Кіріспе
Элизабет Петерстің "Соңғы түйе түскі уақытта қайтыс болды" романы - Элизабет Петерс жазған және көркем сылу және археолог Амелия Пибодидің қатысуымен жазылған тарихи құпия романдар сериясының алтыншысы. Ол алғаш рет 1991 жылы жарық көрді. Тарихи құпия сериясындағы бұл оқиға жаңа жанрға ие; Соңғы түйе Генри Ридер Хаггардтың дәстүріндегі приключенческий романдарды сатирикалық түрде көрсетеді. Бір сыншы мұны Хаггардқа құрмет деп санады. "Соңғы түйе түскі уақытта қайтыс болды" салт-дәстүрге жақын келеді, мысалы, жоғалған және ежелгі өркениет, оның бас діни қызметкері ретінде қызмет ететін жас ағылшын қызы, зұлым ханзада, құлдарды босатуға тырысатын әділетсіз абыройлы ханзада, ұрлау, қашу, үңгірлердің (және сарайлардың) лабиринттері жартастан қолмен оюланған. Publishers Weekly Амелия Пибодиді Индиана Джонсқа өте ұқсас, бірақ Виктория дәуірінде деп санайды және күрделі сюжетті ұнатады, өйткені автор өзінің әдеттегі күрделі сюжетті Амелияның гигиена мен әдепке деген салауатты көзқарасымен және күшті ләззат алған жұбайлық ләззатқа қатысты жұмсақ сілтемелермен байланыстырады. "Амелия Пибоди бұрынғы романдарына қарағанда мүлдем басқа бағытта жүреді, бұл Индиана Джонс немесе автордың өзі айтқандай, Х. Райдер Хаггард. "Барлық сериалды тамашалаған оқырмандар автордың Хаггардқа деген құрметін күлкілі деп білетін болады" Бұл романның оңтайлы шолуында Питер Тероу Нью-Йорк Таймс газеті былай деді: "Олардың оқиғалары соншалықты қызықты және мифтік, салыстырулар жасалуы керек (әрине, кітаптағы бірнеше кейіпкерлер жасайды) Х. Райдер Хаггардтың "Соломон патшаның шахталары"; "Соңғы түйе" кейде Хаггардқа құрмет көрсету болып көрінеді. Автордың "күлкілі ақылға қонымды дауысы мен Нилдің тарихы сабақтарына деген құштарлығы" адамдарды "жақсы Эмерсондар" туралы оқытады. Бұдан басқа, Египет шынайылығы - Элизабет Петерстің күшті жақтары; ол, ең соңында, саяхатшы және египтолог.
The Last Camel Died at Noon is the sixth in a series of historical mystery novels, written by Elizabeth Peters and featuring fictional sleuth and archaeologist Amelia Peabody. It was first published in 1991. This story in the historical mystery series has a new genre; Last Camel satirizes adventure novels in the tradition of Henry Rider Haggard. One reviewer considered this an homage to Haggard. The Last Camel Died at Noon most closely follows the tradition with plot elements like a lost and ancient civilization, a young English girl serving as its high priestess, an evil prince, a wronged noble prince who wants to free the slaves, kidnappings, escapes, mazes of tunnels (and palaces) hand carved from cliffs. Publishers Weekly considers Amelia Peabody to be very like Indiana Jones but in the Victorian Era, and likes the intricate plotting, as the author “laces her usual intricate plotting with Amelia's commonsense approach to hygiene and manners, and coyly delicate references to vigorously enjoyed connubial pleasures.”
Another reviewer noted the difference between this novel and those earlier in the series. “Going in an entirely different direction than her previous novels, this is Amelia Peabody does Indiana Jones, or, as the author herself says, H. Rider Haggard.”
The humor used by the author was noted. “[T]hose readers who have enjoyed the series as a whole will likely find the author’s tribute to Haggard to be a humorous one,”. In his upbeat review of this novel, Peter Theroux in The New York Times said “It is enough to say that so rollicking and mythical are their adventures that comparisons must be made (and are made, in fact, by several characters in the book) with H. Rider Haggard's "King Solomon's Mines"; "The Last Camel" seems at times to be a homage to Haggard.” The story is told by Amelia Peabody Emerson “who travels like Alexander the Great but writes like Jane Austen, or sometimes the Brontes”. The author’s “wonderfully witty voice and her penchant for history lessons of the Nile” keep people reading about the “delightful Emersons”. Further, ”Egyptian verisimilitude is one of Elizabeth Peters's strong points; she is, after all, a traveler and Egyptologist herself.”
Марапаттар
Роман 1992 жылы "Ең үздік роман" номинациясында Агата сыйлығына ұсынылды.