Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық опера либреттошысы, ақын және Рим-католик діни қызметкері (1749-1838) Лоренцо Да Понте (; 10 наурыз 174917 тамыз 1838) - венециандық, кейіннен американдық опера либреттошысы, ақын және Рим-католик діни қызметкері. Ол 11 композитордың 28 операсына либретто жазды, оның ішінде Моцарттың ең танымал операларының үшеуі: Фигароның үйлену тойы (1786), Дон Джованни (1787) және Così fan tutte (1790). Ол Колумбия университетінде итальян әдебиетінің алғашқы профессоры болды, ал Мануэль Гарсиямен бірге алғаш рет Америкаға итальян операсын таныстырды. Да Понте Моцарт пен Казанованың жақын досы болды.
Italian opera librettist, poet, and Roman Catholic priest (1749–1838)
Lorenzo Da Ponte (; 10 March 174917 August 1838) was a Venetian, later American, opera librettist, poet and Roman Catholic priest. He wrote the libretti for 28 operas by 11 composers, including three of Mozart's most celebrated operas: The Marriage of Figaro (1786), Don Giovanni (1787), and Così fan tutte (1790). He was the first professor of Italian literature at Columbia University, and with Manuel Garcia, the first to introduce Italian opera to America. Da Ponte was also a close friend of Mozart and Casanova.
Ерте мансап
Лоренцо Да Понте 1749 жылы Венеция Республикасындағы (қазіргі Витторио Венето, Италия) Ценедада Эмануэле Конгельяно болып дүниеге келді. Ол үш ұлының тұңғышы болғандықтан, тумасы бойынша яһуди еді. 1764 жылы оның әкесі, жесір қалған Джеронимо Конгельяно, католик әйелге үйлену үшін отбасымен бірге католик дінін қабылдады. Емануэле, әдет бойынша, оны шомылдыру рәсімінен өткізген Ценеда епискобының атынан Лоренцо Да Понте деген есімді алды. Епископтың арқасында үш Конгельяно бауырлары Семена семинариясында оқыды. Епископ 1768 жылы қайтыс болды, содан кейін Лоренцо Портогруародағы семинарияға көшті, онда ол 1770 жылы кішігірім бұйрықтарды қабылдады және әдебиет профессоры болды. 1773 жылы діни қызметкер болып тағайындалды. Осы кезеңде ол итальян және латын тілдерінде өлең жаза бастады, оның ішінде "Ditirambo sopra gli odori" атты шарапқа арналған ода. 1773 жылы Да Понте Венецияға көшіп барып, латын, итальян және француз тілдерінің мұғалімі болып жұмыс істеді. Ол католик діни қызметкері болса да, азғын өмір сүрді. Сан-Лука шіркеуінің діни қызметкері болған кезінде ол екі баласы бар сүйіктісін алды. 1777 жылы ол алғаш рет Джакомо Казановамен кездесті, ол 20 жылдан астам уақыт бойы жақын дос болып, өзінің естеліктеріне кірді. Екеуі де Венециядан келген авантюристтер, туысқан рухтар және азғырушылар. 1779 жылы Да Понтеге "қара жұрт алдындағы күйеулік қатынас" және "қадірлі әйелді ұрлау" деген айып тағылғанда, оның жезөкше үйінде тұрып, онда ойын-сауық ұйымдастырғаны айтылды. Ол кінәлі деп танылып, он бес жылға Венециядан қуылды.
Lorenzo Da Ponte was born Emanuele Conegliano in 1749 in Ceneda in the Republic of Venice (now Vittorio Veneto, Italy). He was Jewish by birth, the eldest of three sons. In 1764, his father, Geronimo Conegliano, then a widower, converted himself and his family to Roman Catholicism in order to marry a Catholic woman. Emanuele, as was the custom, took the name of Lorenzo Da Ponte from the bishop of Ceneda who baptised him. Thanks to the bishop, the three Conegliano brothers studied at the Ceneda seminary. The bishop died in 1768, after which Lorenzo moved to the seminary at Portogruaro, where he took Minor Orders in 1770 and became Professor of Literature. He was ordained a priest in 1773. He began at this period writing poetry in Italian and Latin, including an ode to wine, "Ditirambo sopra gli odori". In 1773 Da Ponte moved to Venice, where he made a living as a teacher of Latin, Italian and French. Although he was a Catholic priest, the young man led a dissolute life. While priest of the church of San Luca, he took a mistress, with whom he had two children. In 1777, he met for the first time Giacomo Casanova, who will become a close friend for over 20 years, and be featured in his memoirs. Both were Venetian adventurers, kindred spirits, and seducers. At Da Ponte's 1779 trial, where he was charged with "public concubinage" and "abduction of a respectable woman", it was alleged that he had been living in a brothel and organizing the entertainments there. He was found guilty and banished for fifteen years from Venice.