Кіріспе
Американдық орындаушы және дыбыс суретшісі қазіргі заманғы суретші Джон Дункан - американдық мультиплатформалық суретші, оның шығармашылығына орындаушылық өнер, инсталляциялар, қазіргі заманғы музыка, бейнесурет және эксперименталды фильмдер кіреді, көбінесе жазылған дыбысты кеңінен пайдалануды қамтиды. Оның музыкасы негізінен қысқа толқынлы радиодан, далалық жазбалардан және дауыстан жазылған. Оның оқиғалары мен инсталляциялары экзистенциалдық зерттеудің бір түрі, көбінесе табиғаты конфронтациялық. Дункан қазіргі уақытта Италияның Болонья қаласында тұрады (және жұмыс істейді).
the contemporary artist
John Duncan is an American multi platform artist whose body of work includes performance art, installations, contemporary music, video art and experimental film, often involving the extensive use of recorded sound. His music is composed mainly of recordings from shortwave radio, field recordings and voice. His events and installations are a form of existential research, often confrontational in nature. Duncan currently lives in (and operates out of) Bologna, Italy.
Алғашқы жылдар
Дункан Уичитада, Канзаста ағылшын және шотланд ата-анасының отбасында дүниеге келген. Ол қатаң кальвинистік тәрбиеде өсті, онда өзін-өзі сену, еңбекқорлық және эмоциялық азапты басу адалдық деп саналды. Билікті күмәнге салу қатаң жазаланды. Жасөспірім шағында ол сурет салу мен сурет салуды, сонымен қатар психология мен жарық физикасын зерттеді. Оның эксперименталды музыкамен алғашқы байланысы Вичитаның қоғамдық кітапханасының жазба қораларында табылған Жак Ласридің Хронофагиялық ЛП-сі болды. 1971 жылы ол ар-ұжданға қарсылық білдірген азамат ретінде мәртебе алу үшін өтініш берді. 19 жасында ол Лос-Анджелеске CalArts колледжіне оқуға кетті.
Лос-Анджелес
1970-ші жылдардың ортасында оның Лос-Анджелестегі қойылымдары, оқиғалары мен инсталляцияларына Джерзи Гротовскидің "Кедей театры", сондай-ақ Веналық акционист суретшісі Рудольф Шварцкоглер мен ерте феминисттік өнер өнер өнерінде көрінген жеке тәжірибелердің катарттық экспозициясы әсер етті. Оның алғашқы бірнеше оқиғасы жеке немесе аз сандағы куәгерлердің алдында өткізілді. Қорқыныш физикалық әсерін тексеруге шақырады. Дункан маска киіп, екі мұқият таңдалған қатысушыға, Том Рекшион мен Пол Маккартиге, ашық тұрған қақпақпен атуды бастады, өйткені олар жақын достары болғандықтан, олармен мұндай нәрсе болатынын күтпеген және оқиғаны мен ойлағандай бағалай алатын. "Автобуста жүру" әдісі - бұл нәтижелерді бақылау үшін ауа желдету жүйесіне сұйықтық құйып, қала автобусындағы күдіксіз жолаушыларды жыныстық жағынан ынталандыру. "Көрмеу кездесуі" атты фильмде әйелдің өлі денесімен жыныстық қатынас жасалып, содан кейін аналық безге операция жасалынады. Бұл екі оқиға да жеке орындалады. Бұл фильм тек аудио түрінде қараңғы қоймада көрерменге ұсынылады. Бұл еркектердің эмоциялық азапты ашуға айналдыру үшін қалай қалыптасқанын көрсетеді. Маккартимен атаусыз кейіпкер алмасу іс-шарасы Маккарти студиясында жеке түрде өткізілді, онда Дункан видеоға McCarthy дереу өшірген әрекеттерді жазды. Басқа да оқиғалар радио тыңдаушыларға бірден бір-бірінен бөлек және бір жерге жиналуға тым үлкен болып ұсынылды. No Дунканның Рейх жаттығуларын (кейін биоэнергетикалық талдау деп аталады) Close Radio арқылы тікелей эфирде алғаш рет орындауы болды. "Бақытты үйлер" - Лос-Анджелестен кетер алдындағы соңғы қойылымы радиотерапевт доктор Тони Грантпен телефон арқылы сөйлесуі болды, ол бүкіл АҚШ-та ABC радио желісі арқылы тікелей эфирде көрсетілді. Дункан Лос-Анджелестегі автобус жүргізушісі ретінде психологтан кеңес сұраған кезде өзі куә болған бірнеше балаларды қорлау жағдайларын сипаттады. Оның алғашқы фильмдері Super 8 режимімен, үнсіз немесе жеке дыбыспен түсірілді, олар жеке жұмыс ретінде немесе