Кіріспе

Адитон (лат. adytum) - грек немесе рим ғибадатханасының ішкі бөлмесіндегі шектеулер салынған аймақ. Адитон көбінесе кіреберісіндегі камераның ең шетіндегі кішкентай аймақ болды; Дельфиде ол тек өлшеді. Адитон көбінесе құдайдың құлшылық бейнесі болатын. Адита - оракулдарға, діни қызметкерлерге, діни қызметкерлерге немесе қауым мүшелеріне арналған, жалпы жұртшылыққа емес. Адита жиі Аполлон ғибадатханаларымен байланысты болып табылды, мысалы Дидима, Басса, Клар, Делос және Дельфиде, бірақ олар табиғи құбылыстар деп те айтылған (Никс туралы оқиғаны қараңыз). Бұл орындар көбінесе Аполлонға дейінгі құдайларға арналған және Дельфи сияқты тарихқа дейінгі дәуірлерге барып тірелуі мүмкін, бірақ классикалық грек мәдениеті кезінде алмастырылды. Қазіргі зерттеушілердің пікірінше, бұл термин ежелгі Израиль сияқты Ежелгі Грекияға дейінгі ежелгі Таяу Шығыс мәдениеттеріндегі ғибадатхананың ең ішкі қасиетті орнын білдіруі мүмкін. Ол сондай-ақ " қасиеттілердің киелісі", "дебир" сияқты әр түрлі атаулармен белгілі. Термин кейде басқа мәдени контексттердегі ұқсас кеңістікке, мысалы, Мысыр ғибадатханалары немесе Батыс құпия мектебінде, Адитумның құрылысшылары сияқты кеңейтіледі. Абатон (, , 'жетімді емес') немесе авато (άβατο, ) терминдері грек православтық дәстүрінде, әдетте, монастырлардың тек монахтарға немесе тек ер адамдар ғана кіре алатын бөліктеріне бірдей мағынада қолданылады. Адиттің қысқартылған нұсқалары ағылшын тілінде 16 ғасырдың аяғында кездеседі. XIX ғасырдың басында бұл сөздің бейнелі мағынасы пайда болып, кез келген құрылымның не адамның психикасының ең ішкі бөліктеріне қатысты қолданыла бастады.