Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бартоломиттер - 1296 жылы Мысыр сұлтаны Аль-Адил Китбуга өз елін басып алғаннан кейін Италияға бас сауғалаған армян монахтарының рим-католик қауымына берілген атау.
Bartholomites is the name given to the Roman Catholic congregation of Armenian monks who sought refuge in Italy after the invasion of their country by Al Adil Kitbugha, the Sultan of Egypt in 1296.
Тарих
Олардың алғашқысы Генуяға келіп, сонда оларға арнап киелі Бартоломей шіркеуі тұрғызылды. Көп ұзамай осы алғашқы топқа басқалар да ілесіп, Италияның әртүрлі қалаларында: Парма, Сиена, Пиза, Флоренция, Чивитавеккия, Рим және Анконада құрылды. Бұл алғашқы іргетастарға кейіннен Миланда, Неапольде, Перуджада, Губбиода, Феррарда, Болоньяда, Падуада, Риминиде, Ветербода және т.б. Бартоломейдің отбасы сан жағынан да, байлық жағынан да мол болды. Басында олар Сент - Лео ережесін сақтады . Василий және армян литургиясы, папа Клемент V олардың бұл құқықтарын мойындады, бірақ уақыт өте келе олар ұлттық дәстүрлерін Рим литургиясына тастап, доминикандықтарға ұқсас әдет қабылдады және ақырында Санкт - Регуланы алмастырды. Василийдің қасиетті Августиннің. Бұл өзгерісті мақұлдаған Иннокентий VI (1356) да монастырлардың жалпы жоғарғы және жалпы бөлім басқаратын бір қауымға бірігуін растады. Бастапқыда генерал-лидерлер өмір бойы сайланады, бірақ 1474 жылы Папа Сикст IV оларды әр үш жылда бір рет дауыс беруге мәжбүр етті. Папа Бонифаций IX қауымға Сент-Доминик орденінің артықшылықтарын берді, ал Иннокентий VIII және Павел III соны ратификациялады; дегенмен Бартоломиттерге картузиандардан басқа кез-келген діни тәртіпке қосылуға тыйым салынды. Олардың алғашқы кардинал қорғаушысы Дураццоны 1640 жылы Урбан VIII тағайындады, бірақ олар бұл сигнал артықшылығынан ұзақ уақыт бойы ләззат алмады. Олардың тұрақты ұстанушылықтары азая бастады, олардың қатары аз болды, ал олардың үйлерінің көпшілігі жабылуға мәжбүр болды, содан кейін төрт-бес адам қалды, онда қырық шамасында монахтар өздерінің қолынан келгенше өмір сүрді. Бұл құлдырауды тоқтатудың жолы жоқ сияқты. Иннокентий X Бартоломиттерге басқа діни топтарға кіруге немесе өздерін секуляризациялауға рұқсат берді, әрқайсысына зейнетақыны қамтамасыз етті. Ол олардың қауымын басып, үйлері мен табыстарын басқа мақсатқа жұмсады. Бартоломиттердің ең танымал адамдары: алғашқы армян монахтарын Генуяға алып барған және олардың жетекшісі болған Мартин ата; Пизандық Антоний ата, олардың қауымының алғашқы бас жетекшісі болған; төрт рет генерал лауазымын атқарып, қауымның реформасы үшін құлшыныспен еңбек еткен Эстебан Пальма; танымал уағыздаушылар болған Генуялық Керубини Сербелони мен Миландық Пол Коста және Скоти, Пори, Гироламо Кавалери, Дж. Б.Ладриани және Грегорио Битио әдеби шығармалар қалдырды, бірақ олар көп ұзамай ұмытылды. Соңғы кездері Генуядағы шіркеуінде Едессаның бейнесі деп аталатын Мәсіхтің әйгілі суреті сақталған.
The first of their number landed at Genoa, where a church of St. Bartholomew was built for them, hence their name Bartholomites. Others soon followed this first band and were established in various Italian cities: Parma, Siena, Pisa, Florence, Civitavecchia, Rome and Ancona. To these early foundations were afterwards added others at Milan, Naples, Perugia, Gubbio, Ferrar, Bologna, Padua, Rimini, Veterbo, etc. ; in fact the Bartholomites were both numerous and prosperous. In the beginning they observed the Rule of St. Basil and the Armenian Liturgy, Pope Clement V acknowledging their right thereto, but in time they abandoned their national traditions for the Roman Liturgy, adopted a habit resembling that of the Dominicans and finally replaced the Rule of St. Basil by that of St. Augustine. Innocent VI, who approved this change (1356), also confirmed the union of their monasteries into one congregation governed by a superior general and a general chapter. The superiors general were at first elected for life, but in 1474 Pope Sixtus IV caused them to be voted for every three years. Pope Boniface IX granted the congregation the privileges of the Order of St. Dominic and Innocent VIII and Paul III ratified the same; nevertheless the Bartholomites were prohibited from joining any other religious order except that of the Carthusians. Durazzo, their first cardinal protector, was appointed by Urban VIII in 1640, but they did not long enjoy this signal advantage. Their regular observance began to decline, their ranks were but meagrely recruited and most of their houses had to be closed till at length only four or five were left, in which about forty monks lived as best they could. There seemed to be no way of averting this decadence. Innocent X authorized the Bartholomites to enter other religious orders or else to secularize themselves, assuring each of them a pension. He suppressed their congregation and its houses and revenues were put to new uses. Among the most noted Bartholomites were: Father Martin, who conducted the first Armenian monks to Genoa and was their superior; Father Anthony of Pisa, who was the first superior general of their congregation; Esteban Palma, who four times held the office of general and laboured zealously for the reform of the congregation; Cherubini Cerbelloni of Genoa and Paul Costa of Milan, who were celebrated preachers and Scoti, Pori, Girolamo Cavalieri, J. B. Ladriani, and Gregorio Bitio who left literary works which were, however, soon forgotten. Until recently in their church at Genoa there was preserved the celebrated portrait of Christ known as the Image of Edessa.