Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мика Кларк - британдық жазушы Артур Конан Дойлдың 1889 жылы жарық көрген тарихи-саяхаттық романы. Кітап - бұл образдық роман, оның басты кейіпкері Мика Кларк романтикалық және найы жолмен оқиға іздейтін бала ретінде басталады, үлкен және өте тәжірибелі, әлемге шаршаған сарбаздың әсеріне түседі және көптеген тәжірибеден кейін ересекке айналады, олардың кейбіреулері өте ауыр. Соңында ол қуғынға ұшыраған заңсыз адам ретінде елден кетуі керек, өзі де сарбаз болады және өмір бойы әскери мансапқа бастама береді. Бұл кітапта Монмут көтерілісінің тарихының көп бөлігі 17-ғасырдағы Англияда өмір сүрген адамның көзқарасы бойынша жазылған. Көптеген назарлар осы қақтығыстың діни аспектісіне аударылады. Көтеріліске көптеген адамдар католик корольді протестанттық қарсыласқа ауыстыруға талпынған. Мика - бұл Миканы ағылшын азаматтық соғысында өзі соғысқан себеппен күресуге жіберген адал протестант әкесінің ұлы. Михей Седжмур шайқасында соғысады, ол Дойлдың ауызша баяндауында Англияның жерінде екі әскери күштердің арасындағы ашық жердегі соңғы ашық шайқас екенін мойындайды. Михей сонымен қатар қантөгіске және кейіннен кемсітусіз асылуларға куә болады, атақты судья Джеффристің қанды сотында көптеген басқалармен бірге сотталады, Барбадоста құлдыққа сатылуға сотталады және соңғы сәтте құл кемесінің тұтқынынан құтқарылады. Протестанттық дін қызметкерлерінің бүлікші әскерді жалдауда және оның сарбаздарын ынталандыруда атқарған рөліне көп көңіл бөлінген. Мика Кларктың өзі діни экстремизмге деген көңілі толып, ақырында төзімділік үлкен игілік деп санайды. Конан Дойл өзі католик ретінде тәрбиеленген және Михей Дойлдің осы тақырыптағы өз ойларын білдіргені ықтимал.
Micah Clarke is a historical adventure novel by British author Arthur Conan Doyle, published in 1889 and set during the Monmouth Rebellion of 1685 in England. The book is a bildungsroman whose protagonist, Micah Clarke, begins as a boy seeking adventure in a rather romantic and naive way, falls under the influence of an older and vastly experienced, world weary soldier of fortune, and becomes a grown up after numerous experiences, some of them very harrowing. At the conclusion he must go into exile as a hunted outlaw, becomes a soldier of fortune himself and is launched on lifetime military career. In the process the book also records much of the history of the Monmouth Rebellion, from the point of view of someone living in 17th century England. Much of the focus is upon the religious dimension of the conflict. The Rebellion was prompted by the desire of many to replace the Catholic King James with a Protestant rival. Micah is the son of a committed Protestant father who sends Micah to fight in the same cause which he himself had fought in during the English Civil War. Micah fights at the Battle of Sedgemoor, which in a narrative aside Doyle obliquely acknowledges to be the last clear cut pitched battle on open ground between two military forces fought on English soil. Micah also witnesses the bloodletting and indiscriminate hangings in the aftermath, is prosecuted along with many others in the Bloody Assizes of the notorious Judge Jeffreys, is condemned to be sold to slavery in Barbados and is at the last moment saved from the very hold of the slave ship. Much is made of the role of Protestant ministers in recruiting the rebel army and in motivating its soldiers. Micah Clarke himself becomes increasingly disillusioned with religious extremism and ultimately expresses the view that toleration is a great good. Conan Doyle had himself been brought up as a Catholic and it is likely that Micah expresses Doyle's own thoughts on the subject.
