Кіріспе
Шотланд шекарасының ақсүйектері Уильям II де Сульс (1320/1321), Лиддесдейлдің лорды және Шотландияның Батлері, Шотландияның Тәуелсіздік соғысы кезінде шотланд шекарасының ақсүйектері. Уильям Лиддесдейлдің лоры және Шотландияның Батлері Николай II де Сульдің үлкен ұлы және Бухан графы Александр Коминнің туысы болды. Ол Шотландияның қорғаушысы Джон де Соулздың немере інісі еді. Ол әлі жас жігіт болған кезде 1304 жылы Англия королі Эдуард І-нің бейбітшілік ордасына қабылданды. Ол келесі онжылдықта ағылшын қызметінде қалды және 1312 жылы рыцарлық атақпен және сэр Роберт Киттің жерімен марапатталды, бірақ сол кезде олар шотландтардың қолында болды. 1314 жылы Брюс соғысында жеңіске жеткеннен кейін ол шотланд жағына ауысты. 1318 жылы ол Шотландияның Батлері болды, ал 1320 жылы ол Арброт декларациясына осы атаумен қол қойған ретінде пайда болды. 1320 жылы ол Брейчиннің лорды сэр Дэвидпен бірге король Робертке қарсы құдайындаумен айналысты. Кейбіреулер оның шотландтық таққа отыруын қалағанын айтады, ал басқалары Эдвард Баллиолды шотландтық таққа отырғызуды мақсат еткенін айтады. Сол кезде ол бірнеше ізбасар жинаған болатын. 1320 жылы 4 тамызда Скон қаласында арнайы шақырылған парламент отырысына әкелінді. Сол жерде ол өзінің опасыздығын мойындады. Қара парламентте ол кінәлі деп танылып, атағынан айырылды және өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Уильям Думбартон қамауында қамалды. Оның қастандықтарын жасағандар одан да жаман жазаға кесілді: оларды аттың артына сүйретіп, асып, соңынан бас кескізді. Уильям 1321 жылы 20 сәуірде құпия жағдайда қайтыс болды. Уильям де Сульс отбасының соңғысы болды, ол Лиддесдейлдің лорды атағын иеленді, ол король Роберт Брюстің заңсыз ұлы сэр Роберт Брюске берілді. Тағы бір Уильям де Соулз екі ұрпақ бұрын Шотландияның Александр II-нің заңсыз қызы Марджориден Алан Дюрвардтың қызы Эрменгардқа үйленген болатын. Николас де Солис Шотландияның патшалық тажына үміткерлердің бірі болды.
William II de Soules (d. 1320/1321), Lord of Liddesdale and Butler of Scotland, was a Scottish Border noble during the Wars of Scottish Independence. William was the elder son of Nicholas II de Soules, Lord of Liddesdale and Butler of Scotland, and a cousin of Alexander Comyn, Earl of Buchan. He was the nephew of John de Soules, Guardian of Scotland. While still a young man, he was received into the peace of King Edward I of England in 1304. He remained in English service in the following decade, and received reward in 1312 with a knighthood and the lands of Sir Robert Keith although by that time those were in the hands of the Scots. After the victory of the Bruce cause at the Battle of Bannockburn in 1314, he switched to the Scottish side. By 1318 he was Butler of Scotland, and in 1320 he appeared as a signatory to the Declaration of Arbroath with this designation. Later in 1320 he was involved in a conspiracy against King Robert along with Sir David, Lord of Brechin. Some say that he wanted the Scottish throne for himself, others, that the probable aim was to place Edward Balliol on the Scottish throne. Soules had gathered a few followers when he was arrested at Berwick. He was brought before a specially convened session of parliament at Scone on 4 August 1320. There he confessed his treason. The Black Parliament found him guilty, he forfeited his title, and was sentenced to life imprisonment. William was incarcerated in Dumbarton Castle. His conspirators fared much worse: they were executed by being drawn behind horses, hanged, and beheaded. William is said to have died by 20 April 1321, in mysterious circumstances. William was the last of the de Soules family to hold the title Lord of Liddesdale, it was bestowed upon Sir Robert Bruce, the illegitimate son of King Robert the Bruce. Another William de Soules, about two generations earlier, had married Ermengarde, daughter of Alan Durward by Marjorie, illegitimate daughter of Alexander II of Scotland. A son, Nicholas de Soulis, was one of the Competitors for the Crown of Scotland.
Фольклорлық шығармалар
Шотландия шекарасының фольклорында "солтүстік сиқыршысы" Майкл Скоттпен бірге қара өнерге үйренген Сулис бар екені айтылады. Сэр Уолтер Скотт бұл Лорд Сульсті Сэр Уильям етіп, оған өзінің "Шотландия шекарасының музыкалық әуендері" атты шығармасында Робин Редкап деген таныс кейіпкер берді. Ұзақ уақыт бойы қатыгездік жасағаны үшін жергілікті тұрғындар Соулс мырзаны тірідей қайнатып өлтірді. Ең ықтимал кінәлі Лидделдің сэр Ранулф (Рандольф) де Сульс (шамамен 1150 жылы туып, 1207 жылы қызметшілері өлтірді) болған. Соулистің Нортумбриялық алып, Коут о'Кейлдерді жеңгені де айтылады. Ол кез келген қаруға төтеп бере алмайтын сиқырлы қару киген, бірақ сиқыршы оны алдап, өзенге лақтырып жіберді, ол суға батып кетті. Суды "тонаушы тоған" деп атайды. Эрмитаж қамалының жанында үлкен қабір бар, ол Куттың соңғы демалатын жері деп айтылады.
Soulis is also said to have defeated the Northumbrian giant, The Cout o' Keilder. The giant wore an enchanted armour that was impervious to any weapon but the wizard tricked the giant by knocking him into a river where he drowned. The water is known as the "drowning pool" today. There is a large burial mound near Hermitage Castle said to be the final resting place of the Cout.