Кіріспе
жоқ Канададағы монархия тарихы отарлаудан бұрынғы кезеңнен бастап қазіргі күнге дейін жалғасып келеді. Канададағы монархияның құрылған күні әртүрлі; кейбір дереккөздер бұл 1534 жылы король Франциск I атынан Жаңа Франция француз колониясы құрылған кезде болды дейді, ал басқалары 1497 жылы Джон Кэбот қазіргі Ньюфаундленд немесе Нова-Шотия деп саналатын жерге қоныс аударған кезде, король Генри VII атынан талап қою. XVI және XVII ғасырлардағы еуропалықтар әр түрлі аборигендік топтарға тиесілі аумақтарды патшалықтар деп қарастырған. Дегенмен, қазіргі Канада монархиясы ағылшын-саксон кезеңінен және ақыр соңында Англ корольдері мен Шотландияның алғашқы корольдеріне дейін жалғаса алады; Канадада билік еткен монархтар Франция (Людовик XV патшаға 1763 жылы), Ұлыбритания (Пан Джордж V 1931 жылы) және Канада (бүгінгі Канада королі ретінде Карл III патшаға дейін) болды. Канадалық тарихшы Жакс Моне Канаданың Корольдігі туралы былай деді: "Бұл біздің Канадалық институттың өзінен де ескі бастамалардан беріліп келе жатқан жарты ондағаннан астамның бірі". Канаданың алғашқы еуропалық монархтары елдің барлауын және қоныстануын бастады, қаржыландырды және қолдады. 1689 жылғы Даңқты революциядан кейін егемендер өздерінің биліктерін конституциялық монархия мен жауапты үкімет қағидаларымен шектеді, осылайша отарлауда немесе жалпы саясатта сөз жоқ, содан кейін Тақ Канаданың үздіксіз және тұрақты басқаруының кепілі және билікті теріс пайдаланудан қорғау үшін партиялық емес қорғаушы ретінде жұмыс істейді. Конституциялық дамумен қатар, Францияның Канададағы отарлары 18 ғасырдағы соғыс және келісімдер арқылы король Георг III-ге берілді; төрт отар 1867 жылы королева Викториямен Канада доминионын құру үшін конфедерацияланды, басқа отарлар мен аумақтар 1949 жылға дейінгі онжылдықтар бойы қосылды; Канада 1931 жылы Вестминстер статуты арқылы толық тәуелсіз патшалыққа айналды.
The history of monarchy in Canada stretches from pre colonial times through to the present day. The date monarchy was established in Canada varies; some sources say it was when the French colony of New France was founded in the name of King Francis I in 1534, while others state it was in 1497, when John Cabot made landfall in what is thought to be modern day Newfoundland or Nova Scotia, making a claim in the name of King Henry VII. Europeans in the 16th and 17th centuries often considered the territories belonging to different aboriginal groups to be kingdoms. Nevertheless, the present Canadian monarchy can trace itself back to the Anglo Saxon period and ultimately to the kings of the Angles and the early Scottish kings; monarchs reigning over Canada have included those of France (to King Louis XV in 1763), those of the United Kingdom (to King George V in 1931), and those of Canada (to King Charles III as King of Canada today). Canadian historian Father Jacques Monet said of Canada's Crown, "[it is] one of an approximate half dozen that have survived through uninterrupted inheritance from beginnings that are older than our Canadian institution itself." Canada's first European monarchs instigated, funded, and supported the exploration and settlement of the country. After the Glorious Revolution in 1689, the sovereigns had their powers constrained by the tenets of constitutional monarchy and responsible government, thereby having less, and then no say in colonization, or policy, in general, the Crown coming to function as the guarantor of Canada's continuous and stable governance and as a nonpartisan safeguard against the abuse of power. Concurrent with constitutional developments, the Canadian colonies of France were, via war and treaties through the 18th century, ceded to King George III; four colonies were confederated by Queen Victoria in 1867 to form the Dominion of Canada, with other colonies and territories joining over the decades up to 1949; and Canada became a fully independent kingdom through the Statute of Westminster, 1931—enacted by King George V—and then the Constitution Act of 1982—brought into force by Elizabeth II, the Queen of Canada.
Колонияға дейінгі кезең
Қазіргі Канададағы Солтүстік Американың түпкүллі тұрғындары ресми монархия ретінде қарастырылмайтын болса да, кейбір аборигендер француз және британ отаршыларымен алғашқы кездесулерінен бұрын монархияның батыс идеясына ұқсас тәсілмен ұйымдастырылған. Еуропалықтар әртүрлі аборигендік топтарға жататын аумақтарды патшалықтар деп қарастырды, мысалы, Сент-Лоуренс өзенінің солтүстік жағалауындағы Троица өзені мен Кудре аралы арасындағы және батысқа қарай Монреаль аралына дейін созылып жатқан Канаданың көршілес патшалығы. Бұл қауымдардың басшылары патшалар деп аталды, әсіресе мұрагерлік арқылы таңдалғандар. Көптегенде бір елден екіншісіне қарай ерекшеленетін билігі бар әміршілер болды; кейбір жағдайларда әмірші айтарлықтай билік жүргізді және топтың шешімдеріне ықпал етті, ал басқаларында ол көбірек символды немесе салтанатты тұлға болды. Соңғы жағдайларда, көптеген алғашқы халықтар қоғамы жазба әдет-ғұрыптар мен мінез-құлық кодекстерімен басқарылғанын ескерсек, онда басшы ақсақалдар кеңесінің кеңесіне сай болуға міндетті болған, үкімет түрі қазіргі конституциялық монархияға қатты ұқсайтын. Тұқым қуалайтын басшылық бүгінгі күні де жалғасуда; алайда, басшылар егемен емес және тек банданың бақылауындағы резервация жерінен тыс жерлерге ғана билік етеді; резервация жерінде "қауымның төзімділігі немесе оның саясаты, [тұқым қуалайтын басшылардың] басқаруға қаншалықты қатысы бар екендігіне байланысты". Тұқым қуалайтын басшылар көбінесе білім сақтаушы ретінде қызмет етеді, олар алғашқы ұлттың дәстүрлі әдет-ғұрыптарын, құқықтық жүйелерін және мәдени тәжірибелерін қолдау үшін жауапты.
Еуропалық отарлардың құрылуы
Солтүстік Америкадағы алғашқы француз колониялары король Генрих IV атынан құрылды, біреуі Акадияда (қазіргі Нова-Скотия) 17 ғасырда үш жыл бұрын құрылды, ал екіншісі Генрихтің құрметіне аталып кеткен Порт-Рояльде. 1610 жылы Ньюфаундлендте алғашқы британдық қоныстар құрылды, ол 1583 жылы Елизавета I патшайым үшін талап етілді. Келесі жылы Генри Хадсон алғашқы сауда сапарына аттанды, ол патша Чарльз II-нің патшалық жарғысы бойынша Хадсон шығанағы компаниясының құрылуына әкелді; онымен патша қазіргі Альберта, Саскачеван, Манитоба, Онтарио, Миннесота, Солтүстік Дакота және басқа да аймақтарды қамтитын аймақты талап етті және аймақты ХБК-ны құруға көмектескен Принц Руперттің есімімен Руперттің жері деп атады. Француз монархы да тез әрекет етті және 1602 жылы Аймар де Шаст король Генрих IV-тің өкілі ретінде Канаданың вице-королі болып тағайындалды. 1615 жылы Квебек қаласы Самуэль де Шампленнің ұсынысы бойынша Америкадағы француз империясының патшалық астанасы болды, ол Жаңа Францияда корольдің бірінші вице-президенті болды. Шамамен 60 жылдан кейін Жаңа Франция Франция корольдік провинциясы болып тағайындалды және генерал-губернатор монархтың өкілі ретінде әрекет етті. Патшаның жарлықтарының бірі - корольдің қыздарын провинцияға жіберу. Халық саны өскен сайын, chemin du Roi (Патша Жолы) сияқты инфрақұрылым салынды және 18-ші ғасырда патшалар Île Royale және Louisbourg сияқты қалалардың құрылысына қаржы берді; бұл жерлердің атаулары олардың патшалық қамқорлығын көрсетеді. Еуропалықтар елге көшіп келгенде, олар аборигендермен кездесті. Олармен қарым-қатынас бастапқыда еуропалық және Солтүстік Америка монархтары арасында деп саналды; бірақ француздар үшін бұл кейінірек егемен мен субъекті арасындағы, ал британдықтар үшін бір монархтың астында еуропалық және аборигендік халықтар арасындағы қарым-қатынас болып өзгерді, бұл Канаданың саяси мәдениетіне Тажымен жасалған келісімдерді енгізуге әкелді. Британдық егемен және жергілікті басшылар арасындағы құрмет сақталды, мысалы, 1710 жылы Королева Анна Сент-Джеймс сарайында "Төрт мохаук патшасын" қарсы алды және Анна мохауктар үшін шіркеу салуға ақы төледі (олар сұрағандай) және оны қамыс органмен және күміс тостағандармен қамтамасыз етті (қазіргі уақытта Брантфордтағы мохаук шіркеуінде ұсталады) Онтарио штаты, 1712 жылы. Губернатор Фредерик Холдиманд Джордж III атынан Америка революциясы кезінде қазіргі Нью-Йорк штатында ата-бабаларының аумақтарын жоғалтқаннан кейін Гранд-Ривердің алты ұлтына жер берді. Түпкүлгі басшылар монархтарға Солтүстік Америкадағы қақтығыстарда көмектескен кезде, Еуропадағы істер Жаңа әлемнің қарым-қатынасына да әсер етер еді және ақыр соңында француз патшасының Канада деп аталатын жеріндегі барлық иеліктері британдық таққа беріліп, Канадаға бір ғана монархия берді. Бірақ француздарды британдық егеменнің қолына беру еш қайшылықсыз болған жоқ; Акадтар Джордж III-ге адалдықтарын растаудан бас тартты және католик болып қалуды талап етті, бұл олардың Ұлы толқу деп аталатын жер аударылуына әкелді.
