Кіріспе
Мемлекеттік шығындардың мөлшерін дұрыс бағалай алмау. Мемлекеттік таңдау теориясында фискалдық иллюзия - мемлекеттік шығындардың мөлшерін дұрыс бағалай алмау. Фискалдық иллюзия теориясын алғаш рет итальяндық экономист Амилкаре Пувиани өзінің 1903 жылғы "Teoria della illusione finanziaria" (Қаржылық иллюзия теориясы) кітабында (осы уақытқа дейін ағылшын тіліне аударылмаған, бірақ 1960 жылы Die Illusionen in der öffentlichen Finanzwirtschaft, Берлин: Duncker & Humblot, 1960 жылы неміс тіліне аударылды) әзірледі. Фискалдық иллюзия мемлекеттік кірістер толықтай ашық болмаған немесе салық төлеушілер толықтай түсінбеген кезде пайда болады; сонда үкімет шығындары шын мәнінде қарағанда аз болып көрінеді. Салық төлеушілердің кейбіреулері немесе барлығы осы байқалмаған немесе жасырын кірістерден мемлекеттік шығындардан пайдаланғандықтан, халықтың мемлекеттік шығындарға деген ықыласы артады, осылайша саясаткерлерге үкіметтің көлемін ұлғайтуға ынта береді.
In public choice theory, fiscal illusion is a failure to accurately perceive the amount of government expenditure. The theory of fiscal illusion was first developed by the Italian economist Amilcare Puviani in his 1903 book Teoria della illusione finanziaria (Theory of Financial Illusion (not yet translated into English, but translated into German in 1960 under the title Die Illusionen in der öffentlichen Finanzwirtschaft, Berlin: Duncker & Humblot, 1960)). Fiscal illusion occurs when government revenues are not completely transparent or are not fully perceived by taxpayers; then the cost of government is seen to be less than it actually is. Since some or all taxpayers benefit from government expenditures from these unobserved or hidden revenues, the public's appetite for government expenditures increases, thus providing politicians incentive to expand the size of government.
Шолу
Фискалдық иллюзия жоғары деңгейдегі үкімет төменгі деңгейдегі үкіметке грант бергенде жиі байқалатын ұшқыш қағаз әсерін түсіндіру үшін пайдаланылады. Бұл жағдайда жергілікті салық төлеушілерге гранттың пайдасын беру үшін салықтарды төмендетудің орнына грант алушы орган жергілікті қызметтерді қандай да бір жолмен кеңейту үшін шығындарды көбейтеді. Бұл жағдай жергілікті салық төлеушілердің жергілікті биліктің кірісі ретінде грант туралы толық хабардар емес екендігін түсіндіреді. Салықтық иллюзияның тағы бір мысалын жергілікті мүлік салығы саясатында көруге болады. Бұл жерде жергілікті жер салығын тікелей төлемейтін жалға алушы жергілікті мемлекеттік қызметтерді кеңейту үшін дауыс беруі мүмкін. Фискалдық иллюзия теориясы олардың бұл саясатты қолдағанын көрсетеді, өйткені оның құны оның айналдыру сипатымен (жалға төлеудің өсуі арқылы) жасырылады. Бұл жағдайда экономикалық теория жаңа құрылымдар мен жақсартуларға түсетін салықтар ғана беріледі деп болжайды; қолданыстағы құрылымдардағы салықтар (жұмыс жүргізу үшін шегерімдермен) және жерлер бойынша салықтар берілмейді деп күтілмейді, өйткені олар жаңа тұрғын үй инвестицияларының табысына әсер етпейді, сондықтан тұрғын үй ұсынысы. Бұл жағдайда жалға алушыларға жер салығын көтеруде жергілікті қызметтер мен инфрақұрылымды қаржыландыруға қажетті мән-жайлар бар, сондықтан олардың осындай жағдайға қатысты агитациясын салықтық иллюзия деп қарастыруға болмайды. Демократиялық тапшылық (1977) деген кітапта Джеймс М. Бьюкенен мен Ричард Э. Вагнер АҚШ-тың салық жүйесінің күрделі табиғаты фискалдық иллюзияға әкеледі және мемлекеттік шығындар идеалды жүйеде болатын жағдайға қарағанда көбірек болады деп болжайды, онда әркім өзінің үкіметтік шығындардан қандай үлесін толық біледі. Соңында, бюджеттік иллюзияның тағы бір мысалын бюджеттің тапшылығынан көруге болады. Мысалы, CATO институтының экономисі Уильям Нисканен (2004) АҚШ консерваторлары арасында танымал "аштықтан құтқару" стратегиясы эмпирикалық тұрғыдан жалған екенін атап өтті, онда салықтың қысқартылуы қазір федералды үкімет шығыстарының болашақтағы қысқартылуын мәжбүр етеді. Керісінше, ол "федералды шығындар мен салықтық түсімдердің салыстырмалы деңгейі арасында қатты теріс байланыс бар" деп тапты. Оның пікірінше, салықты қысқарту және бюджет тапшылығы мемлекеттік шығындарды басқаша қарағанда арзанға түсіреді. Моурао (2008) 1960 жылдан бері 70 демократия үшін эмпирикалық түрде фискалдық иллюзияны өлшеуге тырысады.
Қосымша көздер
Мюллер, Деннис С. (2003). Қоғамдық таңдау III. Кембридж университетінің баспасы. 221 22 бет. Нисканен, Уильям (2002). "Жануарды аштықтан құтқарып қалу" деген сөздің мағынасы жоқ. CATO саясаты туралы баяндама 2004 жылдың наурыз/сәуір айлары.