Resource Allocation Working Party

Кіріспе

ресурстарды бөлу жұмыс тобы 1975 жылы Англияда Ұлттық денсаулық сақтау қызметі құрамында құрылған, ол екінші реттік көмекке қажетті ресурстарды сәйкестендіру механизмін ұсынды (Gatrell, 2002).

Өмірбаян

1948 және 1968 жылдар аралығында NHS қаржы бөлуі негізінен инфляцияның бірінен соң бірі көтерілуіне негізделген. Өңірлік денсаулық сақтау басқармасы немесе оқу-әдістемелік ауруханасы жоғарылатуды талап етуі мүмкін. 1948 жылы елдің бай аймақтары кедей аймақтардан гөрі жақсы қаржыландырылды, сондықтан әртүрлі аймақтар арасындағы айырмашылық уақыт өте келе кеңейді. 1976-1977 жылдары 14 аймақ арасында табыстың бөлінуінде 30% -ға жуық айырмашылық болды, Солтүстік-Батыс аймақта ең аз, ал Солтүстік-Шығыс Темза аймағында ең көп адам басына шаққанда. Ричард Кроссман халық саны, төсек-орын және аурулар бойынша формула жасады, бірақ оның негізгі мәселесі формуланың ішінара пайдалану мен ағымдағы ресурстарға негізделгендігі болды. Пайдалану ресурстардың қол жетімділігіне байланысты болғандықтан, ол проблеманы түзете алмады. Барбара Касл 1972 жылы Денсаулық сақтау министрі болған кезде өңірлік ресурстар теңсіздігі мәселесі қайта қаралды. Оның арнайы кеңесшісі профессор Брайан Абель Смит бұл мәселеге ерекше қызығушылық танытты (ол бұрын өзінің арнайы кеңесшісі болған Кроссманға кеңес берген болатын). Ол Санкт-Томас ауруханасының әлеуметтік медицина және денсаулық сақтау қызметтерінің ғылыми-зерттеу бөлімінің консультативтік комитетінің төрағасы болды. Ол Комитеттің назарын ресурстарды бөлу проблемаларына аударды және оларды осы қолайсыз жағдайды түзету үшін мүмкін болатын зерттеулерді қарастыруға шақырды. Олар әртүрлі қаржыландыру формулаларын күрделі рандомизацияланған бақыланатын сынақтан өткізу туралы ұсыныс жасады, бірақ министр Дэвид Оуэн оны қызықты, бірақ саяси жағынан мүмкін емес деп қабылдамады. Оуэн ресурстарды бөлу жөніндегі жұмыс тобын (RAWP) құрды, ол қаржыландырудың жақсы формуласын зерттеу мүмкіндігіне ие болды. Ол стандартталған өлім-жітім коэффициенті жедел аурулар секторындағы денсаулық сақтау қажеттіліктерінің аймақтық айырмашылығының дәлелді көрсеткіші болып табылады деген қорытындыға келді. Жұмыс тобының баяндамасында сондай-ақ темекі шегуді өзгертуді және адамдардың өмір сүру және жұмыс істеу ортасын жақсарту сияқты оң алдын алу шараларын әзірлеу және қолдану қажеттігі атап өтілді. Ұлттық денсаулық сақтау қызметі жөніндегі корольдік комиссия қаржыландыру теңсіздіктеріне назар аударды. Шотландияда NHS қызметтеріне жұмсалған шығындар халықтың бір басына 127,10 фунт стерлинг, ТМ-Темза аймағында 122,38 фунт стерлинг, Батыс Мидлендс аймағында 91,52 фунт стерлинг болды. Төрт Метрополитен Темза аймақтық денсаулық сақтау органдары мен Лондонның оқыту ауруханаларының көпшілігі жаңа формуладан зардап шекті және оған риза болмады. Формуланың қарапайымдылығы мен ашықтығы саясаткерлердің оны басқарып алуын қиындатты. Өлім-жітімнің денсаулық сақтау ресурстарын бөлуге әсер етуі керек деген идея күмән тудырады, себебі денсаулық сақтаудың көп бөлігі өлім-жітімнен аман қалған адамдарға беріледі. Ресурстарды бөлу жөніндегі жұмыс тобы жасаған формула 1989 жылға дейін сақталып, солтүстік аймақтар мен Лондон арасындағы қаржыландыру айырмашылығын азайтты. Бұл формула 1989 жылы "Пациенттер үшін жұмыс істеу" басылымында жарияланған күрделі формуламен ауыстырылды, содан бері одан әрі өзгерістер мен пікірталастар болды, әсіресе қартқа салыстырмалы салмақ беру туралы, бұл оңтүстіктегі гүлденген аймақтарға және солтүстіктегі кедей аймақтарға қолайлы.

Between 1948 and 1968 NHS financial allocations were essentially based on sequential inflation uplifts. A Regional Health Authority or Teaching Hospital could argue for an increase. The richer parts of the country had better funding in 1948 than the more deprived areas and so the differences between the various regions widened over time. In 1976 1977 there was an almost 30% difference in the revenue allocation between the 14 regions, with the North West having the least and North East Thames region the most per head of population. Richard Crossman developed a formula based on population, beds and cases but its fundamental problem was that the formula was partly based on utilisation and current resources. Since utilisation depends on availability of resources which were unequally distributed it could not rectify the problem. When Barbara Castle was Secretary of State for Health in 1972, the problem of regional resource inequality was addressed again. Her Special Adviser Professor Brian Abel Smith had a particular interest in this problem (on which he had already advised Crossman, whose Special Adviser he had been earlier). He chaired the Advisory Committee to the Social Medicine and Health Services Research Unit at St Thomas' Hospital. He drew the attention of the Committee to the problems of resource allocation and encouraged them to consider possible research to rectify this unacceptable situation. They produced a proposal for a complicated randomised controlled trial of different funding formulae, but the Minister, David Owen, rejected it as interesting but politically impossible. Owen established the Resource Allocation Working Party (RAWP), to examine the possibilities of a better funding formula. It came to the conclusion that Standardised Mortality Ratios were a reasonable indicator of regional variations in health care needs in the acute sector. The Report of the Working Party also emphasised the need to develop and apply positive preventive measures such as promoting changes in smoking habits and improving the environments in which people live and work. The Royal Commission on the National Health Service drew attention to the inequalities of funding. Expenditure on NHS services in Scotland was £127.10 per head of population, in the NW Thames region £122.38, in the West Midlands £91.52. The four Metropolitan Thames Regional Health Authorities and most of the London Teaching Hospitals were disadvantaged by, and unhappy about, the new formula. The simplicity and transparency of the formula made it difficult for politicians to manipulate. The idea that mortality should be used to influence the distribution of health resources was questioned on the grounds that most health care is provided for people who do not die. The formula devised by the Resource Allocation Working Party survived until 1989 and did reduce the funding gap between the Northern regions and London. It was replaced by a more complex formula announced in the publication of Working for Patients in 1989,and there have since been further changes and debate, particularly about the relative weighting to be given to old age, which favours more prosperous Southern areas, and deprivation which favours poorer Northern areas.