Кіріспе
Тингша - тибет буддистерінің дұғалары мен рәсімдерінде қолданылатын кішкентай сыбызғылар. Екі сыбызғыны бір-біріне былғары шынжырмен немесе белбеумен жалғастырады. Бұл екі аспаптың үндеуін бір-бірімен ұштастырып, дыбыс қатты, анық болады. Үлкені - диаметрі 2,5 дюймнен 4 дюймге дейін. Тингшалар өте қалың және ерекше ұзын қоңырауды шығарады. Ежелгі тингшалар арнайы қола қорытпалардан жасалып, олардың дыбыстары гармониялық болып шығатын. Жоғары сапалы тингшада екі сымбалдың да дыбыстары бірдей немесе бірдей болады. Алайда, тингшалардың көпшілігі бір-біріне мүлдем сәйкес келмейді, сондықтан әрқайсысы айқын әр түрлі дыбыс шығарады. Бұл қазіргі заманғы өндіріс процестеріне байланысты, онда көптеген тингшалар бір уақытта өндіріледі, содан кейін олар бір-біріне сәйкес келмейді. Ежелгі бұйымдардың сапалы үлгілері немесе жаңа тингшалардың бір-біріне сәйкес келетін ерекше жұбы бірдей дыбыс шығарады. Ежелгі тингшалар өте сирек кездеседі және өте қымбат. Кейде бір-біріне сәйкес келмейтін екі сыбызғы біріктіріледі. Бір цимбалдың үстіне сүйек немесе ағашқа жалғанып сатылады, сондықтан жұптастыру цимбалы жоғалғанда да аспап әлі де жұмыс істейді. Тингшалар формасы мен қызметі жағынан ерекше, олар үнді, непал, қытай, түрік немесе басқа да сымбальдардан айқын ерекшеленеді. Бүгінде тингшалар ән сауытын ыдыстармен және басқа да аспаптармен бірге медитация, музыка және дыбыспен емдеуде қолданылады. Карма Моффетт және Пертесон Менесес, Джозеф Файнштейн сияқты суретшілер бірнеше жұп антикалық тингшаларды біріктіріп, дыбыстық кебелекті эффект жасайды. Алайда, дәстүрлі түрде, тингшалар тибеттердің арнайы рәсімдерінің бір бөлігі ретінде, мысалы, "аштық жын-перілерге" арналған құрбандық ретінде қолданылады. Бүгінде олар музыкалық жазбаларда және йога сабақтарында жиі кездеседі, бірақ олардың негізгі қызметі діни рәсімнің құралы болып табылады.