Бейімделулер
Джон Холлоуэйдің радио пьесасы BBC радиосында 1937 жылдың 15 шілдесінде көрсетілді. Джон Хейлдің жеті бөлімді бейімделуі BBC Home Service телеарнасында 1966 жылдың 16 наурызынан 27 сәуіріне дейін көрсетілді. Орындаушылар құрамына Мика Кларк ролі бойынша Брайан Джексон, Дексимус Саксон ролі бойынша Патрик Траутон және Рубен Локарби ролі бойынша Дэвид Джексон кірді. BBC Radio 4 1985 жылдың 31 наурызынан 3 мамырына дейін Констанс Кокс пен Дэвид Джонстонның режиссерлігімен бес бөлімнен тұратын бейімделуді таратты. Орындаушылар құрамында Мартин Рид Мика Кларк, Патрик Траутон Децимус Саксон, Джеймс Брайс Рубен Локарби және Николас Кортни Джозеф Кларк роліне қатысты.
A radio play adaptation by John Holloway was broadcast on BBC Radio on 15 July 1937. A seven part adaptation by John Hale was broadcast on the BBC Home Service 16 March 27 April 1966. The cast included Brian Jackson as Micah Clarke, Patrick Troughton as Decimus Saxon and David Jackson as Reuben Lockarby. BBC Radio 4 broadcast a five part adaptation by Constance Cox and directed by David Johnstone 31 March 3 May 1985. The cast included Martyn Read as Micah Clarke, Patrick Troughton as Decimus Saxon, James Bryce as Reuben Lockarby and Nicholas Courtney as Joseph Clarke.
Конан Дойл мен Оскар Уайльд
1889 жылы Мика Кларктың басылымынан кейін көп ұзамай Конан Дойл мен Оскар Уайльд екеуі де американдық Липпинкотттың ай сайынғы журналынан Джозеф Маршалл Стоддартпен Лондондағы кешкі асқа шақырылды. Кешкі ас нәтижесінде екі автор да Липпинкотт баспасында басылатын роман жазуға келісті. Конан Дойлдың екінші романы Шерлок Холмс, "Төрт белгісі" (1890) болды. Уайльдтың "Дориан Грейдің суреті" (1891) болды. Тамақ ішу кезінде екі автор әңгімелесіп, Уайлд Мика Кларкты оқығанын және оған ұнағанын айтты. Конан Дойл бұл оқиғаны 1924 жылы жазған "Естеліктер мен оқиғалар" атты өмірбаянында айтып өтті. Ол Уайльдпен дос болғанын, бірақ достығы ең жақсы жағдайда алыстағанын және Уайльдтың беделі күмәнді болған сайын одан да алыстағанын түсіндірді. Шын мәнінде достық қарым-қатынас шынайы болып көрінеді, бірақ Уайлд Мика Кларкты ұнатты деген мәселе әлі де талқыланып жатыр. 1999 жылы Конан Дойлдың өмірбаянында, "Қиялдар туралы әңгімелеуші" атты романының авторы Дэниел Сташоуэр Уайлдтың мұндай романы ешқашан ұнамайтын болады деп күдіктенді. Бірақ Конан Дойл өзінің өмірбаянында Уайлдқа романдағы судья Джордж Джеффристің сипаты ұнайтынын айтқан. Джеффрис, өз заманының заң соттарының атақты қорқыныштысы, кейіпкерінде кемшілік бар сұлу, жарқын адам ретінде көрсетілді - Уайльдтың кейбір жазбаларында көрсетілгендей, құлаған періште түрі. (Джеффристің) зұлымдығы барлық адамдарға белгілі болғаннан бері, оны әрқашан әдеттегідей, оның мінезі мен бет-әлпеті олардың артында тұрған ақыл-ойы сияқты қорқынышты және қорқынышты адам ретінде суреттеледі. Бұл мүлдем дұрыс емес. Керісінше, ол жас кезінде ерекше сұлулығымен ерекшеленіп кеткен адам болған. Ол емес, бұл шын, өте ескі, жыл өте, мен оны көрген кезде, бірақ азғындық және төмен өмір сүру оның бетін олардың іздерін қалдырды, бірақ мүлдем тұрақтылық және оның ерекшеліктерінің сұлулығын жоясыз. Ол қара түсті, ағылшынға қарағанда испанға көбірек ұқсайды, қара көздері мен зәйтүн терісі бар. Оның сөздері биік және асыл, бірақ оның мінезі соншалықты оңай жалындап, кішкене ғана айқыш немесе ренжіту оны ақылсыз адам сияқты, жалындаған көздері мен көбік аузымен қоятын. Мен оны өз көзіммен көрдім, оның иықтарында көбік бар, ал бүкіл бетін құмарлықпен соқтығыстырып, құлап жатқан аурумен ауыратын адам сияқты. Алайда, оның басқа да сезімдері аз бақылауға алынды, өйткені мен өте аз деп естідім, оған себеп болады деп жылап, жылап, әсіресе, ол өзі төмен болды, ол жоғары тұрған адамдар. Ол, менің ойымша, жақсылық пен жамандыққа зор күші бар адам еді, бірақ өзінің қараңғы жағына көңіл бөліп, екіншісін елемеу арқылы ол өзін адам бола алатын шайтандарға жақындата түсті. Клэр Дефтстоун "Дойлдың сипаты тарихи судья Джеффристің шынымен қандай адам болғанына сәйкес келер-келмейтінін, оның Уайльдтың "Дориан Грейдің" басты кейіпкерін қалай қалыптастырғанына әсер еткені немесе әсер еткені мүлдем мүмкін емес" деп атап өтті.