Америка революциясы
Жеті жылдық соғысты аяқтаған Париж келісімінен кейін король Джордж III 1763 жылғы Патшалық жарлықты шығарды, ол Аппалачи тауларын шығыстағы Он үш колония мен батыстағы "Индей қорығы" арасындағы бөлініс ретінде белгіледі. Британдық таққа аборигендік құқықтарды алғаш рет заң жүзінде мойындаған құжат ретінде, бұл құжат бүгінгі күні Канададағы алғашқы халықтардың жері мен өзін-өзі басқаруы үшін негізгі болып саналады. Квебектің ассимиляцияға қарсы губернаторы Гай Карлтонның көзқарастарымен қалыптасқан Квебек актісі және король Георгтің қолдауымен 1774 жылы қабылданды, ол арқылы Король католицизмнің еркін іс-әрекетін жалғастыруға кепілдік берді, сондай-ақ жеке құқық мәселелеріне қатысты азаматтық құқық жүйесінің француз жүйесін қалпына келтірді. Бұл Квебектегі тілдік, діни және заңды құқықтарды қорғайтын Канада конституциялық заңының дәстүріне бастау берді. Бірақ, американдықтардың бұл заңдардың рухына қарсылығы квебектілердің көпшілігін революцияны қабылдамауға итермеледі; олар провинциялық отаршылдарда британдық сарбаздармен бірге республикалық революционерлердің басып кірулерін теріске шығарып, соғысты. Басқалары, әсіресе ауыл тұрғындары, американдықтарға көмектесті. Соғыс нәтижесінде 46 000-ға жуық Ұлыбританияның лоялистері Солтүстік Америкадан қашып кетті, Патша Кеңесі әр отбасына өзінің түрлі колонияларында, негізінен Новая Шотландияда, сонымен қатар Квебекте және қазіргі Онтарио мен Манитобада жер берді. Сонымен қатар, шамамен 3,000 африкалық ұрпақты құлдар, қара лоялистер деп аталатын, Маритимге көшіп барды және Нью-Йорк пен басқа штаттардан қуылған мыңдаған ирокездер, мохоктар және басқа да аборигендер, қазіргі Онтарионың оңтүстігінде Корольдік қорғаныс астында қоныс тепті. Барлығы, көптеген адамдар келді, сондықтан әкімшілік мақсаттар үшін Нью-Брансуик колониясы Жаңа Шотландиядан бөлінді және Жоғарғы Канада (бүгінгі Онтарио) Квебек провинциясынан бөлінді (қалыптағы төменгі Канада, бүгінгі Квебек). Содан бері Онтарио тұрғындары осы түпнұсқалық босқындардан шыққан UE пост-номиналдарын сақтап қалды, бұл Біріккен империяны білдіреді және олардың гербінде короналарды қолдануға болады. Алайда Маритим аралдарына қоныс аударған лоялистер өздерін АҚШ-пен және оның республикашылдық мүддесімен келіскен кейбір тұрғындардың арасында тапты.
Патшалық және бүлік
Принц Уильям (кейін король Уильям IV) 1786 жылы шілдеде Канадаға келді. Принц Ньюфаундленд, Нова-Шотия және Квебек провинциясында уақыт өткізді. Патшалық отбасының соңғысына барған алғашқы мүшесі болды және "Канаданың патшалық отбасын елін өз үйі деп атаған алғашқы отбасылардың бірі етті". Уильямның Доротея Джорданмен 10 заңсыз баласының екеуі ақырында Галифакста өмір сүрді: Мэри 1830 жылы және Амелия 1840-1846 жылдары, күйеуі Новая Шотландияның вице-губернаторы болып қызмет етті. Төрт жылдан кейін Уильямның ағасы, ханзада Эдуард, Канадада 1791 жылдан бастап 19 ғасырдың басына дейін әскери міндеттерді атқарды және Британдық Солтүстік Америка әскерлерінің қолбасшысы болды. Принц Квебек қаласында тұрып, француз-канадтық сүйіктісімен тұрды, оның екі баласы болды деп болжанады. 1792 жылы, этникалық сипаттағы көтеріліс төменгі Канаданың заң шығарушы ассамблеясының алғашқы сайлауы кезінде болған кезде, принс Эдуард жиналғандарға: "Онда бейбітшілікпен бөлісіңіз. Мен сіздерді бір ауыздан келісуге шақырамын. Ағылшын мен француз тілдерінің жиренішті айырмашылығын енді естімеймін. Сендер Оның Ұлы Британиялық Ұлылығының сүйікті канадалық азаматтарысыңдар". Бұл сөз франкофондар үшін ғана емес, барлық отарлаушыларға қатысты алғаш рет қолданылған. Эдуард 1794 және 1798 жылдар аралығында және тағы 1799 жылдан 1800 жылға дейін Жаңа Шотландияның Галифакста өмір сүрді. Ол Форт-Джордж, Галифакс қаласындағы сағат, Принц ложасы және Сент-Джордж шіркеуі сияқты жобалар арқылы қалаға елеулі әсер етті. Эдуард сонымен қатар Принс-Эдуард аралында бекіністер салуды бастады, ол оның құрметіне аталған. 1811 жылы Эдуард Канаданың генерал-губернаторы болып тағайындалуға тырысты, бірақ бұл мүмкін болмады. Америкалықтар 1812 жылғы соғыста Канаданы жаулап алуға тағы бір рет тырысты, өйткені канадалықтар оларды британдық "тирандықтан" азат етушілер ретінде қарсы алады деп ойлады. Бұрын еркін жерді пайдалану үшін Жоғарғы және Төменгі Канадаға көшіп келген көптеген американдықтар бейтараптығын сақтаған кезде, еркін африкалықтар, басқа ағылшындықтар және француздық канадалықтар, сондай-ақ алғашқы ұлт жауынгерлері АҚШ әскерлерінің әрбір шабуылына қарсы тұрып, "адамгершіліксіз және тым демократиялық американдық республикамен" күресті. 1814 жылы 24 желтоқсанда Гент келісімшартына қол қойылып, соғыс аяқталған кезде, АҚШ Канадаға ешқандай табыс әкелген жоқ. Принц Эдуардтың жалғыз заңды қызы Виктория 1819 жылы 24 мамырда Кенсингтон сарайында дүниеге келді. Алайда, Эдуард көп ұзамай қайтыс болып, Викторияны таққа мұрагер етіп қалдырды. Ол Канадаға ешқашан бармағанымен, көптеген канадалықтарды (әсіресе әкесінің достарын) қабылдады және оның бейнесін, газеттердің таралуы мен фотосурет өнертабысының арқасында, өзінің колонияларында танымалдылық пен адалдықты сақтау үшін жеткілікті түрде қайта жаңғыртты. Алайда, таққа қарсы көтерілістер әлі де орын алды; әсіресе, 1837 жылғы көтерілістер, олар АҚШ-тың билігі мен ықпалының өсуімен және республикалық сезімдермен, сондай-ақ жергілікті саяси факторлармен қозғалды. Патшайым осы қақтығыстарға жеке қызығушылық танытып, күнделiгiнде өзiнiң уайымдарын білдірді. Алайда, отаршылардың көпшілігі Таққа қарсы шықпады және көтерілістер басылды. Жоғарғы Канададағы көтерілістің басшысы Уильям Лайон Маккензи қашып кетіп, Ниагара өзеніндегі Флота аралында қысқа өмір сүрген Канада Республикасын құрды. Көтерілістердің салдарынан Король Канададағы өз халқын қылмыскерлерге кек алудан бас тартып, әділдікке бет бұруға шақырды. Таққа отырғанының белгісі ретінде Виктория көтерілісшілерге кешірім берді. 1838 жылы Дурхам француз канадалықтарын британдық канадалық мәдениетке сіңіруді ұсынғанмен, бұл басқа ұсыныстарға: Жоғарғы және Төменгі Канаданың одағына және жауапты үкіметті жүзеге асыруға назар аудармай қалды. оның және оның өкілдерінің колониялардағы саяси ықпалының төмендеуіне қарамастан.
