Кіріспе

Өлім-жітім туралы есептер - бұл Лондондағы апта сайынғы өлім-жітім статистикасы, 1592 жылдан 1595 жылға дейін, содан кейін 1603 жылдан бастап тұрақты түрде жерлеулерді бақылауға арналған. Статистиканы шығару міндеті 1611 жылы Worshipful Company of Parish Clerks-ке тапсырылды. Бұл шоттар Лондонның 1636 жылы ең үлкен көлемге жетуінен бұрын Лондон Ситиінен өсе бастаған аумақты қамтыды. Жаңа еншілер тек сол аймақтағы ескі еншілер бөлінген жерлерде ғана қосылды. Қала маңындағы зираттарды аймақтан тыс жерде пайдалану, аймақтағы қосымша жерлерді алып тастау, мегаполистің кеңінен өсуі және олар өлім-жітімнен гөрі жерлеуді тіркегендігі сияқты факторлар олардың деректерін толық емес етті. Билеттерді шығару 1819 жылдан бастап төмендеді, өйткені приходтар қайтаруды тоқтатты, соңғы апталық шот 1858 жылдан бері сақталған. Олар 1840 жылдан бастап Бас тіркеушінің апталық есептерімен алмастырылды, 1847 жылға дейін қосымша приходтар қабылданды. Бұл аймақ 1855 жылы Метрополитендік құрылыс басқармасының ауданы, 1889 жылы Лондон округі және 1965 жылы Ішкі Лондон болды.

Тарих

Лондон қаласының бірнеше приходтарында обаның басталуы кезінде үзілістермен шоттар шығарылды. Бірінші заң жобасы 1532 жылдың қарашасына таман жасалған деп есептеледі. Лондонның шіркеулерінде жерлеулердің санын апта сайын жинап, жариялау 1592 жылдың 21 желтоқсанында басталып, 1595 жылдың 18 желтоқсанына дейін жалғасты. 1611 жылы Джеймс I берген жарғы бойынша Bills-ті шығару міндеті Worshipful Company of Parish Clerks мүшелеріне жүктелді. Жыл сайынғы қайтарымдар 21 желтоқсанда (Қасиетті Томастың мейрамы) қала күнтізбесімен сәйкес келді. 1570 жылы заң жобаларына шомылдыру рәсімін енгізуге рұқсат берілді; 1629 жылы өлім себебі, ал 18 ғасырдың басында өлім жасы айтылды. 1632 жылы Клерктерден адамнан адамға жұғатын бес түрлі жұқпалы ауруды анықтауды сұрады: туберкулез, шаян, қызылша, француз шаян және оба. Сол кезден бастап 1858 жылға дейін шіркеулер шіркеу қызметкерлерінің құрметті компаниясына қайтарым беруді тоқтатқандықтан, өлім-жітім туралы есептерді шығару практикасы төмендеді. Өлім-жітім туралы соңғы тірі қалған құжат 1858 жылдың 28 қыркүйегінде жазылған. Егер біреу Лондонның белгіленген шегінде қайтыс болса, онда жерлеуші немесе туысы немесе досы қайтыс болған адамның аты-жөні, жасы және өлім себебін іздеушіге хабар жібереді. Содан кейін іздеуші өлім орнына барып, ақпаратты растайтын тексеру жүргізеді. Бұл қызмет үшін олар 19 ғасырда қайтыс болған адамның туыстарынан немесе достарынан бір шиллинг ақы алуға құқылы болды. Іздеушілер әдетте қарт әйелдер болатын, олардың кейбіреулері "ауру әдеттерімен танымал болды". Кейде олар марқұмның киген киіміне мұра ретінде иелік етуді талап ететін.

Бас хатшы есеп береді

Джон Рикманның басшылығымен Биллс өлім-жітім аймағы және Челси, Кенсингтон, Мэрилебон, Паддингтон және Сент-Панкрас приходтарынан тұратын "Биллстің артындағы бес ауыл" 1801-1831 жылғы санақтарда "Метрополис" деп аталды. 1840 жылдың 11 қаңтарынан бастап, 1836 жылғы туу мен өлімді тіркеу туралы заңнан кейін, шоттар Метрополис үшін Бас тіркеушінің апталық есептерімен алмастырылды. Апталық есеп айырысулар қайтыс болғандардың куәліктеріне негізделген, сондықтан олар жерлеуге негізделген өлім-жітім туралы есептерден әлдеқайда дәл. 1840 жылы Бас тіркеуші 1831 жылғы санақта анықталған Метрополиске апта сайынғы есеп беруді бастағанда Боу, Камбервелл, Фулхам, Хаммерсмит және Гринвич кедейлер одағының приходтары қосылды. Бұл аймақ 1837 жылдан бастап жыл сайынғы есептер үшін пайдаланылды және 1841 жылғы санақта Метрополис анықтамасы болды. 1844 жылы апталық есептерге Вандсворт пен Клэфэм кедейлер одағы қосылды, ал 1847 жылы апталық есептерге Хэмпстед және Льюишем кедейлер одағы енді. Бұл 1851 жылғы санақта пайдаланылған Метрополистің анықтамасы. Бұл аймақ кішігірім өзгерістермен 1855 жылы Метрополитендік құрылыс басқармасының ауданы, 1889 жылы Лондон графтығы және 1965 жылы Ішкі Лондон болды.