Кіріспе
Американдық джаз кларнетшісі және оркестр жетекшісі (1895–1944)
Джимми Нуун (23 сәуір 1895 – 19 сәуір 1944) – американдық джаз кларнетшісі және оркестр жетекшісі. Ол карьерасын Нью-Орлеанда бастағаннан кейін, Vocalion және Decca лейблдарын үшін жазбалар жасаған Чикагодағы «Джимми Нуунның Apex Club Orchestra» оркестрін басқарды. Классикалық композитор Морис Равел өзінің «Болеро» шығармасын Нуунның импровизациясы негізінде жазғанын мойындады. Өлген кезде Нуун Лос-Анджелесте квартетке жетекшілік етіп, сонымен қатар 1940 жылдары дәстүрлі Нью-Орлеан джазына деген қызығушылықты қайта жаңғыртуға атсалысқан жұлдызды топтың құрамында болды.
Ерте өмір
Джимми Нуун 1895 жылдың 23 сәуірінде Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласындағы Стэнтон плантациясының жанында Люцен Даггс пен Джеймс Нуун отбасында дүниеге келді. Оның барлық ата-анасы құл болған. Әкесі Джеймс отбасын тастап кеткен немесе Нуун 5 жасқа толғанда қайтыс болған. 1910 жылы Нуун отбасы Луизиана штатының Сент-Бернард округіне көшкен. 1917 жылы Нуун Кид Ори мен Оскар Селестинмен бірге ойнады, бірақ Сторивилл ауданы жабылғанға дейін. Ол екі жыл бойы (1918–1920) Чикагодағы Royal Garden Cafe-де Пол Барбарин (добыл), Кинг Оливер, Билл Джонсон (бас), Лотти Тейлор (пианино) және Эдди Винсон (тромбон) сияқты музыканттармен бірге өнер көрсетті. 1926 жылы Нуун Чикагоның оңтүстік жағындағы Джаз дәуірі клубтарының бірі – Апекс клубында топты басқара бастады. Джимми Нуунның Apex Club оркестріндегі аспаптар ерекше болды – алдыңғы қатарда кларинет пен альт-саксофон (Док Куктың тобында Нуунмен бірге жұмыс істеген де) болды, ал Бени Гудман Апекс клубында жиі көрінетін жасөспірім музыканттардың бірі еді. "Джимми Нуунның әсем әуені мен жарқыраған орындалуына тәнті болдым", - деп жазды The New York Times газетінің музыка сыншысы Джон С. Уилсон. Он жасқа толмаған Нат Кинг Коул радиодан Нуунның тобының әндерін тыңдайтын және терезеден шығып, түнгі клубтың сыртындағы аллеяда отырып, Нуун мен Хайнсты тыңдайтын. Он жылдай өткен соң, бір клиент Коулды өзінің аспаптар тобымен бірге ән айтуды сұрағанда, ол алғаш рет "Sweet Lorraine" әнін орындады – бұл Нуунның тақырып әні еді. Нуун Чикагода қалып, 1929 жылы рейдке ұшырап жабылғанға дейін Апекс клубында жұмыс істеді, бірақ ол өзінің кішігірім ансамбль форматына қайта оралды. Лос-Анджелеске келгеннен кейін, Нуун соғыс индустриясымен байланысты халық санының өсуіне байланысты тұрғын үй тапшылығымен күресті. 1943 жылдың 14 қыркүйегінде Лос-Анджелес Daily News газетінің Тед Лебертон Нуунға үйді жалға беруге немесе сатуға шақырып, мақала жазды: "Бенни Гудман, Арти Шоу немесе Вуди Герман, үш танымал ақ нәсілді джаз кларнетшісі мен топ жетекшісі үй табатын еді, өйткені олар ақ нәсілді болғандықтан, олар іздеуді шектеулі аймаққа шектеуге тура келмес еді. Сонымен қатар, олар ақ болғандықтан көбірек ақша табатынын және жоғары жалдау төлеуге шамасы жететінін айттым. Бұл жағдайдың өте қайшылықты екенін байқадым. Себебі танымал француз музыка сыншысы Хью Панасье өзінің "Нағыз джаз" атты кітабында Джимми Нуунды барлық уақыттағы ең ұлы кларнетші деп атап, оның әсем, әсерлі дыбысы бар және басқаларға қарағанда сезімтал нюанстарды шақыра алатын орындаушы екенін атап өтті. Өзінің "Болеро" әуенін Джимми Нуунның импровизациясы негізінде жасаған марқұм Морис Равел кез келген симфониялық кларнетшіге Джиммидің техникалық жетістіктерін орындауға ашық түрде шақырып еді. Бірақ Лос-Анджелесте Джимми мен оның сүйікті әйелі Ритаға орын болмады". Бұл мақала Daily News газетінде жеті жыл жұмыс істегеннен кейін Лебертонның жұмыстан шығарылуына себеп болды. Олардың үш баласы Чикагоға көшіп кетті, ал Нуун оларға тұратын орын іздеуді жалғастырды. Музыкант үшін бұл үлкен қаржылық қиындық болды, сонымен қатар ЛеБуртон кейінірек Нуунның стрессі Депрессия жылдарында пайда болған жүрек ауруын күшейтті деп хабарлады. 1944 жылдың ақпанына қарай Нуун өзінің отбасы үшін Лос-Анджелесте үй таба алды және бірнеше кешіктіруден кейін олар қайта қосылды. Голливудта. Уэллс шоуындағы олардың өнер көрсетулері соншалықты танымал болды, сондықтан топ тұрақты функцияға айналды және Оридің оралуын бастады. Нуун "Орсон Уэллс альманахының" төрт эфиріне қатысты. Бесінші хабардың 1944 жылдың 19 сәуірінде таңертеңгісін Нуун 48 жасында үйінде жүрек соғысынан кенеттен қайтыс болды. 1952 жылы Ори бұл әнді жазу туралы ойланды, ол кезде ол классикалық болып саналды. "Мен бірден тұрып, қоңырауымда блюз күйін ойнауға кірістім. Мен қатты күйзелдім, Джимми менің ең жақсы досым еді", - деді Ори. "Мен Джиммидің орнына кларнетпен ойнайтын адамды таптым. Содан кейін мен сол түстен кейін топты жинап, әнді жаттықтырып көрдім. Сол түні эфирде Веллс мырза жағдайды түсіндірді. "Джимми үшін блюз" әнін орындаған кезде топтағы барлық музыканттар жылап тұрды. М. Уэллс те, көрермендер де солай ойлады". Ол әрдайым All Star Jazz Group пайда болған кезде, Уэллс әр музыкантты атымен таныстырды, ал сол түні ол Ноунның орнына Нью-Орлеанда туған кларнетші Уэйд Уэйлиді таныстырды. Ал соңғы жазбалары Дэв Декстер, Jr. продюсерімен Capitol New American Jazz альбомына (Capitol A 3, 1944 тамыз) жазылған. Декстер Ноунды "жақсылық, адамгершілік және музыкалық өнерпаз" деп атады.