Патшалық саяхаттарының алғашқысы
Патшалық ықпал азайып кеткен жерде, ол басқа салаларда өсті; Канадалықтар Виктория патшайымның өміріндегі маңызды сәттерді атап өтті, мысалы, оның Альберт ханзадамен некелесуі; 1860 жылы Виктория патшайымның батасымен құрылған Король тағамдары сияқты патшалық іс-шаралар ашылды; және ол монарх болған кезде Викторияның балалары мен немерелері Канадаға генерал-губернатор немесе вице-корольдік күйеу ретінде келеді немесе елге турлар жасады. 1860 жылы король өзінің тұңғыш ұлы және мұрагері, принц Альберт Эдуардты (кейін король Эдуард VII) төрт ай бойы Маритимдер мен Канадаға саяхатқа жіберді. Монреальдегі Виктория көпірінің соңғы тасын, Байтаундағы (қазіргі Оттава) парламент ғимаратының іргетасын орнатты және Торонтодағы Король паркін ресми түрде ашты. Ол кезде Канадада секталық шиеленістер жоғары болды, бұл принс пен оның басқарушыларының символиканы шебер пайдалануын талап етті. Альберт Эдуардтың артынан оның кіші інісі, Альфред ханзадасы, келесі жылы сол аймақтарды бес апталық сапарға шықты.
Конфедерация және ертедегі Доминион
Канададағы түрлі отарларға қосылу идеясы 1814 жылы пайда болды. Сол жылы Төменгі Канаданың бас судьясы Джонатан Сеуэлл өзінің ұсынысының көшірмесін жіберді, Солтүстік Америкадағы Британ провинцияларының федералды одағының жоспары, Сеуэлл екеуі Квебек қаласында өмір сүрген кезде достық қарым-қатынас жасаған Эдуард ханзадасына. Принс: "Барлық нәрсені жақсырақ немесе кемелдірек ұйымдастыруға болмайды", - деп жауап берді және 1838 жылы Дурхам графының баяндамасында және 1864 жылғы конституциялық конференцияларда келтірілген ұсыныстар жасады. Канада конфедерациясына дейін, 1850 және 1860 жылдары, төрт канадалық колонияны бір елге біріктіру туралы талқылауларда бірқатар мәселелер басты назарда болды; ең бастысы, АҚШ-тың басып кіру қаупі, әсіресе сол елдің Манифест тағдыры саясатын ескере отырып. Ресей империясының автократиясы мен АҚШ-тың халықтық егемендігі арасындағы тепе-теңдікті қарастыратын жаңа федерацияның осы формадағы үкімет болуы керектігіне бірауыздан келісті. Соңғысы Америка Азамат соғысына әкелді, ол "демократия мен республикашылдықтың [Американың] беделін түсірудің соңғы кезеңі" деп қарастырылды. Канаданың тәжі Канадада әртүрлілік пен нәсілдік келісімді қамтамасыз етеді, сонда оның құқықтық және мәдени егемендігін нығайтады деп ойлады. Патшайымның өзі тек рухани аталар үшін ғана емес, сонымен қатар провинциялар үшін де біріктіретін ықпал болды. Бұл идея қорғаныс шығындарын төмендетудің және АҚШ-пен қарым-қатынасты жақсартудың жолы ретінде қарастырылды. Алдымен Виктория "Біздің Канаданы ұстап тұру мүмкін еместігін; бірақ біз оны үшін күресуіміз керек; және ең жақсы шешім - оны ағылшын ханзадасының қол астында тәуелсіз патшалық ретінде қалдыру". Алайда кейіннен Виктория Новая Шотландиядан келген делегаттарға: "Мен [Конфедерацияға] қатты қызығушылық танытамын, өйткені ол [облыстарды] ұлы әрі өркендейтін болады деп сенемін", - деді. Алайда бұл ұсыныс Лондондағы Сыртқы және отарлау кеңсесінде мұндай атау республикалық АҚШ-ты қозғайды деген алаңдаушылық тудырды және оның орнына доминион деген компромистік термин қабылданды. Бұл жаңа Доминион сол жылдың 1 шілдесінде күшіне ену үшін Британдық Солтүстік Америка Актысымен 1867 жылы құрылды. Бұл заң жобасын заңға айналдырған корольдік Викторияның келісімі болғандықтан және ол Конфедерацияның күш-жігеріне үлкен қызығушылық танытқандықтан, ол "Конфедерацияның анасы" деп аталды. Артур сегіз апта бойы елді аралап, Гранд Ривер Резервының ирокездері оны бас етіп тағайындады, ал 1870 жылы Монреальдегі Виктория коньки тебу алаңында сәнді киім киген карнавалға қатысты. Принц туралы Канаданың сол кездегі генерал-губернаторы Лорд Лисгардың әйелі Викторияға жазған хатында канадалықтар принц Артурдың бір күні генерал-губернатор ретінде қайта оралуына үміттенгенін атап өтті. Сол жылы Руперттің жері Гудзон шығанағы компаниясынан Канаданың Тағайындағы Тағазына беріліп, Солтүстік-Батыс аумақтарының юрисдикциясына кірді. Бұл әрекет метистердің көтерілісіне себепші болды және Луи Риел Ред-Ривер аңғарында уақытша республикалық үкімет құрды. Риелдің әкімшілігімен келіссөздер жүргізілгеннен кейін 1870 жылы Манитоба провинциясы Манитоба актісіне корольдік келісім беру арқылы генерал-губернатор Дюфферен графты құрды.
Патшаның патшалық жұбайы
1861 жылы күйеуі Альберт қайтыс болғаннан кейін Виктория патшайым қатты қайғырып, қоғамнан кетіп қалған еді. Осы жағдай он жылдан астам уақыт бойы жалғасып, Британияда республикашылдық сезімдермен бірге патшайымға деген наразылық да көбейді. Бірақ Виктория Канадаға ешқашан бармағандықтан, және сондықтан канадалықтар оның мінез-құлқының өзгергенін байқамағандықтан, королеваның танымалдылығы бүкіл елде жоғары болды. Джон Чарльз Дент 1880 жылы былай деп жазды: "Канадада адалдық ешбір жағдайда жай ғана тиімділік сезіміне айналған жоқ. Біздің жердің ұзындығы мен ені бойынша, королева Викторияның есімі басқа ешкімге сезілмейтін сүйіспеншілікпен және құрметпен қаралады. Алайда, ерлі-зайыптылар бастапқыда Канада баспасөзінде жақсы қабылдамады, олар елдің осы уақытқа дейін корольдік емес қоғамына корольдіктің енгізілуіне наразылық білдірді, бұл тек қана сәтсіздіктер мен түсініспеушіліктермен және нәтижесінде жағымсыз баспасөзде ханшайымды қорқытты. Луиза өзін ешкімге ұнатпағанын ашық білдірді және ақыр соңында корольдік жұптың Лорн мен Луизаның көптеген мұз үстінде сырғанау және сырғанау тойларында, балаларда, кешкі асларда және басқа да мемлекеттік іс-шараларда көрсеткендей, корольдік жұптың өздерінің алдыңғыларына қарағанда әлдеқайда тыныш екендігі анықталды. Екеуі де елде кең көлемде турлар жасады; кейбіреулері патша отбасының басқа мүшелерімен, мысалы, ханшайымның інісі, принц Леопольд, 1882 жылы Британдық Колумбияға үш айлық сапар жергілікті тұрғындарды Конфедерацияға татуластыруға көп көмектесті. Принцесса соншалықты танымал болды, генерал-губернатор күткен трансконтинентальдық темір жолдың бағыты Бут-Инлетке Yellowhead Pass арқылы емес, Kicking Horse Pass арқылы Ванкуверге баратынын жариялағанда, премьер Роберт Бивен Лорннан Ванкувер аралы патшалығы мен патшайым Луизаның жеке патшалығы болуы мүмкін бе деп сұрады. Алғашқы халықтар Лорн лорды Ұлы аға деп атады, өйткені ол Луизамен бірге Прериялар арқылы саяхаттады. Оның есімімен әр түрлі жерлер аталды, соның ішінде Альберта провинциясы, ал Саскачеван астанасына Регина деген атауды ханшайым өзі берді.
However, the couple were initially not received well by the Canadian press, which complained about the imposition of royalty on the country's hitherto un regal society, something that was only exasperated by mishaps and misunderstandings and the resulting negative press horrified the Princess. Louise endeared herself by making clear she had no pretenses and, eventually, the worries about a rigid court at the Queen's Canadian residence turned out to be unfounded; the royal couple were found to be more relaxed than their predecessors, as demonstrated at the many Ice skating and tobogganing parties, balls, dinners, and other state occasions hosted by Lord Lorne and Princess Louise. The pair also undertook extensive tours of the country; some with other members of the royal family, such as when the Princess' younger brother, Prince Leopold, The royal couples' three month visit to British Columbia in 1882 did much to reconcile the local inhabitants to Confederation. The Princess proved so popular that, when the Governor General announced that the route of the awaited transcontinental railway would pass through Kicking Horse Pass into what has since become Vancouver, rather than by the Yellowhead Pass to Bute Inlet, Premier Robert Beaven asked Lord Lorne whether it would be possible for Vancouver Island to become a separate kingdom with Princess Louise as queen. First Nations titled Lord Lorne as Great Brother in Law as he and Louise travelled across the Prairies. Various locations were named for her, including the province of Alberta, and the Princess herself gave the name Regina to the capital of Saskatchewan.
