Поль Думер: Франция Президенті және Индоқытай әкесі
Paul Doumer
Поль Думер – Франция президенті (1931-1932). Индоқытайды дамытуға зор үлес қосып, тиімді генерал-губернатор ретінде танылды. Биографиясы мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1931 жылдан 1932 жылға дейін Франция президенті
President of France from 1931 to 1932
Жозеф Атанас Думер, көбінесе Поль Думер (pɔl dumɛːʀ; 22 наурыз 1857 – 7 мамыр 1932) деп танылған, 1931 жылдың маусымынан 1932 жылдың мамырындағы қанықсыруына дейін Франция президенті қызметін атқарған француз саясаткері. Ол «Француз Индокитайының әкесі» деп сипатталады және Индокитайдың ең белсенді және тиімді генерал-губернаторларының бірі саналды.
Joseph Athanase Doumer, commonly known as Paul Doumer (pɔl dumɛːʀ; 22 March 18577 May 1932), was a French politician who served as the President of France from June 1931 until his assassination in May 1932. He is described as "the Father of French Indochina," and was seen as one of the most active and effective governors general of Indochina.
Ерте өмір
Жозеф Афанасий Думер 1857 жылдың 22 наурызында Францияның Кантал департаментіне қарасты Орийак қаласында қарапайым отбасында дүниеге келді. Ұлттық өнер және кәсіптер консерваториясының түлегі, ол 1877 жылы Мендеде математика профессоры болды. 1878 жылы Думер колледжде танысқан Бланш Ришельге үйленді. Олардың сегіз баласы болды, соның төртеуі Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты (оның ішінде француз әуе күшінің батыры Рене Думер).
Joseph Athanase Doumer was born in Aurillac, in the Cantal département, in France on 22 March 1857, into a family of modest means. Alumnus of the Conservatoire National des Arts et Métiers, he became a professor of mathematics at Mende in 1877. In 1878 Doumer married Blanche Richel, whom he had met at college. They had eight children, four of whom were killed in the First World War (including the French air ace René Doumer).
Мансап
1879 жылдан 1883 жылға дейін Думер Remiremont қаласында профессор болып жұмыс істеді, содан кейін денсаулығына байланысты қызметтен кетті. Одан кейін ол Courrier de l'Aisne француздық аймақтық газетінің бас редакторы болды. 1879 жылы "L'Union Fraternelle" ложасында франкмасондыққа қабылданып, 1892 жылы Grand Orient de France-тің Бас хатшысы болды. Ол саясатқа 1885 жылы Депутаттар палатасының төрағасы (Англия парламентінің төменгі палатасының спикеріне тең) Чарльз Флоке кабинетінің жетекшісі ретінде қадам жасады. 1888 жылы Думер Эна департаментінен Радикалдық партиядан депутат болып сайланды. 1889 жылғы қыркүйек айында өткен жалпы сайлауда жеңілгеннен кейін, 1890 жылы Осер округінен қайта сайланды. Ол Францияның қаржы министрі қызметін қысқа мерзімге атқарды (1895–1896), осы кезеңде табыс салығын енгізуге тырысты, бірақ сәтті болмады. Думер 1897 жылдан 1902 жылға дейін Француз Индокитайының генерал-губернаторы болды. Ол келген кезде колониялар жыл сайын миллиондаған франктарды жоғалтып отырды. Оларды табысқа жеткізуге бейілді болған ол опиум, шарап және тұз саудасына салық салды. Бұл салықтарды төлей алмаған немесе төлегісі келмеген вьетнамдықтар, камбоджалықтар және лаос халқы үйлері мен жерлерін жоғалтып, көбінесе күндізгі жұмысшыларға айналды. Думер Индокитайды француз өнімдері үшін нарыққа, ал француз бизнесмендері үшін тиімді инвестицияларға айналдырды. Думер Индокитайды, әсіресе астанасы Ханойды Францияға тиіс заманауи инфрақұрылыммен жарақтандыруға кірісті. Оның басшылығымен Ханойда ағаштармен көмкерілген проспектілер мен көптеген француз колониялық ғимараттар салынды. Лонг-Бьен көпірі және Ханойдағы Гранд-Палас оның кезінде салынған ірі жобалардың қатарында болды; көпір бастапқыда оның құрметіне аталған. Сарай Екінші дүниежүзілік соғыстың соңындағы әуе шабуылынан қирады. Көпір сақталып қалды және Вьетнам соғысы кезінде АҚШ ұшқыштары үшін танымал нысанға айналды. Оңтүстік Юньнаньды Француз Индокитайының құрамына қосу мақсатында Думер 1898 жылы француз үкіметінен Индокитай-Юньнань теміржолын салуға рұқсат беруді сәтті сұрады. Францияға оралғаннан кейін Думер Лаон қаласынан Радикалдық партиядан Депутаттар палатасына сайланды. Ол Эмиль Комбтың үкіметін қолдаудан бас тартып, күшейіп, ақырында үкіметтің құлауына себеп болған Радикалдық оппозициялық топты құрды. Содан кейін ол 1927 жылдан 1931 жылғы президенттік сайлауға дейін француз Сенатының төрағасы болып қызмет етті. 1931 жылғы 13 мамырда Франция Республикасының президенті болып сайланды, бұрынғыдан жақсы таныс Аристид Брианды жеңіп, Гастон Думергтің орнын басты.
