Кіріспе
Ешқашан іске асырылмаған Eurostar қызметтері Лондонның солтүстігінен аймақтық Eurostar - бұл Париж мен Брюссельден Ұлыбританиядағы Лондонның солтүстігіне және батысына қарай Eurostar пойыз қызметі. 1980 жылдары Ла-Манш туннелін жоспарлау мен салу кезінде, Ұлыбританиядағы Eurostar қызметтерін пайдалану жоспарларға енгізілген. Осы мақсатта темір жол инфрақұрылымына шамамен 320 миллион фунт стерлинг инвестицияланды, оның ішінде жаңа темір жол байланыстары, қоймалар және басқа да құрылғылар, сондай-ақ Лондонның солтүстігінде жеті арнайы автопарк сатып алу, 14 автобус British Rail Class 373/3 пойыздар. Шығыс жағалау магистралі арқылы Глазго-Централға және Батыс жағалау магистралі арқылы Манчестер Пикадиллиге арналған күндізгі аймақтық қызметтер, сондай-ақ Ұлы Батыс магистралі арқылы сол қалаларға, сондай-ақ Плимут пен Кардиффке арналған Nightstar ұйықтайтын қызметтер. Сынақ жүргізу үшін 373/2 класты қондырғылар қолданылды. Бұл жобалар Шығыс және Батыс жағалау магистральдық желілерінде 1990 жылдардың соңында іске қосылатын толық көлемді қызметтерге дайындық ретінде жүзеге асырылды. Алайда, әртүрлі факторлар мұндай қызметтердің перспективаларын төмендетті. 1990 жылдардың ортасында British Rail күрделі жекешелендіру процесіне ұшырады; British Rail еншілес компаниясы European Passenger Services (EPS) бастапқыда өңірлік Eurostar қызметін жүзеге асыруға арналған. Жауапкершілік жеке меншік ұйымға берілді Лондон және континенталды темір жол (LCR), бірақ оператор тез арада Eurostar-дың астанааралық қызметтері болжалған жолаушылар санынан төмен екенін және жедел қаржылық қолдауды қажет ететінін анықтады. Eurostar-дың өңірлік қызметтерін ресми түрде тоқтату немесе қайта қарау кезінде, бірақ олар тоқтатылмаған, бұл мәртебе бірнеше онжылдық бойы сақталған. LCR және Virgin Rail Group екі компаниясының да Eurostar өңірлік қызметтерін ұсыну ұсыныстарын Транспорт департаменті мен тәуелсіз ұйымдар қарады. Министрлер мұндай қызметтердің іске асырылмауына наразылық білдірді. Осы өңірлік қызметтердің іске қосылуына дайындық ретінде темір жол инфрақұрылымына шамамен 140 миллион фунт стерлинг инвестицияланды, мысалы, пойыздарды тиімді бағыттау үшін қолданыстағы желілер арасындағы жаңа байланыстар. Мүмкін, ең көрнекті жеке актив Манчестер халықаралық депосы болды, ол Лондон мен Континентальдық темір жолдар Манчестердегі Лонгсайтта орналасқан аймақтық Евростар флотына қызмет көрсетуді көздеді. Депоның сыртына "le Eurostar habite ici" (французша "Евростар мұнда тұрады") деген ұранымен үлкен Eurostar брендті белгісі бекітілді, бірақ депо бос және көп жылдар бойы пайдаланылмай келді; белгі аймақтық Eurostar қызметі іске қосылмағанына қарамастан өз орнында қалды. Сонымен қатар, Лондонның солтүстігіндегі 373/3 класындағы жиынтықтарға инвестиция салынды, бұл Eurostar-дың типтік жиынтықтарының қысқартылған нұсқасы; өңірлік Eurostar қызметіне арналған жылжымалы құрам мен инфрақұрылымға салынған инвестиция 320 миллион фунт стерлингке тең. Көптеген адамдар аймақтық қызметтерді экономикалық емес, саяси себеп ретінде, Ұлыбританияның оңтүстік-шығысынан тыс аймақтардан Ла-Манш туннеліне қолдау табудың құралы ретінде қарастырды. 1999 жылы парламенттік арнайы комитет "Аймақтар алданып қалды" деп мәлімдеді. Тек қана капитал аралық қызметтердің экономикалық жағдайы бастапқыда күмән тудыратын, бірақ 1994 жылы Ла-Манш туннелі ашылған кезде, өңірлік қызметтерге қолдау көрсету тоқтатыла бастады. British Rail еншілес компаниясы European Passenger Services (EPS), ол Францияның SNCF және Бельгияның NMBS / SNCB-мен бірлесіп Eurostar операцияларын жүзеге асыру керек еді, 373/2s-тің иесін 1996 жылы жекешелендіру процесінде болған кезде және оны CTRL салу және Eurostar қызметтерін жүргізу туралы келісімшартты жеңіп алған London and Continental Railways (LCR) компаниясына тапсырды. 1998 жылы LCR-де жолаушылар саны болжаудан төмен болғандықтан, ол қаржылық қиындықтарға тап болды. Ұлыбритания үкіметімен жасалған жаңа келісімнің аясында 1998 жылы LCR Eurostar (Ұлыбритания) арқылы Eurostar операцияларының өз үлесін InterCapital and Regional Rail (ICRR) компаниясына тапсырды. ICRR өзінің ұсынысының бір бөлігі ретінде Eurostar өңірлік қызметтерін мемлекеттік субсидиясыз жүргізе алмайтынын, оны Транспорт департаменті беруге дайын еместігін мәлімдеді. LCR үшін Eurostar операциясының Ұлыбритания үлесін басқаруға арналған жалғыз басқа конкурсант, Ричард Брэнсонның Virgin Rail Group, өзінің тәуекелімен өңірлік Eurostar қызметтерін жүргізуге дайын екенін мәлімдеді, олардың қазіргі желілерде жұмыс істейтініне үміттенетін адамдар көп емес, бірақ ...
