Кіріспе
Вашингтондағы тау үстірті (Stampede Pass) - АҚШ-тың солтүстік-батысындағы, Вашингтондағы Каскад тау жотасы арқылы өтетін тау үстірті. Сиэтлдің оңтүстік-шығысында және Такоманың шығысында оның көліктік маңызы темір жолмен байланысты, өйткені оны қиып өтетін асфальт жолдар жоқ. Бұл Снокуалми асуының оңтүстік-оңтүстік-шығысында шамамен 12 миль (19 км), Вашингтондағы 90-ші автомобиль жолының алшақтығы және Кичелус көлінен оңтүстікке қарай 2 миль (3 км). Өткен жол және оңтүстікке қарай оның пайдасын көретін туннель, 3 км-лік Stampede туннелі, солтүстіктегі Тынық мұхит темір жолының тарихында маңызды рөл атқарды. Туннель 1888 жылы мамыр айында пайдалануға берілді және қазіргі уақытта оны NP-нің мұрагері BNSF Railway басқарады. 20 ғасырдың аяғында он жылдан астам уақыт бойы тұрып қалғаннан кейін, Стампид үсті жолы мен туннелін 1997 жылы BNSF қайта ашты. Ол маршрутты Спокан мен Сиэтл астаналық аймағы арасындағы Каскадтар арқылы өтетін екі тікелей Солтүстік Транскон негізгі желілерінің бірі ретінде пайдаланады.
Stampede Pass (elevation 3672 feet (1119 m)) is a mountain pass in the northwest United States, through the Cascade Range in Washington. Southeast of Seattle and east of Tacoma, its importance to transportation lies almost entirely with railroading, as no paved roads cross it. It is approximately 12 mile (19 km) south southeast of Snoqualmie Pass, the gap for [[Interstate 90 in Washington and 2 mile (3 km) south of Keechelus Lake. The pass, and the tunnel to the south which takes advantage of it, the 1.86 mile (3 km) Stampede Tunnel , just below played a significant role in the history of the Northern Pacific Railway. The tunnel opened for service in May 1888, and is currently operated by the NP's successor, BNSF Railway. After over a decade of dormancy in the late 20th century, the Stampede Pass Line and Tunnel were reopened in 1997 by BNSF, which uses the route as one of two direct Northern Transcon main lines through the Cascades, between Spokane and the Seattle metropolitan area.
Өткейдің ашылуы
Солтүстік Тынық мұхиты темір жолы федералды үкімет тарапынан Якимадан Пьюгет саундқа тікелей бағыт жоқ екендігі туралы хабарланды. Олар миллиондаған акр жерлерін жоғалтып алуды көздеп, су тасқыны арқылы өтетін жолды іздестіруді бастады. Бұл жолақтарды алғаш рет Солтүстік Тынық мұхит инженері Вергиль Бог тапты. (Богоу Юнион Пасифик темір жолының, кейіннен Батыс Пасифик темір жолының бас инженері болды.) Төменде Богудің 1881 жылы қаңтарда жазылған, Робер А. Робидің жинағынан алынған, ол 1960 жылдары Стампид асуы арқылы өтетін желіге жауапты болған Ауберн, Вашингтон қаласындағы Солтүстік Тынық мұхитының жол шебері. "1881 жылдың 1 қаңтарында мен полковник Исаак В. Смиттен Такома асуын зерттеу туралы нұсқау алдым, оны өткен күзде Дж. Т. Шиттс ашқан болатын, және сол асудың солтүстігіндегі аймақ, бұл Green River, Вашингтоннан сол бағытта шығатын барлық мүмкін асуларды қамтитын. Күзде өткен, төрт кабиналар тұрғызылды партиясы бойынша полковник Смит бағытымен қолайлы жерлерде арасында Торп прерия, кейіннен белгілі ретінде Жабдықтау лагері және нүкте төрт немесе бес миль батысында Такома асуы. үш немесе төрт адамнан тұратын топ, жақсы қамтамасыз етіледі, қамтамасыз етіледі, қалдырылды Торп Прерияда қыста, нұсқаулармен дайын болу үшін кез келген бұйрықтарды олар алады. Біз Такома қалды, сондықтан, зерттеу бастау үшін, осы ер адамдарға бұйрықтарды жіберілді, диапазоны арқылы, және бесінші кабинаны салу төмен Грин-Өзен мүмкіндігінше, және батыстан зерттеу партиясын кездесуге тырысу. "Біз Такомадан бірден шығып, Уайт-Ривер мен Грин-Ривердің (Вашингтон штатының Энумклау қаласының маңында) арасындағы бөлікте орналасқан Макклинтокқа бардық. МакКлинтоктан біз бұталар мен құлаған бұталар арқылы жол салуға мәжбүр болдық. Біздің алғашқы лагеріміз 1881 жылдың 17 қаңтарында МакКлинтоктың үйінде болды. Біз жол бойына тұрақты жұмыс істедік, жиі қонысты ауыстырып, 1881 жылы 26 қаңтарда Грин-Ривердің қазіргі екінші өткелінен шығысқа қарай 150-150 метр жерде қоныстандық. "Грин-Ривердегі лагеріміз No No лагері еді. 5. Қалай? "Біз жолды жалғастырып, No лагеріне келіп, қоныстандық. 