Кіріспе

Поперинге (Poperinge, [pɔpʁɛ̃ɡ]) – Бельгияның Фламанд аймағындағы Батыс Фландрия провинциясында орналасқан қала және муниципалитет. Оның тарихы орта ғасырларға дейін жетеді. Муниципалитет Поперинге қаласының өзін және оны қоршаған ауылдарды қамтиды. Аймақ хмель мен тігіс бұйымдарымен (кружево) әйгілі.

Қала

Поперинге Ипр қаласынан батысқа қарай шамамен 13 км (8 миль) қашықтықта орналасқан. Аймақ хмель өсіруімен әйгілі және Бельгия өндірісінің 80% құрайды. Қалада ұлттық хмель музейі орналасқан және ол "хмель қаласы" деп аталады, голланд тілінде "хоп стад", бұл "астана" дегенді білдіретін "хооф стад" сөзімен байланысты ойын. Қыркүйек айында үш жылда бір рет хмель фестивалі мен шеру өтеді. Жергілікті сыра Hommel деп аталады (Батыс Фландрия диалектісінде хмель деген мағынаны білдіреді). Қаланың ең көне шіркеуі – Синт-Бертинускерк мұнарасындағы каррильон орта ғасырларда Фландриядағы ең әдемілердің бірі деп есептелген. Ол 1677 жылы соғыс кезінде қиратылып, 1781 жылы қайта жаңартылған.

Әкімшілік

Поперинге қаласының орталығынан басқа, муниципалитет құрамына Кромбеке, Провен, Реннингелст, Росбругге-Харинге және Вату кіші муниципалитеттері (сонымен қатар "deelgemeenten" деп аталады) кіреді. Әбеле және Синт-Жан-Тер-Бизен ауылдары да муниципалитет шегінде орналасқан, бірақ олар "deelgemeente" мәртебесіне ие емес, себебі 1970 жылдары Бельгияда муниципалитеттер біріктірілгенге дейін олар тәуелсіз муниципалитеттер болған жоқ. Росбругге-Харинге іс жүзінде екі бөлек ауылды біріктіреді: Росбругге және Харинге. Әбеле ауылы Франциямен шекарада орналасқан және оның бір бөлігі француз территориясында жатыр. # Атау Аймақ Халық саны (1999) I Поперинге 47,61 12.644 II Кромбеке 8,54 711 III Провен 13,10 1.394 IV Реннингелст 15,20 1.405 V (VII) (VIII) Росбругге-Харинге Росбругге Харинге 11,60 1.105 VI (IX) (X) Вату Синт-Жан-Тер-Бизен Әбеле 23,28 1.940 Муниципалитет көптеген ауылдық елді мекендермен шектеседі, сондай-ақ ұзақ шекарасының арқасында көптеген француз муниципалитеттеріне жақын орналасқан.

Тарих

Бұл аймақтағы археологиялық қазбалар неолит дәуіріне дейін жергілікті тұрғындардың қоныстанғанын көрсетеді. Римдіктер кезінде Кассель мен Аарденбург арасындағы жол арқылы қаламен байланыс орнатылған. Франктар кезінде қала Пупурнингейм деп аталды және 7-ғасырдың ортасында Сент-Омер шіркеуінің иелігіне берілді. Фландрия графы Дитрих Альзас 1147 жылы аббаттың өтініші бойынша қалаға жарлық берді. Осы кезден бастап қала мата өндірісінің орталығы ретінде дами бастады, ал халықтың өсуіне байланысты 1290 жылы Синт-Бертинус шіркеуіне Сент-Джон және Әйелдер шіркеулері қосылды. 1322 жылы Луи де Неверс Ипрден тыс жерде мата өндіруге тыйым салды, бұл қала тұрғындарын келесі жылы оған қарсы көтеріліске шығарды. Олар өз өркендеулеріне бөгет қойылғаннан кейін, одан құтылудың жаңа жолдарын іздестірді. Осы кезеңдегі қарсылықтарының нәтижесінде оларға "кейкоппен" (тасбас) деген лақап ат қойылды, бұл термин алғаш рет 1341 жылы Ипр ополченнясы қаладан кек алған кезде тіркелді. Жүз жылдық соғыс кезіндегі ала-көкпеңдеде Поперинге Фландрия графтарының өзгеретін адалдығынан және оның коммерциялық салдарынан зардап шекті. Олар француздықтарды қолдаған кезде Англиямен жүн саудасы үзілді. Соңынан болған көтеріліс кезінде 1382 жылы қала француз әскерлерімен тоналып, өртенді. 1436 жылы олардың тағдыры ағылшын әскерлеріне де осылай болды. 1513 жылы, экономиканың төмендеу кезінде, қаланың көп бөлігі қайтадан өртеніп, 1563 жылы тағы да солай болды. Осы кезеңде Поперинге протестанттық қозғалысты қолдауға тырысып, 1566 жылғы иконоборшылық ашуға қатысты. Одан кейінгі ұрыстар мен қуғын-сүргін қала мен оның саудасын толыққанды құлатты. Француздар мен голландтардың аймаққа билік ету үшін соғысы жағдайды одан бетер етті. 1678 жылы Нимвеген шарты бойынша қала француздықтардың қолына өтті, содан кейін 1697 жылы Рисвик шарты бойынша испандарға қайтарылды, ал 1713 жылы Утрехт шарты бойынша австриялықтарға берілді. 1794 жылы революциялық Франция қаланы Лиз департаментіне қосты. Наполеонның жеңілісінен кейін ол Нидерландтар Біріккен Корольдігіне енді, одан 1830 жылы Бельгия көтеріліс жасады. Содан бері Поперинге 15 ғасырда алғаш енгізілген хмель өндірісіне шоғырланып, өзінің экономикасын жақсартты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қала Бельгиядағы неміс оккупациясынан тыс қалған екі қаланың бірі болды. Ол британдық әскерлерді орналастыру үшін пайдаланылды және сонымен қатар далалық госпитальдер үшін қауіпсіз аймақ болды. "Поп" деп белгілі бұл қала майданның артында орналасқан және әскерлер мен олардың отбасылары үшін маңызды байланыс құратын, әсіресе Талбот үйі ("Ток Х") деп аталатын демалыс үйі арқылы. Сол кездің қайғылы ескерткіші қала әкімшілігіндегі екі өлім жазалау камерасы мен ауладағы атыс жасауға арналған орын болып табылады. Қала сыртындағы әскери зираттардағы қабірлер де еске түсіреді, онда канадалық, британдық, австралиялық, француздық, неміс, американдық және қытай еңбек корпусының әскерилері жерленген. Олардың бірі - Ипр маңында жараланған және аймақтағы одақтастардың үлкен медициналық пункттерінде қайтыс болған сарбаздарға арналған Лиссентхук әскери зираты.

Көлік

Поперинге теміржол станциясы – Бельгияның 69-шы теміржол желісінің соңғы станциясы. Бұл желі 1950-ші жылдарға дейін Францияның Хазебрук қаласына дейін созылған. Сағат сайын Кортрейк және Антверпенге IC 04 рейсі бойынша қатынайды.