Кіріспе

Old Colony Trust Co. v. Commissioner, 279 U. S. 716 (1929), АҚШ Жоғарғы Сотының алдында табыс салығы туралы іс болды. ТАҚЫРЫЛЫҚ: Жұмыс беруші қызметкердің атынан табыс салығын төлесе, төлемге қызметкердің табысы ретінде салық салынады.

Фактілер мен іс жүргізу тарихы

1916 жылы Америка жүн компаниясы компанияның қызметкерлерінің жалақысына төленетін барлық салықтарды төлейтінін көздейтін қаулы қабылдады. Ол қызметкерлердің салық міндеттемелерін кіріс кірісіне негіздеп есептеген, бұл кіріс салықтарының сомасын алып тастаған немесе алып тастаған. 1925 жылы Ішкі кірістер бюросы компанияның президенті Уильям Мэдисон Вудтың атынан төленген салықтардың сомасына кемшіліктерді анықтады, оның 681 169,88 долларлық салық төлемін 1919 жылы жалпы табысынан қателікпен алып тастағанын және оның 351 179,27 долларлық салық төлемін 1920 жылы жалпы табысынан қателікпен алып тастағанын дәлелдеді. Олд Колони Траст Ко., Вудтың мұралық мүлкін орындаушылар ретінде, ауданаралық сотқа қайтару үшін талап арыз берді, содан кейін Салықтық шағымдар кеңесіне (АҚШ Салық сотының алдыңғы адамы) шағымданды. Кейін арыз берушілер Комиссияның шешіміне шағымданып, АҚШ-тың бірінші апелляциялық сотына жүгінді. Сондағы сот мынадай сұраққа жауап берді: "Жұмыс беруші қызметкерге салық төлеген кезде, ол қызметкерге қосымша салық салынатын табыс төлеген ме?"

Көпшілік пікір

Әділдік. Бас судья Тафт көпшіліктің атынан жазған арыздары бойынша Вудтың орындаушыларының апелляциясы сотқа қарауға болатын іс немесе сот шешуі керек дау деп тапты. Сонымен қатар, 1926 жылғы Revenue Act (салық кемшіліктері бойынша шағымдану тәртібін өзгерткен) істі Салықтық шағымдар кеңесі қараған кезде қабылданғандығы өтініш берушілер іздеген сот процесін тоқтатқан жоқ. Тафт сот шешімінің күші туралы қағидасы құзыреттілік мәселесін шешті, өйткені аудандық соттың немесе алқаның іс-әрекеті бірінші шешілгеніне қарамастан, уақытында бірінші болған шешім дұрыс шағымданады. Құрметті. Тафт мырзаның жұмыс берушісі салық төлегенін, бұл оған аталған жылдардағы қосымша салық салынатын табыс болып табылады деп есептеді. Адамның үшінші тұлғаға өз атынан табыс салығын төлеуге мәжбүрлеуі немесе рұқсат етуі оны салық декларациясын толтырудан босатпайды. Сонымен қатар, Тафт былай деп қосты: "Үшінші тұлғаның өзіне қатысты міндеттемелерін орындау салық салынатын адамның алымына тең". 279 U. S. 716 729-ға дейін. Осылайша, компанияның Вудқа салық төлеуі оған қосымша табыс берумен бірдей болды, төлем әдісіне қарамастан. Сонымен қатар, Вудтың атынан салық төлеу заңды мағынада сыйлық болып табылмайды, өйткені ол компанияға көрсеткен қызметтерінің есебіне жасалды, сондықтан төлем оның өтемақысының бір бөлігі болды. (Бұл жағдай АҚШ-тың федералды табыс салығы мақсатында сыйлықтарды жалпы табысқа жатқызуға болмайтын жалпы ережені өзгертпейді, ал кейбір сыйлықтар, бірақ жұмыс берушінің қызметкерге берген барлық сыйлықтары емес, қызметкерге салық салынады. ),

Келіспеушіліктер

Сот төрешісі МакРейнольдс қысқаша қарсылық білдірді. Ол 1926 жылғы "Салық туралы заң" салықтық шағымдар жөніндегі кеңестің атқарушы өкілеттігіне кедергі келтіргендіктен, апелляциялық сотқа құқық жоқ деп санады.

Академиялық түсініктеме

Өтініш беруші негізінен федералды табыс салығын салықтан шегеруге болады деп айтқан. Бұл істі жүргізу 1964 жылы Кодекске қосылған және федералды табыс салығы бойынша шегерімге жол бермейтін Ішкі кіріс кодексінің 275-бабында қамтылған.