Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Валлингфордтық (20 маусым 1492 жылы қайтыс болды) - Сент-Олбанс аббатшылығының 47-ші иесі. Ол Англияның Беркшир (қазіргі Оксфордшир) штатындағы Уоллингфордтағы қасиетті Троица монастырында бенедиктиндік монах болған. Ол Джон Стоуктің сүйіктісі болды, 44-ші абат Сент-Олбанс, сонымен қатар Валлингфордтан. 1451 жылы өлім аузында жатқанда, Стоук Уильям мен Томас Уоллингфордқа, оның аға капелланы, 1000-нан астам марка берді, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін олар тек 250 марканы ғана есептей алды. Стоктың орнын басқан абат Джон Уитампстед екеуін ақша үшін күдіктенді. Алайда, Уоллингфордтық Уильям кейіннен 1476 жылы Уильям Альбонда қайтыс болғаннан кейін, әббалық қарыздар болған кезде, қаржылай сауаттылығы үшін абат болып тағайындалды. Уильям Валлингфордтық, аббатханаға ақша жұмсап, қарыздан құтылуға тырысты. Ол 733 фунт стерлинг шығындалған Уоллингфорд экраны деп аталатын бас құрбандық үстелін салып, бөлім үйін аяқтады. Оның мүсіндері таралу кезінде жойылып, Виктория дәуірінде ауыстырылды. Тарихшы Джеймс Антони Фрудтің айтуынша, Вильгельм аббатхананы "содомия мен азғындықтың ұясына айналдырды. Бұл кардинал Джон Мортонның паптық бұраны алғаннан кейін Папа Иннокентий VIII атынан тергеу жүргізген есебіне негізделген, бірақ ресми сапардың болғаны белгісіз. Бұл айыпты басқа тарихшы Ф. А. Гаскей сенбейтін деп санады, ол некрологтың "Біздің құрметті әкеміз, аббат Уильям Уоллингфордтан гөрі Құдайға ғибадат етуде ешкім көп қамқорлық көрсетпеді немесе тақуалық іс-әрекеттерінде мейірімділік танытты. Ешкім де сенім, үміт, қайырымдылық сезімдеріне бұдан артық берілмеді. Бұрынғылардың ешқайсысы да осы монастырьдың даңқы мен даңқын арттыратын ғимараттар тұрғызуда осындай жомарттық танытқан жоқ".
William of Wallingford (died 20 June 1492) was the 47th abbot of St Albans Abbey. He was a Benedictine monk at Holy Trinity Priory, Wallingford, Berkshire (now Oxfordshire), England and like John of Wallingford and Richard of Wallingford, moved from this cell of St Albans Abbey to the abbey itself. He was a favourite of John Stoke, 44th abbot of St Albans, also from Wallingford. On his deathbed in 1451, Stoke was supposed to have given William and Thomas Wallingford, his senior chaplain, charge over 1000 marks but after his death they could only account for 250 marks. The abbot John Wheathampstead who succeeded Stoke suspected the two over the money. Nevertheless, William of Wallingford was later appointed abbot in 1476, after the death of William Albone, apparently for his financial acumen, at a time when the abbey was in debt. William of Wallingford managed to get rid of the debt whilst also spending on the abbey. He built the high altar known as the Wallingford Screen at a cost of £733 and completed the chapter house. The statues on it were destroyed during the Dissolution but were replaced in Victorian times. According to historian James Anthony Froude, William made the abbey "a nest of sodomy and fornication – the very aisles of the church itself being defiled with the abominable orgies of incestuous monks and nuns". This is based on an account by Cardinal John Morton who investigated on behalf of Pope Innocent VIII after obtaining a papal bull, though it is not clear if a formal visitation took place. The charge was seen as incredible by another historian, F. A. Gasquet, who noted that an obituary said "Nobody showed more care in the worship of God than our reverend father, abbot William Wallingford, or more kindness in works of piety. Nobody showed more devotion to the fervour of faith, hope and charity. None of the ancients before him had shown so much generosity in putting up buildings to the praise and glory of this monastery."
Шолу
Уильям Валлингфорд жас кезінен бастап Сент-Олбанс аббатханасында монах болғаннан кейін Сент-Олбанс аббатханасының иесі болды. Ол үйден тек университетте оқып шығу үшін ғана шыққан, мүмкін Оксфордта.
William of Wallingford became Abbot of St Albans after being a monk at St Albans Abbey since his youth. He only left the house to study at the university, probably at Oxford. He was an administrator rather than a recluse, and at the time of the death of Abbot John Stoke, on 14 Dec. 1451, was already archdeacon, cellarer, bursar, forester, and sub cellarer of the Abbey of St Albans.
