Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс Азия экономикалық тобы (ШЭА) немесе Шығыс Азия экономикалық тобы (ШЭА) - 1997 жылы Малайзия премьер-министрі Махатхир Мохамад ұсынған және Шығыс және Оңтүстік-Шығыс Азияның (ШША) көптеген елдерін қамтитын аймақтық еркін сауда аймағы (ШСА). Алайда, сол кезде Жапония қатысудан бас тартты, себебі АҚШ-ты алып тастады, ол кезде бір-біріне тарифтер болды, экономикасы сауда арқылы өте тығыз байланысты және әлі де жапондық активтердің бағасы көпіршігінің әсерінен зардап шекті. Олар Азия-Тынық мұхиты экономикалық ынтымақтастығы (АТЭК) және ЕАЭО-ның көптеген басқа да маңызды өңірлік ұйымдарының мүшелері екенін де айтты. Оңтүстік Корея да Жапонияны тарихи мән-мағынаға байланысты ұсынылған ұйымның орталығына орналастыру идеясына өте қанағаттанбады. ЕАЭО - Махатхирдің Азияға қатысты көзқарасы танымал болған АСЕАН-ның АТЭЫК-ке қосылуына реакция болды. Оның бұл ұсынысы АСЕАН-ның АТЭС-ке қосылуына қарсы екенін білдірді, оған Батыс елдер де кіреді. Сондықтан ЕАЭО негізінен Солтүстік Америка мен Океаниясыз АТЭС болды. Алайда, ол ешқашан ресми түрде іске асырылмаған. 1999 жылы АСЕАН+3 институционалды түрде құрылған кезде ол ЕАЭО-ның мұрагері деп саналды, бұл Малайзияны ЕАЭО-ның әлі де жүзеге асырылғанын жариялауға итермеледі. 2005 жылы Жапонияның АСЕАН + 3 келісімін қолдауымен, Австралия, Жаңа Зеландия және Үндістанды бөлек ұйымға, Шығыс Азия саммитіне қосуға келісті. Жақында Өңірлік жан-жақты экономикалық әріптестік (RCEP) да ЕАЭО-ға ұқсас болып саналды, бірақ бұл жолы Австралия мен Жаңа Зеландияны қосқанда. RCEP - бұл Қытай, Индонезия, Жапония және Оңтүстік Кореяны біріктірген алғашқы еркін сауда келісімі, бұл ESEA-ның бес ірі экономикасының төртеуі. Бұл серіктестік АҚШ-тың болмауымен ерекшеленеді. Бірнеше сарапшылар RCEP алдағы онжылдықта АҚШ-ты экономикалық және саяси мәселелерде, әсіресе Азия-Тынық мұхит аймағында, артта қалдыру мүмкіндігіне ие екенін болжады.
The East Asia Economic Caucus (EAEC) or East Asia Economic Group (EAEG) was a regional free trade zone (FTA) proposed in 1997 by Malaysian Prime Minister Mahathir Mohamad and encompasses most nations of East and Southeast Asia (ESEA). However, Japan at the time refused participation due to the exclusion of the United States, which at the time had tariffs on each other, has an economy too deeply interlinked through trade, and was still reeling from the effects of the Japanese asset price bubble. They also added that they were already members of the Asia Pacific Economic Cooperation (APEC) and many other notable regional organizations in ESEA. South Korea was also extremely dissatisfied with the idea of placing Japan at the center of the proposed organization due to historical connotations. The EAEC was a reaction to ASEAN's integration into APEC by Mahathir, who is known for his strong Pan Asian standpoint. His suggestion apparently articulated his dissatisfaction with ASEAN joining APEC, which includes Western nations, an idea he was strongly opposed to. Therefore, EAEC was basically an APEC without Northern America and Oceania. Nevertheless, it was never put into action officially. When ASEAN+3 was institutionalized in 1999, it was considered the successor of EAEC, which prompted Malaysia to declare that the EAEC has nevertheless still been realized. In 2005, with Japan's support of the ASEAN+3 agreement, it was agreed in return to include Australia, New Zealand, and India into the East Asia Summit, a separate organization. More recently, the Regional Comprehensive Economic Partnership (RCEP) has also been considered identical to the EAEC, except this time with the inclusion of Australia and New Zealand. The RCEP is the first free trade agreement which included China, Indonesia, Japan, and South Korea together, four of the five largest economies in ESEA. The partnership is notable over the absence of the United States. Several analysts have predicted that the RCEP has the potential to leave the U. S. behind in economic and political affairs within the next few decades especially in the Asia Pacific.
