Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Le Signe du lion (The Sign of Leo) - француз драмалық фильм, режиссер Эрик Ромер түсірген, 1959 жылы жазда Парижде түсірілген, бірақ 1962 жылдың мамырына дейін жарық көрген. Оның алғашқы толық көлемді жұмысы, бірақ ол оның алты моральдық әңгімесінің бірі емес. "Леоның белгісі" фильмін түсірген Клод Шаброльдің "400 соққы" және "Дабл тур" фильмдерімен бірге ол француз жаңа толқынының алғашқы фильмдерінің бірі болып саналады. Содан кейін сегіз жыл бойы Ромер қысқаметражды фильмдерге және Cahiers du cinéma киножурналында жұмыс істеуге көңіл бөлді.
Le Signe du lion (The Sign of Leo) is a black and white French drama film directed by Éric Rohmer, which was filmed on location in Paris in the summer of 1959 but not released until May 1962. His first full length work, it is not however one of his Six Moral Tales. Along with The 400 Blows and À Double Tour by Claude Chabrol, who produced The Sign of Leo, it counts as one of the first films of the French New Wave. and for eight years afterwards Rohmer concentrated on short films and on his work at the influential film magazine Cahiers du cinéma.
Сюжет
Жаздың басында Парижде, композитор немесе сәулетші, ұлты бойынша америкалық Питер Вессельрин, әдетте Пьер деп аталады, өзінің бай әпкесі қайтыс болғанын біледі. Ол бай мұра күтеді, ол өзінің ең жақын досы, журналист Жан Франсуадан үлкен сома қарыз алады және ол білетін барлық адамдарға мерекелік той өткізеді. Ол жаңа ғана бітірген скрипкалық сонатаны ойнап жатқанда, оны үйінен шығарып тастау туралы хабарланады. Алайда, ол достарына түсіндіріп отырғандай, ол әрқашан бақытты, өйткені ол - Арыстан. Бірнеше аптадан кейін Жан Франсуа достарына Пьерді таба алмайтынын айтады, ол арзан қонақ үйлердің арасында жүрді. Кейін ол әпкесі байлығын толықтай туысына қалдырғанын естіп, бірақ Пьермен әлі де байланыса алмай, шетелге тағайындалуға мәжбүр болады. Тамыз айында Пьердің барлық достары демалысқа кетеді, ал ол тамақ сатып, тамақ сатып алады. Соңғы қонақ үйінен шығарылған соң, ол қиын өмір сүруге мәжбүр. Ол контрабандистің хатшы іздеп жүргенін естіп, ыстық күннің астында ұзақ жол жүріп, тіпті қылмыскерлердің де демалыс алып жүргенін біледі. Ол салбарларын консервіленген сардиндарды төгіп, бүлдіреді, аяқ киімдері ыдырап, тамақ ұрлағанда ұсталып, ұрып-соғады. Үйсіз, аш, қырқысыз, лас, ол түбіне жетті. Ақырында, ол Тото деген басқа бір төменгі және сырттай көмектің көмегімен аман қалады, ол көше ойын-сауықшысы ретінде туристерден ақша сұрайды. Парижге оралған Жан Франсуа досын іздеп, қонақ үйден қонақ үйге жүреді. Бірде оған адвокат Пьерге жіберген хатты береді, онда Карлсруэден келген туысы апатта қайтыс болғаны және Пьер қазір әпкесі байлығының жалғыз мұрагері екені айтылады. Пьермен байланыса алмай, Жан-Франсуа оқиғаны баспасөзге айтып береді, олар байлық мұра еткен босқындардың оқиғасын басып шығарады. Бір күні кешке Жан Франсуа отырған кафеден тыс жерде Пьер сонатасын қарыз алған скрипкада ойнай бастайды. Жан-Франсуа музыканы танып, досына өмірін өзгертетін жаңалықты жеткізе алады. Өмірін құтқарған Тотоны тастап, Пьер барлық ескі достарын мерекелік тойға шақырады.
In early summer in Paris, the would be composer or architect, American by nationality, Peter Wesselrin, commonly known as Pierre, learns that his rich aunt has died. Expecting a substantial legacy, he borrows a large sum from his closest friend, the journalist Jean François, and throws a celebratory party for everybody he knows. There, while playing his just completed violin sonata, he is given notice that he is to be evicted. However, as he explains to his friends, he is always lucky because he is a Leo. A few weeks later, Jean François tells friends he cannot find Pierre, who has been moving between cheap hotels. Then he hears that the aunt's wealth was left entirely to a cousin but, still unable to contact Pierre, has to take an assignment overseas. By August, all of Pierre's friends have left for their holidays and he is selling his possessions in order to have enough to eat. Evicted from his last hotel, he has to live rough. Hearing that a smuggler is looking for couriers, he walks a long way through the heat, only to find that even the crooks are on vacation. He ruins his trousers by spilling tinned sardines on them, his shoes are disintegrating and, when he steals some food, is caught and beaten. Homeless, hungry, unshaven and dirty, he has reached bottom. In the end, he survives by help from another down and out called Toto, who begs money from tourists as a street entertainer. On returning to Paris, Jean François tries to find his friend, going from hotel to hotel. At one, he is given a letter sent to Pierre by a lawyer, which says that the cousin from Karlsruhe has died in an accident and Pierre is now the sole heir to his aunt's wealth. Unable to contact Pierre, Jean François tells the story to the press, who print the story of the tramp who has inherited a fortune. One evening, outside a café where Jean François is sitting, Pierre starts playing his sonata on a borrowed violin. Recognising the music, Jean François is able to give his friend the news that will change his life. Abandoning Toto, who saved his life, Pierre invites all his old friends to a celebratory party.
Өндіріс
Ол 1.66 пропорциямен түсірілді, бұл Ромердің басқа фильмдерінің 1.37 Академиялық пропорциясынан айырмашылығы бар және оның жұмысында сирек кездесетін аралық музыкалық ұпай бар. Ол әдетте өзінің фильмдерін жазса да, бұл жағдайда ол тек оқиғамен және көбінесе казарма бөлмесіндегі диалогпен есептелген Пол Гегауфф. Оның барлық шығармаларынан айырмашылығы, сюжет үш еркектің айналасында жүріп, әйелдер қосалқы кейіпкерлерге ауысады. Nouvelle Vague ерекшелігі - режиссерлер мен сүйікті актерлердің камеоларын қосу, сондықтан бұл фильмде Жан-Люк Годар, Стефан Одран, Мари Дюбуа және Маха Мерил бар.
It is shot in a wider 1.66 aspect ratio, unlike the 1.37 Academy ratio of almost all Rohmer's other films, and has an intermittent musical score, which is rare in his work. Though he normally wrote his films, in this case he is only credited with the story and the often barrack room dialogue is by Paul Gégauff. Unlike almost all his work, the plot revolves around three men, with women being relegated to supporting characters. A Nouvelle Vague characteristic was to include cameos for fellow directors and favourite actors, and consequently this film features Jean Luc Godard, Stéphane Audran, Marie Dubois and Macha Méril.
Қабылдау және ықпал
Жаңа толқынның басқа мүшелері, соның ішінде Жан-Люк Годар, оны 1962 жылы ондыққа қосқан, бірақ ағылшын тілді әлемге жету баяу болды, ол Ұлыбританияда 1966 жылға дейін және АҚШ-та 1970 жылға дейін көрсетілмеген.
Though praised by other members of the Nouvelle Vague, including Jean Luc Godard, who put it on his top ten for 1962, it was slow to reach the English speaking world, not being screened until 1966 in the UK and 1970 in the United States.