Викторияның билігінің соңы
Виктория патшайымның соңғы жылдары оның алтын және алмас мерейтойы - 1887 және 1897 жылдары - Канадада үлкен көріністер мен қоғамдық рәсімдермен атап өтілді. Виктория Канаданың сол кезеңдерге жеткен алғашқы монархы болды. Осы оқиғаларды атап өту үшін алғыс айту мейрамы өткізілді. Премьер-министр Джон А. Макдональд Алтын юбилейге Лондонда болды және басқа Доминиондардың премьерлерімен бірге қазіргі Комонвелл үкімет басшыларының кездесуінің бастауы болып табылатын конференцияға қатысты. Торонто гранадерлері (бүгінгі Канаданың Корольдік полкі) және Канаданың Қара күзет (Роялл Хайленд полкі) де қатысқан. Канадада 19 маусымда ел тұңғыш рет шығарған ескерткіш маркалар сериясы шығарылды және қалалар мен қалаларда көшелер қосылу күні мен 22 маусымдағы мемлекеттік мерекеге арналып безендірілді, онда әртүрлі этникалық топтағы канадалықтар жиналды. Викторияның өзі 1901 жылы 22 қаңтарда Осборн үйінде қайтыс болды. Оның билігі 64 жылға созылды. Канада Викторияның жоғалуына қайғырды; жаңалықтар "елдің көп бөлігін тоқтатты"; шіркеу қоңыраулары бірнеше сағат бойы шыңғырды, бүкіл ел бойынша Парламент төбесі мен қару-жарақ қоймаларына қару-жарақ салюті жасалды, концерттер мен әлеуметтік іс-шаралар тоқтатылды. Жерлеу күні бүкіл елде аза тұту кезеңі болды, көптеген кәсіпорындар жабық болды; Викториялық аза тұту этикеті Канадалықтарға Викторияның өлімінен кейін үш ай бойы қара киім немесе қолғаптар киюді талап етті және қоғамдық ғимараттар қара креппен жабылды. Трансатлантикалық телеграф кабеліне байланысты, бұл Канадалықтар Ұлыбританияда хабарланғаннан кейін бірнеше минут ішінде монархтың өлімі туралы алғаш рет білетін болды. Алайда, басқа жағдайда, елдің тұрғындары королеваның денсаулығы нашар екенін білмеді; корольдік отбасы айналасындағы БАҚ пен қоғам егеменнің әлсіздігі туралы үнсіз болды. Осылайша, Викторияның өлімін естіген көптеген канадалықтар газет кеңселерінің сыртындағы хабар тақталарына қойылған телеграммаларды екі рет тексерді.
ХХ ғасыр және Бірінші дүниежүзілік соғыс
Викторияның билігінің аяқталуы жаңа ғасырдың басталуын және Канаданың ұлты ретінде тез өсіп келе жатқанын көрсетті. Қазіргі заманғы көлік құралдары мұхиттар арқылы оңай жүруге мүмкіндік бергендіктен, патша отбасының көбісі патшаның солтүстік доминионын аралап шықты. Король Виктория қайтыс болғаннан кейін бірінші болып 1901 жылы Канадаға әйелі, Корнуолл мен Йорк герцогинясы (кейін Квен Мэри) және оның ағасы, Тек принсі Александр (болашақта Канаданың генерал-губернаторы болып қызмет ететін) ертіп келген ханзада Джордж (кейін патша Георг V) болды. Квебек қаласы мен Виктория арасындағы елде корольдік сапар кезінде болған оқиғалар Ұлыбританиядағы эквиваленттерінен гөрі жайбарақат атмосфераға ие болды; бір ресми кешкі ас кезінде ерлі-зайыптылар "екі-үш мың қонақпен қол алысып, ешқашан шаршап көрінбеді, бірақ әрқашан қызығушылық білдіріп, оларға ұсынылғандардың бәріне иіліп, күлімсіреп отырады" деп хабарлады. Принц патша болғанға дейін тағы бір рет оралды: 1908 жылы ол Уэльс принсі ретінде Квебек қаласының құрылғанына үш жүз жыл толуын атап өту үшін келді. Ол Канаданың қарулы күштерін Ыбырайым жазығында қарап шықты. Едуард VII екі жылдан кейін қайтыс болды, бұл бүкіл елде көптеген мемориалдар, әскери парадтар және құрмет көрсетулер өткізіліп, ресми аза тұту кезеңіне әкелді. Алайда, Эдуардтың салыстырмалы түрде қысқа билік етуіне байланысты оның өлімі канадалықтарға анасының өлімі сияқты әсер етпеді. Газеттер Викторияның өлімі кезінде болғаннан гөрі ашық болды; олар дереу королева Александраның корольмен соңғы сәттері туралы хабарлап, кейбіреулері тіпті Эдуардтың темекі шегу әдетіне оның өліміне ықпал еткенін көрсетті. Алайда кейде ханзада Артур Канададағы конституциялық монархияның әлі күнге дейін бекітілмеген шекарасынан шығып кетті деп саналады, әсіресе Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде бас қолбасшының салтанатты міндеттерін орындауда. Жалпы алғанда, Принс Артур Канаданың әскери үлестерінің маңыздылығын атап өтті, Канада әскерлерінің даярлығы мен даярлығын арттырды, сонымен қатар үйде қайырымдылықты арттыруға тырысты. Осы уағыздауды іс жүзінде жүзеге асыру үшін Коннатт герцогинясы, герцогиня Коннатт аурухана қорын құрумен қатар, ол канадалықтардың арасында өте танымал болды; Торонтода оны соғыстан кейін Еуропадан жаңа оралған сарбаздар тобы қуана қарсы алды, олар Эдвардты аттынан көтеріп, "футбол сияқты, олардың бастарынан өткізді" және ардагер принцке жақындап, жай ғана: "Оны сол жерге қойыңыз, Эд" деді. Осы уақыттан бастап Эдуард өзіне жақындаған кез келген адамның қолын шақты, сол қолы "қазақтық қол алысудан соншалықты қара, ісік және ауыр болды, өз сөздерімен айтқанда, ол оны уақытша император қызметінен алып тастады және сол қолымен ұсынды". Эдвард Оттаваға оралып, Біріккен Корольдікке оралғанға дейін Бейбітшілік мұнарасының іргетасын қалады. 1926 жылы федералды вице-корольдің рөлінде күрт өзгерістерге жол ашатын және ақыр соңында Канада үшін жеке монархияның құрылуына әкелетін оқиғалар болды. "Король өзінің Британдық кеңесінде", бірақ ол әлі де Вестминстердегі британдық министрлерінің кеңесі бойынша әрекет ететін корольдің бұйрықтарысыз Канада премьер-министріне қатысты корольдік артықшылықты жүзеге асыра алды. Сол кездегі генерал-губернатор, Вими лорды Бинг, дәл осылай істеді және Канада премьер-министрі Уильям Лайон Маккензи Кингтің парламентті тарату туралы кеңесінен бас тартуға шешім қабылдады, осылайша Маккензи Кингті отставкаға кетуге мәжбүр етті. Бұл Кинг-Бинг ісі деп аталды. Сол жылдың жалпы сайлауынан кейін қайта тағайындалған соң, 1926 жылғы Императорлық конференцияда Доминион мен Ұлыбритания арасындағы қарым-қатынас туралы сұрақтар қоюға ынталандырылды. Маккензи Кинг қалағандай. Канаданың генерал-губернаторы, империяның барлық басқа генерал-губернаторлары сияқты, Канада мен Британ үкіметтері арасындағы дипломатиялық арна емес, корольдің тікелей, жеке өкілі болады. Бұл ұғымдар заңда алғаш рет 1927 жылы айтылған. Британ парламенті қабылдаған Корольдік және Парламенттік атақтар туралы заң корольдің атағының бір бөлігін өзгертіп, оның жаңа мәртебесін барлық елдерде Ұлыбританияның патшасы ретінде емес, әр доминионның монархы ретінде көрсетті. Канада монархиясы "өзінің толық конституциялық мәнін алды". Бұл Квебектің саяси элитасының кеңінен қолдауына ие болды, өйткені өзінің Тағайындарымен бірге Канада өзінің сыртқы саясатын бақылауға алды және Ұлыбр...
