Chief of Air Force (Australia)

Кіріспе

Корольдік Австралия әуе күштері басшысы (CAF) - Корольдік Австралия әуе күштері (RAAF) арасындағы ең жоғары лауазым, Қорғаныс күштері (CDF) бастығы мен Қорғаныс министрлігінің хатшысы алдында жауап береді. Лауазыммен байланысты шен - әуе маршалы (үш жұлдызды). Бұл рөл "әуе-ғарыш қабілетін жеткізуді, Әуе күштерінің беделін арттыруды және Әуе күштерін болашаққа орналастыруды" қамтиды. Бұл әуе операцияларын басқаруды қамтымайды, ол Австралияның әуе командирінің құзырына жатады, екі жұлдызды лауазым осындай жағдайларда тікелей CDF-ға жауап береді, бірақ CAF-қа есеп береді. 1922 және 1997 жылдар аралығында Әуе күштері аға офицері әуе штабының бастығы (CAS) ретінде белгілі болды, бұл басқарма төрағасына ұқсас рөл. Австралияның әуе кеңесі RAAF-ты басқаруға CAS-тың жеке емес, жалпы жауапкершілікке ие болды. Wing Commander (кейін Air Marshal Sir) Ричард Уильямс, көбінесе "RAAF-тың атасы" деп аталады, әуе штабының бірінші және ең ұзақ қызмет еткен бастығы болды. 1976 жылы Әуе басқармасы таратылды және CAS-қа RAAF-қа басшылық ету жауапкершілігі жүктелді. CAS лауазымы 1997 жылы Әуе күштері бастығы ретінде танылды. Әуе күштері бастығы RAAF-тың кез келген әуе вице-маршалынан таңдалуы мүмкін, бірақ әуе командирі немесе Әуе күштері бастығының орынбасары жиі тағайындалады. Қазіргі уақытта әрбір басшы ұшқыш болған, ал 1970 жылдардың ортасынан бастап басқа пәндерден тағайындалғандарға заңдық шектеулер жоқ. CAF-ті премьер-министр тағайындайды және әдетте белгілі бір мерзімге тағайындалады, содан кейін мүше әдетте зейнеткерлікке шығады, егер CDF-тің жоғары лауазымды рөлін ұсынбаса. RAAF-тың төрт басшысы CDF немесе оған теңестірілген лауазымға ие болды.