Джон Ветхамстедтің сайлануы
Ол Джон Ветхамстедтің 1452 жылы 16 қаңтарда бір ауыздан сайланғанына үміткер болды. Ветхамстед аббатшылығының барлық кезеңінде Валлингфорд "генералды, архидиаконды" және сонымен қатар камеральды қызметін атқарды. Монахтар арасында фракция қатты қызып кетті, содан кейін немесе кейінірек Валлингфордқа қарсы ауыр айыптар тағылды, олар Ветхамстедтің "Реестрінде" егжей-тегжейлі баяндалған. Алайда, олар, әрине, интерполяция, мүмкін, Валлингфордты қызғанған монах, және Ветхамстед бұл айыптауларға назар аудармай, Валлингфордты барлық кеңселерінде жалғастырды. 1464 жылы ол архидиакон ретінде абат еретиктерді тексеру жөніндегі комиссияға тағайындады. Валлингфордтың иесі болған Рамридж, ол алғаш рет білім беруді қамқорлықпен, он жас монахты өз қаражаты есебінен оқытып, аббатхана ғимараттары мен қазыналарына мол көңіл бөлгені үшін архидекон ретінде танымал болды дейді. Ол аббатхана үшін кітапханадан бастап, тас нан пісіретін үйге дейін 'көптеген жаңа ғимараттарды' салды, ал қираған ғимараттарды жөндеді. Ол сондай-ақ аббатханаға көптеген бай қазыналарды, мысалы, алтын тостаған мен алтынмен өрнектелген қымбат киімдерді сыйлады. Олардың құны 980 марканы құрайтын.
He was a candidate for the succession when John Whethamstede was unanimously elected on 16 Jan. 1452. Throughout the abbacy of Whethamstede, Wallingford held office as 'official general,’ archdeacon, and also as chamberlain. Faction raged high among the monks, and grave charges were then, or later, brought against Wallingford, which are detailed at great length in Whethamstede's 'Register'. They are, however, evidently an interpolation, probably by a monk jealous of Wallingford, and Whethamstede not only took no notice of these accusations, but continued Wallingford in all his offices. In 1464 he was, as archdeacon, appointed by the abbot one of a commission for the examination of heretics. Ramridge, Wallingford's successor as abbot, says that he first became distinguished as archdeacon for his care of education, training ten young monks at his own expense, and for the lavish attention he bestowed upon the abbey buildings and treasures. He built 'many fair new buildings' for the abbey, ranging from the library to a stone bakehouse, while those buildings which were falling into a ruinous state he repaired. He also presented the abbey with many rich treasures, such as a gold chalice and precious gold embroidered vestments. Their value was 980 marks.
Уильям Альбонның сайлануы
1465 жылы 20 қаңтарда Ветхамстедтің өліміне байланысты, 25 ақпанда Уильям Альбон оның мұрагері болып сайланды, Уоллингфорд сайлауда жетекші рөлді атқарды. 18 наурызда жаңа абат, монахтардың ортақ келісімімен, монастырьдің Валлингфорд преорын құрды. Ол бұрынғы архидиакондық қызметін жалғастырды. 1473 жылы оған басқалармен бірге Сент-Олбанс қаласындағы Санкт-Петер, Сент-Эндрю, Сент-Стефан және Сент-Михаил шіркеулерінің пасторлары мен викарийлерін аралау жөніндегі комиссия берілді. Ол монастырь ғимараттарын күтіп ұстауға қызығушылық танытып, ас үйге 360 фунт жұмсады және сегіз жыл ішінде ферма мен үйлерді жөндеуге мың марка салды. Ол приордың залын салып, оған қажетті заттарды қосты.
When, upon the death of Whethamstede on 20 Jan. 1465, William Albon, the Prior, was on 25 Feb. elected his successor, Wallingford took a leading part in the election. On 18 March the new Abbot, with the common consent of the monks, created Wallingford Prior of the monastery. His previous office of archdeacon he continued to exercise. In 1473 he was granted, with others, a commission for the visitation of the curates and vicars of St. Peter's, St. Andrew's, St. Stephen's, and St. Michael's of the town of St Albans. As Prior, he kept up his interest in the maintenance of the monastic buildings, spending 360 pounds on the kitchen, and within eight years laying out a thousand marks on the repairs of farms and houses. He built a Prior's hall, and added all that was necessary for it.
Уильям Валлингфордтың сайлануы
1476 жылы 1 шілдеде Аббат Альбон қайтыс болғаннан кейін, 5 тамызда Уоллингфорд бірауыздан оның орнын басуға сайланды. Валлингфордтың тіркелімі 1476 жылдан 1488 жылдың тамызына дейінгі жылдарды қамтиды, бірақ оның соңында кейбір беттер жыртылған. Валлингфорд сыртқы істерге аз қатысқан. Ол Римге шағымданғаннан кейін абат жағында шешілген архиепископ Буркьедің аббатханаға қатысты кейбір талаптарына сәтті қарсылық көрсетті. 1480 жылы Валлингфорд Нортгемптондағы бенедиктиндердің жалпы тарауымен Линкольн епархиясындағы барлық бенедиктиндік монастырлардың қонағы болып тағайындалды, бірақ ол Уильям Хардуик пен Джон Мейнардқа оның орнына сапарды жүргізуді тапсырды.
