Кіріспе

Неміс сахналық режиссері Рут Бергаус (1927 жылы 2 шілде - 1996 жылы 25 қаңтар) - неміс хореографы, опера және театр режиссері, көркемдік директор.

Өмір және мансап

Бергхаус Дрезденде дүниеге келді және Грет Палуккамен экспрессионист би мен би режиссурасын оқыды және Берлиндегі Неміс өнер академиясының озық студенті болды, кем дегенде, Уолтер Фелленштейннің кезінде. Ол өзінің басқа екі алғашқы жетекші шәкірті Готц Фридрих және Йоахим Герц (1924-2010)мен бірге Шығыс Берлиндегі Комише Операмен байланысты. Үшеуі де Фелсенштейннің Брехтиндік интерпретация жағында мәтіндік дәлдікке деген талаптарынан ауытқуды білдіреді, бірақ олар, сондай-ақ, операның музыкалық және драмалық аспектілері арасындағы тепе-теңдікті сақтау туралы оның талаптарынан да әсер алды. 1951 жылдан 1964 жылға дейін Бергхаус көптеген сахналарда хореограф ретінде жұмыс істеді, соның ішінде Берлиндегі Германия театры, Берлиндегі Германия мемлекеттік операсы және Берлин ансамблі. Режиссерлік жұмысы 1960 жылы Deutsche Staatsoper-де Пол Десау мен Бертольт Брехттің Die Verurteilung des Lukullus қойылымынан басталды. Брехттің жұмысы Бергхаустың мансабының негізгі бөлігін білдіреді. Ол 1964 жылы Берлиндегі ансамбльде Шекспирдің "Кориолан" пьесасының Брехттің бейімделуіндегі қырғын көріністерінің хореографиясымен танылды. 1954 жылы Бергхаус композитор Пол Дессауға үйленді, оның театр үшін шығармаларын режиссерлік етті. Оның Берлин ансамблімен байланысы 1971 жылдан бастап сол театрдың директоры болып шықты. Екі онжылдықтан бері Брехт мұрагерлерінің қатаң режимімен жүргізілген эстетикалық және интеллектуалдық тұрақтан кейін, Рут Бергаус "Берлинер" ансамблінің батыл және инновациялық көзқарасын енгізді. Ол Эйнар Шлеф және Хайнер Мюллер сияқты конформист авторлар мен режиссерлерді қолдады. Сол кезеңдегі ең үлкен жетістіктерінің бірі - 1974 жылы Горькийдің шығармалары негізінде Брехттің "Ана" шығармасының алғашқы нұсқасын өзі тәжірибелік сахналау болды. Брехт мұрагерлерінің қарсылығына қарамастан, Бергхаустың театрлық көзқарасы сол кезден бастап жалпы алғанда күмән тудырады. Брехт мұрагерлері мен SED Орталық комитетінің қолдауымен Манфред Векверт, кейіннен "Штазидің" "бейресми серіктесі" ретінде танылған, Рут Бергаусты құлдыратып, 1977 жылы директор лауазымына орналастырды. 1980 жылдан 1987 жылға дейін Бергхаус Франкфурт опера театрында жұмыс істеді. Оның елеулі туындылары: 1980 жылы Вольфганг Амадей Моцарттың "Сыйлық флейтасы", 1981 жылы Моцарттың "Сергейдің ұрлануы", 1982 жылы Гектор Берлиоздың "Трояндар" (Ханс Дитер Шаалдың дизайны), Яначектің "Век Макропулос" және Ричард Вагнердің "Парсифал" және 1985-87 жылы "Нибелунгтердің сақинасы". 1992 жылы ол Франкфуртқа оралып, "Der Rosenkavalier" фильмін түсірді. Франкфурт операсындағы жұмысы сонымен қатар Михаэль Джилленмен музыка директоры ретінде маңызды ынтымақтастыққа жол ашты. Екі елдің де жетекші шәкірттері 1990 жылдардың аяғында және өткен онжылдықтың бірінші жартысында Петер Конвицкий мен Инго Метзмахердің Гамбургте осындай күшті ынтымақтастығынан пайда болады. Бергхаустың операны сахналауда хореографияны үйретудегі бірегей интеллектуалдық тұтануының жанама әсері Гарри Купфердің, оның ішінде Байройттегі және Берлиндегі Штаттс-операдағы "Жыңғыр" қойылымында, сондай-ақ Юрген Флиммнің, сонымен қатар Даниэль Баренбойм жүргізген "Отелло" қойылымында да сезілуі мүмкін. Оның ең танымал шәкірттері - Конвицкий және американдық продюсер Дэвид Алден. 1985 жылы Прагада ол Альбан Бергтің "Воззек" және Дрезденде Зигфрид Маттустың "Кристоф Рилкедің сүйіспеншілігі мен өлімі" атты фильмдерін түсірді. 1986 жылы ол Ханс Вернер Хензедің "Орфей" хореографиясымен Венаның мемлекеттік операсында дебют жасады. 1988 жылы ол Берлиндің Мемлекеттік опера театрында Арнольд Шенбергтің "Моисей мен Һарон" атты туындысын Фридрих Голдманның дирижерлігімен сахналады. Шығыс Германияның жетекші опера үйінде австриялық-американ композиторының басты модернист операсы қойылып, бұл оқиға социалистік реализмнің мемлекеттік догмасын жеңудегі үлкен жетістік деп саналады. Брюсселде Бергхаус 1988 жылы Бергтің "Люлу" және сол жылы Шуберттің "Феррабрас" операсын түсірді. Цюрихте оның туындыларына Вебердің "Der Freischütz" және Вагнердің "Der fliegende Holländer" кірді. Соңғы опералық қойылымы 1995 жылы Лейпцигте Иоганн Штраустың "Күбелектер" операсы болды. Рут Бергаустың өлімінен кейін орындалған және жарық көрген жалғыз бейнесі - Вебердің 1999 жылғы Цюрих қайта жаңғырған "Der Freischütz" спектаклі, оны Николаус Харнонкорт жүргізді. 1989 жылы ол "қарым-қатынас мәтіндері" деп аталатын театрлық серияны бастады, ол Бюхнердің Дантонның өлімі қойылымымен және 1991 ...

Пайдаланылған әдебиеттер

Мич, Тони. 1994 жыл. "Брехттің ертедегі пьесалары". Томсон мен Сакс (1994, 4355) зерттеуінде. Томсон, Питер және Глендир Сакс, редакторлар. 1994 жыл. "Кембридждік серігі" Брехті. Кембридж әдебиет сер. Кембридж: Кембридж университетінің баспасы. .