192238: Уильямс және Гобл

Қазіргі кезде әуе күштері бастығы лауазымы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары пайда болды. 1920 жылы 9 қарашада тұрақты әуе кеңесі құрылды. Ол күн сайынғы жоспарланған Австралия әуе күшінің жұмысын бақылайтын болды. 1921 жылы 31 наурызда Австралияның әуе күштері пайда болды, бес айдан кейін "Royal" префиксі қосылды. Wing Commander (кейінгі Air Marshal Sir) Ричард Уильямс 1922 жылдан бастап әуе штабының бірінші бастығы болды. Авиациялық кеңестің аға мүшесі, 1921 жылдың сәуірінен 1922 жылдың қазанына дейін Уильямс Бірінші әуе мүшесі ретінде белгілі болды, жас әуе күштері бастапқыда армия мен флотқа тең штаб бастығы тағайындалуына жарамсыз деп танылды. Wing Commander (кейін Air Vice Marshal) Стэнли Гобл 1922 жылдың желтоқсанында Уильямстан CAS қызметін алды, ал келесі 17 жыл ішінде екі Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлері бұл лауазымға ауысып, RAAF тарихшысы доктор Алан Стивенс "ерекше нәтижелі бәсекелестікті күшейтті". Уильямс кез-келген басқа офицерге қарағанда CAS-да 13 жылдан астам уақыт қызмет етті және оны RAAF-тың позициясын тәуелсіз қызмет ретінде сақтап қалуы үшін үлкен несиеге ие болды. Әуе күштері Уильямстың Гоблдің орнына қайта тағайындалуын күтті, бірақ Роберт Мензиестің басшылығымен Біріккен Австралия партиясының үкіметі Уильямс немесе кез-келген жаңа австралиялық аға офицердің орнына британдық офицердің РААФ-ты басқаруы керек деп шешті. Авиакоммодор Уильям Андерсонның уақытша тағайындалуынан кейін (Вильямс сияқты, Австралияның ұшу корпусының ардагері), RAF әуе бас маршалы сэр Чарльз Бернетт 1940 жылдың ақпан айында CAS болды. Бернетт өзінің рекордтық жазбаларымен "өте әсерсіз және ерекшеленбеген" деп сипатталған және оның жақтастары "қауіпті" деп сипатталған. CAS Бёрнетттің басты назары EATS болды, бірақ ол сонымен қатар әйелдер көмекші австралиялық әуе күштері (WAAAF) және RAAF денсаулық сақтау қызметтерін құрды, соңғысы бұрын армиямен қамтамасыз етілді. Келесі CAS қызметі мен тағайындалған адамның өзіне үлкен таңғажайып болды. Джордж Джонс 1942 жылы осы лауазымға тағайындалғанда, ол тек қана қанатты командир және әуе коммодоры болды, ол бірнеше жоғары офицерлерді, соның ішінде әуе штабының бас қолбасшысының орынбасары, әуе вице-маршалы Уильям Бостокты, жоғары бағаланған командирді, оның орнын алуды күтті. Босток көп ұзамай RAAF командалығының басшысы болып тағайындалды, ол Тынық мұхиттағы австралиялық әуе операцияларын басқаратын, ал Джонстың рөлі негізінен әкімшілік болды, ол қызметті "көтеру, оқыту және ұстау" болды. Джонс CAS ретінде RAAF-тың номиналды басшысы болғанымен, оның жаңа авиация вице-маршалы Бостокпен бірдей болды және командалық құрылым анық емес еді. Бұл жағдай Уильямс пен Гоблдің бәсекелестігінен әлдеқайда асып түсетін қызметте "әлеуметтік" қақтығысқа әкелді. Босток Джонстың және Әуе басқармасының нұсқауларын айналып өтіп, тікелей АҚШ Әскери күштері генерал-лейтенанты Джордж Кенниге, Дуглас Макартурдың Тынық мұхит операцияларының бастығы. Джонс өз кезегінде Бостоктың адам күші мен жабдықтарын қысқарта алады, ол 1945 жылы Тараканға шабуыл кезінде аустралиялық бомбалаушы эскадрильяларды шабуылға қатысуға жоспарлаған кезде біржақты жерге қақты. Кертиннің Еңбек үкіметі жарылысты тоқтату үшін шешімді әрекет жасамады, оның реакциясы қайтадан Британияға екі адамнан жоғары тұрған RAF офицерін іздеуге бағытталған, бірақ соңында бұдан ештеңе шықпады. Кенни Джонс пен Босток "жапондарға қарағанда бір-бірімен қатты күреседі" деп жазды, бірақ ол RAAF-ті британиялық офицердің басқаруына қарағанда олардың қақтығысын артық көрді. Британдық әуе министрлігі келісті және әуе вице-маршалы Фредерик Шергер бұл лауазымға ие болды, бұл оның CAS-қа тағайындалуына басты қадам деп саналды. Джонс сонымен қатар No 1950 жылы Корея соғысы басталғанда одақтас әскерлерге берілген 77-ші эскадрилья. 1954 жылы Хардманның орнын әуе маршалы сэр Джон Маккоули иеленді, ол RAAF Дарвинді Австралияның негізгі майдан базасы ретінде кеңейтті. Әуе күштерінің "сезімталдылық орталығын" солтүстікке қарай ауыстыру туралы түсінікті келесі CAS, Air Marshal Sir Frederick Scherger, Австралияның солтүстік-батысында "жұмсақ базалар" сериясын ұсынды, Дарвиннің оңтүстігіндегі RAAF Tindal-тің дамуынан басталды (кейін тұрақты базаға айналды). Келесі CAS, Air Marshal Sir Alister Murdoch, 1966 жылы өзінің өкілеттігін бастады және Вьетнам соғысына Австралияның қатысуының орта кезеңінде RAAF-ты басқарды. Оның жаңадан сатып алынған UH 1 Ирокездік тікұшақтарды құрлық әскерлерін қолдау үшін қақтығысқа тартудан бас ...