After Abbot Albon's death on 1 July 1476, Wallingford was on 5 Aug. unanimously elected to succeed him. Wallingford's register covers the years from 1476 to August 1488, though certain leaves are torn out from the end of it. Wallingford took little part in outside affairs. He resisted successfully certain claims of Archbishop Bourchier over the abbey, which were decided in the abbot's favour upon appeal to Rome. In 1480 Wallingford was appointed, by the general chapter of Benedictines at Northampton, Visitor of all Benedictine monasteries in the Diocese of Lincoln, but he commissioned William Hardwyk and John Maynard to conduct the visitation in his place.
Тәрбие
Оның аббатшылықты басқаруы қатаң тәртіпке деген құрметпен, жомарттықпен ерекшеленді. Осылайша, ол Джон Лэнгтонды, Тайнемут преорын, өзінің 'Кейіпкерлеріне' мойынсұнбағаны үшін, ол қастандық жасаған діни қызметкердің кешірілуіне куәлік хаттарын берді. Ол кейбір зұлымдарды және олардың балаларын босатты. 1487 жылы Уоллингфорд аббатханаға белгілі бір жеңілдіктер алуға тырысу үшін өзінің архидиакономы Джон Ротебериді Римге жіберді, бірақ бұл миссия сәтсіз болды.
His government of the abbey was marked by regard for strict discipline tempered with generosity. Thus, while he deposed John Langton, Prior of Tynemouth, for disobedience to his 'Visitors', he gave letters testimonial for the absolution of a priest who, by misadventure, had committed homicide. He manumitted certain villeins and their children. Wallingford sent in 1487 John Rothebury, his archdeacon, to Rome in order to try to win certain concessions for the abbey, but the mission proved a failure.
Әлсіз тұстары
Валлингфорд аббатшылығы 15-ғасырдағы монахинизмге тән кейбір әлсіз жерлерді көрсетеді. Бұл екі әлемнің де жақсысын жасауды білдіреді. Аббатхананың бейбіт кеңселері пайдаға тиді. Мысалы, 1479 жылы Уоллингфорд Сент-Олбанс бостандығының сенешалы немесе басқарушысы қызметін, оның барлық сыйақыларымен бірге, Уильям, лорд Гастингске берді, бұл фактіні ескерместен, 1474 жылы Аббат Альбон Джон Форстерге өмір бойына бірдей болды. Үш жылдан кейін Валлингфорд осы кабинетті лорд Гастингс пен Джон Форстерге ортақ берді. Алайда, лорд Гастингс Ричард III-дің жазасын өтегеннен кейін көп ұзамай өлтірілді, ал Форстер, Тауэрде тоғыз айға жуық тұтқындалғаннан кейін, "жазасын жеңілдету үмітімен, өзінің барлық атағын және жоғары мүддесін босатып, босатты. Албандар". Бұл - аббатхананың жай кеңселері өзімшіл мақсаттар үшін пайдаланылғанын көрсететін бірнеше жағдайдың бірі.
Wallingford's abbacy shows some of the weak points characteristic of 15th century monasticism. There is a desire to make the best of both worlds. The lay offices of the abbey were turned to advantage. For example, in 1479 Wallingford conferred the office of seneschal or steward of the liberty of St. Albans, with all its emoluments, on William, Lord Hastings, notwithstanding the fact that Abbot Albon had already in 1474 conferred the same on John Forster for life. Three years afterwards Wallingford gave the office jointly to the same Lord Hastings and John Forster. However, Lord Hastings was put to death by Richard III soon after, and Forster, after being imprisoned in the Tower for nearly nine months, 'in hope of a mitigation of his punishment, did remit and release all his title and supreme interest that he had in his office of seneschal of St. Albans.' This is one instance of several, which show that the lay offices of the abbey were used for selfish ends.
Епископтарға деген көзқарас
Валлингфордтың епископтарға деген көзқарасы әдетте татуластырушы, кейде тіпті құлшыныс болды. Осылайша, ол Пемброктегі приорияны жоғалтудан қорыққан кезде, герцог Хамфри, Эдуардтың үш Ланкастерлік алдыңғылары берген гранттарды қайта алуы арқылы, ол кенесары Джордж Невиллге, Эксетер епискобына, өзінің жақсы қызметтерін сұрап, кішіпейілділікпен өтініш жасады және ол арқылы қайта грант алды. Кейіннен епископқа Миддлсекстегі Стэнмор Магнаның ректориясының келесі презентациясы берілді. Раиль мырза Ветхамстедтің "Хроникасының" екінші томының кіріспесінде Валлингфордтың көптеген әрекеттерін тым қатаң түсіндіреді.