тікелей эфирде қолданылатын элементтер ретінде қарастырылды. "Жалғыз әйелдер үшін" спектаклі фильмнің эротикалық тұрғыдан қыздарды қоздыруға арналған, содан кейін олар артқы бөлмеге кіріп, Дунканды жыныстық тұрғыдан қорлауды шақырды. "Сырлы фильм" сегіз көрерменге жеке-жеке көрсетілді, содан кейін фильмнің өзі де, оны көрсеткен бөлме де өртеніп, жойылды. Маккартимен бірге ол Close Radio-ды, KPFK арқылы апта сайынғы тікелей радио хабарларын шығаратын, дыбыспен жұмыс істейтін суретшілерге эфир уақытын беретін, олардың көбісі алғаш рет. Close Radio мұрағаты 2007 жылы Гетти орталығына берілді. 1978 жылы ол Лос-Анджелес еркін музыка қоғамымен (LAFMS) тығыз байланыста болды, Том Рекчион, Фредрик Нильсен және Джо Поттспен бірлесіп жұмыс істеді. Оның алғашқы жазылған дыбыс эксперименттері осы уақытта жасалған, соның ішінде Майкл Ледонн Бхеннет, Маккарти, Рекчион және Нильсенмен жұмыс істеген. Оның алғашқы жеке альбомы Organic 1979 жылы жарық көрді. Оның қысқа толқынлы радиомен алғашқы жеке жазған клиптері 1982 жылы Creed EP-де жарық көрді, оған Happy Homes толық эфирі кірді.
Токио
Дункан 1982 жылы АҚШ-тан Токиоға көшіп барды, онда ол өзінің орындаушылық жұмысын жалғастырды және өзінің эксперименттерін жазылған қысқа толқындық хабарлар мен фильмдермен кеңейтті. Бұл кезеңде шығарған музыкасы, соның ішінде Кокка (Ұлттық әнұран) Косей Фанни Тутти және Крис Картермен, сололық ЛП-де дауыл және қараңғы нарық эфирі, Масами Акита, Кейджи Хайно және Хижокайдан сияқты бірқатар жапон шуар музыкасы өнерпаздарымен ынтымақтастыққа әкелді. Сол кезеңдегі жеке жазбалары мен концерттері оны жапон шуының алғашқы ізашарларының бірі ретінде танытады. Жапонияда жанрда жұмыс істеген алғашқы жапон емес. Бұл жерде ол өзінің бейнелеу өнерінің көрмесін белгілі көркемсурет галереялары мен мекемелерінен тыс, қоғамдық ареналарда әдейі шектей бастады. Оның қойылымдары сахнада және жұртшылық алдында орындалатын рейхиандық тыныс алу жаттығуларына негізделген, оның ішінде 1986 жылы Токиодағы "Екінші жылдық баламалы медиа конференциясы" кезінде әйелдер қоғамдық дәретханасының еденінде орындалған. Ол стратегиялық таңдалған қоғамдық ерлер дәретханаларында көрсету үшін дайындаған коллаждар сериясы "Дәретхана көрмесінде" әлемдік оқиғалардан алынған графикалық соғыс зақымдану суреттері коммерциялық порнографиямен біріктірілді. 1980 жылдардың ортасында ол жаулап алушылар радиосы мен теледидар хабарларын Дункан өзі жасаған портативті тапсырыс берушілермен заңсыз түрде Токионың орталық бөлігіндегі пәтерлердің төбелерінен және Сагамихара маңындағы АҚШ армиясының тастап кеткен ауруханасынан, сондай-ақ өз үйінен мерзімді хабар таратуды бастады. Radio Code радио хабарларында музыкант Кейджи Хайно мен Бутох солисі Хисако Хорикаваның алғашқы концерттері көрсетілді, олар Токионың басқа да пираттық радиостанциялары арқылы, әсіресе Шимокитазавадағы Radio Homerun арқылы таратылды. TVC 1 теледидар хабарлары Токионың орталық бөлінісіндегі үйлердің төбесінен NHK 1 арнасына берілген жиілік бойынша, станция өзінің хабар тарату күнін аяқтағаннан кейін, Токио полициясымен байланыс жасамау үшін 12 минутқа шектелген. Оның кино және видеодағы жұмысына Super 8 фильмдері кірді. Соло саундтрегі бар Триггер, Дунканның тобы C. V. Massage орындаған тікелей саундтрегі бар Жәндік туған күн және Хардкор порнография мен ядролық шабуыл стратегиясының анимациялық техникалық сызбаларын қамтитын Move Forward спектакльінің қолдаушы фильмі. Ол сондай-ақ Куки Inc. үшін Джон Си деген атпен коммерциялық ересектер бейнелерінің сериясын басқарды, ол сондай-ақ сценарийлер жазды, монтаждады, саундтректер жазды және кейде қосымша рөлдерде ойнады. Джон Си бейнелерінің бірнеше рет редакцияланған нұсқалары TVC 1 телеарнасында көрсетілді, олар 2003 жылғы видео инсталляциясында да пайда болды.