The position now known as Chief of Air Force had its beginnings in the years immediately following World War I. A permanent Air Board was instituted on 9 November 1920 to oversee the day to day running of a proposed Australian Air Force, which would succeed the extant Australian Air Corps that had itself succeeded the wartime Australian Flying Corps. On 31 March 1921, the Australian Air Force came into being, the "Royal" prefix being added five months later. Wing Commander (later Air Marshal Sir) Richard Williams served as the first Chief of the Air Staff, commencing in 1922. The senior member of the Air Board, from April 1921 until October 1922 Williams was known as First Air Member, the fledgling Air Force initially not being deemed suitable for a Chief of Staff appointment equivalent to the Army and Navy. Wing Commander (later Air Vice Marshal) Stanley Goble took over as CAS from Williams in December 1922, and over the next 17 years the two World War I veterans alternated in the position, an arrangement that "almost inevitably fostered an unproductive rivalry" according to RAAF historian Dr Alan Stephens. Cumulatively Williams served longer as CAS than any other officer, over 13 years, and is accorded much of the credit for maintaining the RAAF's position as an independent service in the face of attempts to turn it into a branch of either the Army or Navy. The Air Force expected Williams to be reappointed in Goble's place, but the United Australia Party government under Robert Menzies determined that a British officer should lead the RAAF rather than Williams or any emerging Australian senior officer. Following the temporary appointment of Air Commodore William Anderson (like Williams, a veteran of the Australian Flying Corps), the RAF's Air Chief Marshal Sir Charles Burnett became CAS in February 1940. Burnett proved to be a controversial figure with his record being described as "uninspiring and undistinguished" by his detractors, and as "formidable" by his supporters. During his time as CAS Burnett's prime focus was EATS but he also founded the Women's Auxiliary Australian Air Force (WAAAF) and RAAF health services, the latter having previously been provided by the Army. The next CAS was a major surprise to the service and to the appointee himself. George Jones was only a substantive wing commander and acting air commodore when he succeeded to the role in 1942, leapfrogging several more senior officers including the Deputy Chief of the Air Staff, Air Vice Marshal William Bostock, a highly regarded commander who was expecting to take the position. Bostock was soon made head of RAAF Command, in charge of Australian air operations in the Pacific, while Jones' role was primarily administrative, to "raise, train and maintain" the service. Though Jones as CAS was nominally in charge of the RAAF, his new rank of Air Vice Marshal was the same as Bostock's and the command structure was not clear cut. The situation led to a "disastrous" conflict at the top of the service, going far beyond the rivalry of Williams and Goble. Bostock was able to circumvent directives from Jones and the Air Board by appealing directly to Lieutenant General George Kenney, USAAF, Douglas MacArthur's chief of Pacific air operations. Jones in turn could curtail Bostock's supplies of manpower and equipment, as he did during the invasion of Tarakan in 1945 when he unilaterally grounded Australian bomber squadrons scheduled to take part in the attack. The Curtin Labor government did not act decisively to end the rift, its reaction being to again look to Britain for a suitable RAF officer senior to both men, though in the end nothing came of this. Kenney wrote that Jones and Bostock "fight each other harder than the Japs", but that he preferred their feuding to having a British officer in charge of the RAAF. The British Air Ministry agreed and Air Vice Marshal Frederick Scherger took the post, regarded as a key stepping stone to his own eventual appointment as CAS. Jones also allocated No. 77 Squadron to Allied forces when the Korean War broke out in 1950. Hardman was succeeded in 1954 by Air Marshal Sir John McCauley, who expanded RAAF Darwin as Australia's major frontline base. The concept of shifting the Air Force's "centre of gravity" northwards was taken a step further by the next CAS, Air Marshal Sir Frederick Scherger, who proposed a series of "bare bases" across the north west of Australia, beginning with the development of RAAF Tindal, south of Darwin (later to become a permanent base). The next CAS, Air Marshal Sir Alister Murdoch, began his term in 1966 and led the RAAF through the middle period of Australia's involvement in the Vietnam War. His initial refusal to commit newly purchased UH 1 Iroquois helicopters to the conflict for support of land forces has been blamed for fostering long running enmity between the Air Force and the Army. Air Marshal Sir Colin Hannah commenced what was expected to be a three year term as CAS in January 1970, but resigned early to become Governor of Queensland in March 1972, the first time an RAAF officer was appointed to a vice regal position. He was succeeded by his Deputy CAS, Air Marshal Sir Charles Read, whose tenure coincided with the long delayed entry into service of the F 111C supersonic swing wing bomber.