7 жылы 8 ақпанда Грин-Риверде, содан кейін біз Каноэ-Крик деп атаған өзеннің сағасында, өйткені біз сол жерде каноэ жасауға тырыстық, бірақ сәтсіз. Біз келген кездегі қардың тереңдігі екі футқа жуық еді. Біз жүк пойыздарының бұдан әрі жүре алмайтынын және жолды кесудің мүмкін еместігін анықтадық. Сондықтан біз, адамдар жүретін арқандарды алып, олар қолданылмайтын тік жерлерде жүруге шешім қабылдадық. Партия қар аяқ киіммен қамтамасыз етілді, бірақ оларды пайдалану әрқашан мүмкін емес еді. "Канау-Криктегі қораға заттарды әкелетін пойыздармен және шлейфтармен және т.б. партия No No лагеріне жетіп, жалғасты. 10 ақпанның 19-ы. Бұл жерде біз төрт күн бойы тұрдық, өйткені жаңбырлы дауылдан өзеннің барлық өзендері суға толы болды, сондықтан олар іс жүзінде өте алмайтын болды. 24 ақпан күні таңертең біз жолға шықтық. Лагерьден шыққан соң, бірден бас үстінде ұшып келе жатқан үлкен бүркітті көрдік. Сол себепті біз кеткен лагерьді "Бөркіт ойығы" деп атадық. "2 наурызда біз No No лагеріне жеттік. 13 жағалауындағы Грин-Риверде, кейіннен Смей-Крик деп аталатын судың аузынан алыс емес, (Мейвудтың жанында) [Смей-Крик 1911 жылы Элмер Г. Морганның Нагромы болған жердің батыс шекарасын құрайды]. Еңбек және партияның әсерінен кейін тастап, Каноэ-Крик, сондай-ақ бұрын біршама кейбір ерлер ұнжырғасын түсірді, мен осы жерден үшеуден төрт кішкентай партиямен, ешқандай киім, бірақ қамтамасыз ету үшін бірнеше күн, табу үмітімен кабина, Торп прериясы партиясы жоғарыда сипатталған ретінде салуға тапсырылған еді. "Кену-Крикке дейін өздерінің лагеріне азық-түлік алуға уақыттарын жұмсауды тапсырғаннан кейін, олар мен туралы естігенше, мен 3 наурыз күні таңертең саяхатқа шықтым. Менің серіктерім Джо Уилсон, Үндістандық Питер және Үндістандық Чарли болды. "Біздің алғашқы лагеріміз, мен оны No No деп атадым. 14 - төменгі лагерь нөмірлерін жалғастыра отырып, Грин Ривердің Ыстық бұлақтарынан жоғары емес төбеде болды. Келесі лагеріміз, Жоқ. 15 жылы біз Лестердің маңында, сол өзеннің бойында демалыс күндері жұмыс істегендіктен, кейіннен "Санди Крик" деп аталатын жердегі қиыршық тас баррдың үстінде болдық. 5 ақпаннан кейінгі түні No No лагерімізге 16 - ші қала Камп-Крик пен Санди-Крик (Боруп маңы) бұрышындағы жотаның етегінде орналасқан. Сондықтан біз кейіннен біз бір жарым шақырымдай жоғары Сандей Creek сағасы аузында Грин-Өзе...
Өткелдің атауы
1916 жылы Богу Вашингтон штатының тарихи қоғамының Уильям Пирс Бонниге өткелге атау беру туралы жазды. "Менің Стампид көлінің маңында лагерьде жүрген жол кесуші топ бар еді, бұл топты мен көп жұмыс істемейтін деп ойлаған бригадир басқаратын. Қанау Крик Green River менің лагері жақын аузында жексенбі крек өз жұмысын аяқтады қашан басқа партиясы кесіп еді, мен оның бригадирін жібердім лагерьде тұрып бұрынғы аталған партияда содан кейін Stampede көлінде, оны басқаруға рұқсат хатпен. Содан кейін жоғарыда аталған топтың көпшілігі қашып кетті. Бұл лагерьде үлкен шырша өсіп тұрды, оны қалған адамдар сөндірді, ал лагерь оттарынан алынған көмірдің кішкене бөлігімен олар отқа "Стампед лагері" деген сөздерді басып шығарды ". Стампед асуында Солтүстік Тынық мұхит үшін жұмыс істеген Бонни былай деп қосты: "Ерлер түстен кейін, stampede күні, жұмыстан шыққанда, олар кешкі асқа күтіп жүрген лагерьге жөндесті; бригадир келіп, аспазшыға өзінің қарауындағы тамақтың теміржол компаниясына тиесілі екенін хабарлаған кезде, компанияда жұмыс істейтін адамдарды тамақтандыру үшін жабдықталған, бұл адамдар компаниямен байланысын үзген, сондықтан тамақтануға құқығы жоқ; содан кейін шынайы stampede басталды ". (В. П. Бонни, Вашингтон штатының тарихи қоғамының хатшысы, 29-шы жыл сайынғы фермерлер пикнигі, Энумклау, 8 6 21. Бонни "Стампед" 1881 жылы жұмыс істеді. Бірнеше апта бұрын табылған кезде ол жаңадан сайланған президент Гарфилдтің құрметіне Гарфилд асуы деп аталды, бірақ Стампед асуы жалпы қолданылған атау болды.