In 1917, Noone played with Kid Ory and Oscar Celestin until the Storyville district was permanently closed. He played for two years (1918–1920) at Chicago's Royal Garden Cafe with Paul Barbarin (drums), King Oliver, Bill Johnson (bass), Lottie Taylor (piano) and Eddie Vinson (trombone). In 1926, Noone began to lead the band at the Apex Club, one of a wealth of Jazz Age clubs on Chicago's South Side. Jimmie Noone's Apex Club Orchestra had an unusual instrumentation—a front line consisting of clarinet and alto saxophone (de, who worked with Noone in Doc Cook's band), Benny Goodman was among the teenage musicians often seen at the Apex Club. "He absorbed in his own playing the beautiful tone and sparkling flow of Jimmie Noone", wrote John S. Wilson, music critic for The New York Times. Not yet ten years old, Nat King Cole listened to Noone's band on the radio, and he would sneak out his window to sit in the alley outside the nightclub and listen to Noone and Hines. Some ten years later, when a customer badgered Cole to sing along with his instrumental trio, the first song he sang was "Sweet Lorraine", Noone's theme song. Noone remained in Chicago, working at the Apex Club until it was raided and shut down in 1929,—but he went back to his small ensemble format. Arriving in Los Angeles, Noone was confronted with a massive housing shortage due to the population boom associated with the war industry. On September 14, 1943, Ted LeBerthon of The Los Angeles Daily News wrote a column pleading for someone to rent or sell a home to Noone:
I noted that Benny Goodman, Artie Shaw or Woody Herman, three outstanding white jazz clarinetists and band leaders, would have found a home because, being white, they did not have to confine their search to a limited restricted area. Also, I pointed out, they made far bigger money because of being white, and could afford to pay a far higher rental. The situation, I observed, was cruelly ironic. For Hugues Panassié, the distinguished French music critic, in his book The Real Jazz, had acclaimed Jimmie Noone as the greatest clarinetist of all time, the possessor of a more beautiful, more poignant tone and a player able to summon more sensitive nuances than any other. The late Maurice Ravel, who acknowledged basing his Boléro on a Jimmie Noone improvisation, had publicly dared any symphonic clarinetist to perform Jimmie's technical feats. But in Los Angeles there was no place for Jimmie and his lovely wife, Rita. The column brought about LeBerthon's dismissal after seven years with the Daily News. and their three children had to move back to Chicago while Noone continued to look for a place for them to live. In addition to it being a burdensome expense for the musician, LeBurthon later reported that the stress on Noone aggravated a cardiac ailment that had emerged during the Depression years. By February 1944, however, Noone was able to find a home in Los Angeles for his family and after some delays they were reunited. in Hollywood. Their performances on the Welles show were so popular that the band became a regular feature and launched Ory's comeback. Noone performed on four broadcasts of The Orson Welles Almanac. On the morning of the fifth broadcast, April 19, 1944, Noone suddenly died at home of a heart attack, aged 48. In 1952, Ory reflected on writing the tune, which by then was regarded a classic. "I got up right away and began blowing some blues on my horn. I was real sad; Jimmie was my best friend," Ory said. "I found a man to fill in for Jimmie on clarinet. Then I got the band together that afternoon and we rehearsed the tune. On the show that night Mr. Welles explained the situation over the air. I don't mind saying that when we played 'Blues for Jimmie' all the musicians in the band were crying. So was Mr. Welles, and the audience, too." As he did every time the All Star Jazz Group appeared, Welles introduced each musician by name, and that night he introduced New Orleans born clarinetist Wade Whaley, sitting in for Noone. and his last recordings were made for Capitol's New American Jazz album (Capitol A 3, August 1944), produced by Dave Dexter, Jr. Dexter called Noone "a gracious, personable and musicianly artist—one whose devotion to the early New Orleans style of playing was ever apparent—and with his passing the profession lost another of its pioneers." In August 1944, the Musicians Congress sponsored a memorial concert at the Trocadero in Noone's honor, and for the benefit of his family. Featured artists included the All Star Jazz Group, Calvin Jackson, Wingy Manone, Johnny Mercer, the Nicholas Brothers, Earl Robinson, Rex Stewart, Joe Sullivan and Dooley Wilson. Albert Dekker was master of ceremonies.