1976 жылдан қазіргі уақытқа дейін: жаңа рөл

Авиация маршалы сэр Джеймс Роуленд - RAAF-ты заңдық тұрғыда жеке басқаруға тағайындалған алғашқы CAS, ол 1976 жылы Авиациялық кеңестің таратылуынан кейін, 1973 жылы "Танге баяндамасы" салдарынан қорғаныс реорганизациясының салдарынан болды. Әуе штабының консультативтік комитетінің (CASAC) жаңа басшысы құрылды, бірақ CAS-тың оның кеңесін қабылдау талабы болмаған. Сонымен қатар, тағайындалған адамның RAAF-тың жалпы міндеттер (әуе экипажы) бөлімшесінің мүшесі болуы туралы ереже алынып тасталды. Роуленд 1975 жылдан 1979 жылға дейін қызмет етті, кейін Жаңа Оңтүстік Уэльстің губернаторы болды. Оның орнын алмастырған әуе маршалы (кейін әуе бас маршалы) сэр Невилл Макнамара 1982 жылдан 1984 жылға дейін қорғаныс күштері штабының (CDFS) бастығы ретінде үш қызметте де командалық міндет атқарған әуе күштерінің алғашқы мүшесі болды. Макнамара зейнеткерлікке шыққаннан кейін көп ұзамай CDFS қорғаныс күштері (CDF) бас директоры болып қайта аталды. Авиация маршалы Дэвид Эванс RAAF-тың Австралияны қорғау жөніндегі жоспарларын әзірлеуде маңызды рөл атқарды. Әуе күштерінің "әуе-теңіз арақашықтығын" пайдаланған жалпы стратегияны қалыптастырудағы рөлі кейіннен "Австралияның қорғанысы 1987" атты Федералды үкімет қағазында танылды. CAS 1987-1992 жылдар аралығында әуе маршалы Рэй Фаннелл RAAF-ты "жаппай біріктірілген қорғаныс күштерінің әуе күштері" элементіне айналдыруға назар аударды. Оның қызметі RAAF-тың әуе соғысы туралы алғашқы өз бетінше шығарылған трактаты "Әуе күшінің нұсқаулығы" басылымын жариялады. 1980 және 90-шы жылдары әуе операцияларын жүргізу екі жұлдызды атақты Австралияның әуе командирінің жауапкершілігіне айналды, бұл жағдайларда тікелей CDF-ға жауап береді, бірақ CAS-қа әкімшілік жағынан бағынады. Осылайша CAS-тың операциялық өкілеттігі азайды, оның рөлі қайтадан әуе күшін "өсіру, оқыту және ұстау" болып табылады. CAS және Әуе командирлері арасындағы қарым-қатынас қазір CAS және AOC RAAF командалығы арасындағы екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі қарым-қатынасқа ұқсайды, бірақ Джонс пен Босток арасында туындаған сияқты тағы бір шекаралық даудың қаупі бұрынғы қақтығыс кезінде болмаған CDF-тің жалпы рөлімен жеңілдетілді. МакКормактың мұрагері, авиация маршалы Ангус Хьюстон, Федералды үкіметтің "Балалар кемеден тыс оқиғаға" қатысты оқиғалар нұсқасына қайшы келгені үшін көпшілікке танылды. 2005 жылы Хьюстон Қорғаныс күштері бастығының лауазымына көтерілді. Ол Қорғаныс күштері бастығының немесе оған теңестірілген 18 адамнан үшінші Әуе күштері мүшесі және әуе маршалы дәрежесіне жеткен үшінші адам болды.

Air Marshal Sir James Rowland was the first CAS to personally command the RAAF in a legal sense, following dissolution of the Air Board in 1976, a consequence of defence reorganisation in the wake of the 'Tange report' in 1973. A new Chief of the Air Staff Advisory Committee (CASAC) was set up, but there was no requirement for the CAS to accept its advice. At the same time, the stipulation for the appointee to be a member of the RAAF's General Duties (aircrew) Branch was removed. Rowland served from 1975 to 1979, going on to become Governor of New South Wales. His successor, Air Marshal (later Air Chief Marshal) Sir Neville McNamara would, from 1982 to 1984, be the first Air Force member to command all three services as Chief of the Defence Force Staff (CDFS), which had replaced the position of Chairman of COSC in 1976. Shortly after McNamara retired, CDFS was renamed Chief of the Defence Force (CDF). Air Marshal David Evans played a major part in developing the RAAF's plans for the defence of Australia in the mid 1980s and beyond. The Air Force's role in shaping an overall strategy that exploited the "air sea gap" was later acknowledged in the Federal Government paper "The Defence of Australia 1987". CAS from 1987 to 1992, Air Marshal Ray Funnell focused on turning the RAAF into the "air power element of a cohesive, integrated defence force". His service also saw the publication of The Air Power Manual, the RAAF's first self produced treatise on aerial war fighting. During the 1980s and 90s, conduct of air operations became the responsibility of the Air Commander Australia, a two star rank, answerable direct to CDF in these circumstances but subordinate administratively to CAS. The operational authority of CAS thus decreased, its role once more becoming primarily to "raise, train and maintain" the Air Force. The relationship between the positions of CAS and Air Commander now resembled that between CAS and AOC RAAF Command during World War II, but the risk of another demarcation dispute such as arose between Jones and Bostock was mitigated by the overarching CDF role, which had not existed during the earlier conflict. McCormack's successor, Air Marshal Angus Houston, became well known to the public for contradicting the Federal Government's version of events in relation to the Children Overboard Affair. In 2005, Houston was promoted to Chief of the Defence Force, the third Air Force member out of 18 Chiefs of the Defence Force or equivalent, and the third to achieve the rank of air chief marshal.