The attitude of Wallingford to the bishops was conciliatory as a rule, sometimes even obsequious. Thus, when he feared the loss of the priory at Pembroke, given by Duke Humphrey, through Edward's resumption of grants made by his three Lancastrian predecessors, he applied humbly to the chancellor, George Neville, Bishop of Exeter, for his good offices, and through him secured a re grant. The bishop later, in return, was granted the next presentation of the rectory of Stanmore Magna in Middlesex. Mr. Riley, in his introduction to the second volume of Whethamstede's 'Chronicle,’ is, however, unduly severe in his interpretation of many of Wallingford's acts.
Сент-Олбанс пресі
Уоллингфорд аббатлығының басты қызығушылығы - бірнеше жыл бұрын Уильям Кэкстон Англияға әкелген баспа өнерінің Сент-Олбанс қаласына енгізілгендігі. Сент-Олбанс баспасының басқа баспалармен қарым-қатынасының барлық тақырыбы түсініксіз, тіпті Сент-Олбанс баспасының аты мен оның абатпен байланысы белгісіз. Тек 1480 жылдан 1486 жылға дейін бұл белгісіз баспагердің сегіз еңбегі басылып шыққаны белгілі. Олардың ең маңыздысы және соңғысы атақты 'Сент-Олбанс бұрышы' болды [Бернерс, Джулиананы қараңыз]. Сент-Олбанс баспаханасы туралы белгілі болған нәрсе - бұл Уинкин де Уордтың "Сент-Олбанс" кітабын қайта басып шығаруы. Олбанс хроникасы" деген кітапта былай делінген: "Бұл кітапты жинақтап, бір кездері Санкт-Петербургтің мектеп мұғалімі баспаға шығарған. Албан". Валлингфорд пен "Сент-Албанның мектеп мұғалімі" арасында Вестминстердің абысы Джон Эстени мен Вестминстер аббатшылығының көлеңкесі астында жұмыс істеген Уильям Кэкстон арасындағы қарым-қатынас туралы нақты дәлел жоқ. Дегенмен, Сент-Олбанс сияқты кішкентай жерде білімге қатты қызығушылық танытқан абат пен кітаптарды басып шығару арқылы білімді алға жылжытқан "мектеп меңгерушісі" арасындағы тығыз байланыс ықтималдығы өздігінен үлкен және 1480 және 1486 жылдар аралығында басылған сегіз кітаптың екеуінде Сент-Олбанс қаласының қарулары бар екендігі расталады. Мәтінді талқылау үшін қараңыз, Блэйдс пен Дафф. Блэйдс мырзаның пікірінше, мектеп мұғалімі мен аббатхананың арасында ешқандай байланыс жоқ.
The main interest of Wallingford's abbacy lies in the fact that the art of printing, brought into England a few years before by William Caxton, was then introduced into the town of St Albans. The whole subject of the relation of the St. Albans press to other presses is obscure, and even the name of the St. Albans printer and his connection with the abbot unknown. All that is certain is that between 1480 and 1486 this unknown printer issued eight works, the first six in Latin, the last two in English. The most important and last of these was the famous 'Boke of St. Albans' [see Berners, Juliana]. All that is clearly known of the St. Albans printer is that in Wynkyn de Worde's reprint of 'St. Albans Chronicle' the colophon states: 'Here endith this present chronicle, compiled in a book and also emprinted by one sometime schoolmaster of St. Alban.' There is no clear proof of any closer relation between Wallingford and the 'schoolmaster of St. Alban' than between John Esteney, Abbot of Westminster, and William Caxton, who worked under the shadow of Westminster Abbey. Yet the probabilities of close connection in a little place like St. Albans between the abbot, who was keenly interested in education, and the 'schoolmaster,’ who was furthering education by the printing of books, are in themselves great, and are confirmed by the fact that two of the eight books printed between 1480 and 1486 bear the arms of the town of St. Albans. See, for the discussion of the subject, Blades and Duff. Mr. Blades is of the opinion that no connection between the schoolmaster and the abbey can be established.
Өлім
Уильям 1492 жылы қайтыс болды деп кеңінен мойындалады, өйткені бұл кезде келесі абат билікті қолға алды, бірақ кейбір деректер оның 1484 немесе 1488 жылы қайтыс болғанын айтады.
It is widely accepted that William died in 1492, as that is when the succeeding abbot took charge, but some accounts have suggested that he died in 1484 or 1488.