Regional Eurostar was a planned Eurostar train service from Paris and Brussels to locations in the United Kingdom to the north and west of London. While the Channel Tunnel was being planned and constructed in the 1980s, the operation of Eurostar services across Britain was included in the plans. To this end, roughly £320 million was invested into railway infrastructure, including new railway interconnections, depots, and other facilities, as well as the procurement of a dedicated fleet of seven North of London, 14 coach British Rail Class 373/3 trainsets. Regional daytime services to Glasgow Central via the East Coast Main Line and Manchester Piccadilly via the West Coast Main Line, and Nightstar sleeper services to the same cities as well as Plymouth and Cardiff via the Great Western Main Line. Trial runs were undertaken using Class 373/2 sets on both the East and West Coast Main Lines in preparation for full scale services being launched during the late 1990s. However, various factors dampened the prospects for running such services. During the mid 1990s, British Rail was undergoing the complicated process of privatisation; the British Rail subsidiary European Passenger Services (EPS) was originally intended to operate the regional Eurostar. Responsibility was transferred to the private entity London and Continental Railways (LCR) yet the operator soon found that the inter capital Eurostar services had achieved lower than forecast passenger numbers and promptly needed financial support. Whilst officially regional Eurostar services have not been cancelled but are on hold or under review, this status has been maintained for several decades. Both LCR and Virgin Rail Group had their proposals for regional Eurostar services reviewed by the Department for Transport and independent organisations. Ministers have objected to the failure to run such services. In preparation for the running of these regional services, roughly £140 million was invested into railway infrastructure, such as new connections between existing lines so that the trains could be routed through effectively. Perhaps the most prominent single asset built was Manchester International Depot, which was intended to service the regional Eurostar fleet, based at Longsight in Manchester by London and Continental Railways. A large Eurostar branded sign was attached to the outside of the depot with the slogan "le Eurostar habite ici" (French for "the Eurostar lives here"), although the depot was empty and unused for many years; the sign remained in place despite the regional Eurostar service never actualling launching. Further investment was made in the Class 373/3 North of London sets, essentially a shortened variant of the typical Eurostar sets; the combined rolling stock and infrastructure investment into the regional Eurostar service reportedly cost £320 million. Many had seen regional services as more a political than economic cause, a means of gaining support for the Channel Tunnel from areas of the UK outside the South East. A parliamentary select committee in 1999 said "The regions have been cheated". The economic case for merely the inter capital services had been questioned from the outset but by the time the Channel Tunnel was opened in 1994, backing for regional services had already started to dry up. The British Rail subsidiary European Passenger Services (EPS), which was to undertake Eurostar operations jointly with SNCF of France and NMBS/SNCB of Belgium, took ownership of the 373/2s in 1996 at the same time as it was under the process of being privatised and transferred to London and Continental Railways (LCR) who won the contract to build the CTRL and run Eurostar services. Due to lower than forecast passenger numbers on the inter capital services, by 1998, LCR was in financial trouble. As part of a new deal with the UK government, in 1998 LCR subcontracted its share of Eurostar operations, via Eurostar (UK), to InterCapital and Regional Rail (ICRR). As part of its bid, ICRR stated that regional Eurostar services could not run without government subsidy, which the Department for Transport was unwilling to provide. The only other bidder to operate the UK share of the Eurostar operation for LCR, Richard Branson's Virgin Rail Group, claimed it was willing to run regional Eurostar services at its own risk, there are no longer many people who expect them to operate on current lines, although this may be reconsidered if the proposed High Speed 2 line comes to fruition. The most often cited reason given why they have not run is that they are economically unviable in the current climate. The 1990s saw a huge expansion in air travel across Europe with low cost airlines – a business that had not existed in Europe when the Channel Tunnel was planned – flying from most major cities in the UK to locations on the continent, against which regional Eurostar services, with predicted journey times of almost nine hours for Glasgow to Paris, could not compete. Unlike other international train services within the European Union where border controls have either had a long history of operation or are no longer enforced, the UK maintains concerns about customs and immigration. The inter capital services still operate separately from the rest of the British railway network with passport checks carried out at St Pancras, Ebbsfleet International and Ashford International stations. There was concern that similar tight control would not be possible upon regional Eurostar services where separate check in facilities at stations did not exist. Nevertheless, the Commons Transport Committee reported that they had determined that to be no meaningful technical obstacles to running such services.