In 1889, shortly after the publication of Micah Clarke, Conan Doyle and Oscar Wilde were both invited for a dinner party in London with Joseph Marshall Stoddart of the American Lippincott's Monthly Magazine. As a result of the dinner, both authors agreed to write novels to be published by Lippincott's. Conan Doyle's novel was his second Sherlock Holmes novel, The Sign of the Four (1890). Wilde's was The Picture of Dorian Gray (1891). During the dinner party the two authors chatted, and Wilde disclosed that he had read Micah Clarke and liked it. Conan Doyle mentioned the incident in his 1924 autobiography, Memories and Adventures. He explained that he and Wilde became friendly, but that the friendship remained a distant one at best, and that it grew more distant as Wilde's reputation became questionable. The actual friendly relationship appears to be true, but that Wilde liked Micah Clarke remains at issue. In the 1999 biography of Conan Doyle, Teller of Tales, author Daniel Stashower suspects that Wilde would never have liked such a novel. But Conan Doyle claimed in his autobiography that what Wilde liked was the characterization of Judge George Jeffreys in the novel. Jeffreys, the notorious bully of the law courts of his day, was shown as a handsome, brilliant man with a flaw in his character – a fallen angel type, such as figured in some of Wilde's writing. ( )It hath ever been the custom, since his [Jeffreys'] wickedness hath come to be known to all men, to picture him as a man whose expression and features were as monstrous and as hideous as was the mind behind them. This is by no means the case. On the contrary, he was a man who, in his younger days, must have been remarkable for his extreme beauty. He was not, it is true, very old, as years go, when I saw him, but debauchery and low living had left their traces upon his countenance, without, however entirely destroying the regularity and the beauty of his features. He was dark, more like a Spaniard than an Englishman, with black eyes and olive complexion. His expression was lofty and noble, but his temper was so easily aflame that the slightest cross or annoyance would set him raving like a madman, with blazing eyes and foaming mouth. I have seen him myself with the froth upon his lips and his whole face twitching with passion, like one who hath the falling sickness. Yet his other emotions were under as little control, for I have heard say that a very little would cause him to sob and to weep, more especially when he had himself been slighted by those who were above him. He was, I believe, a man who had great powers either for good or for evil, but by pandering to the darker side of his nature and neglecting the other, he brought himself to be as near a fiend as it is possible for a man to be. Claire Deftstone remarked that "Whether or not Doyle's characterization fits with the kind of the person that the historical Judge Jeffreys really was, it is not completely implausible that it had some influence or bearing on how Wilde shaped the main character of 'Dorian Grey'".