Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Адитон (лат. adytum) - грек немесе рим ғибадатханасының ішкі бөлмесіндегі шектеулер салынған аймақ. Адитон көбінесе кіреберісіндегі камераның ең шетіндегі кішкентай аймақ болды; Дельфиде ол тек өлшеді. Адитон көбінесе құдайдың құлшылық бейнесі болатын. Адита - оракулдарға, діни қызметкерлерге, діни қызметкерлерге немесе қауым мүшелеріне арналған, жалпы жұртшылыққа емес. Адита жиі Аполлон ғибадатханаларымен байланысты болып табылды, мысалы Дидима, Басса, Клар, Делос және Дельфиде, бірақ олар табиғи құбылыстар деп те айтылған (Никс туралы оқиғаны қараңыз). Бұл орындар көбінесе Аполлонға дейінгі құдайларға арналған және Дельфи сияқты тарихқа дейінгі дәуірлерге барып тірелуі мүмкін, бірақ классикалық грек мәдениеті кезінде алмастырылды. Қазіргі зерттеушілердің пікірінше, бұл термин ежелгі Израиль сияқты Ежелгі Грекияға дейінгі ежелгі Таяу Шығыс мәдениеттеріндегі ғибадатхананың ең ішкі қасиетті орнын білдіруі мүмкін. Ол сондай-ақ " қасиеттілердің киелісі", "дебир" сияқты әр түрлі атаулармен белгілі. Термин кейде басқа мәдени контексттердегі ұқсас кеңістікке, мысалы, Мысыр ғибадатханалары немесе Батыс құпия мектебінде, Адитумның құрылысшылары сияқты кеңейтіледі. Абатон (, , 'жетімді емес') немесе авато (άβατο, ) терминдері грек православтық дәстүрінде, әдетте, монастырлардың тек монахтарға немесе тек ер адамдар ғана кіре алатын бөліктеріне бірдей мағынада қолданылады. Адиттің қысқартылған нұсқалары ағылшын тілінде 16 ғасырдың аяғында кездеседі. XIX ғасырдың басында бұл сөздің бейнелі мағынасы пайда болып, кез келген құрылымның не адамның психикасының ең ішкі бөліктеріне қатысты қолданыла бастады.
The adyton ([[wikt:ἄδυτον , 'innermost sanctuary, shrine', ) or adytum (Latin) was a restricted area within the cella of a Greek or Roman temple. The adyton was frequently a small area at the farthest end of the cella from the entrance; at Delphi it measured just The adyton often would house the cult image of the deity. Adyta were spaces reserved for oracles, priestesses, priests, or acolytes, and not for the general public. Adyta were found frequently associated with temples of Apollo, as at Didyma, Bassae, Clarus, Delos, and Delphi, although they were also said to have been natural phenomena (see the story of Nyx). Those sites often had been dedicated to deities whose worship preceded that of Apollo and may go back to prehistoric eras, such as Delphi, but who were supplanted by the time of Classical Greek culture. In modern scholarship, the term may denote the innermost sacred space of a temple in the ancient Near Eastern cultures predating Classical Greece, such as ancient Israel. It is also known by various names such as "holy of holies," "debir". The term is sometimes extended to similar spaces in other cultural contexts, as in Egyptian temples or the Western mystery school, Builders of the Adytum. The term abaton (, , 'inaccessible') or avato (άβατο, ) is used in the same sense in Greek Orthodox tradition, usually of the parts of monasteries accessible only to monks or only to male visitors. Truncated variants of the term, adyt or adyte (plural: adites, addittes, adyts) are found in English as early as the late 16th century. By the early 19th century, the term acquired a figurative meaning, referring to the innermost parts of any structure or of the human psyche.