Болашақ
2007 жылдың қарашасында ашылған High Speed 1 (HS1) бағыты Санкт-Панкраста Шығыс жағалау магистраліне және Солтүстік Лондон желісіне (Батыс жағалау магистраліне) қосылды. 1990 жылдардың соңында LCRR HS1 желісін ашу аймақтық Eurostar қызметтерінің экономикалық жұмыс істеуінің қажетті алғышарты болатынын ашық мәлімдеген болатын. HS2 желісінің Лондонға дейінгі ұсынылатын бағыты желіге St Pancras станциясында аяқталатын қолданыстағы HS1 желісіне өте жақын; олардың ең жақын нүктелерінде екі жоғары жылдамдықты желілер бір-бірінен 0,4 миль (1 км) ғана қашықтықта болады, ал Көлік департаменті (DfT) HS1 және HS2 желілерін қосу туралы түрлі ұсыныстарды қарады. 2010 жылы наурызда жарияланған үкіметтік "коммандаттық құжат" HS1 және HS2 терминалдары арасындағы жедел транзит байланысын немесе тікелей темір жол байланысын ұсынды. Кейінгі 2012 жылғы 10 қаңтардағы хабарландыруда HS2 жобасының бірінші кезеңіне Солтүстік Лондон арқылы HS2 мен HS1 арасында, ішінара туннельдермен және ішінара қолданыстағы Солтүстік Лондон желісі арқылы, екі бағытта да сағатына үш пойызға мүмкіндік беретін бір жолды байланыс салу кіретіндігі айтылды. 2013 жылы DfT ұсыныстарында бұл байланыс HS2 пойыздарына Солтүстік Англиядан Лондонның Эустонын айналып өтіп, тікелей HS1-ге қосылуға мүмкіндік береді деп айтылған болатын, бұл Манчестерден, Лидстен және Бирмингемнен Парижге, Брюссельге және басқа континенталды Еуропа бағыттарына тікелей темір жол қызметтерін жүргізуге мүмкіндік береді. Ұсынылған HS1 HS2 желісі кейбір сынға ұшырады және Камден Лондонның Борроу Кеңесі байланыс құрылысының тұрғын үйге, Камден нарығына және басқа да жергілікті бизнеске әсері туралы алаңдаушылық білдірді. HS2 Ltd компаниясының төрағасы сэр Дэвид Хиггинс Камден темір жол желісін парламенттік заң жобасынан алып тастауды ұсынды, ол Солтүстік Англиядан келген HS2 жолаушылары HS1 арқылы континенттік Еуропаға сапарын жалғастыру үшін Лондон метросымен Euston-дағы HS2 терминалынан St Pancras-қа оңай ауыса алады деп мәлімдеді. Ол сондай-ақ жоғары жылдамдықты желілерді жалғастыру үшін баламалы жоспарлар жасауды ұсынды. 2014 жылдың сәуірінде "Жұмысты жылдамдықты темір жол" заң жобасын екінші оқылымда қабылдау кезінде бұл байланыс соңғы ұсыныстардан алынып тасталды. Осы шешімнен кейін Лондонның мэрі Борис Джонсон Камден астындағы туннельді бұрғылау арқылы HS1 HS2 байланысын қамтамасыз ету керек деген пікірін білдірді. 2014 жылдан бері HS2 желісін HS1 желісіне қосу жоспарлары расталмаған, яғни өңірлік Eurostar қызметтерін ұсыну енді қарастырылмайды. HS1 HS2 байланысының перспективасы 2018 жылы инженерлік консалтингтік компания Expedition Engineering HS4Air үшін ұсынысын ұсынған кезде қайта жанданды. Бұл Англияның оңтүстігінде екі желі арасында байланыс жасайтын жоғары жылдамдықты темір жол желісі; Ұлы Лондонның оңтүстігіне қарай жүгіріп, ол Хитроу мен Гатвик әуежайларын да қосады. Алайда, бұл жоспарды үкімет сол жылы қабылдамады.
