Кіріспе
Бельгиялық құқық философы (1947 жылы туған) Франк Ван Дун (1947 жылы 22 ақпанда туған, Антверпен) - Бельгиялық құқық философы және классикалық либералды табиғи құқық теоретигі. Гент университетінің заң факультетіне қатысты. 2013 жылы оған фламандтық классикалық либералды Libera! ақыл-ойы орталығы "Әрботтылық үшін сыйлық" сыйлығын берді.
Frank Van Dun (born February 22, 1947, Antwerp) is a Belgian philosopher of law and classical liberal natural law theorist. He is associated with the law faculty of the University of Ghent. In 2013 he was awarded the Prize for Liberty by the Flemish classical liberal think tank Libera!.
Жұмыс
Ван Дун 1983 жылы Het Fundamenteel Rechtsbeginsel (Нидерланд тілінде "Құқықтың негізгі қағидасы") атты кітабын жариялады, онда ол "Құқық дегеніміз не?" деген сұраққа рационалды түрде сенімді жауап беру керек деп мәлімдеді. диалог пен аргументацияны құрметтеу арқылы ғана анықтауға болады. Осылайша ол аргументациялық этиканы қолдайды. Осы тұжырымға сүйене отырып, Ван Дун әр жеке тұлғаның (жеке тұлғаның) өміріне, бостандығына және меншігіне заңды талап қою құқығы бар деп айтады. Бұл талап абсолютті, өйткені ол басқа жеке тұлғалардың тең дәрежедегі талаптарына тыйым салмайды, яғни дәлелдемелерді құрметтейтін болса. Ван Дун заңдастырылған (ius) және заңдастырылған (lex) аралықта анық ажыратады. Оның пікірінше, батыс позитивті құқық жүйелері адамдарды адам ресурстарына, тек заңды мәртебеге ие жасанды тұлғаларға айналдырады. Позитивті құқық заңдылықты анықтайды, бірақ жеке тұлғалардың аталған позитивті заңдылықты жасайтын институционалдық шеңберден толықтай шығуға құқығы бар болған жағдайда ғана заңды бола алады. Сондықтан да, ешқандай судья кез келген дау-дамайдың заңды шешімін іздеуге дайын адамды мәжбүрлей алмайды. Ван Дун агрессиясыздық принципі (NAP) физикалық емес, праксиологиялық деп санайды, өйткені меншік - бұл "әрекет құралы". Осылайша ол меншікті меншікке айналдырудың орнына, меншікті меншікке айналдырудың орнына еркіндікті талап етеді. Бұл дегеніміз, әлеуметтік себеп-салдар тізбегіндегі соңғы әрекеттің ғана заңсыз екені емес. Келесі мысалдарды қарастырайық: Жерді қоршауға қатысты, практикалық NAP "бостандық шарты" болуы мүмкін, егер қоршаудағы жер иесі ақылға қонымды шешімді талқылаудан бас тартса. Авторлық құқықтарға қатысты, праксиологиялық NAP адамның қолтаңбасын пайдалануды (өз денесін "іс-қимыл құралы" ретінде көрсету) басқа адамның қолтаңбасын қағаз бен сиямен дәл көшірудің физикалық бостандығынан маңызды деп санауға болады. Сөз бостандығына қатысты, практикалық НАП жеке тұлғаның заңсыз әрекетті, мысалы, заңды шешімдер іздеуге дайын адамды өлтіруді бұйырған генералдың заңсыз екенін білдіруі мүмкін. ҰҚЖ-ның меншік алдындағы еркіндікті түсіндіруі либертариандық қоғамда кеңінен қабылданбайды. Мысалы, Уолтер Блок меншікті түсіндіру ретінде еркіндікті қолдайды.
With regard to land encirclement, a praxeological NAP could imply a "freedom proviso" when the encircling land owner refuses to discuss a reasonable solution. With regard to copyrights, a praxeological NAP implies that the use of one's signature (as an expression of one's body as "means of action") could reasonably be considered more important than the physical freedom of exactly copying another person's signature with one's paper and ink. With regard to freedom of speech, a praxeological NAP could imply that it is unlawful for an individual to order an unlawful act, e. g. a general ordering a murder of someone willing to seek lawful solutions. The freedom before property interpretation of the NAP is not widely accepted within the libertarian community. For example, Walter Block adheres to the freedom as property interpretation.
Адам құқықтары
Ван Дун адам құқықтарын "Адам құқықтары туралы жалпы декларациядан" түбегейлі өзгеше деп санайды. Оның айтуынша, егер сенде құқық болса, онда сенде құқық бар. Сондықтан адам құқықтары, мысалы, адамның өз өміріне, бостандығына және бостандығының өнімдеріне (мүлік) өз бетінше шешім қабылдауға құқығы бар және ол бұл құқықтарды негізгі құқықтар деп атайды. Бұл "Адам құқықтары туралы жалпы декларацияда" жоқ. Ол "Адам құқықтары туралы жалпы декларацияны" "Жануарлар құқықтары" дегенге тең деп санайды, өйткені "Адам құқықтары туралы жалпы декларацияда" санамаланған құқықтар кейде бір-біріне қайшы келеді және осы құқықтың көбісі тек үкіметтің заңнамасы оған қайшы келмейтін жағдайда ғана жарамды. Сондықтан ол "адам құқықтарының жалпы декларациясында" "адам" жануарларының (яғни "құлдардың") қожайындары ретінде әрекет ететін билеушілерді көреді.
Темекі лоббисі
2012 жылғы 8 маусымда бельгиялық Le Soir газетінде 1988-2000 жылдар аралығында бельгиялық ғалымдар Ван Дун мен Марсель Жавоға "Кейіптен ләззат алу ғылымдарын зерттеу жөніндегі серіктестер" (ARISE) тобы арқылы темекі лоббисі ақша төлегені туралы жазылған. Ван Дун бельгиялық Eos журналында ARISE үшін екі рет өз көзқарасын баяндаған, бірақ оған ақы төленбегенін және ешқашан ARISE мүшесі болмағандығын айтты. Алайда Legacy Tobacco Document Library кітапханасында Ван Дунды "қосылушы" деп атаған құжат бар.