Кіріспе
Оңтүстік Азияның Бенгал аймағындағы сәулеттің шолуы Қазіргі Бангладеш елін және Батыс Бенгал, Трипура және Ассамның Барак аңғарының Үндістан субконтинентінің жергілікті элементтерін әлемнің әртүрлі бөліктерінен келген әсерлермен араластыра отырып, ұзақ және бай тарихқа ие. Бенгал сәулет өнерінде ежелгі қалалық сәулет, діни сәулет, ауылдық жергілікті сәулет, отарлы қала үйлері мен ауылдық үйлер және заманауи қалалық стильдер бар. Бангало стилінде салынған ғимараттар Бенгалияның көрнекті сәулет өнеркәсібінің бірі болып табылады. Бенгалдық діни ғимараттардың бұрыштық мұнаралары ортағасырлық Оңтүстік-Шығыс Азияда қайталанды. Бенгал қисық шатырлары қатты жаңбырларға қолайлы, олар Үнді-Ислам сәулетінің ерекше жергілікті стиліне енген және солтүстік Үндістанның басқа жерлерінде Моғол сәулетінде декоративті түрде қолданылған. Бенгалияда құрылыс үшін жақсы тас жоқ, және дәстүрлі бенгалиялық сәулет әдетте кірпіш пен ағаштан жасалады, көбінесе үйлер үшін жергілікті жергілікті сәулет стильдерінің ағаш, бамбук және сабан стильдерін көрсетеді. Бұл жерде әшекейлі ою-өрнектелген немесе пішінді терракота тақташалары (кірпішпен бірдей материал) ерекше ерекшелік болып табылады. Кірпіш өте берік, ал пайдаланылмайтын ежелгі ғимараттар жергілікті тұрғындар үшін материалдардың ыңғайлы көзі ретінде пайдаланылды, олар ғасырлар бойы негіздеріне дейін жыртылған.
The Architecture of Bengal, which comprises the modern country of Bangladesh and the Indian states of West Bengal, Tripura and Assam's Barak Valley, has a long and rich history, blending indigenous elements from the Indian subcontinent, with influences from different parts of the world. Bengali architecture includes ancient urban architecture, religious architecture, rural vernacular architecture, colonial townhouses and country houses and modern urban styles. The bungalow style is a notable architectural export of Bengal. The corner towers of Bengali religious buildings were replicated in medieval Southeast Asia. Bengali curved roofs, suitable for the very heavy rains, were adopted into a distinct local style of Indo Islamic architecture, and used decoratively elsewhere in north India in Mughal architecture. Bengal is not rich in good stone for building, and traditional Bengali architecture mostly uses brick and wood, often reflecting the styles of the wood, bamboo and thatch styles of local vernacular architecture for houses. Decorative carved or moulded plaques of terracotta (the same material as the brick) are a special feature. The brick is extremely durable and disused ancient buildings were often used as a convenient source of materials by local people, often being stripped to their foundations over the centuries.
Байыркы заман және буддизм
Бұл аймақта б.з.д. бірінші мыңжылдықта қалалану ескерткіштері пайда болған. Бұл Үндістан субконтинентіндегі қалалық өркениеттің екінші толқынының бөлігі болды, ол Инд аңғары өркениетінің құлдырауынан кейін пайда болды. Ежелгі Бенгалия ежелгі Персияға дейінгі қалалар мен сауда орталықтарының желісінің бөлігі болды. Махастангарх, Пахарпур, Вари Батешвар қираған жерлері, Чандракетугарх және Майнамати археологиялық орындары аймақта жоғары ұйымдасқан қалалық өркениеттің дәлелін береді. Терракота Бенгалия құрылысының ерекше белгісі болды, өйткені аймақта тас қоры жоқ еді. Кірпіштер Бенгал дельтасының балшығынан жасалды. Ежелгі бенгал сәулет өнерінің шыңы Пала империясы (7501120) кезінде болды; бұл бенгалдықтар негізін салған және Үндістан қоңырауындағы соңғы буддалық императорлық держава болды. Бұл жерде көбінесе буддалық вихаралар, ғибадатханалар мен ступалар қамқорлық көрсетті. Пала сәулет өнерінің Тибет және Оңтүстік-Шығыс Азия сәулет өнеріне әсері болды. Пала императорлары салған ең әйгілі ескерткіш - Сомапураның Ұлы Вихарасы, қазір ол ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралар тізімінен өтті. Тарихшылар Сомапура Камбоджадағы Ангкор-Ваттың сәулетшілерінің үлгісі болған деп санайды.