Edward VII died two years later, which led to a period of official mourning, with numerous memorials, military parades, and tributes held across the country; the funeral day was made an official holiday. However, due to Edward's relatively short reign, his passing was not as impactful on Canadians as his mother's had been. Newspapers were more forthright in their coverage than they had been at the time of Victoria's death; they reported right away on Queen Alexandra's last moments with the King and some even pointed at Edward's smoking habit as a contributor to his demise. Prince Arthur was, though, sometimes thought to have overstepped the still un cemented bounds of constitutional monarchy in Canada, particularly in his carrying out of the ceremonial duties of the commander in chief during the First World War. Overall, though, Prince Arthur stressed the importance of Canadian military contributions, promoting training and readiness for Canadian troops, but also sought to enhance charity at home. To put this preaching into practice, the Duchess of Connaught, in addition to establishing the Duchess of Connaught Hospital Fund He proved very popular with Canadians, though; when, in Toronto, he was greeted with enthusiasm by a crowd of soldiers just returned from Europe after the end of the war, who lifted Edward off his horse and "passed him, like a football, over their heads," and a veteran approached the Prince and casually said: "put it there, Ed." From that point on Edward shook hands with anyone who approached him, to the point where his right hand "became so black, swollen and painful from the continued enthusiastic handshaking that, in his own words, he 'retired it temporarily from Imperial service, and offered the left instead." Edward returned to Ottawa to lay the foundation stone of the Peace Tower before returning to the United Kingdom. Events took place in 1926 that would set the course for a dramatic shift in the role of the federal viceroy and ultimately result in the creation of a distinct monarchy for Canada.—the King in his British Council—but was still able to exercise the royal prerogative over the Canadian prime minister without orders from the King acting on the advice of his British ministers back in Westminster. After the Governor General at the time, the Lord Byng of Vimy, did just that and independently decided to refuse the advice of his Canadian Prime Minister, William Lyon Mackenzie King, to dissolve Parliament, thus forcing Mackenzie King to resign in what came to be known as the King–Byng Affair, the latter was, once reappointed following that year's general election, motivated to raise at the 1926 Imperial Conference questions about the relationship between the Dominions and the United Kingdom. as Mackenzie King had wished. The governor general of Canada, as with all the other governors general of the Empire, would be the direct, personal representative of the King, rather than a diplomatic channel between the Canadian and British governments. The first evocation of these concepts in statute law was seen in 1927. Passed by the British Parliament, the Royal and Parliamentary Titles Act altered part of the King's title to reflect his new status as monarch of each Dominion individually, rather than as king of the United Kingdom throughout all countries. the monarchy of Canada had "assumed its full constitutional meaning." This had widespread support from Quebec's political elite, as along with its own Crown, Canada gained control over it's foreign policy and became distinct from the United Kingdom and its empire. both George V and the Duke were hesitant; the latter had two young daughters—a toddler (later Queen Elizabeth II) and a newborn (Princess Margaret)—and the former wished that Albert remain close to compensate for the behaviour of the Prince of Wales. As the Statute of Westminster had not yet been implemented, the British Cabinet eventually advised against the Canadian idea and, instead, recommended the Earl of Bessborough as viceroy. This, though. was ultimately because the Lord Passfield, then the Minister for the Dominions, thought that, despite the request directly from their government, Canadians disliked the royal family. As Albert eventually went on to become King George VI, had the Canadian Privy Council's idea been accepted, a Canadian governor general who represented the King would have gone on to become king of Canada himself. Canadians (and the Commonwealth as a whole) heard in 1932 the first Royal Christmas Message, as read by George V, who, three years later, celebrated his Silver Jubilee. The euphoria was short lived, however, as the King died on 20 January 1936. Announcements were made over radio; but, then the broadcasters fell silent for the rest of the night out of respect. Through the following week, courthouses were shut, the Legislative Assembly of Ontario delayed the opening of its new session so members of provincial parliament could recite new oaths of allegiance, and the University of Toronto cancelled social events (though, not classes). On 28 January, the day pf the late King's funeral, the Governor General issued a proclamation encouraging Canadians to attend church services and for Crown owned buildings to be draped in black crepe. Early into his time as monarch, Edward, in July 1936, took his only foreign trip as sovereign, to unveil the Canadian National Vimy Memorial in France, in his capacity as the king of Canada.
Канаданың патшасы орнынан түсуі және елге оралуы
Канадада және Уэльс ханзадасы болған кезіндегі басқа жерлерде танымал болғанына қарамастан, жаңа корольдің екі рет ажырасқан, американдық қоғам қайраткері Уоллис Симпсонмен қарым-қатынасы үлкен алаңдаушылық тудырды; көбірек Канадалықтар арасында, олар өздерінің егеменді жеке өмірімен Ұлыбритания халқынан гөрі жақсы таныс болған, өйткені британдық баспасөз король мен Симпсонның ерліктерін жариялауға тыйым салды, бұл американдық газеттерде жоқ. Генерал-губернатор Лорд Твидсмуир Букингем сарайына және британдық премьер-министр Стэнли Болдуинге канадалықтардың корольге деген терең сүйіспеншілігі туралы байқайды; сонымен қатар, егер Эдуард VIII ажырасқан әйелге үйленсе, канадалық пуритандыққа - католиктерге де, протестанттарға да - ашуы. Сонымен қатар, министрлер кабинеті патшаға жеделхат жіберіп, оны өзінің егемендік міндетін Симпсонға деген сезімінен жоғары қоюға шақырды. Эдуард VIII 10 желтоқсанда Канаданың коронынан бас тартты, оның канадалық министрлерінің келісімімен Канада Парламенті кейіннен Канада заңына бас тартуды ратификациялау және Канаданың Ұлыбританиядан тәуелсіздігін көрсету үшін 1937 жылғы Таққа мұрагерлік туралы заң қабылдады. Маккензи Кинг өзінің күнделігінде абдикация алдында "Канада туралы қорқынышы жоқ екенін жазды. [ ] [I] барлық ықтималдықпен, Йорк герцогы мен герцогинясы патша мен патшайым ретінде, және суреттегі кішкентай Елизавета ханшайыммен бірге, жаңа жылы Джордж V кезінен бері болмағандай бақытты жағдай болады. "Канадалық жеке басын қалыптастыру үшін Твидсмуир 1937 жылы монархтың патшалық сапарын ойлап тапты, сондықтан "олардың корольінің корольдік функцияларды орындауын, оның канадалық министрлерінің қолдауымен" көргенде, канадалықтар өз елінің тәуелсіз патшалық мәртебесі туралы көбірек хабардар болуы мүмкін. Маккензи Кинг бұл пікірмен келісті, бірақ ол Ұлыбританиядағы лауазымды адамдармен бірге сапардың қоғамдық қатынастар элементі болады деп ойлады: Канада мен Құрама Штаттардағы король мен королеваның қатысуы нацистік Германиямен жаушылықты күтіп, Британияға деген жанашырлықты күшейту үшін есептелген. 1939 жылы 17 мамырда Канада королі өзінің корольдік жұбайы Елизаветамен бірге Канаданың Тынық мұхит кемесінде Квебек қаласына дейін кемемен кетіп қалды. Халықтың реакциясы күткеннен артық оң болды және басында-ақ корольдің Канаданың егемендігі ретінде қатысқаны айтылды; сол кездегі бір газетте: "Канада королі кеше, бүгін өз халқының арасында жүрді. Канаданың басқа жерлерінде де Квебектегідей қарсы алулар болуы мүмкін. Оны ешкім де жеңе алмайды". Король мен королеваның Ридо залындағы қонақ үйі туралы ресми корольдік тур тарихшысы Густав Ланкто 20 мамырда "Екінші патшалық олардың Канададағы резиденциясына кірген кезде Вестминстердің статуты толықтай шындыққа айналды: Канада королі үйіне келді" деп жазды. Еліміздің астанасында Джордж өзінің патшалық міндеттерін орындауға кірісті, оның ішінде Канадаға жаңа американдық елшіні қабылдап, Парламент қабылдаған тоғыз заң жобасына патшалық келісім берді, ал Королева Канаданың Жоғарғы соты ғимаратының іргетасын қалады. Канадалық министрлер 10 қыркүйекке дейін осылай етуді ұсынған жоқ. Маккензи Кинг пен Әділет министрі Эрнест Лапонт бастапқыда Канада Ұлыбританияның соғыс жариялауына байланысты деп мәлімдеді. Парламент 7 қыркүйекте генерал-губернатормен шақырылды және Канаданың өзін-өзі қорғау қажеттігін мақұлдады. Генерал-губернатор Лорд Твидсмуир 1940 жылы ақпанда қайтыс болды, ол әлі де вице-король болған кезде, сондықтан Джордж VI-нің ағасы, Атлон графы, осы лауазымға тағайындалды, ол және оның әйелі, принцесса Элис (мама Викторияның немересі) және Атлонның лагерь көмекшісі, Алястер Виндзор, Макдафф графы (бұрынғы генерал-губернатор Принц Артурдың немересі) Атлантика шайқасының ортасында мұхит аралық сапарды жасады. Генерал-губернатор мен принцесса Элис Канаданың соғыс күшін қолдады; Корольдік жұп 1943 және 1944 жылдары Квебек конференциясын өткізді. Алайда, король Еуропа майданынан бас тартса, Ұлыбританиядағы мораль қатты төмендейді және корольдік отбасы Лондон мен Виндзорда қалады деп шешілді. Сол жерден Канада монархы мен оның отбасы Канаданың әскери жасақтарымен, әскери-теңіз флотымен, ұшқыштарымен және әйелдерімен күресті. Мысалы, 1939 жылы 16 желтоқсанда Король Канаданың 1-ші дивизиясының Ұлыбританияға Галифакстан келген алғашқы адамдарына былай деп жазды: "Британ армиясы Ұлы соғыста Канада...