Мұра
Noone көбінесе Джонни Доддс пен Сидни Бечетпен қатар екінші буын джаз кларнетистерінің ең ұлыларының бірі деп есептеледі. Noone-ның ойнауы Додс сияқты блюзға толы емес, Бечет сияқты әсем емес, бірақ, мүмкін, лирикалық және күрделірек, және әрине, «тәмді» үнді көбірек пайдаланады. Noone Арти Шоу, Ирвинг Фазола және Бенни Гудман сияқты кейінгі кларнетшілерге маңызды ықпал етті. Джимми Нуон мен оның оркестрі Нуонның өлімінен үш ай өткен соң шыққан «Блок Бастерс» (1944) фильмінде қысқаша көрінеді. Квартет «Apex Blues» және «Boogie Woogie» шығармаларын орындайды. Noone-ның дискографиясы 1944 жылдың наурыз және сәуір айларында «Орсон Уэллс альманахында» оның орындауының жазбаларымен аяқталады. Бірнеше альбом барлық тікелей эфирдегі орындауларын жинады (Интернет мұрағатында да қолжетімді). Несухи Эртегун «Орсон Уэллс альманахында» ұсынылған All Star Jazz Band-ті жазу мақсатымен – өзінің алғашқы лейбi «Crescent Records» құрды. Джимми Нуон жазу басталмас бұрын қайтыс болды. Басқа міндеттері болған Зутти Синглтонды қоспағанда, топтың қалған бөлігі бірге қалды және Эртегун оларды Кид Оридің креолдық джаз тобы деп атады. «Crescent Records» шығарған екінші дискіде 1944 жылдың тамызында жазылған «Blues for Jimmie» бар. Джимми Нуон кіші (1938–1991), Noone-ның үш баласының ең үлкені, 1964 жылы кәсіби дебютін жасаған джаз кларнетисі болды. Ол 1985 жылы Джон Р. Т. Дэвиспен альбом шығарды және 1984 жылы Джинни мен Джимми Читамның «Sweet Baby Blues Band» тобымен жұмыс істей бастады. Noone «The Cheathams» тобымен бес альбом шығарды және 1967 жылдан 1984 жылға дейін Сан-Диего мемлекеттік мектеп жүйесінде джаз сабақтарын берді. Ол 1991 жылы 52 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. «Blues My Naughty Sweetie Gives to Me» (1928) Вуди Алленнің 2013 жылғы «Blue Jasmine» фильмінің саундтрегінде қолданылған. Оның «Way Down Yonder In New Orleans» (1936) әні 2014 жылы шыққан француз фильмі «Une heure de tranquillité»-де пайда болған, бірақ 1958 жылы шыққан «Мен, өзім және мен» альбомында Ниль Юар деген ойдан шығарылған кларнетшіге жатқызылған.
Nesuhi Ertegun founded Crescent Records—the first record label he created—with the express purpose of recording the All Star Jazz Band featured on The Orson Welles Almanac. Jimmie Noone died before any recording had begun. With the exception of Zutty Singleton, who had other commitments, the rest of the group stayed together and was renamed Kid Ory's Creole Jazz Band by Ertegun. The second disc released by Crescent Records features "Blues for Jimmie", recorded in August 1944. Jimmie Noone, Jr. (1938–1991), the oldest of Noone's three children, was a jazz clarinetist who made his professional debut in 1964. He made an album with John R. T. Davies in 1985 and began working with Jeannie and Jimmy Cheatham's Sweet Baby Blues Band in 1984. Noone made five albums with The Cheathams and taught jazz in the San Diego public school system from 1967 to 1984. He died of a heart seizure in 1991, aged 52. "Blues My Naughty Sweetie Gives to Me" (1928) is featured on the soundtrack of Woody Allen's 2013 film, Blue Jasmine. His tune, "Way Down Yonder In New Orleans" (1936), is featured in the 2014 French film Une heure de tranquillité but attributed to a fictional clarinetist named Niel Youart on his 1958 album Me, Myself and I.