Амстердам
1988 жылы Дункан Амстердамға көшіп барды, онда оның жұмысы көбірек интроспективті болды, әсіресе 1993 жылы Таиландтың Чиангмай қаласында буддалық монастырда бір ай бойы болғаннан кейін. Рейх жаттығуларының Kick орындау сериясы 1989 жылдан 1993 жылға дейін Австрияның Линц қаласында Ars Electronica-да бүкіл Еуропа бойынша тікелей эфирде орындалды. Соңғы іс-шара Берлиндегі Parochiale Kirche құрбандық үстелінде өтті, сонда жеке концерті өтті. Оның аудио инсталляциясы Стресс камерасы үш тәуелсіз мотордан тұрады, олар сыртқы қашықтан басқарылатын резонанстық жиілікте жүк контейнерінің қабырғаларын тербетеді. Қатысушылар бірден кіреді, жалаңаш, ішке кіреді, бұл тербелістердің қатысушының денесі арқылы кездейсоқ қозғалуына мүмкіндік береді. Стресс камерасы Амстердамда Absolute Threshold Machine фестивалінде тұсаукесерін көрсетті. Бастапқыда фестиваль ұйымдастырушылары жұмысты тоқтатумен қорқытты, өйткені ол 90 метр радиуста айналадағы аумақты дірілдетуге бейім, ол "сауда құрылғысы" болады деп қорқытты. Ақыры жұмысқа рұқсат берілді, ал ол тудырған кезек бүкіл фестивальді күткеннен бірнеше сағатқа ұзағырақ қалдырды. 1988 және 1989 жылдары оның бірнеше фильмдері "Аннтем" фильмдерімен бірге "Работник" телеарнасында көрсетілді. Anthem-тің дыбысын Эндрю М. Маккензи жазды. 1990 және 1993 жылдар аралығында радио код FM радиостанциясы апта сайынғы бағдарлама ретінде жалғастырды, ол пираттық радиостанциялар Radio 100 және Radio Patapoe-да шығарып, өткізді. 1995 жылдың маусым айында "Лейб-Эйн" оқиғасына жеті ерікті қатысушы қатысты, оның ішінде Дункан мен сәби бала, түнде Амстердамның жертөлесінде жалаңаш және соқыр болып, күтпеген сезімталдықты сезіну жағдайында ақыл-ойының жұмысын тікелей тәжірибеден өткізу үшін. Шара бірнеше қатысушылардың тырнақтарымен шығыс есікті ашып, оны бұзып тастауымен аяқталды. Сәби барлық оқиға кезінде ұйықтап қалды.
Сан-Леонардоның скруттосы
1996 жылы Дунканның "Icons" фотожобасының модельін таныстырған Джулиана Стефанимен танысады. Оның математикадағы академиялық білімі, фотосуретке түсіру және медитациямен айналысуы олардың арасындағы байланысты тез арада ынталандырады. 1996 жылдың күзінде олар Амстердамнан шығып, Словения шекарасындағы Италияның Фриули-Венеция-Джулия провинциясындағы 100-ден аз тұрғыны бар Скрутто-ди-Сан-Леонардо ауылында студия құрды. Олар 1998 жылы Scrutto di San Leonardo қаласында үйленді. Олардың серіктестіктеріне Charge Field және Palace of Mind кіреді. 2005 жылы олар достық қарым-қатынас арқылы ажырасуға келісті. Осы кезеңдегі өнер туындыларына 2-ші Гетеборг биенналына арналған The Keening Towers (2003) аудио инсталляциясы кіреді. Бұл балалар дауыстарымен 90 күн бойы үздіксіз ойналған, Гетеборг өнер мұражайының кіреберісінен 25 метр жоғары аспаптарда ілінетін, сондай-ақ, ерікті қатысушылар бос бөлмеге жалғыз, жалаңаш және соқыр болып кіретін Voice Contact (19982000) қойылымы. Дункан, сонымен қатар жалаңаш және соқыр, әрқайсысына кеңістіктегі қозғалыстарына сәйкес бірегей жауап береді. Voice Contact алғашқы іс-шарасы 1998 жылы Стокгольмдегі бес жұлдызды Lydmar қонақ үйінің модификацияланған қонақ үйінде өтті. Бұл кезеңдегі бейне Leif Elggren жазған сол тақырыптағы мәтінге негізделген The North Is Protected. Дунканның радиомен жұмыс істеуін жалғастырды және кеңейтті. Cross Radio хабарларын Дункан шығарып, алып жүретін үш сағаттық тәжірибелік музыка бағдарламалары болды, олар апта сайын 23:00-ден 02:00-ге дейін Удиндағы Radio Onde Furlane арқылы эфирге шығады, Лондонның Resonance FM, Мадридтегі Radio Autonoma, Токиодағы Radio Kinesonus және Нью-Йорктегі WPS1 арқылы синдикатталады. "Онде Фурлане" радиосында әр бағдарлама сағат 05:30-ға дейін жалғасты. Бұл кезеңдегі аудио релиздерге кіреді Crucible, Tap Internal, Palace of Mind (жоғарыда келтірілген), Nav with Francisco López, Fresh with zeitkratzer, Phantom Broadcast, Infrasound Tidal Densil Cabrera, Tongue with Elliott Sharp, Presence with Edvard Graham Lewis және Da Sich Die Machtgier Asmus Tietchens деректерімен.