In an effort to foster Canadian identity, Tweedsmuir conceived in 1937 of a royal tour by the monarch, so that, through seeing "their king performing royal functions, supported by his Canadian ministers," Canadians might be made more aware of their country's status as an independent kingdom. Mackenzie King agreed with this notion; though, he also felt, along with officials in the United Kingdom, that the trip would have an element of public relations: the presence of the King and Queen, in both Canada and the United States, was calculated to shore up sympathy for Britain in anticipation of hostilities with Nazi Germany. Thus, Tweedsmuir put the suggestion to the King
On 17 May 1939, the king of Canada, accompanied by his royal consort, Queen Elizabeth, sailed up to Quebec City on the Canadian Pacific liner RMS Empress of Australia, escorted by two destroyers and two cruisers of the Royal Canadian Navy. The reaction by the public was positive beyond expectation and, from the start, it was noted that the King was present as Canada's sovereign; a newspaper at the time stated, "the King of Canada walked yesterday, as he walks today, among his own. There can be welcomes elsewhere in Canada equal to his reception in Quebec. None will surpass it." Of the King and Queen's arrval Rideau Hall, on 20 May, official royal tour historian Gustave Lanctot wrote, "when Their Majesties walked into their Canadian residence, the Statute of Westminster had assumed full reality: the king of Canada had come home." While in the nation's capital, George set to carrying out his royal duties, including receiving the new American envoy to Canada, granting royal assent to nine bills passed by Parliament, while the Queen laid the cornerstone of the Supreme Court of Canada building. was not advised by his Canadian ministers to do the same until 10 September. Mackenzie King and Minister of Justice Ernest Lapointe initially argued that Canada was bound by Britain's declaration of war. Parliament was summoned by the Governor General on 7 September and approved of Canada's need to defend itself. Governor General the Lord Tweedsmuir died in February 1940, while still viceroy, and so an uncle of George VI, the Earl of Athlone, was appointed to the post, requiring he and his wife, Princess Alice (a granddaughter of Queen Victoria), and Athlone's Aide de Camp, Alastair Windsor, Earl of Macduff (the grandson of previous Governor General Prince Arthur), to make the trans oceanic journey in the midst of the ongoing Battle of the Atlantic. The Governor General and Princess Alice became supporters of the Canadian war effort; The royal couple hosted the Quebec Conferences in 1943 and 1944, It was, however, eventually settled that morale in the United Kingdom would be seriously diminished should the King abandon the European front and, so, the royal family would remain in London and Windsor. From there, Canada's monarch and his family engaged with Canadian militia, navy, and airmen and women. For example, to the first men from the 1st Canadian Division to arrive in the UK from Halifax, Nova Scotia, on 16 December 1939, the King wrote, “the British Army will be proud to have as comrades in arms the successors of those who came from Canada in the Great War and fought with a heroism that has never been forgotten.” Ahead of the Normandy landings on 6 June 1944, the King, along with his Canadian Prime Minister, inspected the formations that were to be sent across the English Channel, including 1st Canadian Parachute Battalion and the 3rd Canadian Division. With the Queen, George inspected the 1st Canadian Division at Aldershot on 8 June. Travelling incognito as “General Coilingwood”, the King visited Canadian units in Italy's Volturno Valley in August 1944, there presenting Major John Keefer Mahony with the Victoria Cross. Prince George, Duke of Kent (the King's brother), visited air bases and training centres across Canada; Queen Elizabeth made an appeal to Canadian women to contribute to the war efforts; and her daughter, Princess Elizabeth (later Queen Elizabeth II), in 1940, posed for her first official Canadian portrait. With her parents, the Princess visited Canadian service personnel stationed in the United Kingdom and undertook solo duties, such as reviewing a parade of Canadian airwomen in 1945. Two years following, she was appointed by her father as Colonel in Chief of Le Régiment de la Chaudière and the 48th Highlanders of Canada, her first appointments in the Canadian military and which she held until her death in 2022. Canada was also home to foreign royalty in exile during the war, many of whom resided at Rideau Hall. Among the royal guests were Crown Prince Olav and Crown Princess Martha of Norway; Grand Duchess Charlotte and Prince Felix of Luxembourg; King Peter II of Yugoslavia; King George II of Greece; Empress Zita of Austria and her daughters; as well as Crown Princess Juliana of the Netherlands and her daughters, Princesses Beatrix and Irene. While in Ottawa, Juliana gave birth to her third daughter, Margriet, at the Civic Hospital, where the delivery room was temporarily declared as extraterritorial soil to ensure that the Princess would have only Dutch nationality. The Duke and Duchess of Edinburgh toured Canada from coast to coast and back in late 1951. With her, the Princess brought a draft accession proclamation, in case the King, who was already ill at the time, should die while Elizabeth was in Canada. Among the many activities the royal couple took part in, they attended their first hockey game at Maple Leaf Gardens in Toronto and enjoyed a square dance at Rideau Hall. The Princess and Philip also crossed into the United States to pay an official visit to President Harry S. Truman, who greeted Elizabeth as a "Canadian princess" at the reception she hosted at the Canadian embassy in Washington, DC. Having suffered for some time with lung cancer, George VI eventually failed to recover from a pneumonectomy and died of a coronary thrombosis the telegram read, "profoundly regret to state that His Majesty King George the Sixth passed away peacefully in his sleep early this morning." Rinfret immediately issued on the same day a proclamation of the King's death and the accession of Elizabeth II as Canada's queen, making Canada the first place in which this was done; her proclamation of accession for the United Kingdom was not read out until the following day, after which the new monarch met with her British Privy Council for the first time, with Massey in attendance. embroidered with Canada's maple leaf in green silk and gold bullion thread veined with crystal, the Queen was crowned at Westminster Abbey on 2 June 1953, in a ceremony that included, like the Queen's dress, Canadian symbols and participants. The prime ministers and leading citizens of Canada were present in the abbey, among representatives of other Commonwealth and foreign states, and the ceremony was also, at the Queen's request, broadcast around the world on television; three times as the event carried on, Royal Air Force Canberra jet bombers flew film footage of the coronation to Canada for play on the Canadian Broadcasting Corporation, making the first ever non stop flights between the United Kingdom and the Canadian mainland. Guests at the ceremony, television viewers, and radio listeners heard Elizabeth swear a revised Coronation Oath, wherein she reaffirmed her dedication expressed earlier in South Africa and swore to "govern the peoples of [ ] Canada [ ] according to their respective laws and customs." The separate mention of Canada mirrored the granting of royal assent, the day previous, to the Royal Style and Titles Act, which gave Elizabeth a distinctly Canadian title. During a tour of Canada in 1957, the Queen made her first ever live appearance on television, appointed her husband to her Canadian Privy Council at a meeting of which she chaired, and, on 14 October, opened the first session of the 23rd parliament; some 50,000 people descended on Parliament Hill to witness the arrival of the monarch, though, due to the financial austerity of the times, the pageantry was muted in comparison to what would be seen at a similar event in the United Kingdom. Elizabeth and her husband, accompanied by Canadian Prime Minister, John Diefenbaker, as the Queen's senior minister in attendance, also, on behalf of Canada, paid a state visit to the United States, attending the 350th anniversary of the founding of Jamestown, Virginia, and meeting with President Dwight D. Eisenhower at the White House. Elizabeth met the President again two years later, at the official opening of the Saint Lawrence Seaway. As she made her way through a full tour of Canada, at the end of which she chaired a meeting in Halifax of her Canadian Privy Council and personally appointed Georges Vanier as her representative in Canada, the Queen crossed the border twice to pay a visit to the United States, stopping in Chicago and Washington. Again, Diefenbaker was her chief minister in attendance; the Prime Minister was insistent that it be made clear to Americans that Elizabeth was visiting them as the Canadian monarch and that it was "the Canadian embassy and not the British Embassy officials who are in charge" of the Queen's itinerary. In this vein, the Queen's speeches in Chicago, written by her Canadian ministers, stressed steadily the fact that she had come to call as Queen of Canada and she hosted the return dinner for Eisenhower at the Canadian Embassy in Washington. Elizabeth also did her part to assist in entrenching the newly emerging Canadian character, ensuring that the Red Ensign (then Canada's national flag) be flown on the Royal Yacht and she stood to attention for the duration of each playing of "O Canada", the country's then still unofficial national anthem, sometimes even joining in the singing. What was unknown to all, besides Elizabeth herself, including Diefenbaker until he was confided in at Kingston, Ontario, was that the Queen was, at the time, pregnant with her third child. Though her Prime Minister urged her to cut the tour short, Elizabeth swore him to secrecy and continued the journey, leaving the public announcement of the upcoming birth until she returned to London.