Шығу тегі
1997 жылдың күзінде әлем саудасын либералды ету жөніндегі Уругвай раундының талқылаулары тоқтатылған кезде Малайзияның премьер-министрі Махатхир Мохаммад ЕЭА-да осындай кәсіподақ құруға тырысты, бұл ЕЭА-ның өңірлік құрылымдарын институционализациялаудың көп талқыланған тәсілі болды.
When the Uruguay Round of discussions to create more liberalized world trade was aborted in autumn 1997, the Malaysian Prime Minister Mahathir Mohammad attempted to create such a trade union in ESEA which was a much debated approach to institutionalizing regional ESEA structures.
Реакциялар
Махатхирдің батысқа сын пікірін басқа мемлекеттердегі әріптестерімен ақылдаспай айтқан сөзі кейбір Азия елдерінің бұл идеяға деген алаңдаушылығын тудырды. Әсіресе, Жапония өзінің геосаяси жағдайына байланысты бұл жағдайды өз алдына қауіп ретінде қарастырды. Махатхир ЕАЭО тарифтер мен сауда туралы жалпы келісімге (ГАТТ) сәйкес келетінін атап, бұл идеяны қолдауға тырысты, бірақ бұл қадам да ешқандай нәтиже әкелген жоқ. Океанияны алып тастау да әсіресе орынсыз деп табылды. Жапония бұл жағдайға, кем дегенде, 90-жылдардың басында, 1989 жылғы революция мен "салқын соғыстың" аяқталуы кезінде Шығыс блогының толық құлдырауынан кейін, қайта бағдарлана бастаған кезде, келісе алмады.
The Western critical speech by Mahathir without consultations with his colleagues in other states resulted in some apprehension by some Asian countries from this idea. Japan especially, felt compromised by this due to its geopolitical situation. Mahathir tried to support the idea by stressing that the EAEC conforms with the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT), but this step also brought hardly any results. The exclusion of Oceania was also found especially unfitting. Japan could not go along with this, not at least during the beginning of the 1990s, as it was re orienting itself after the complete collapse of the Eastern Bloc amid the Revolutions of 1989 and the end of the Cold War.
Перспективалар
Нәтижесінде ЕАЭО-ның бастапқы тұжырымдамасын жүзеге асыру өте қиын болды. Осы қиындықтардан басқа, Махатхирдің тұжырымдамасы Жапонияны жетекші держава болуға міндеттеді. Алайда, Жапония сол кезде мұндай перспективаға ие бола алмады, өйткені ол бес он жыл бұрын Екінші дүниежүзілік соғыста жеңілгеннен бері АҚШ-пен тығыз одақтас болған және нәтижесінде экономикасы сауда арқылы тығыз байланысты. Оңтүстік Корея сонымен қатар Жапонияның Кореяның экономикалық істеріне билік етуінің тарихи мән-мағынасына байланысты Жапонияның ұсынылған ұйымның орталығына орналасуына өте қанағаттанбады және аймақта жапондық экономикалық үстемдік ету мүмкіндігін қолдамайды.
As a result, the original concept of EAEC was very difficult to implement. Besides these difficulties, Mahathir's concept committed Japan to be the leading power. However, Japan could not afford such a perspective at the time, as it was closely allied to the United States since its defeat in World War II five decades prior, and as a result has an economy deeply linked through trade ever since. South Korea was also extremely dissatisfied with Japan being placed at the center of the proposed organization due to the historical connotations of Japan ruling over Korean economic affairs, and would not support the possibility of Japanese economic hegemony in the region.