Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1971 жылы түсірілген комедиялық драмалық фильм режиссері Питер Локк You've Got to Walk It Like You Talk It or You'll Lose That Beat - 1971 жылы түсірілген, режиссері Питер Локк және Zalman King басты рөлді ойнаған төменгі бюджетті комедиялық драмалық фильм. Бұл оқиға жас хиппи мен оның Нью-Йорктегі өмірдің мәнін іздеу туралы. Фильм бірнеше суретшілердің мансабының алғашқы кезеңдерінде пайда болуымен ерекшеленеді: Ричард Прайор өзінің "wino" кейіпкерін ойнаған кішкентай рөлге ие болды; Вес Крейвен фильмнің редакторы ретінде кәсіби дебютын жасады; фильмнің саундтрегін Уолтер Бекер және Дональд Фейген жазды және орындады, олар Steely Dan құрамын құрды. Фильм жоғалған деп саналады, бірақ саундтрек сақталған.
1971 comedy drama film directed by Peter Locke
You've Got to Walk It Like You Talk It or You'll Lose That Beat is a 1971 low budget comedy drama film directed by Peter Locke and starring Zalman King. The story concerns a young hippie and his search in New York City for the meaning of life. The film is notable for early career appearances by several artists: Richard Pryor has a small role playing his signature "wino" character; Wes Craven made his professional debut as the film's editor; the film's soundtrack was co written and performed by Walter Becker and Donald Fagen, who went on to form Steely Dan. The film is considered lost, although the soundtrack survives.
Сюжет
Жас идеалист хиппи Картер Филдс Нью-Йорк қаласының Орталық паркіне барып, өмірінің мәнін табуға тырысады. Ол түрлі таңғажайып кейіпкерлермен танысады, оның қыз досы жүкті болады, ал ол қалтақшылар тобына араласады. Ол қызына үйленіп, Мэдисон даңғылында жарнамамен айналысады. Бірақ Филдс өмірдегі еңсергендердің бірі: ол қабілетсіздігі үшін жұмыстан шығарылды, ал әйелі оны тастап кетті. Ол Central Park-қа баласымен бірге оралады.
Young idealistic hippie Carter Fields visits New York City's Central Park to try to find meaning in his life. He meets an array of strange characters, his girlfriend becomes pregnant, and he gets mixed up with a gang of pickpockets. He marries his girlfriend and finds a job in advertising on Madison Avenue. But Fields is one of life's losers: he's fired for incompetence, and his wife deserts him. He returns to Central Park with his child.
Саундтрек
Кенни Вэнс шығарған саундтрек альбом 1971 жылы Spark Records (SPA 02) лейблісінде жарық көрді. The New York Times газетінде фильмнің қазіргі заманғы шолуында музыка "Вальтер Бекер, Дональд Фагин және Билли Каннингемге" берілген, бірақ Каннингемнің қатысуы альбомның жарияланбаған кредиттерінде көрсетілмеген.
The soundtrack album, produced by Kenny Vance and credited to "The Original Soundtrack", was released in 1971 on Spark Records (SPA 02). In a contemporary review of the film in The New York Times, the music is credited to "Walter Becker, Donald Fagin [sic] and Billy Cunningham" but Cunningham's involvement is not reflected in any published album credits.
Сыни қабылдау
А.Х.Вейлер The New York Times газетінде фильм туралы былай деп жазды: "Бұл фильмде көптеген жүріп-тұру және сөйлесулер бар, бірақ оның жүрегі аз, бірақ оның дайын актерлері мен көптеген көріністер мен сыртқы философияларға қарамастан. "Нью-Йорк Daily News" газетінде Энн Гуарино: "Сатира ретінде маскарацияланған комедия 27 жасар Питер Локктың жазуы, түсіруі және режиссерлігі бойынша, екінші курста және мүлдем жайсыз". Фильмді "TV Guide" "Нет пен орындаудың араласқан бөлігі және көруге тым ыңғайсыз" деп сипаттады. Independent Film Journal журналында былай делінген: "Бұл фильмнің сатирасы шындыққа әсер етпейді, сондықтан ол мақсатына жетеді. мақсатына жету үшін жеткілікті жолды. Бұл жерде тек қана тістеудің жеткіліксіздігі және тістеудің орынсыз болуы". Арчер Винстен Нью-Йорк Постта былай деп жазды: "Бұл сурет санаңызда елеулі әсер қалдырады, өйткені ол солай ету үшін өзінен шығып кетеді, бірақ сіз не туралы екенін есте сақтауға тырысқанда, он минуттан кейін ол құмға құйылған қатты ылғал сияқты жоғалып кетеді".
A. H. Weiler in The New York Times wrote that the film: "projects lots of walking and talking but precious little heartfelt beat, despite its willing cast and a plethora of sight gags and surface philosophies. "</blockquote>In the New York Daily News Ann Guarino wrote: "Masquerading as satire, the comedy as written, produced and directed by 27 year old Peter Locke, is sophomoric and absolutely dull." The film is described by TV Guide as "A mishmash of intent and execution and too annoyingly clumsy to watch." The Independent Film Journal said: "This film's satire never touches reality in an effective enough way for it to hit its marks. enough way for it to hit its marks. There just isn't enough bite and where there is, it is generally misplaced." Archer Winsten in the New York Post wrote: "It is a picture that leaves a dent on your consciousness because it goes out of its way to do so, but when you try to remember what it was about, ten minutes afterwards it has vanished, like something very wet poured on sand."