аймақты тексерді, ол АНЗАК желілерінің оңтүстік шетіндегі көрініс болды және сол жердегі түрік траншеяларының бір бөлігін алу жоспарын жасады. Бейдждің бұйрығы 11-ші батальонның майоры Эдмунд Дрейк Брокманды қолдауға кішкентай топты алып, ашық күндіз майдан шебінен 150 метр қашықтықтағы ашық жерге барып, жаяу әскер сол түнде қазып алуы үшін жаңа траншеяның орнын анықтауға қатысты болды. Бедж Лон Пайн маңында автоматтан жасалған атысқа түсіп, бірнеше жерде зақымдалды; ол келесі күні АНЗАК Ковтың үстіндегі Beach Cemetery жерленген. Оның некрологтарында ол "офицерлер мен ерлер арасында өте танымал" және "толыққанды жұмысшы, мұқият және тиімді ұйымдастырушы және тұрақты күштердің жас офицерлерінің ішіндегі ең үміттілерінің бірі" екені айтылған. 19 маусымда Троицада оның ескерткіш қызметі өтті, онда "Кейілген солдаттың барлық отбасы мүшелері болды". 1916 жылдың басында оның анасы Мельбурн университетінің инженерлік стипендиясына жылына 40 фунт стерлинг құнын сыйлады.