Болония
Дункан 2005 жылы Болоньяға көшіп келіп, Порта Сан-Витале маңында студия құрды. Оның алғашқы жобасы - "Жұмбақ" атты 50 бетті, қалың қапталы 40 х 60 см көлемді кітап. оның жазбалары мен фотосуреттері, 10 данада баспаханада басылды. Қате алғаш рет 2006 жылы Симон Менегоидің жетекшілігімен Италияның Прато қаласындағы Энрико Форнелло галереясында Dialogue 1 жұмысының DVD бейне нұсқасымен бірге енгізілді. "Құқық" романының көшірмелері Niklas Belenius, Leif Elggren, Piergiorgio Fornello, Paul McCarthy, Giuliana Stefani және өндіріске демеушілік жасаған François Kaeser жинақтарында бар. 2006 жылы ол Карл Майкл фон Хаусвольфпен "Our Telluric Conversation" және Pan Sonic мүшелері Мика Вайнио мен Ильпо Вайсенамен "Nine Suggestions" атты әндерін жазды. "Бақша" аудио инсталляциясы Валерио Триколимен бірге 2006 жылы Турин провинциясындағы IPCA Ecomuseum-те өткен Eco e Narciso көрмесіне енгізілді. Бұл - бірнеше мың жұмысшының және айналадағы жүздеген тұрғындардың өліміне тікелей себеп болған өндіріс әдістері үшін әйгілі болған бос фабрика кешені. 2007 жылы IPCA-да түсірілген "Бақ" атты DVD-видео түсірілді. 2007 жылдың қаңтар айында Дункан Эльггренмен бірге Something Like Seeing in the Dark атты қойылымын орындады, ол Болоньядағы Palazzo Re Enzo-да Netmage 07 фестивалі үшін премьераланды. Тамыз айында оның жеке аудио инсталляциясы The Tolling Smepp: Società Mezzi Portuali компаниясында Piombino eXperimenta 3 кемежайында таныстырылды. Қыркүйек айында Дункан Скотт Арфорд, Гэри Джо Гарденхайр, Ким Гордон және Джутта Коэтер, Брэндон Лабелл, Тереза Маргольс және Фредрик Нильсеннің үлкен масштабтағы жұмыстарымен Атлантика көлінің арғы жағына қарай Пратодағы Энрико Форнелло галереясында жинақтады. Қазан айында Дунканның қанымен жазылған "Плазма хаттары" атты шығармасының үш туындысы және оның қанымен боялған "Дистрация" сериясының үш туындысы Эльггреннің жұмыстарымен бірге Стокгольмдегі Niklas Belenius галереясында көрсетілді. 2008 жылы ол Болоньядағы Accademia di Belle Arti-де Аудио өнерінен сабақ бере бастады.
Соңғы еңбектері
2008 жылдың ақпан айында Дунканның The Gauntlet аудио инсталляциясы Стокгольмдегі Färgfabriken-де өткізілді: он минут сайын қосылатын және қараңғы залда соқыр қозғалатын келушілер кездейсоқ іске қосылатын инфрақызыл сенсорлары бар ұрлыққа қарсы дабылдар сериясы. 2008 жылдың маусым айында "Ensemble Phoenix" Дуканның музыкасы мен дирижерлігімен "Phantom Broadcast" әнін акустикалық аспаптармен орындады. Dampfzentrale концерті DRS2 арқылы Швейцарияда хабарландыру үшін жазылды. 2009 жылдың мамырында "Энсамбль Феникс" "Фантомды хабарландыру" әнінің өзгертілген нұсқасын Дуканның тікелей эфирлік концерті кезінде орындады. Маусым айында Дункан мен Пасут Италияның Мондаино қаласындағы Димора театрында "Ашық аумақ тау ішінде" би дуэтімен ерте нұсқасын орындады. 24 сағаттан кейін ол және С. М. фон Хаусвольф Nocturnal Denizens-ті Лондонның Уилтонның Музыка залында өткен BBC демеушілігімен өткен Cut & Splice фестиваліне арналған концертте орындады.