Қиындықты онжылдықтар
1960 жылдар саясатта да, технологияда да тез өзгеріске ұшыраған онжылдық болды және Канада монархы екеуіне де әсер етті. Мысалы, Елизавета II барлық одақтас елдерді байланыстыратын алғашқы трансатлантикалық телефон кабелін салтанатты түрде ашты. Алайда, королеваның басқа саладағы табысы кепілдендірілмеген; Канаданың жеке басының өзгеруі болды, бұл, ішінара, ресми саясат ретінде мультикультурализмнің орнауына, Британ аралдарынан тыс жерлерден иммиграцияның артуына және Квебек сепаратизміне байланысты болды. Квебек егемендігі қозғалысына қатысы барлар монархияны федерализмнің және / немесе Канада тарихының британдық аспектілерінің символы ретінде көрді және бірнеше рет бұл институтты жек көруін ашық көрсетті: Тыныш революцияның шыңында Квебек прессасы 1964 жылы провинцияға сапар шегу кезінде патшайымды өлтіруді жоспарлап отырғанын, сондай-ақ, егер патшайым Квебекке келсе, премьер-министр Жан Лесэждің ұлын ұрлауды жоспарлап отырғанын хабарлады. Монархтың қауіпсіздігіне қауіп төнгеніне және саяхатты тоқтату туралы сөз болғанына қарамастан, премьер-министр Лестер Пирсон патшайымды қауіп-қатерден ешнәрсе болмайтынына сендірді, монарх жоспарланғандай келді және 10 қазанда Квебектің заң шығарушы жиналысына Канаданың екі "өзара толықтай мәдениеттері" және Канаданың екі құрылтайшы халқының күші туралы айтты; ол: "Мен біздің одақтастықта өзімді ресми түрде француз тілінде білдіре алатын ел бар деп ойлағанымды қуаныштымын [ ] "О Канада" әнін [француз тіліндегі сөздері] орындаған сайын, сіз мақтаныш нәсіліне жататыныңызды еске түсіресіз ". Алайда, оның автоколоннасы Квебек қаласынан өткенде, оның жолын квебектіктер артына бұрып, басқалары оны мазақтап, сепаратистік ұрандарды айқайлады. Демонстранттар королеваны көруге жиналған көпшіліктің аз бөлігі болса да (Монреаль газетті сапарына қарсы шыққандардың жүздеген студенттер болғанын хабарлаған), провинциялық полиция Елизабеттің заң шығарушы жиналысқа сөйлеген сөзінен кейін көшелер арқылы шеруге шыққан демонстранттарды зорлық-зомбылықпен таратып жіберді. Бен Пимлотт өзінің Елизавета II өмірбаянында "Квебектегі қоғамдық реакция және басқа жерлерде оның болмауы, Пирсонды - бірінші кезекте сапарды бастаған - Королеваға ескерту жасады. Торонто Стардың Канаданың жүз жылдығына орай республикаға көшуге шақыруларына қарамастан, Елизавета, Принц Филиппен бірге, оқиғаның негізгі мерекелеуіне төрағалық етті, Парламент төбесіндегі рәсімге қатысып, ЭКСПО 67 көрмесіне барды, оған оның әпкесі, принцесса Маргарет та барған болатын. Филипп шілде айында Виннипегте өткен Панамерикан ойындарын ашты. 1968 жылы ақпанда Оттавада конституциялық конференция өтті, онда Квебектен келген делегаттар провинцияның президенті губернатордың орынбасарынан гөрі провинцияға жақсырақ сай келетінін көрсетті, бірақ бұл ұсыныс қабылданбады, жалпы пікір бойынша монархия "бізге жақсы қызмет етті және оның реформасы конституциялық өзгерістердің қазіргі кезеңінде үлкен басымдыққа ие емес". Дегенмен, 10 жылдан кейін конституциялық келіссөздер кезінде Пьер Трюдоның кабинеті патшалық билікке өзгерістер енгізуді қайта қарастырды. Провинциялық премьерлер, соның ішінде Квебек премьері, бұл ұсыныстарға қатаң қарсы болды. Трюдоның 1978 жылғы конституциялық түзетулеріне жауап бергеннен кейін, бұл саясат ешқашан да талқыланбауы керек, ол не ашық, не конституциялық конференцияларда талқыланбауы керек. Джон Фрейзер оны "кезең-кезеңмен сарқылу процесі" деп атады. Принц Эдуард, Виндзор герцогы (бұрынғы король Эдуард VIII) 1972 жылы 28 мамырда қайтыс болғанда, Канаданың Ұлыбританиядағы дипломаттары Виндзорда өлгеніне қатысты. Канадада аза тұтудың ресми белгілері аз болды: генерал-губернатор Роланд Миченер мен премьер-министр Пьер Трюдо корольге, Эдуардтың немересіне көңіл айтты, ал Парламент мүшелерінің жанашырлығын білдіретін ұсынысты қабылдады. Бұл хабарламалардың ешқайсысында герцогтің бұрынғы корольдік рөлі туралы айтылмаған; олар тек Уэльс ханзадасы болған кездегі Канададағы уақытына қатысты. 1973 жылы Королева мен Принц Филипп Принц Эдвард аралының жүз жылдығын тойлау үшін Шарлоттаунға және Корольдік Канадалық атлы полициясының құрылғанына 100 жыл толуына арналған Регинаға сапар шекті. Сонымен қатар, ол Трюдоның кеңесі бойынша сол жылы Канаданың аумағында өткен алғашқы Комонвелл үкімет басшыларының кездесуіне қатысты. Үш жылдан кейін Трюдо Квебек премьер-министрі Роберт...
The Queen and her husband undertook a 12 day tour of the country in 2002, to mark Elizabeth's Golden Jubilee and thousands turned out to the various occasions. The royal couple stopped in Iqaluit, Victoria, Vancouver, Winnipeg, Toronto, Hamilton, Hull, Fredericton, Sussex, Moncton, and Ottawa. In the capital of Nunavut, Elizabeth addressed the new Legislative Assembly, stating, "I am proud to be the first member of the Canadian royal family to be greeted in Canada's newest territory." In Vancouver, on 6 October, the Queen, accompanied by Wayne Gretzky, and in front of a crowd of 18,000 at General Motors Place, dropped the ceremonial first puck for the National Hockey League exhibition game between the Vancouver Canucks and San Jose Sharks—the first time any reigning monarch, Canadian or otherwise, had performed the task—and, in Saskatchewan, she unveiled a bronze equestrian statue of herself riding an RCMP horse, Burmese. At an official dinner at the Canadian Museum of Civilization in Gatineau, Quebec, the Queen said, "[I wish] to express my profound gratitude to all Canadians [ ] for the loyalty, encouragement, and support you have given to me over these past 50 years." However, approximately 100 Québécois protesters were seen when the royal motorcade crossed from Ottawa into Gatineau
Just prior to the tour, the group Citizens for a Canadian Republic was formed to promote the replacement of the constitutional monarchy with some kind of republic and attention was drawn to this cause when then Deputy Prime Minister John Manley became the first ever federal minister of the Crown to publicly support the end of the Canadian monarchy, saying in an interview that Canada should become a republic upon the demise of Queen Elizabeth II. In December the next year, after lengthy discussions between the federal government and the Acadian community, Governor General Adrienne Clarkson put her signature on the Royal Proclamation of 2003, which expressed the Crown's acknowledgement of the 1754 deportation of the Acadians and established 28 July as the Day of Commemoration of the Great Upheaval; While not a formal apology, the gesture quelled demands by Acadians that one be issued by the Queen. The Queen and the Duke of Edinburgh toured Alberta and Saskatchewan in 2005, to partake in celebrations marking those provinces' centennials. The Cabinet of Alberta wished for the monarch to personally grant royal assent to a bill passed by the provincial legislature; however, the constitutionality of the Queen doing so was questioned and Rideau Hall stated the Queen's personal participation in the legislative process would conflict with the federal government's policy of the "Canadianization" of Canada's institutions. In 2006, Stephen Harper was appointed as prime minister. In his first address to Parliament as head of government, Harper opened by paying tribute to the Queen and her "lifelong dedication to duty and self sacrifice," referring to her specifically as Canada's head of state. Prince Harry arrived in Canada to train, along with other soldiers of the Canadian and British armies, at Canadian Forces Base Suffield, near Medicine Hat, Alberta, ahead of a tour of duty in Afghanistan. Harry went off base during down time and journeyed to Calgary to take in the nightlife. At the same time, Harry's aunt, the Princess Royal, was in Saskatchewan meeting with family members of soldiers killed in Afghanistan. This was part of a wider tour of the province that included her participation in ceremonies to mark the centennial of the Royal Regina Rifles, of which she is Colonel in Chief, as well as opening the RCMP Heritage Centre Governor General Michaëlle Jean attended, instead. Prince Charles toured Canada with his second wife, Camilla, Duchess of Cornwall (now Queen Camilla) in 2009. Just prior to the tour, Charles had been appointed by his mother as Vice Admiral of the Royal Canadian Navy and Lieutenant General of both the Canadian Army and Royal Canadian Air Force. He was also, at Rideau Hall on 10 November 2009, made honorary head of the Canadian Rangers. The then Duke and Duchess of Cambridge, just three months after their marriage, toured all regions of Canada in 2011, from the Arctic to the West Coast and the Maritimes. The journey fell on the 225th anniversary of the first royal tour of Canada, by then Prince William (later King William IV). William and Catherine attended a citizenship ceremony on 1 July—the first time any member of the royal family had done so—and, on the same day, the Canada Day celebrations on Parliament Hill. Official celebrations for Queen Elizabeth's Diamond Jubilee began two years before the event, during