Индуизм мен джайнизм
Бенгалия ортағасырлық кезеңде Үндістан буддизмінің соңғы бекіністерінің бірі болды, ал мұсылман жаулап алуынан бұрын (1204 жылдан бастап) индуистік ғибадатханалар салыстырмалы түрде аз болды. Гинду ғибадатханаларының көпшілігі Гупта дәуірінде, Шашанка, Пала және Сена әулеттері кезінде салынған. Алайда, ғибадатханалардың көпшілігі қираған және салыстырмалы түрде кішкентай. Сена әулеті Даккада салыстырмалы түрде қарапайым Дакешвари ғибадатханасын салған, бірақ ол үлкен көлемде қайта салынған, ол қазір Бангладестің ұлттық ғибадатханасы болып табылады. Батыс Бенгалияның Бардаман ауданындағы Гаруидегі тас ғибадатхана 14 ғасырда салынған. Деула, деул немесе деоул терминдері Бенгалияның джайни және индуистік ғибадатхана архитектурасының стиліне қолданылады, онда ғибадатханада негізгі ғибадатхананың жанында әдеттегі мандапа жоқ, ал негізгі бірлік тек ғибадатхана мен оның үстіндегі деулдан тұрады. Бұл тип 6-10 ғасырлар аралығында пайда болды, ал көптеген мысалдар қазір қираған; ол 16-19 ғасырларда қайта жаңғыртылды. Бұл стильдің кейінгі өкілдері әдетте кішірек болды және ислам сәулетінің әсерімен ерекшеліктерді қамтыды. Бенгалдық индуистік ғибадатханалар құрылысының шатырлау стилі ерекше және ауылдық Бенгалияның дәстүрлі салт-дәстүрлі құрылысына жақын. "Жергілікті сәулет тілінің кеңінен импровизациясы", ал өзен жағалауындағы Шиваның қосымша кішігірім ғибадатханалары, әлдеқайда кіші өлшемде болса да, оңтүстік Бенгалияның шатыр стиліне үлгі болып табылады.
Исламдық
Бенгал архитектурасындағы Үнді-Ислам сәулет өнерін 13 ғасырдан бастап көруге болады, бірақ Моголдардан бұрын әдетте жергілікті дәстүрлерді қатты бейнелеген. Ең көне мешіт Дели сұлтандығы кезінде салынған. Тәуелсіз Бенгал сұлтандығы кезеңіндегі мешіт сәулеті (14, 15 және 16 ғасырлар) Бенгалияның ислам сәулетінің ең маңызды элементін білдіреді. Бұл ерекше аймақтық стиль Бенгалияның жергілікті жергілікті сәулетінен, оның ішінде қисық шала шатырларынан, бұрыштық мұнаралардан және күрделі гүлдер оюларынан шабыт алды. Сұлтандық дәуірдегі мешіттерде бірнеше немесе бір ғана күмбез, байлап жасалған михрабтар мен минбарлар және минареттер болмаған. Ең көп қолданылатын материалдар қыш кірпіш пен терракота болса, Рах аймағындағы кен орындарынан алынған тас пайдаланылды. Сұлтандық стиліне қақпалар мен көпірлер де кіреді. Бұл стиль бүкіл аймаққа таралған. Моғол Бенгалиясы аймақта моғол сәулетінің таралуын көрді, оның ішінде форттар, хавелилер, бақтар, кервансарайлар, хаммалар мен фонтандар. Моғол бенгал мешіттері де айрықша провинциялық стильді дамытты. Дака мен Муршидабад моғол архитектурасының орталықтары болды. Мұғалдар Солтүстік Үндістанның до чала шатырлық дәстүрін көшірді.
Британдық отаршылдық кезең
Британдықтардың билігі кезінде бай бенгальдық отбасылар, заминдар иелері және бай саудагерлер үйлер мен сарайларды жобалау үшін еуропалық сәулетшілерді жалдаған. Индо-сарацен стилі аймақта қатты таралған, бірақ Еуропаның неоклассикалық архитектурасының нұсқалары, әсіресе сауда қалаларында немесе олардың маңында табылды. Көптеген ауылдық елдi мекендерде сәндi ел үйлерi болған кезде, Калькутта, Дакка, Панам және Читтагонг қалаларында Лондон, Сидней немесе Британ империясының басқа қалалары сияқты 19-шы және 20-шы ғасырдың басында кең таралған қалалық сәулет өнерi болған. Ар деко стилі 1930 жылдары Калькуттада пайда болды.
Еуропаның сәулетке әсері.
Индо-сарацендік сәулет өнерін Даккадағы Ахсан Манзил және Курзон залында, Читтагонгтағы Читтагонг сотының ғимаратында және Муршидабадтағы Хазардуари сарайында көруге болады. Колкатадағы Виктория мемориалдың дизайны Винсент Эштің Индо-Сарацендік ерекшеліктері бар, мүмкін, Тадж-Махалдан әсер алған.
Бунгалолар
Бангалоның пайда болуы Бенгалияның жергілікті сәулетінде жатыр. Нахагало термині "бенгалиялық" дегенді білдіреді және "бенгалия стиліндегi үй" үшін эллипстік түрде қолданылады. Мұндай үйлер дәстүрлі түрде кішкентай, бір қабатты және жеке орналасқан, ал кең верандасы бар еді. Оларды британдықтар Гималаидағы жазғы демалыс орындарында және Үндістан қалаларынан тыс жерлерде колониялық әкімшілердің үйлері ретінде қолданды. Бангалоу стиліне тән үйлер әлі күнге дейін Бенгалияның ауылдық жерлерінде өте танымал. Бангладештің ауылдық аймақтарында оны көбінесе Bangla Ghar (Бенгал стиліне арналған үй) деп атайды. Қазіргі кездегі негізгі құрылыс материалы - ағынды болат табақтар. Бұрын олар ағаштан, бамбуктан және хар деп аталатын сабаннан жасалатын. Қайыр бунгало үйінің шатырында пайдаланылған, ол үйді ыстық жаз күндері салқын ұстаған. Бангалоу үйлерінің төбелерін жабудың тағы бір материалы қызыл қыш тақтайшалар болды.
Ар деко стилі
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін пайда болған арт-деко сәнділігі бүкіл Үндістанда кеңінен тарады. Ал, сол кездегі "Арт-деко" стилі Калькуттадағы көпқабатты үйлерде де көрініс табады. Ар-деко стилі 1950-ші жылдары Читтагонгта жалғасты.