Жоғарғы деңгейдегі қайтару
Солтүстік Тынық мұхиты 1888 жылы Stampede Pass астындағы Stampede туннелін аяқтады (төмендегі бөлімді қараңыз). Алайда, бұл арада NP аяқталуын күтпеуді шешті және үстірттің басында кері бұрылыс жасады. "Ауыл шаруашылығының қысқаша тарихы" кітабында жазылғандай, бас инженер Андерсон 1884 жылы 5,6 пайыздық бағамен қайтадан іске қосылатын темір жолды зерттеген. Жол 1886 жылдың көктемінде тексерілген. Каскадтардың әр жағында үш-үш рет ауыстырып, жоғарғы жағында үлкен қос атпен жасалған. Құрылыс кезінде қар жауғандықтан, тау басында 12 метр тереңдікте қарды кесіп өту керек болды. Бұл жобаға бір шақырымға жуық қалың бұтақ, қарға арналған үйлер мен 31 көпір кірді. 1887 жылдың көктемінде жердің ерігені жаңадан салынған жолдың жерін ауыстырды, сондықтан одан да көп жұмыс істеу керек болды. Солтүстік Тынық мұхиты компаниясы қайта қосу құрылысын жүргізу кезінде жұмысшыларды қорғау үшін 15000 доллар жұмсады. Жолды пайдалану үшін Солтүстік Тынық мұхиты әлемдегі ең үлкен екі бу локомотивін тапсырды (ол кезде). Олардың көлеміне қарамастан, тік сатылары бес вагондар пойызының әр шетінде бір-бір локомотив орналастырды. Пойыздар 13 шақырымдық жолды бір сағат он бес минутқа созылады, әр екі вагонда бір тежегіш жүреді. 1887 жылы 6 маусымда тұңғыш рет эксперименттік пойыз қайтадан қашықтықты басып өтетін болды. 1887 жылы 3 шілдеде сағат 19.15-те Такомаға алғашқы жолаушылар пойызы келді. Туннельдің аяқталуынан кейін де, 1890 жылдары қысқа мерзімге қайта ашылды, өйткені жөндеу жұмыстары төменгі деңгейде жүргізілді.
Қос іздену
1912 және 1915 жылдар аралығында Лестер мен Стампид туннелі арасындағы желіге үлкен қайта қарау жүргізілді. Бұл Лестердегі жаңа дөңгелек үйді, Лестерден 4-тұңғыманың батыс порталына дейінгі жолды екі есеге, Стампид туннелінен бір шақырым батысқа қарай шағын туннельді және Вестон арқылы бұрынғы циклді үлкен болат виадуктпен ауыстыруды қамтиды. Сонымен қатар, Мартиннен басталатын бағыт, Стампид туннелі шығыс порталы, Истонға дейін екі еселенген. 1984 жылдың тамызында "Бёрлингтон Норрн" желісін артық деп есептеп, тоқтатты. 1995 және 1996 жылдар аралығында BN және оның мұрагері BNSF Railway, Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы көбейген көлік қысымына жауап ретінде желіді қалпына келтірді. Курорттың мақсаты солтүстікке қарай бірнеше шақырым жердегі Хяк қаласындағы Милваки шаңғы сарайымен бәсекелесу болды. Мартин тау шаңғысы кубогы 1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда жабылды, содан кейін 1946 жылы, соғыс аяқталғаннан кейін Вашингтон университетінің студенттер қауымдастығына сатылды. Ол Husky Chalet ретінде ашылды және екі арқан сүйрегіш болды. Өтке тек шығыстан ғана кіруге болады; батыстан кіру жұртшылыққа ашық емес, өйткені бұл Такома суының басқаруындағы (және ішінара иелік ететін) Жасыл өзеннің су айдынының бөлігі.
Климат
Стампед асуы құрғақ жазғы ылғалды континенталды климатқа (Köppen Dsb) ие, субарктикалық климатқа (Köppen Dsc) немесе субполярлық мұхиттық климатқа (Csc) шектеседі.