From 1879 until 1883 Doumer was professor at Remiremont, before leaving on health grounds. He then became chief editor of Courrier de l'Aisne, a French regional newspaper. Initiated into Freemasonry in 1879, at "L'Union Fraternelle" lodge, he became Grand Secretary of Grand Orient de France in 1892. He made his debut in politics in 1885 as chef de cabinet to Charles Floquet, then president of the Chamber of Deputies (a post equivalent to the speaker of the House of Commons). In 1888, Doumer was elected Radical deputy for the department of Aisne. Defeated in the general elections of September 1889, he was elected again in 1890 by the arrondissement of Auxerre. He was briefly Minister of Finance of France (1895–1896) when he tried without success to introduce an income tax. Doumer was Governor General of French Indochina from 1897 to 1902. Upon his arrival the colonies were losing millions of francs annually. Determined to put them on a paying basis, he levied taxes on opium, wine and the salt trade. The Vietnamese, Cambodians and Laotians who could not or would not pay these taxes, lost their houses and land, and often became day laborers. He established Indochina as a market for French products and a source of profitable investment by French businessmen. Doumer set about outfitting Indochina, especially Hanoi, the capital, with modern infrastructure befitting property of France. Tree lined avenues and a large number of French colonial buildings were constructed in Hanoi during his governance. The Long Bien Bridge and the Grand Palais in Hanoi were among large scale projects built during his term; the bridge was originally named after him. The palace was destroyed by airstrikes toward the end of World War II. The bridge survived, and became a well known landmark and target for US pilots during the Vietnam War. With a view to annexing south Yunnan to French Indochina, Doumer successfully lobbied the French government to approve construction of the Indochina Yunnan railway in 1898. After returning to France, Doumer was elected by Laon to the Chamber of Deputies as a Radical. He refused to support the ministry of Émile Combes, and formed a Radical dissident group, which grew in strength and eventually caused the fall of the ministry. He then served as President of the French Senate from 1927 until the 1931 presidential election. He was elected President of the French Republic on 13 May 1931, defeating the better known Aristide Briand, and replacing Gaston Doumergue.
Құрлық
1932 жылы 6 мамырда Пол Думер Париждегі Соломон де Ротшильд қонақ үйінде ашылған кітап жәрмеңкесінде болды, автор Клод Фарремен сөйлесіп тұрғанда, кенеттен ресейлік эмигрант Пол Горгулофф бірнеше рет оқ атты. Екі оқ Думердің бас сүйегінің төменгі бөлігіне және оң қолтығына тиді, ол жерге құлап түсті. Клод Фарре полиция келгенге дейін шабуыл жасаушымен күресті. Думер дереу Париждегі ауруханаға жеткізілді, ол 7 мамыр күні сағат 04:37-де қайтыс болды. Ол оқтан өлген жалғыз француз президенті (бірақ 38 жыл бұрын президент Сади Карноны пышақтап өлтірген еді). Горгулоффқа қастандық жасағаны үшін айып тағылып, жедел сот отырысынан кейін төрт айдан соң гильотинамен жазаланды. Андре Моруа кітап жәрмеңкесіне өзінің кітабына автограф беру үшін келген куәгер болды. Кейіннен ол осы оқиғаны "Ешкімді бақытты деп атама" атты автобиографиясында сипаттады. Моруа атап өткендей, президентті жазушылардың бас қосуында өлтіргендіктен, жазушылардың ішінде ол да президенттің денесін Елисей сарайында жатқанда қарауылда тұруға бекітілді.
On 6 May 1932, Paul Doumer was in Paris at the opening of a book fair at the Hôtel Salomon de Rothschild, talking to author Claude Farrère. Suddenly several shots were fired by Paul Gorguloff, a Russian émigré. Two of the shots hit Doumer, at the base of the skull and in the right armpit, and he fell to the ground. Claude Farrère wrestled with the assassin before the police arrived. Doumer was rushed to the hospital in Paris, where he died at 04:37 on 7 May. He is the only French president to die of a gunshot wound (although president Sadi Carnot had been assassinated by being stabbed 38 years before). Gorguloff was indicted for murder and executed by the guillotine four months later, after a swift trial. André Maurois was an eyewitness to the assassination, having come to the book fair to autograph copies of his book. He later described the scene in his autobiography, Call No Man Happy. As Maurois notes, because the President was assassinated at a meeting of writers, it was decided that writers Maurois among them should stand guard over the body while he lay in state at the Élysée.
Жазбалар
Автор ретінде ол «Француз Индокитайы» (1904) және «Ұлдарымның кітабы» (1906) еңбектерімен белгілі.
As an author he is known by his L'Indo Chine française (1904), and Le Livre de mes fils (1906).