Pietro Tradonico

Кіріспе

Пьетро Традонико (Pietrus Tradonicus; 800 жылы 13 қыркүйекте 864) - 836 жылдан 864 жылға дейін Венеция догы. Ол дәстүр бойынша он үшінші дог болды, бірақ тарихи тұрғыдан ол тек он бірінші. Оның сайлануы Партисипацио отбасының билігін бұзды.

Тарих

Ол Істрияның азаматы, VIII ғасырдың соңы немесе IX ғасырдың басында дүниеге келген болуы мүмкін. Оның отбасы Пуладан шыққан, Риальтоға Есолодан келген. Ол сауатсыз болғандықтан көптеген мемлекеттік құжаттарға қол қоятын. Ол әкімші емес, жауынгер еді. 836 жылы сайланғаннан кейін ол ұлы Джованниді тең регент етіп тағайындады, бұл бір ғасыр бұрын басталған династиялық мұрагерлікпен мұрагерлік герцогтық құру процесін жалғастырды. Бұрынғы барлық әрекеттер сәтсіз болды, бұл да басқаша болмақ емес. Ол Бари мен Таранто сарацендерімен шайқасты, олар бұдан бұрын Пуланың оңтүстігіндегі Сансего аралында Венецияны жеңген еді. Оған тек саррацендермен ғана емес, славяндармен де күресуге тура келді. 839 жылы ол Нарентиндерді (Неретвиандар деп те аталады) 834-835 жылдары Беневентодан қайтып келген бірнеше венециан саудагерлерін шабуылдап, өлтіргені үшін жазалау үшін үлкен флотты басқарды. Ол Далмация хорваттарының герцогы Мислав және Дружак (Drosaico, Marianorum judice) есімді Нарентин князімен татуласты. 840 жылы неретвилерге жасаған әскери шабуыл сәтсіз аяқталып, 100-ден астам адамын жоғалтып, Венецияға қайтуға мәжбүр болды. Неретвиандар оған қарсы шабуылдауды жалғастырды және 846 жылы Венецияның өзінде бұзылды және көршілес лагуналы Каорле қаласына шабуыл жасады. 840 жылы император Лотар I Венецияның тәуелсіздігін және лагунаға қатысты билігін таныды, өйткені "aquas salas", яғни, теңіз ("тұз сулары"), Византияның таныған. Соңғысынан ол спатариус және гипатус атақтарын алды. 856 жылдың көктемінде Пьетро мен оның ұлы және регент Джованни император Людовик ІІ мен оның әйелі Энгельберганы Венецияға үш күндік сапармен қабылдады. Бұл сапар кезінде император Джованнидің аты-жөні белгісіз қызының құдасы болды. Джованни 863 жылы қайтыс болды. Пьетроның өзі бір жылдан кейін 864 жылы 13 қыркүйекте Сан-Закария шіркеуіндегі кешкі намаздан қайтып келе жатқанда, қаскөйлер тобының шабуылына ұшырап, шабуылға ұшырады. Оның денесі біраз уақыттан кейін Сан-Закарияның монахтарымен табылды, олар оны шіркеуде жерледі. Оның өлтіруіне жауаптылар тиісті жазаға тартылды: кейбіреулері өлім жазасына кесілді, басқалары Францияға және Константинополға жер аударылды. Оның орнын Орсо Партисипацио басқарды, оның билікке көтерілуі, мүмкін, Традониконың мұрагері болмағандықтан жеңілдетілді.

An Istrian native, he was perhaps born in the late eighth or early ninth century. His family, originally from Pula, had come to Rialto from Jesolo. He was illiterate and thus signed many state documents with a signum manus. He was a warrior, not an administrator. At his election in 836 he nominated his son Giovanni as co regent, continuing the process begun a century earlier of establishing a hereditary dukedom with dynastic succession. All previous attempts had failed and this would turn out no differently. He fought the Saracens of Bari and Taranto, who had earlier defeated Venice at Sansego, an island south of Pula. He had to deal not only with Saracen pirates, but with Slavs as well. He led a large fleet against in 839 to punish the Narentines (also called Neretvians) for raiding and slaughtering several Venetian traders returning from Benevento in 834–835. He made peace with Duke Mislav of the Croats of Dalmatia and a Narentine prince by the name of Družak (Drosaico, Marianorum judice). His military assault on the Neretvians in 840 failed and he lost more than 100 men and had to return to Venetia. The Neretvians continued to push against him and, in 846, breached Venice itself and raided the neighbouring lagoon city of Caorle. In 840, the Emperor Lothair I recognised the independence of Venice and its authority over the lagoon as far as the "aquas salas", i. e., the sea ("salt waters"), already recognised by Byzantium. From the latter he received the titles of spatharius and hypatus. In Spring 856, Pietro and his son and co regent Giovanni hosted Emperor Louis II and his wife Engelberga in a three day visit to Venice. During this visit the Emperor stood godfather to Giovanni's daughter, whose name is not known. Giovanni died in 863. Pietro himself died a year later on 13 September 864, having been ambushed and attacked by a group of malcontents while returning from vespers at the Church of San Zaccaria. His body was recovered a while later by monks of San Zaccaria, who buried him in the church. Those responsible for his murder were punished accordingly: some were executed, others condemned to exile in France and Constantinople. He was succeeded by Orso Participazio, whose rise to power was perhaps facilitated by the absence of a Tradonico heir.