Elizabeth's tour of Canada in 2010. During it, she, among other things, planted an Amber Jubilee Ninebark shrub—a cultivar created specifically for the Jubilee—in the newly dedicated Queen Elizabeth II Garden outside her official residence in Manitoba and, at Rideau Hall, unveiled a stained glass window, depicting herself and Queen Victoria (the only other monarch of Canada who marked a diamond jubilee), that would, later that year, be installed in the Senate foyer and unveiled by Governor General David Johnston. The jubilee proper started with Diamond Jubilee week, starting on 6 February (Accession Day) 2012, with the raising of the Queen's Canadian royal standard on Parliament Hill and at all government houses and viceregal offices across the country; permission for the breach of protocol (the flag is normally flown only to mark the sovereign's presence) was granted by Elizabeth. Event were organized and educational programs established throughout the country, by federal, provincial, and municipal governments and exhibitions were mounted at museums and institutions from the Canadian Postal Museum to the Canadian Museum of History. The Royal Canadian Mint also issued an "extensive set" of coins to mark the anniversary. The Queen re opened a renovated Canada House in 2015. In the same year, on 9 September, Elizabeth became the second longest reigning monarch of Canada (after King Louis XIV of France), though she was still celebrated as the "longest reigning sovereign in Canada's modern era". The Bank of Canada, Canada Post, and the Royal Canadian Mint issued a commemorative bank note, stamp, and coin, respectively. A 30 minute performance of music "reflecting Her Majesty's life and times" was played on the Peace Tower Carillon on Parliament Hill. Elizabeth addressed Canadians by video on the first day of 2017, recognizing the 150th anniversary of Confederation; she said, "throughout the years, particularly since your centennial year, I have watched Canada develop into a remarkable nation. [ ] Fifty years ago, on the eve of the centennial, I encouraged Canadians to continue to embody the values of equality, freedom, and inclusion. Today, these values remain deeply rooted in the Canadian experience [ ] On this eve of national celebrations, my family and I are with you in spirit. As you prepare to mark this important milestone in your country's history, I send my warmest good wishes to you all." Prince Charles represented his mother, the Queen, at the main sesquicentennial events in Ottawa. In 2019, Prince Harry returned to Canada with his wife, Meghan, Duchess of Sussex, when the couple decided to spend Christmas on Vancouver Island with their baby son, Prince Archie. During a brief return to the United Kingdom the following year, the Duke and Duchess visited Canada House, on 7 January, to thank Canadians for their hospitality. Soon after, the couple announced that they were stepping back from their roles as senior members of the royal family and moved back to Vancouver Island. Harry, Meghan, and Archie remained in British Columbia until March 2020, when they moved to California. As the pandemic waned into 2022, celebrations were mounted around the country and throughout the year to mark the Queen's Platinum Jubilee; the first ever such event in Canadian history. It was also, though, the first time since at least Queen Victoria's Golden Jubilee in 1887 that the federal Cabinet did not advise the Crown to issue an associated commemorative medal. In response, six provinces produced their own Platinum Jubilee medals; another first. From 2021 into 2022, the subject of reconciliation with Canada's indigenous peoples came to the forefront of the public consciousness, particularly in regard to residential schools. Statues of Queen Victoria and Queen Elizabeth II in Winnipeg were vandalized. On the first National Day for Truth and Reconciliation, Elizabeth made a public statement, saying she "joins with all Canadians [ ] to reflect on the painful history that indigenous peoples endured in residential schools in Canada and on the work that remains to heal and to continue to build an inclusive society." In 2021, the Queen appointed Mary Simon as the first indigenous governor general in Canadian history.
Елизаветаның билігінен кейін
Елизавета II 2022 жылдың 8 қыркүйегінде қайтыс болды, оның орнына оның үлкен ұлы Карл III келді. Корольдің соңғы ашық мәлімдемесі 7 қыркүйекте болды. Ол 2022 жылы Саскачевандағы пышақ салғаннан кейін бүкіл елдегі канадалықтарға көңіл айтуын және қолдауын білдіріп, "бұл қайғылы уақытта барлық канадалықтармен бірге қайғырамыз" деді. Монархтың өлімі "өмір бойы тек бір ғана патшаны білген канадалықтардың өмірлік шогы" болды. Елизаветаның қайтыс болуы күнделікті өмірді оның алдыңғылары сияқты бұзған жоқ; парламенттен, министрліктерден, мемлекеттік қызметтен және әскери қызметтен тыс істер әдеттегідей жалғасты; ұлттық мереке туралы бес күн бұрын хабарланғанмен, қаржы секторлары олар қалыпты жұмыс істейтінін мәлімдеді, ал провинциялық үкіметтердің шешімдері мемлекеттік қызметкерлер немесе мектептер демалыс күнін алады ма, жоқ па: Онтарио, Квебек, Саскачеван және Альберта екеуін де таңдамады; Теңіз провинциялары мен Британдық Колумбия екеуін де таңдады; және Манитоба біреуін таңдады, бірақ екіншісін емес. Дегенмен көптеген канадалықтар заң шығарушы органдар мен қалалық әкімдіктерде және онлайн-режимде сыйлықтарын төледі. Елизаветаның билік етуінің басында ойлап таппаған технологиялық жүйе - Интернет канадалықтарға және жаңалық құралдарына королеваның соңғы ауруы белгілі болған сәттен бастап, оның өлімін Бэкингем сарайы растағанға дейін оқиғаларды нақты немесе нақты уақытта бақылауға мүмкіндік берді. Бұл Twitter және басқа да әлеуметтік медиа платформалары арқылы, сарай қақпаларындағы дәстүрлі хабарландыруларға қоса. Карл III патшалық билікке кіруі 1989 жылы Канаданың геральдикалық өкілеттігі құрылғаннан бері, Бас геральдтың патшалық жарлықты дауыстап оқығанының алғашқысы болды. 2022 жылғы Квебек жалпы сайлауынан кейін, Заңнамалық Ассамблеяның сайланған Квебек партиясының мүшелері, сондай-ақ сепаратистік Квебек солидаир партиясының мүшелері қысқа уақытқа қосылды, Канада короліне адалдық ант беруден бас тартты, бұл оларды провинциялық парламентте өз орындарын ала алмады. Ұлттық коалиция Avenir Québec үкіметтік орындықтарда болған заң шығарушы Канада конституциясына өзгерістер енгізуге тырысқан заң қабылдады. Заңның қандай да бір әсері бар ма, жоқ па - белгісіз. 2023 жылдың сәуірінде Премьер-Министрдің орынбасары Министрлер кабинеті атынан C 47 заң жобасын ұсынды, онда корольге Канада үшін өзінің атағын белгілейтін корольдік жарлық шығаруға уәкілеттік берген ережелер бар, бұл Ұлыбританияға сілтеме жасауды және Иманды қорғаушы атағын алып тастайды. Заң жобасы 2023 жылдың 22 маусымында патшалық келісімді алды; жаңа атақтың жариялануы 2024 жылдың 8 қаңтарында жарияланды. Жаңа атағы ағылшын тілінде:Charles the Third, by the Grace of God King of Canada and His other Realms and Territories, Head of the Commonwealth. 2023 жылдың мамыр айында король Чарльз III-нің таққа отырғызуынан бірнеше күн бұрын генерал-губернатор Мэри Саймон Букингем сарайында король мен жергілікті көшбасшылар арасында аудиенция ұйымдастырды. 6 мамырдағы таққа отырғызу рәсіміне алғашқы халықтар ассамблеясының ұлттық басшысы Роза Энн Арчибальд, инуиттік тапириттер қауымының президенті Канатами Натан Обид және метистер ұлттық кеңесінің президенті Кэссиди Карон да қатысты. Келесі күні Беллегард король отбасына арнап, Корольдік шіркеудегі Корольдік шіркеудегі Корольдік шіркеудегі корольдік үйдегі алғашқы таңғы қызметте сөйледі. 6 мамырда Оттавадағы сэр Джон А. Макдональд ғимаратында Карл III-тің таққа отырғызылуымен байланысты ұлттық телеарнадағы рәсім өтті. Салтанатты рәсімде бірнеше заттар ашылды, соның ішінде монархтың жаңа стандарты, Канадалық элементтерді қамтитын геральдикалық тәж және Канада Постының корольдің бейнесі бар түпкілікті мөртабаны. Салтанатты шара 21 пулямен салютпен және Парламент төбесіндегі Канада Қарулы Күштерінің Орталық оркестрінің орындауымен аяқталды. Сонымен қатар, үкімет елге немесе жергілікті аймаққа елеулі үлес қосқан 30 000 канадалыққа тажылық медальдарын беретіндігі мәлім болды. Чарльздің Канадаға жоспарланған сапары қатерлі ісікке шалдыққаннан кейін тоқтатылды.
Канада аумақтарының монархтары
Канадаға айналатын аумақтарда немесе Канаданың өзінде билік жүргізген монархтардың кезеңі шамамен 16 ғасырдың басында басталады. Канаданы құрайтын аумақтың кейбір бөліктерінде монархиялық басқару формасының алғашқы құрылған күні әртүрлі: кейбір дереккөздер 1497 жылы, Генрих VII патша Ньюфаундлендтің бөліктерін талап еткен кезде, ал басқалары 1534 жылы, Жаңа Франция король Франциск I атынан құрылған кезде. Монархиялық басқару содан кейін француз және британ егемендерінің үздіксіз алмасуымен дамыды, ақыр соңында заңды түрде ерекшеленді Канада монархиясы. Джон Кэбот Канадаға Генри VII атынан тұңғыш рет талап қойғаннан бері Канаданың 33 егемендігі болды, оның ішінде екі топта тең егемендер болды.