Жолдар
Жолдар құрылысына, кедендік және бәсекелестік мәселелеріне байланысты және Eurostar терминалы Лондонның оңтүстік жағындағы Уотерлоо станциясында орналасқандықтан, аймақтық Eurostar қызметтерін Лондонға тоқтатуға болмайды. 1999 жылғы жазғы ұлттық темір жол кестесі бойынша пойыздар келесі станцияларда тоқтаған, күн сайын ECML Глазго бағытында бір пойыз, ал Манчестерге екі пойыз, біреуі Трент аңғары желісі арқылы, біреуі Бирмингем желісі арқылы жүреді. Тез жүретін пойыз Стаффорд пен Милтон-Кейнс арасындағы станцияларда тоқтамайтын.
Жылжымалы құрам
Осы қызметтердің барлығын жүзеге асыратын пойыздар 1980 жылдардың аяғы мен 1990 жылдардың басында Ла-Манш туннелі салынып жатқан кезде салынған. Лондон-Париж-Брюссель ("Үш астана" 373/1) пойыздары Eurostar International (LCR-дің еншілес компаниясы), SNCF және NMBS/SNCB-ге тиесілі, бірақ олар ортақ пул ретінде жұмыс істейді. Олар 18 вагондан тұрады. Жеті қысқа 14 автобус Солтүстік Лондон 373/3 аймақтық қызметтер үшін 180 миллион фунт стерлингке салынған. Барлық жеті компания British Rail-тен алынған Eurostar International компаниясына тиесілі. Аймақтық қызметтердің басталмауынан кейін пойыздар Лондонның батысындағы Солтүстік полюс қоймасында сақталды. Жеті пойыздың алтауы әртүрлі уақытта пайдаланылған. 2000-2005 жылдар аралығында Британдық шығыс жағалауының негізгі желісі операторы Great North Eastern Railway қосымша ішкі қуатты қамтамасыз ету үшін үш пойыз тобын қолданды. Брендті White Rose, Yorkshire White Rose-дан кейін 33013306 жиынтықтары винил орамаларын қолдана отырып, терең көк бояуды алды, ал 33073314 GNER брендті жиынтықтары қол жетімді болмаған кезде тізімін орындау үшін Eurostar логотиптерінен айырылды. Кейде GNER винилден жасалған жарты жиынтығы винилден жасалмаған жарты жиынтығымен жұмыс істейді. Бастапқыда GNER White Rose қызметі Лондонның Кингс-Кросы мен Йорк арасында, содан кейін, рұқсат берілгеннен кейін, Лондон мен Лидс арасында жүрді. Бұл құрылғыларды Ньюкасл аймағында жүк тасымалдауға шектеулер қойылғандықтан, оны Йорктан солтүстікке қарай пайдалану рұқсат етілмеген. Бұл жиынтықтар Солтүстік полюс қоймасындағы басқа Eurostar бірліктерімен бірге сақталды, олар 2005 жылы GNER жалға алу мерзімі аяқталғаннан кейін қоймаға қайта оралды. Соңғы 2000 жылдары көптеген пойыздар SNCF компаниясына жалға берілді, ол оларды Францияда өзінің тұрақты жылдамдықты қызметінде қолданды. 3313/14 жиынтығы 1 жоғары жылдамдықтың 1-бөлімінде қабылдау сынағы кезінде және жылдамдықты сынау процесінде қолданылды, 2003 жылы Ұлыбританияның темір жол жылдамдығының жаңа рекордын орнатты. Бұл пойыз Entente Cordiale деп аталды және ол VIP чартерлік пойыз ретінде пайдаланылды, ол Королеваны Францияға мемлекеттік сапармен және 2004 жылы Entente Cordiale мерейтойына қатысты. 2007 жылы 12 маусымда бірлік Халықаралық Олимпиада комитетінің инспекторларын Стратфорд Интернешнлден Лондонның Сент-Панкрас қаласына 2012 жылы Олимпиадалық Жавелин қызметтерінің демонстрациясы ретінде тасымалдауға пайдаланылды.